BINNENLAND. LEEUWARDEN, 27 April. Stadsnieuws. Tengevolge van het koude weder gedurende de laatste dagen bedroeg de aanvoer van kievitseieren alhier heden niet meer dan circa 10,000 stuks, welk cijfer niet hoog te noemen is, daar op den laatsten marktdag in April vroeger dikwijls van twintig tot dertigduizend stuks werden aangeboden. Er was veel vraag voor verzending naar Holland. De prijzen, die de handelaren besteden, zijn dan ook iets hooger dan eenige dagen geleden, 13 al 4 cent per stuk. De door Gedeputeerde Staten vastgestelde lijst van de hoogstaangeslagenen in de rijks directe belastingen, verkiesbaar tot leden van de Eerste Kamer der Staten-Generaal, bevat 223 namen. Het laagst gezamenlijk bedrag van de aanslagen, dat tot de plaatsing op de lyst heefc geleid, is f 449.08. De nieuwe cursus voor de Ambachtsschool is begonnen met 157 leerlingen, waarvan 09 voor het timmeren, 61 voor het smeden, 9 voor het meubelmaken, 17 voor het verven en schilderen en 1 voor het houtsnijden. --- De Koninginnen te Amsterdam. De Dam en N.-Z. Voorburgwal bij het Paleis leverden gisteren, trots het vrij gure weer, hetzelfde levendige schouwspel als denvorigen dag, dat weer een groot getal nieuwsgierigen al vroeg het uitrijden eerst van de Koningin- Moeder afwachtten en vervolgens hunne aandacht wijdden aan de velen die ter audiëntie bij H.H. M.M. gingen. Van tien uur af reden rijtuigen af en aan en brachten deputatiën aan, die verschillende genootschappen , philantropische vereenigingen, maatschappijen, nuttige stichtingen, ter audiëntie gingen vertegenwoordigen. Voorts werden opgemerkt leden van het bestuur van de Vereeniging tot hulp aan minvermogende ooglijders, vertegenwoordigers van het bestuur van het Blinden-Instituut, leden van het bestuur van het genootschap „Natura Artis Magistra", idem van het Koninkl. Oudheidkundig Genootschap, eene commissie uit de Kamer van Koophandel en Fabrieken, idem van eenige stoomvaartmaatschappyen, als de Stoomv.-Maatschü. „Nederland", de Kon. Paketvaart; het Nederl. Rundveestamboek. Met den voorzitter der Kamer van Koophandel te Amsterdam, den heer Aug. M. Hendricks, onderhield H. M. zich eenige oogenblikken, waarin H. M. zich zeer belangstellend en volkomen op de hoogte toonde met den handel, maar ook met de scheepvaart van Amsterdam; H. M. verzekerde dat zij met groote voldoening de wet tot verbetering van den zeeweg naar Amsterdam had zien tot stand komen. Met prof. Korteweg onderhield H. M. zich over de vei richtingen van do Ned. ambulance van het Roode Kruis in Zuid-Afrika, waarbij ook weder haar groote belangstelling bleek in het lot der stamgenooten. Van het onderhoud met het bestuur van den Ned. Journalistenkring hebben wij reeds in het vorig nummer melding gemaakt. Van deze gelegenheid maakte de commissie gebruik om H. M. de Koningin aan te bieden een adres van hulde van het in October j.l. te Washington gehouden congres van wege het Verbond der Hervormde Presbyteriaanschekerken, naar aanleiding van Hdz. inhuldiging, ter' herinnering tevens aan den steun, dien het Huis van Oranje sedert eeuwen verleende aan onderdrukte geloofsgenooten uit alle deelen der wereld. Deze commissie vertegenwoordigde 59 groepen van kerken in 35 verschillende landen met 25 millioen zielen. Als woordvoerder van de commissie trad op ds. Rochedieu, van Brussel. Na eerst haar opwachting te hebben gemaakt bij H. M. de Koningin-Moeder, werd zij door de Koningin ontvangen. Met een kort woord overhandigde ds. Rochedieu het adres aan H. M., die het in dank aanvaardde. Het adres is gebonden in een bijzonder smaakvollen lederen band met goud bedrukt en dragende in medaillon een gouden AV met de koninklijke kroon. Het schutblad bevat in keurige penteekeningen aan de vier hoeken de emblemen der Hugenoten, der Waldensen, der Covenanters en der Puriteinen. In het midden staat onder de koninklijke kroon de opdracht. Op vier met smaakvolle randen beteekende bladzijden volgt het adres. Onder de besturen van groote werkliedenverenigingen, die commissies ter audiëntie afvaardigden, noemen wij het Algemeen Ned. Werkliedenverbond „Patrimonium", den Ned. R. K. Volksbond, den Christelijken Werkmansbond. Tegenover den heer Kater, voorzitter van „Patrimonium", maakte de Koningin vriendelyk de opmerking, dat hij al zoo lang in de werkliedenvereeniging meeleeft. Bij den heer Passtoors, voorzitter van den R. K. Volksbond, informeerde H. M. naar het aantal leden van den Bond en toen de heer Passtoors antwoordde: 16,000 leden, uitte de Koningin zich in dien geest, dat het een reden tot blijdschap was, dat zich zooveel leden in één vereeniging bevinden. Dan kwamen ook nog de besturen van eeaige Kamers van Arbeid, en voorts deputatien van tal van andere vereenigingen. De audiëntie van particulieren werd eveneens druk bezocht. Onder degenen die hunne opwachting bij de Koningin kwamen maken, waren leden van de Eerste en Tweede Kamer, leden van de Prov. Staten en den Gemeenteraad en verder aanzienlijke notabelen.1 Ter audiëntie kwam ook een deputatie van de Marker bevolking, in de eigenaardige kleederdracht van dit eiland. De Koningin droeg een grys zijden toilet, waarop een prachtige diamanten parure, die zeer de aandacht van de bezoekers trok. Na het bezoek aan het Emma-Kinderziekenhuis in de Sarphatistraat verleende de Koningin- Moeder audiëntie aan verschillende commissies en particulieren, die het verlangen hadden te kennen gegeven haar te spreken. Te 3sji uur ving de groote rijtoer aan, waarbij de Vorstinnen herhaaldelijk warm werden toegejuicht. Een ware ovatie viel der Koninginnen ten deel in de bekende Oranjebuurt, Willemstraat, waar een tribune was opgericht waarin een 300-tal kinderen liederen zongen. De Koningin werd toegesproken door den voorzitter van Oranjes Vriendenkring. Ruikers werden aangeboden. Het was een ware zegetocht dooide versierde buurt. Het bal ten hove gaf gisteren avond een ongewone drukte in de omgeving van het Paleis. Tegen 9 uur begon ten Paleize de groote burgerzaal zich te vullen met een schitterende menigte in allerlei uniformen en statiekleedij, afgewisseld door enkele weinige zwarte rokken en lichtkleurige toiletten der dames. Even na 9 uur verschenen de Koninginnen. Tusschen de en iiaie opgestelde genoodigden begaven de Vorstinnen zich naar de troonzaal, die tevens als balzaal diende. De Koningin was gekleed in een crème zijden kleed, gebrodeerd met marguérites en omzet met Brusselsche kant. In haar coiffure droeg H. M. een diadeem en om den hals eenrivière van fonkelende edelgesteenten. De Koningin-Moeder droeg een vert d'eau moirée zyden kleed, bezet met paillettes en was getooid met een diadeem, waarvan een witte sluier afhing. Beide Koninginnen droegen het Groot Kruis der orde van den Nederlandschen Leeuw. De gaston verspreidden zich deels in de kleinere zalen waar zich de buffetten bevonden, terwijl de Koninginnen zich tusschen de genoodigden in de groote zaal bewogen en zich tal van dames en heeren deden voorstellen. H.M. de Koningin onderhield zich met verschillende consuls van vreemde mogendheden en geruimen tyd met den consul der Zuid-Afrik. Republieken, den heer R. A. J. Snethlage. In de troonzaal voerde, achter groen verscholen , Ap kapel van het 7e regiment dansmuziek uit. Het bal was zeer geanimeerd. H. M. nam zelve aan het bal geen deel. Omstreeks half twaalf trokken de Koninginnen zich terug. --- Buitenlandsch Overzicht. 27 April. De openbare opinie in Engeland wordt toch, bü het voortduren van den oorlog, bezadigder. Eenige maanden geleden zou een succes der Engelsche troepenbewegingen, zooals er nu een in het zuid-oosten van den Oranje-Vrijstaat behaald is, een onbegrensd enthousiasme verwekt hebben. Kritiek zou niet zijn toegelaten, evenmin zou men toen uitgesproken hebben, dat het eind van den krijg en van de moeilijkheden nog niet daar was. Maar de Engelschen hebben wat geleerd. Zij hebben geleerd in te zien, dat het geheele Boerenleger nog niet „op de vlucht" is, wanneer een klein gedeelte er van zich rustig en ordelijk terugtrekt om elders opnieuw op te treden. Ook hebben ze geleerd te b°griipen , dat er overwinningen en successen zijn, welke meer practisch nut konden hebben dan die, welke door hunne generaals worden behaald. Nu zyn de Boeren uit den omtrek van Wepener weggetrokkpn, zonder verliezen .niet achtervolgd. En de Engelschen hebben Wppener behouden en kolonel Dalgety en zijn troep ontzet. Dat is zeker heel mooi. Maar mooier ware het geweest, indien al de divisiën, dieop de kleine Boerenmacht waren afgezonden, nu ook deze als tusschen een paar dichtslaande handen hadden verpletterd. Niets er van! Weg z^jn ze, de Boeren, om elders het spelletje opnieuw te beginnen. De Engelsche pers is daardoor zeer teleurgesteld. Zij betreurt het, dat de Boeren ontkomen zijn aan de hinderlaag, die Roberts voor hen klaargemaakt had. De Times wijt dit aan de generaals Brabant en Hart. Hadden zij nipt zoo getalmd , dan zouden ze de aftrekkende Boeren hebben kunnen vernietigen. En het blad komt tot de conclusie : „blijkbaar zijn de Engelsche troepen, over het geheel genomen, nog lang niet in staat om hun slag te slaan met de snelheid, die vooral in een veldtocht als deze zoo hoog noodig is. De Daïly Mail gaat zelfs verder en maakt den Boeren een complimentje over de juiste berekening van het oogenblik, waarop zij êen aftocht aanvingen." „Waren zij te vroeg van Wepenpr weggpga.an, dan had misschien de legerafdeeling van Brabant de Boeren van De Wet kunnen onderscheppen. Indien ze enkele uren langer voor Wepener gelegen hadden, zouden zij don terugweg versperd gevonden hebben. Maar de Boeren zijn zeer slim, en weten pi-pcips het goede oogenblik om weg te gaan , galiik wij. Engelschen, tot onze schade ondervonden hebben ," zegt het blad. Optimistischer voor de zaak der Engelschen is de heer Wyndham, de Engelsche onderminister van Oorlog. Gisteren besprak hij in het Lagerhuis den staat van zaken in den Vrijstaat. Daarbij deelde hij het gevoelen der regeering mede, dat generaal Roberts nu de groote moeilijkheden, die hem verhinderden krachtig op te treden, overwonnen had. Die moeilijkheden bestonden minder in het gebrek aan rollend spoorwegmaterieel of paarden, dan in het feit, dat hij een maand lang marcheeren en vechten moest ver van den spoorweg af. „Sedert dien tijd, zeide de vice-minisier, is hy bezig geweest met het herstel van den spoorweg, het overbrengen van de operatiebasis van Kaapstad naar Bloemfontein en het verslaan van de vijandelijke troepenafdeelingen, die zijn communicatielijnen bedreigden. De beide eerste dezer noodzakelijke voorbereidende maatregelen om te kunnen vooruitrukken zijn, naar we meenen, thans voltooid en de derde schijnt een bevredigenden voortgang te hebben." We moeten dus groote dingen verwachten. Generaal Roberts wikt, maar de Boeren kunnen wel eens beschikken en dan wellicht; anders dan hy. Van zyn vrienden moet men het maar hebben ! Italië is teleurgesteld, teleurgesteld in zijn vriendschappen. Eén van de drie verbondenen der Triple Alliantie heeft het genegligeerd. De schuldige is Duitschland. f De Duitsche regeering heeft nagelaten, koning Humbert van Italië uit te noodigen om te Berlijn de meerderjarigheidsfeesten van den. Duitschen kroonprins bij te wonen. Keizer Frans Jozef, de oude, grijze keizer van Oostenrijk llongarye heeft wel eene invitatie ontvangen en die aangenomen. Waarom dat verschil, waarmede Duitschland zijn bondgenooten behandelt ? De pers in Italië durft het ter nauwernood uit te spreken. Toch doet ze het hier en daar. „Wy zijn Duitschland van geen dienst meer", zegt ze en ze is oprecht genoeg om te erkennen, dat Italië er aanleiding toe heeft gegeven. Italië heeft n.l. op handelsgebied toenadering tot Frankrijk gezocht en verkregen. Daardoor is het weinigje crediet, hetwelk het land nog te Berlijn genoot, verloren gegaan. Men maakt nu — en niet alleen in Italië — deze gevolgen uit het leit, dat alleen de keizer van Oostenrijk te Berlijn genoodigd is: „Dat bezoek op zich zelf heeft niet de minste politieke beteekenis. Dat Frans Jozef zonder koning Hum'oert te Berlijn zal zijn, bewijst echter, dat, in weerwil van de tegenspraak door de officieuze Duitsche pers, Duitschland in 1903 zijn handelsverdragen met Italië niet zal vernieuwen. Dit zal het begin van eene andere scheiding zijn, n.l. het heengaan van Itahë uit den Driebond, waarvan het lidmaatschap , hoe eervol ook, toch voor Italië even kostbaar is als het onderhouden van eenluxepaard voor een arm man." Zoo wordt hier en daar in Italië gesproken. Velen juichen het toe. De Driebond was voor een deel der bevolking een doorn in het oog. Eene toenadering tot Frankrijk, mogelijk zelfs een bondgenootschap met deze „zusternatie" was wenschelijker. Misschien is deze wensch nimmer dichter bij de vervulling geweest dan nu. Wat het loslaten van Duitschland en Oostenrijk zeker voor Italië zou medebrengen, dat is de vriendschap van Engeland. Reeds nu is de verhouding tusschen dit land en Italië zeer hart Tijk. Voor zijn Middellandsche Zee-politiek kan het laatste het eerste van veel nut zijn. Dit alle zijn eenige overdenkingen, die naar aanleiding van Duitschland's verkoelende vriendschap in de Italiaansche pers opduikelen. Het is opmerkelijk, hoe langzaam sommige groote economische waarheden, die als een paal boven water staan, en welker juistheid ook feitelijk niet betwist wordt, in practische toepassing gebracht worden. Naarmate de maatschappelijke verhoudingen zich ontwikkeld hebben, is er in onze samenleving steeds grooter plaats ingeruimd aan het beginsel van verdeeling van persoonlijke schade over een zoo groot mogelijk aantal hoofden. Dat beginsel heeft zich georganiseerd in alle soorten van verzekering, waartoe zich tal van maatschappijen gevormd hebben, die ieder voor zich trachten, het aantal hunner deelnemers zooveel mogelijk uit te breiden. Want die maatschappyen gaan terecht van de stelling uit, dat hoe grooter het aantal deelnemers is, des te geringer de risico zal zijn. De meeste rampen treffen slechts enkele personen en het meerendeel zal in staat blijven om door een kleine bijdrage van ieder de som bijeen te brengen, die de persoonlijke schade dekt van den enkele. In onze dagen verruimt zich het inzicht in het verzekeringsbeginsel dermate, dat men tot het voor de hand liggend denkbeeld komt, dat de bestaande maatschappelyke vereenigingen, die wy staten noemen, en waarvan het financieel beheer berust by de regeeringen, dienstbaar te maken zouden zijn aan de toepassing vanhetjverzekeringsbeginsel. Eene verzekering, waarvoor de premie. zou gevonden worden in de belastingen, welke men den staat opbrengt, zou dadelijk een aantal deelnemers geven, dat grooter is dan dat van ééne particuliere maatschappij. De risico zou geringer zijn, de verzekering zekerder, en de premie lager, op grond van de stelling, dat deze voordcelen steeds het gevolg zyn van een groot aantal deelnemers. Toch ziet men ia alle landen, waar deze staatsverzekering in een of anderen vorm ter sprake wordt gebracht, het denkbeeld een, mea zou haast zeggen, onverklaarbaren tegenstand ontmoeten. De reden daarvoor zal wel gelegen zyn in het feit, dat de gemaakte ontwerpen tot nu toe overal 3lechts stukwerk zijn en dat men zich bijna uitsluitend bepaalt tot pogingen om den staat te laten optreden als verzekeraar voor hen, die het zelf 't minst betalen kunnen. In onderscheidene landen ziet men plannen tot staatsverzekering behandelen, maar altyd gemaakt voor hen, die niet zelf de financieele krachten hebben om hun onderlinge risico te dekken. Daarom dragen die sociale wetten een karakter, dat met eene deugdelijke opvatting van het verzekeringsbeginsel in stryd is. Juist door vereeniging van personen van grooter en kleiner draagkracht en waaronder er zyn, die grooter of kleiner persooniyk risico loopen, in ééne verzekering, kan deze levenskracht krygen. Vereenigt men alleen personen met geringe draagkracht en groote risico, dan moet er uit den aard der zaak geld by. En zoo ziet men dan sociale wetten, die inderdaad slechts een deel der gemeenschap omvatten, vatbaar worden voor bestryding van alle zijden. Een der groote quaesties, dio vry wel in alle beschaafde staten aan de orde van den dag geacht kan worden, is de ongevallen-verzekering van staatswege, en het is leerrijk om na te gaan, welk lot voorstellen in die richting in de verschillenden landen treft. Voor eenige dagen was de ongevallen-verzekering in Zweden opnieuw ter tafel in het parlement. Reeds lang staat daar een wet van die strekking op de agenda, maar de Eerste Kamer brengt haar telkens weder ten val. In Zweden beweren de tegenstanders zich vooral op de in het buitenland, en wel in Duitschland opgedane ervaringen. Men wijst er inde Eerste Kamer op, dat in Duitschland is gebleken, dat zulke wetten, die ten doel hebben, ellende weg te nemen door een opoffering te vragen aan meergegoeden, volstrekt die ontevredenheid niet wegnemen. Den groei van het socialisme als maatstaf nemende voor de heerschende ontevredenheid, meende een lid der Kamer, dat in Duitschland, waar de socialisten steeds meer veld winnen, de sociale wetten volstrekt de ontevredenheid niet verminderen. Deze spreker meende, dat men in Zweden, waar de arbeider in goede condities verkeert, dezen niet de zorgen voor eigen welzijn van de schouders moest nemen, maar hem verder leeren, op eigen beenen te staan. Ook meent men in Zweden, dat de lasten te hoog zijn, al wordt daartegenover gesteld, dat in Duitschland, niettegenstaande van de meergegoeden wat geëischt wordt voor arbeidersverzekering, de werkgevers hunne ondernemingen zien bloeien. In de Tweede Kamer was een groote meerderheid vóór het ontwerp. In de Eerste Kamer is men, niettegenstaande de welsprekende verdediging door de regeering, er met hand en tand tegen gebleven. En zoo is in Zweden opnieuw de ongevallenwet verworpen. ---