De tentoonstelling in ons Friesch Museum. Heeft men nog een oogenblik tijd voor de Kunst, nu de winter den Friezen de schaats aan den voet bindt? We willen hopen van ja en daarom gaan we met onze lezers nog eens even naar de rustige schildeiijzaal van het •e nesch Museum, waar we niet de schatten aan den wand maar de schatten in de vitrines opnieuw hebben bekeken. i*u3^ hadden het voorrecht er eene familie te ntroduceeren, die in het centrum van ons mnd veel moois te zien krygt. Hare verbazing, ucu, nier in het noorden eene expositie gehou- NiLTerd' die de eerBte was °P dit gebied in -Nederland was groot; de bewondering van bazin WaS even groot als die ver' Hoeveel Leeuwarders zijn er echter niet, die, hoewel niet ongevoelig voor kunst, hier nog niet geweest zyn! Ja, we gelooven bijna, dat niet eens alle leden van het Friesch Genootschap , voor wie de toegang wagenwyd openstaat, de vitrines met haar kostbaren inhoud hebben gezien. En ze zyn toch zoo der moeite waard. We willen vandaag iets zeggen over de Nederlandsche kunst, zooals dio uit de tentoongestelde medailles en plaquetten blijkt. Br zijn 97 nummers, waarvan niet minder dan 78 ingezonden door de firma C. J. Begeer te Utrecht. Als we oprecht willen zyn, moeten we eerïyk bekennen, dat de Nederlandsche afdeeling niet de mooiste is of liever — want we zijn geen deskundigen — niet den diepsten indruk op ons maakte. Voor ons was het, alsof we by deze inzending nog al vry dicht stonden by de medailles uit vroegeren tyd, toen de stempelsnyder minder teere fantasie, minder diepte van gedachte had, dan we het nu van de besten in het vak gewoon zyn. De détpils zyn prachtig uitgevoerd, maar er zyn er dikwijls zoo talloos vele. Da reliëfs zyn kloek, soms te kloek. Er is over vele inzendingen een nuchtere zin, die de poëzie naar den achtergrond dryfc. Xv moeten we niet vergeten , dat ons land klein is en de kunstenaars weinig in aantal. Daardoor wordt het moeilyker om kunstenaars le rang te krygen. Een paar artiesten van veel talent: J. Hendrik Baars en J. H. P. Wortman zyn bovendien in '98 en '99 overleden. Ze hadden nog zooveel kunnen geven. We zien trouwens van Baars eene van de mooiste plaquetten uit deze verzameling, n.l. den karakteristieken kop van den beeldhouwer en hoogleeraar Leenhoff (00. 80). Ze is gedateerd van 1899, dus waarschyniyk een zijner laatste werken, zoo niet het laatste. Het metalen portret leeft, door de sprekende trekken en het scherpe oog van het mannelijke model, zoo uitnemend door dea kunstenaar weergegeven. Leenhoff was Baarsleermeester. Waarschijnlijk danken we aan dit feit dit mooi stuk werk. Hy, de boetseerder, kende zoo goed dat model, niet alleen het uiteriyk masker, maar ook den kloeken geest. die daaronder verborgen was. Van denzelfden is ook de plaquette no. 81, voorstellende jhr. van Riemsdijk, hoofddirecteur van het Ryksmuseum. Het gebrilde gezicht, de met een slappen hoed gedekte kop leenen zich misschien niet zoo voor de boetseering, althans er gaat minder poëzie van uit. Voor ons, beschouwers, maakt deze plaquette eerst een indtuk, die aan moeheid of saaiheid doen kenken. By nader bekyken ziet men echter de nauwgezette afwerking en eene gelijkenis, waarvan men, zonder het model te kennen, geneigd is te zeggen, dat zy sprekend moet zyn. Er is een groot verschil tusschen de werken van dezen kunstenaar en het werk van de drie mannen, die zich b.v. in no. 83 aan ons presenteeren. Dit no. is eene gedenkpenning ter herinnering aan Oud-Dordrecht. Zfl herinnert aan den tijd, toen de heer Hidde Nyiand een tyd lang de groote man was van de stad der expositie. De penning is geslagen door Begeer, geboetseerd door Zijl maar ontworpen en geteekend door Toorop. Op gevaar af van de groote bewonderaars van de Tooropjes te ergeren of voor Boeotiërs in de kunst gehouden te worden, erkennen we, hier niet genoten te hebben. We willen niet spreken van de uiterlijke bewerking. Die is uitnemend. Maar het ontwerp, de teekening bederft ons het stuk. Eene platheid en rechtlijnigheid, die de diepte uitsluit, treffen we er aan, die mishaagt. En dat ongelukkige jongetje, dat een volwassen man uit de 19° eeuw voorstele, en met zyn rond hoedje en kort buisje tegenover een loodrechten oud-Dordtenaar staat! Neen, we houden niet van Toorop als maker van symbolieke schilderijen noch als maker van symbolieke reclameplaten, maar als ontwerper van plaquetten trekt hij ons evenmin aan. Daartoe heeft zijn kunst te weinig gezonde realiteit, te weinig vleesch en bloed, te weinig leven. Hoe oneindig beter bevalt ons Wienecke, J. C. Wienecke, wiens koningin-medaille den maker in '98 zoo bekend maakte. Er is een portret van zijn hand, een plaquette, voorstellende den heer R. A. Buisman, den nestor van de Nederlandsche kolonie te Parijs. We kennen het origineel en nu zyn we in staat te zeggen, hoe uitnemend juist, hoe rustig, hoe goedig hy dien vriendelijken Zwollenaar heeft weergegeven in zijn welwillendheid, zijn kalmte, zijn zachtaardigheid. Hierin is zooveel waarheid èn in opvatting èn in uitwerking, zooveel karakterbegrypen, dat we weer in dé goede stemming geraken, waaruit Toorop ons een oogenblik had gehaald. Wienecke is trouwens een kunstenaar, die voor zijn kunst leefc midden tusschen de groote meesters. Hij woont te Parys. Dat kan men wel bemerken,doorvergeiykingmetdenarbeid vanzijn landgenooten. Zy n werken zijn zachter, vloeiender, teerder, schilderachtiger dan de andere, zyn symboliek is dikwyis gelukkig. Toch wil het ons wel eens voorkomen, dat sommige details — b.v. de Nederlandsche Leeuw op de nos. 87 en 88 — te groot zyn naar evenredigheid der omgeving. Die Nederlandsche Leeuw by de Nieuwe Kerk maken op ons telkens by vernieuwde kennismaking een oogenblik den indruk van een grooten wachthond by zijn hok. We zouden zeker ieder verbazen, indien we bij de bespreking niet den naam van Pier Pander, onzen talentvollen gewestgenoot noemden. Onder de medailles treffen we behalve eone penning met het portret der Koningin, den nieuwen gulden aan. De gulden is bekend en mag zich laten zien. De kunstenaar was daarby niet geheel vrij, — de praktyk, waarvoor een geldstuk bestemd is, dwong hem tot eenige overwegingen. Maar de penning , geslagen naar aanleiding van het bezoek der Koningin aan Utrecht, is zeer gelukkig. Ontworpen en geboetseerd door Pier Pander, heeft de firma C. J. Begeer te Utrecht haar geslagen. Daarby is èn de kracht van voorstelling èn de zachtheid van het relief volkomen bewaard gebleven. Wie echter Pander wil zien in zyn kracht sla een blik in het salonnetje aan de zydevan de straat. Door de welwillendheid van de heeren Meyer en Schaafsma is er eene kleine tentoonstelling van reliëfs van Panders hand georganiseerd. Men vindt er het bekende portret der Koningin in gips en in brons, de voor- en keerzyde van de nieuwe munt in de grootte van het origineel ontwerp. We laten deze beide onbesproken , we hebben er vroeger ons oordeel over gezegd. Maar van de portretten der ouders van den kunstenaar moet het getuigd worden, dat hier een stuk kunst, vol leven, is te zien. Wat een rustige kracht op het gezicht van den vader, een stoere Friesch, en wat een guitige levendigheid op het gelaat der moeder. Wat leefden die twee bekende en beminde gezichten in des kunstenaars ziel, toen hy ze overbracht in de gehoorzame stof. Of men lette op het kinderhandje, zoo warm, zoo zacht van Baby (no. 298). Pier Pander is een groot kunstenaar, en het is een genot zyne werken aan te treffen bij de inzending der Nederlandsche artiesten, waaraan hy een hooger cachet geeft. Alles te zamen genomen, kunnen we veel bewonderen in de Nederlandsche afdeeling, al wacht ons grooter genot elders. --- STATEN-GENERAAL TWEEDE KAMER. Vergadering van Donderdag 3 Januari. Huwelijkswetten van H.M. de Koningin. De Kamer was heden buitengewoon bijeengekomen ter behandeling der huweiykswetlen van de Koningin. Het was te verwachten, dat de ontwerpen tot eenig verzet van sociaaldemocratische zyde aanleiding zouden geven. Wij hebben in ons vorig nummer slechts ten deele het betrekkelijk kort debat, waaraan door eenige leden der Kamer werd deelgenomen, kunnen opnemen, zoodat wy om het belang der zitting den loop van het debat in hoofdzaak in zijn geheel laten volgen. De heer Troelstra constateerde, dat artikel 18 van d 9 Grondwet in de practijk weinig blijkt te beteekenen, getuige de onderteekening van de proclamatie, waarmede de verloving van H. M. de Koningin werd bekend gemaakt door de Regeering, voor de Staten- Generaal er iets over hadden kunnen zeggen. Daarop thans terug te komen zou dan ook iets weg hebben van „gekstekery." Trouwens de zaak is van weinig beteekenis, daar de aanstaande Gemaal is een particulier persoon, die slechts een bescheiden positie zal innemen. Alleen hebben wy dus toe te zien, dat de reg3ericg der Koningin blijve binnen de grenzen van de Grondwet. Hierna wijst hy er op, dat de aanstaande feesten zullen plaats vinden in dit strenge jaargetijde en daardoor de ellende van het volk te scherper zal uitkomen. Spreker hoopt dat hat der .Koningin gelukken zal haar jeugdigen Nimrod De Voorzitter verzoekt spreker dergelijke uitdrukkingen niet te gebruiken. De heer Troelstra zal dan over dit punt zwy'gen en tot een ander overgaan. Hy vestigd er de aandacht op, dat blykens de couranten door enkele korps-commandanten pressie is uitgeoefend op de soldaten om geld bijeen te brengen voor een huldeblijk . . . De heer Conr a d. Het is schande om daar hier nu over te spreken. De Voorzitter kan geen debat toelaten over dit punt. De heer Troelstra zal ook dit punt loslaten , hoewel hy niet inziet, dat hij het recht niet heeft om voor de belangen zyner medeburgers op te komen. Ten slotte vraagt spr. bij het verleenen van gratie ook om de gebroeders Hogerhuis te denken, en vraagt hij waarom de huweiyksvoltrekking niet aan den gewonen ambtenaar van den burgerlijken stand kan worden overgelaten. De minister van Justitie antwoordt, dat het huweiyk van H. M. de Koningin eene meer dan gewone huwelijksplechtigheid is. De heer Kuyper meent dat het recht van het geven van toestemming tot het huwelijk van H. M. de Koningin niet medebrengt het vellen van een positief oordeel over alles wat dit huwelijk betreft, maar alleen een oordeel, betreffende het landsbelang. Daarna betoogt spreker dat hier in het ontwerp gesproken wordt van goedkeuring, terwyl in de Grondwet ten aanzien van niet regeerende prinsen slechts gesproken wordt van toestemming, en by regeerende personen van „gemeen overleg." Spreker zou het wenschelyk en hoffelijker achten, wanneer ook hier gesproken werd van gemeen overleg. Da minister van Justitie acht het woord goedkeuring zachter dan toestemming. Van gemis aan hoffelijkheid kan hier geen sprake zyn, omdat 11. M. de Koningin zelf het wetsontwerp heeft ingediend. Ook by het huweiyk van Hr. Ms. Doorluchtigen vader, is dezelfde redactie gevolgd, en de Regeering vindt geen aanleiding om de redactie to veranderen. Na repliek van den heer Kuyper wordt de algemeene beraadslaging gesloten. De aitt. 1-3 goedgekeurd. Bij art. 4, bepalende dat ten aanzien van Zijne Hoogheid niet zullen gelden de wettelijke voorschriften betreffende den leeftyd waarop men tot eenige landsbetrekking benoembaar is, betoogt de heer Pyttersen iets, dat men niet kan volgen, daar spr. onder het rumoer onverstaanbaar is. De heer van der Zwaag constateert, dat de Nederlandsche Regeering steeds zeer voorzichtig is geweest in het stellen van de eischen voor de benoembaarheid tot zekere betrekking. Zoo voor het lidmaatschap der Tweede Kamer den eisch van 30 jarigen leeftijd. Nu is dat lidmaatschap voor de Tweede Kamer wel zeer gewichtig, maar er zyn betrekkingen die nog gewichtiger zyn. Die omzichtigheid nu wordt geheel uit het oog verloren tegenover den Prins Gemaal, wiens politieke gevoelens spr. niet kent, maar evenmin de Regeering. Nu geldt het hier - geiyk gebleken is - 't lidmaatschap van den Raad van State, waarvoor de kennis iemand zoo maar niet aanwaait. Daar het zulk een gewichtige betrekking betreft, kan spr. niet voor dit artikel stemmen. Bovendien , wy kunnen wachten. Blykt de Prins- Gemaal geschikt voor die hooge betrekking, welnu, deze wetten bewyzen het, dan kan er spoedig genoeg een ontwerp Worden ingediend. De minister van Justitie acht het middel, dat door den heer van der Zwaag wordt aan de hand gedaan, niet wenschelijk. Dan toch zou hier in de Kamer gedebatteerd moeten worden over de geschiktheid van den Prins-Gemaal voor lid van den Raad van State. Het is nu het geschikte oogenblik om een beslissing te nemen om latere bezwaren te écarteeren. De heer van der Zwaag zou een debat hier over de geschiktheid juist zeer wensche- Ujk achten in 's lands belang, en hy ziet daarin niets onkiesch tegenover den persoon van den Hertog. Art. 4 wordt daarna in stemming gebracht en aangenomen met 79 tegen 10 stemmen. Tegen de heeren van der Zwaag, Troelstra, Staalman, van Gilse, Nolting, Ketelaar , van Kol, Schaper en Pyttersen. Het eerste wetsontwerp en tweede ontwerp (naturalisatie) worden zonder hoofdelijke stemming goedgekeurd. (Zie het vervolg in het Eerste Blad). --- Uit de Provincie. (Part. Corr.) Sneek, 8 Jan. Tal van schaatsenryders zwierden heden op de Leeuwarder trekvaart tusschen hier en Scharnegoutuoi. Allen wisten zeker niet, dat op dat deel der trekvaart de westkant sterker was dan de oostkant. Voor een achttal dames uit deze stad, daarmede onbekend , had dit het minder aangename gevolg, dat zij naby Scharnegoutum allen door het ijs zakteii. Met eenige moeite slaagde men er betrekkelijk spoedig in lion er uit te helpen. Een paar der dames waren reeds bewusteloos. Zoo spoedig mcgeiyk werden allen van droge kleeding voorzien. Op de plaats van het ongeluk waren even te voren nog schaatsenryders over gereden. Schoterland, 2 Jan. Hoewel vroeger op Nieuwjaarsdag vele arme mannen en vrouwen bij groote troepen uit het oostelijk deel dezer gemeente, vooral uit de dorpen Jubbega, Schurega, Hoornsterzwaag en Oudehome, Heerenveen en omstreken bezochten om aan de bewoners „veel geluk en zegen" toe te wenschen, zoodat de deurbel haast geen rust had, gisteren was dit getal uiterst gering. Men schrijft dit toe aan de omstandigheid, dat de huisgezinnen dier gelukwenschers thans in betere conditie verkeeren, doordat de mannen naar Duitschland zijn geweest te werken of daar nog vertoeven. Ook de werkverschaffing door „de Naamlooze Vennootschap" onder het dorp Jubbega, werkt hier zeer ten goede. Grouw, 3 Jan. Door de alhier bestaande afd. van den Frieschen Timmerliedenbond werd bij de timmerbazen op loonsverhooging aangedrongen; men wenschte het uurloon van 14 op 15 ets. gesteld te zien. Nog andere eischen werden gesteld met betrekking tot onvermydelyken arbeid op Zondag en den tyd voor het gaan en komen naar en vau karweien buiten de buurt. Zeven van de hier gevestigde bazen hebben aan de knechts en het publiek doen weten, dat aan de gestelde eischen geen gevolg zal worden gegeven. Daarmee schynt thans de zaak van de baan. De laatste loonsverhooging voor de timmerknechts alhier (van 12 op 14 ets.) is ook nog betrekkehjk kort geleden. Pingjum, 3 Jan. Da beminnaars van het tooneel hadden op den Lsten Januari gelegenheid om te genieten. Op de zaal van den heer J. Hoitinga trad op •de kamer „Suderich", van Zurich. Opgevoerd werden: „Da twa ringen", „Ate jierdei" en „Vn •de manljue fortiisd." Op de zaal van den heer IJntema werd door het gezelschap „Frisia", van Witmarsum, ten tooneele gebracüt: „Smids Feikje" en „Vn de frouljue fortiisd." Beide gezelschappen kweten zich flink van hunne taak. Enkele tooneelen kwamen zóó .goed tot hun recht, dat bijvalsbetuigingen niet achterwege bleven. Veenwouden, 3 Jan. Na in de Kerstdagen voor het jongvolk te hebben gespeeld, trad gisteravond het alhier bestaande tooneelgezelschap ..Vriendenkring" voor getrouwden op. Opgevoerd werden „Oebele Gluper" van Waling Dykstra en „It pikelfleisfet" van T. Volsta. Beide stukken werden, blijkens het herhaald applaus, zeer ten genoegen van het aanwezig publiek afgespeeld. Van harte roepen we „Vriendenkring", die ook dezen keer zijn goeden naam zoo uitstekend handhaafde, een „tot weerziens!" toe. Stie n 8, 3 Jan. Gisteravond trad in de bovenzaal van den heer C. Kramer op „Koudenburg" op voor een tamelijk talrijk publiek de bekende Friesche dichter en voordrager M. Rozenga, van Marrum. Op het programma kwamen o. m. twee lezingen voor, waarvan vooral de eerste, „it bitsjoende bêrn," byzonder in den smaak viel. Uit de herhaalde toejuiching by de verschillende stukken bleek, hoezeer de voordracht bewonderd en gewaardeerd werd. 't Was een echte Fryske joun. Zevenwouden, 3 Jan. Hoewel de tram van Heerenveen op Drachten geen hinder meer heeft van de sneeuw, kostte het toch veel moeite om voorwaarts te komen wegens de yzigheid van de rails. De tram, die 's morgens 9 uur van Heerenveen naar Drachten vertrok, een afstand van vijf uur gaans, kwam eerst 's avonds om half zeven te Drachten aan. Een conducteur deelde ons mede, dat de tram vijf uur werk had, om van Beetsterzwaag naar Olterterp te komen, zynde een afstand van nog geen half uur. Da oorzaak hiervan was dat de locomotief door de ijzigheid der rails er telkens uitsprong. Op de ïyn, waar vignola rails liggen , ging het vry wat beter. Hardegarijp, 3 Jan. Aan de hardrijderij op schaatsen van mannen namen 14 rijders deel. De prys ƒ2O werd gewonnen door C. de Jong te Leeuwarden, de premie ƒ 5 door A. Deknatel te Oudega. --- LEEUWARDER COURANT van Zaterdag 5 Januari 1901. TWEEDE BLAD. --- Valsche kaartspelers in den trein. Vóór eenige dagen werd in de zitting der Haagsche Rechtbank een blik gegund in het „werk van kwartjesvinders" — het bekende kaartspelen in de treinen — waarvan het Dagblad het volgende mededeelt: Aan het station Leiden was juist afgebeld en de boemeltrein naar den Haag zette zich zeer langzaam in beweging, 't Was knapjes vol in den grooten derde klasse-wagen met zijn typische houten beschotten, juist als in een poffertjeskraam. Da inrichting van zoon compartiment geeft iets gezelligs, men maakt over de scheiding heen een praatje met zyn buurman, mengt zich in 't discours (oatuurlyk over de Boeren), zingt onder elkaar een deuntje enz. Daar is juist een burgerheertje binnengekomen. Hij kijkt levendig uit zyn oogen, de snorren staan stevig en gedraaid, hy is fiefin zyn bewegingen. Hy zet een taschje op de knieën, doet heel voorzichtig het knipje open, haalt er met gewichtig gezicht drie speelkaarten uit en gaat die dooreen zitten schudden. De jonge man recht tegenover hem heeft op dit oogenblik niets beters te doen, dan eens op die kaarten te letten; een ander, naby het raampje zittende en genoeg hebbende van het eentonig landschap, voegt er zich by en al spoedig klinkt het: — Wel meneer, doe eens een moppie ? hetgeen den houder van de kaarien al terstond toestemmend doet knikken. Weer gewichtig schudt hij de kaarten dooreen en roep' uit: — Zie zoo! als u me nu maar eens vertellen wilt wat schoppe is. Hy zit er bij hoor! let goed op, een van de drie! — Hier zit-ie, dat is de schoppe, roept met een pieperig stemmetje een oud mannetje uit. — Drommels, hy kan het. Juist geraden. Nu nog eens een keertje, opletten hoor! Waar zit-ie nou ? roept de schudder met de opgedraaide snorren. En toevallig wordt het weer door een ander juist geraden. — Maar nu eens om geld, zegt de grappenmaker animeerend, en niemand aarzelt om eens een kleinigheidje te wagen. De grappenmaker met de kaarten werd tot bankier aangesteld. By het eerste toertje verliest de man, de andere reizigers winnen. — Kom meneer, zegt de grappenmaker tot iemand tegenover hem, waag u ook eens een kansje; ik wed dat u wint. 'k Hou honderd gulden tegen, mooier kan 't al niet. Nu, daar kon niet anders dan 25 gulden op gezet worden; dan maar eens gewaagd. — En nu gaat het er om. Jongens, een, twee, drie! roept de grappicus met de kaarten. Waar zit hartenboer? Eventjes denken, niet te gauw hoor! — Daar zit-ie, roept de jonge man. — ... Mis — verloren I De f 25 komen bij den flesschentrekker bankier. Opnieuw een spelletje met een anderen heer, toevallig een goeden kennis van den grappenmaker. Wat wil het geval? Daar verliest die grappenmaker aan zijn vriend nu by 't raden de 25 gulden. Nu, dat was toch eerlijk gespeeld. Intusschen had de jonge man, die het eerst de ƒ25 verloor, ontdekt, dat er van de kaart met hartenboer een schiifertje af was. Hy wilde zijn geluk toch nog eens probeeren. — Kom, nu weer een? om gekheid een partytie. De jonge man let goed op, houdt de kaart zonder 't schiifertje in 't oog, raadt en - 't is hartenboer. — Goed zoo! Nu weer eens om de dui'jes, roept de man. Weer let de jonge man goed op. — Een, twee, drie! Waar zie hartenboer ? Denk er om heeren, mynheer heeft juist zyn gouden horloge voor de aardigheid opgezet, nou gaat 't er om hoor! De jonge man kykt en kykt, tuurt en tuurt nog eens - drommels, waar is de kaart zonder het schiifertje? ... Gewoon niet present. Hé, waar zit die sinjeur ? Dan maar er op los geraden , vooruit. Daar zit-ie. Mis, 't was hartenboer niet. Nu begint men te merken, dat, wanneer er om niet wordt gespeeld , harten boer present is, en by het spelen om geld telkens op het appèl ontbreekt. Waar zit hartenboer ? Niemand snapt er iets van. De jonge man die nu /'25 , plus een prachtig gouden horloge was kwijtgeraakt, zat al versteld te kyken . 't was gewoon onbegrijpelijk ! Maar nu wil het geval, dat die comfortabel ingerichte derde klasse-coupe, met haar beschotten waar jezoogezelligoverheenkykenkunt, uitstekende gelegenheid gaf om den kaartenman met de kaai ten te bespieden. Daar ontdekt een der heeren , dat hartenboer telkens heel vlug in de mouw van onzen vriend verdwynt. Daar zat 'm de kneep. Het geheim werd direct in de coupé rondgetluisterd. 't Was uit met de grappen en de heer van de ƒ25 en het mooie horloge keek leehjk op zyn neus, dat hy de dupe was geworden van bedrog, 't Mooiste was nog , dat hy die f 25 aan zyn vader moest gaan ter hand stellen en dat het prachtig gouden horloge hem was toevertrouwd om eens na te kyken. Natuuriyk ontstond groote opstand in de coupé, en het einde was, dat aan het station den Haag de grappenmaker verzocht werd eens mede te gaan naar de politie. Het gevolg van het politieonderzoek was, dat de rechter van instructie met den grappenmaker kennis maakte en zyn zaakje naar de openbare terechtzitting verwezen werd. Zeldzame vaardigheid in welsprekendheid werd door onzen vriend aan den dag gelegd. Het groene tafelt j 9 voor overtuigingsstukken was veranderd in een goochel tafelt je, waarvoor nu de rechters eens moesten zien hoe hy eigenlyk gedaan had. Kyk u eens hier, heeren, 't is zoo eenvoudig mogelijk. Drie kaarten. De President: Ja, maar ik wilde dat ge het deedt met deze drie kaarten. Beklaagde: Ja heeren, dat kan ik niet, mag ik even die schoppen en harten hebben? De President reikt de kaarten over. Beklaagde: Ziet nu eens hier, heeren. Ik placeer schoppenvrouw hier, hartenboer daar, en nog een schoppentien weer aan dien kant. Ik werk altijd zonder hulpmiddelen, ziet u. Nou zeg ik een, twee , drie, de kaarten liggen nu op een hoopje. Ik neem ze nu zoo, dan zoo, vervolgens weer zoo, ziet u heeren, door dat placeeren hebben ze geen oog op die kaart van hartenboer gehad, begrijpt u wel President ? De President: Neen, ik begry'p er niets van. Nog eens trachtte de beklaagde de zaak te verklaren, daarbij doende uitkomen, dat door zyn kranige tour d'adresse de menschen er niet op letten, maar dat hartenboer wel degelyk er bij lag. Van goochelaars had de grappenmaker nooit veel .gehoord, van kwartjes vinders ook niet veel, wel had bij er eens iets over gelezen. Hy kan maar niet begrijpen, dat de aap uit de mouw kwam, toen onder eede verklaard werd, dat telkens by het spelen om geld hartenboer in de mouw verdween, en vond het gewoonweg onbegrijpelijk van den Officier om een jaar gevangenisstraf te eischen. Je mag niet eens een grapje meer in den trein met de kaart vertoonen! was zijn opmerking. Het meest curieuse is echter, dat er nog menschen zyn die zich zoo laten bedotten als de heer van het gouden horloge. ---