Uit de Provincie. (P*rt. Corr.) Witmarsum, 9 Juli. Heden is alhier na e°n langiurig en smartelijk lijden op den leeftijd van 57 jaren overleden da heer mr. J. Klaasess de Boer, gedurende een kwarteeuw als notaris in deze plaats gevestigd. Oos dorp en onze gemeente worden door dit afsterven gevoelig getroffen. De overledene was iemand van menschlievendea geest, van wien gezegd mag worden, dat hij bij iederee i hooi aangeschreven stond. S'.eeds bereid om te helpen waar hulp noodig was, washijinruirneakriog een helper in nood, een steua om tot, grooter welvaart te komen. Op velerlei gebied was hij nuttig werkzaam. Het district Franeker vertegenwoordigde hij ongeveer 20 jaren in de Provinciale Staten. Keeds kort na zijne vestiging in de gemeente werd hij gekozen tot lid van den Gemeenteraad en bij elke periodieke aftrediDg zag hij zijn mandaat vernieuwd, niet tegenstaande de vrijzinnige partij, tot welke bij behoorde, meestal het onderspit moest delven. Hij was in onzen Riad een mm van beteekenis. Vanaf den overgarg van het beheer der kerkegoederen van floreenplichtigen op da gemeente was bij president-kerkvoogd en nog niet lang geleden het hij zich ook vcor het ambt van ouderling vinden. De spaarbank der departementen Arum en Witmirsum, van welke hij president-commissaris was, dankt voor een goed deel aan hem den bloei, waarin zij zich verheugen mag. Doch wij zouden te uitvoerig moeten worden, wilden wij alle goeds opsommen, waaraan de heer de Boer voor en na heefc mede gewerkt. Het vermelde zij geno;g om te doen uitkomen , dat uit. ons midden een man is weggenomen, wiens verlies door zeer velen zal worden betreurd, die eene leegte achterlaat, welke nog langen tijd op het steerss zal worden geveeld. Hij ruste in vrede! Harlingen, 9 Juli. De groote kaatspartij' heden gehouden, weid door een talrijk en belangstellend publiek bijgewoond. De einduitslag was, dat de prijs, bestaande in 75 gulden en drie zilveren medailles, werd behaald door D. Tdsma van Zurich, Jan Cuperus van Wit marsum en K. Wij-ia van Wommels. De eerste p:emie , 36 gulden, wonnen Jan Struiksma van Wommels, Albeit Westra van Tjummarum en Einze Peitsma van Wommels. De tweede pre mie behaalden Willem Kuipers van Wommels, A. L. Oosterbaan van Kimswerd en J. Hibma van Makkum. De 36 deelnemers aan deze kaatspartij waren door de directie uitgenoodigd en staan bekend als beste beoefenaars van dit volksvermaak. Oudebildtziji, 9 Juli. Ü3 jaarlljksche harddraverij alhier heeft heden weder plaats gehad. Acht paarden, alle uitstekende dravers, namen aan dea wedstrijd deel. Eindelijk mocht het den schimmeliuin van dea teer A Siderius van Leeuwarden, bereden door den pikeur P. Valiinga, gelukken den prijs van /60 te behalen. Het le cadeau ƒlO werd gewonnen door dea schimmelruin „Graaf Jan", eigen aan den heer G. de With te Leeuwarden. Het tweede cadeau ƒ5 werd gewonnen door den schimmelruin „Martin" van den heer Wijtsma te Gauw, bereden door J. Hijlkema, na vinnigen kamp tezen „Immerzu" van den heer G. de With. Em talriik publiek sloeg den wedstrijd gade onder de opwekkende toren van het farfareco-ps „Crescendo." Suameerderheide,9 Juli. In „voor 230 jaar" kwam verleden week voor, dat de Friezen stelling namen op de Suameerderheide. Men meent nog de plaats te kunnen aanwijzen , waar dat geschiedde. In de onmiddellijke nabilheid van den grintweg ta N. W. van de school vindt men een si uk heide, vol hoogten en*laagten en bekend onder den naam van „duinen". Deze nocgten zyn grootendeels opgeworpen, zooals DJijkt als men daar begint te graven. Ze liggen onmiddellijk achter de wei- en bouwlanden en heide overza§ men vroeger een uitgestrekte In het bericht uit Hidlaard , voorkomerda in ons nummer van Dinsdag 8 Juli, betreffende het ongeval reet een hollend paard, zijn eenige Naar men ons schrijft was bedoel! paa^d niet voor eea hooiwagen gespannen, doch vastgebonden aaa een slijps:een, die op de hieminge stonl. De emmer, waar het paard uit dro&k, viel om en raakte verward in het touw, waarm°e het beest vastgebonden was. Het dier schrikte en sloeg op hol. De wonde, die het kind van den arbeider F. beliep, doordat het door het paard werd omvergeworpen, was van weinig beteekenis. Immers den volgenden dag speelde het weer met zijne makkers. Ten slotte zij nog gemeld, dat het hollende paard te water geraakte en met vereende krachten weer op het droge werd gebracht. --- Zestien maanden in dienst. Aan een particulier schrijven, dat de Nederlander dezer dagen ontvirg, ontleent dit blad het volgende: „Gs'ermorgen kwam mijn zoon, na 16 maanden diensttijd, met groot verlof van den Helder thuis. In al dien tijd vernam ik geen khcht van hem. H-t verstekte voedsel noemde hij steeds goed ca vclioende. Zeer goei begreep hij, dat het, eten niet kon worden klaar gemaakt als bij moeder thuis. De stroozak, ook de dekking, voldeed hem zelfs zeer goed. Over hoeren officieren was hij steeds vol lof en het trof ons dat hij, over officieren schrijvende, steeds „ZEi.", nooit „hij" gebruikte. Als er eenige klacht zou kunnen zijn, dan zou bet over enkele onderofficieren zijn, niet over alle. Steeds heb ik het verkeerd gevonden, dat ouders aan hun zoons ia dieast geld zenden. Mtja zoon was 16 maanden in dienst en gedurende al dien tiji heeft hij van huis geen geld, niet 3 hoegenaami ontvangen. Hij schreef er ook niet om. Nu ca dan zond moeder een kleine versnaperiug. Ea hij kon er komen. Bjv. kwanhij 3 maal met verlof en betaalde ze'f de reiskosten. Bovendien schafte hij vaa bespaard tractement aan o. a. een paar nieuwe schoenen voor ƒ5, een buitenm-sdel koppel ad ƒ250 enz. Nu was hij trouwens ook aangesteld als korporaal, waardoor het tract9ment verho ->gd werd, en vereischte de cursus voor sergeant niet te veel tijd, dan had hij ook dezen bezocht, maar hij w^nschte ztjn vrijen tijd te besteden aaa zijn teekenlsssen. Dit heeft hij dan ook gedaan. D 9 tijd, waarover hij beschikken kon, zette hij zijn lessen voort en oefende hij zich. Een uitstekend leermeester vond ik voor hem, die mij steels goede berichten zond. Bovendien had ik het voorrecht in den Helder vele goede vrienden te hebben, waar hij een tehuis vond en die hem tot trouwe vrienden waren. 'k Bm bevestigd in mijn 07ertuiging, dat de dienst voor oize jonj-elui goed is, afgeziea nog hier van, dat ik het een voorrecht vond, dat mijn zoon, een jongen die Koningin en vaderland hartelijk hef heefc, soldaat was. Vela jongens worden bedorven in dienst door het ontvangen van geld van huis oa omdat m. i. al te dikwijls wordt toegestaan, dat zij zoo dicht mogelijk bij hua woonplaats in garnizoen mogen komen. 'sZmdags gelijkt b'j/. R)'terdim een garnizoensplaats van allerlei wapjas, omdat miliciens uit deze stad veel wordt toegestaan den Haag, Delft of Gouda als garnizoen te kiezen. Dat komt dan 's Zondags over naar moeder ca dan „genieten" de jongens weer van het burgerlijk leven. Hoe minder naar huis hoe beter, geloof ik. Ea nu mija zoon thuis is, strekt het ons tot veel dank en blijdschap, dat hij terstond ean plaatsing kreeg als teekenaar aaa een inrichting waar hij 6 jaren practisch werkzaam was en eea goede getuigenis had achtergelaten. Een en ander heeft voor ons daarom zooveel beteakenis, omlat de jongen nu juist niet een van de meegaandste is. Hij kan soms, wat men in huis gewoonlijk noemt „lastig zijn." --- Arsenicumhoudend bier. Het Maandblad tegen de Vervalschingen schrijft: Zooals onze lezers zich zullen herinneren, heerschte in Engeland het vorig jaar de grootste ontsteltenis door een langa reeks ziekte- en sterfgevallen taagevolge van het gebruik van vergiftig arsenicumhouiead b.er, vervaardigd met behulp vaa onzuivere aardappelstroop. Het spreekt vaa zelf dat groote hoeveelheden vaa dergelijk bier den weg vonden naar het vasteland, en ook hier te lande werd herhaaldelijk arsenicum in Engelsche biersoorten geconstateerd, in welke gevallen deze uit den handel geweerd, resp. teruggezonden werden. Wij meenden, dat deze noodlottige zaak voor goed uit de wereld was, toen wij uit het no. van 7 Juni van the British Medical Journal zagen, dat weder nieuwe vergifcigingsgevallan in Engeland door dr. Woodyatt waargenomen zijn geworden, zoodat voorzichtigheid resp. het verlangen van besliste waarborgen voor da zuiverheid bij het bestellen van Engelsch bier nog steed3 gebiedend noodzakelijk blijkt te zija. Wij wenschen echter uitdrukkelijk op te merken , dat het arsenicum niet in het bier geraakt door arsenicumhoudende kunstmeststoffen, welke aangewend worden ter bemesting der gronden waarop da gerst en da hop groeit. Vroeger werd dienaangaande twijfel geoppe-d, doch uitvoerige ca hoogst belangrijke proefae mingen ons medegedeeld door prof. A. Petermann, directeur van het Belgische staats-labaratorium ta Gembloux, hebben bewegen, dat arsenicum, hetwelk direct in den grond wordt gebracht, eerst vergiftig wordt, als da hoe veelheid 0.1 pet. bedraagt. Om die hoeveelheid te bereiken zoude par hectare j aa-l'jks duizend kilogrammen suparphosphaten gebruikt moetea wordea gedurende tien eeuwen. Verdere analyses bawizei, dit hip, gerst en suikerbieten, welke gekweekt waren op gronden bemest met arsanicumhou lende kunstmeststoffan, geen spoor arsenicum b 3 /attm. Hetarseoicumgehalte dar bieren vinlt dus uitsiutteod zijn oorsprong in de toevoeging vaa onzuivere glucose. Een bokenl deskunüge in Londen, dr. Hutchinson, schrijft een diep ingrijpenden invloed toe aan de ve-giftiging in het groot in bageland door arsenicum, en acht daarbij een verband waarschijnlijk, met het toenemen van kanker. Hij waarschuwt ten dringendste tegen de aanwezigheid vaa arseaicumverbindingea ia voedingsmiddelen, zij he* in nog zoo geringe mato, ca is van meeniag, dat in dit opzicht nog maar al te dikwijls aan g ;rioge sporen in vele voedingsmiddelen en dranken te weinig de aandacht geschonken wordt en dat door het voortlurend gebruik dezer sporen wel degelijn de gezoadh-ii blij/end gestoord zal kunnek wordan. Hat is hojgsfc wenschelijk dat in d-zs gewich'ige aaagaiegenheii zooveel mogelijk licht ve;sp-eid word i, en in ieder ge/al absolute zekerheid heersene aangaanda het al of mot aanwezig zijn vaa eea zoo gevaarlijke stof als het arsenicum in 0a?,3 voedingsmiddelen ca dranken. --- Rechtzaken. Rechtbank te Leeuwarden. Zitting van Dinsdag S Juli. Belkeerpalschin&. Jelle W"., 43 jaar, koemelker te Ee, leverde geregela zijn melk af aan de zuivelfabriek „het Sceenvak" onder Ee, directeur K. J. ïiemersma. üewoonlijk werden per dag afgeleverd 110 a 115 L. melk. Iv de maanden April en Mei trok het de aandacht van den melkontvanger Jan de Jong, dat de melk van "W. zoon blauwe, waterachtige kleur had, terwijl de temperatuur ook lager was dan die bij de andere geleverde. Dit, in verband met het feit, dat beklaagde slechts vijf koeien houdt en dus de hoeveelheid melk bijzonder groot voorkwam, leidde denmelkonderzoeker er toe, zijn directeur met de zaak in kennis te stellen. Deze gelastte toen, een onderzoek te doen naar vetgehalte enz. Dit had plaats. Uit de door b;klaagde op 15 Mei geleverde melk werd een monster gedaan in een beugelfleschje on dit werd den volgenden dag, Vrijdag, door den directeur gebracht naar het gebouw op de Veemarkt te Leeuwarden, ten einde daar door denzuivelconsulent, den heer Mesdag, te worden onderzocht. 'c Onderzoek bracht aan het licht dat het vetgehalte slechts 1.6 pet. bedroeg, waar dit in normale melk ongeveer op 3 pet. kan worden gesteld, 't Watergehalte daarentegen wes 92 pet. ruim, dus buitengewoon hoog. Ook de cijfers van het soortelijk gewicht, het procent droge stof en vetgehalte bleken abnormaal te zijn. Zóó- zeer was dit het geval, dat de zuivelconsulent verklaarde, dat alleen een zieke, zeer abnormale koe, melk kon leveren van de qualiteit vau het onderzochte monster. Het soortelijk gewicht van de droge stof wees op ontrooming of op toevoering van water. Dat de bruikbaarheid daardoor verminderd was, stond vast — zoowel wat de opbrengst aan boter, als aan kaas betreft. Toen het onderzoek tot dit resultaat had geleid, heeft de directeur de commissarissen van de fabriek daarmede in kennis gesteld en dezen hebben W. ter verantwoording voor zich geroepen. Reeds dadelijk, toen door den voorzitter de zaak werd aangeroerd, heeft "W. toen bekend, zich schuldig te hebben gemaakt aan het feit, waarvan hij werd verdacht. De man is uit een goede familie, is door omstandigheden buiten zijn wil achteruit gegaan, heeft een vrij talrijk huisgezin , waarvoor hij slechts met de grootste moeite den kost kan winnen. 'tGring hem dit voorjaar weer alles behalve voor den wind. 't Hooi was te vroe°op: hij had slechts vijf beestjes —'t spande er. In dien toestand deed hij geregeld sedert half April eiken keer, als hij zijn melk naar de fabriek zond er pi m 10 liter water bij. Hij smeekte commissarissen, hem toch uiet te vervolgen — graag zou hij door ten boete, door dezen te bepalen, de schade, aan de fabriek berokkend, vergoeden. W. is te goeder naam en faam bekend —de directie had medelijden met den man en met zijn huisgezin — goed, als hij f 125 betaalde, dan zou de zaak uit zijn. Beklaagde stemde toe — in termijnen zou 't bedrag worden afgelost. Gerust verliet hij de directeurskamer. Helaas! hoe zou hij ontnuchterd worden. Wat den directeur Tieniersma heefc gedreven, is ons' niet bekend, maar de verdediger van beklaagde mr. Romer, heeft het gezegd, dat deze (Tiemersma) toch de' zaak in handen der justitie heeft gesteld. Zóó stond dus W. terecht voor het misdrijf aan het hoofd van dit verslag geplaatst. Beklaagde bekent volmondig. Op eea vraag van den verdediger antwoordt hij, dat hem uitdrukkelijk was beloofd, dat bij voldoen van de f 125 geen vervolging zou plaats hebben. De Officier van Justitie, na aangetoond te hebben dat het wettig en overtuigend bewijs in dezen vaststaat,' spreekt zijn groote verwondering uit over het feit, dat in een provincie, waar de landbouw en wat daarmede in verband staat, een levensquaestie mag heeten, het steeds het Openbaar Ministerie moet zijn, dat krachtig de hand moet houden aan de wetten, die gemaakt zijn om benadeeling van de bjlangen der betrokkenen te voorkomen of te straffen. Herhaaldelijk stuit spreker daarbij op tegenwerking van de directeuren der zuivelfabrieken. Spreker heeft zich afgevraagd: wat steekt daarachter! En het antwoord 13, dat de betrokken fabrieken niet zelden uit misdrijven als thans aanhangig voordeel weten te halen. Spreker zijn voorbeelden bekend, waarbij f 1000 schadevergoeding werd gegeven — éénmaal zelfs f 1200. Zonderling mag het — spreker herhaalt dit — worden genoemd, dat het Openbaar Ministerie de belangen van den Landbouw hoog moet houden. Men moet misdrijven als hier aanhangig zijn, niet te licht achten. Stel, dat iemand een huis binnensluipt, uit eon bureau een gouden tientje steelt — en dit weken achtereen her- Bttalt — zal men dit een licht misdrijf achten ? En feitelijk is de zaak hier nog erger, omdit het misdrijf moeilijk is te constateereu. Vergoelijken komt hier dus niet ta pas, al mag rekening morden gehouden met beklaagdes berouw en met de omstandigheden, welke hem tot de daad brachten. Overeenkomstig art. 330 van het Wetboek van Strafrecht vordert spreker veroordeeling tot 1 maaml gevangenisstraf, met last totjopenbaarmaking van het vonnis in de Leeuwarder Courant. De verdediger, mr.C. A. Romer,is het met de opvatting van den ambtenaar van het Openbaar Ministerie, wat betreft hetgeen deze omtrent diens taak heeft gezegd , gansch oneens. Deze heeft niet te vragen : wat zijn de belangen van den landbouw — maar wel dit: ben ik krach - tens mijn eed geroepen, dit misdrijf te vervolgen, hoewel ik dit liever zou nalaten. Dat bij de opvattin» welke die ambtenaar blijkt te hebbeu van zijn roeping hij zich verwondert over weinig medewerking, is te begrijpen. De belangen van fabrikanten en leveranciers zijn te nauw met elkaar verbonden, dan dat de coöperatie niet liever door minnelijke schikking, overtredingen als waarvan hier sprake is , uit den we» ruimt. En waar op deze wijze de Justitie buiten de zaak wordt gehouden, is dit te waardeeren. Een dergelijke schikking nu was hier tot stand gekomen. En nu stelle men zich den verschrikkehjken toestand van dezen beklaagde voor. Gevallen om zjjn huisgezin te redden of staande te houden, verbindt hij zich een som te betalen, die het hem slechts met groote moeite zal gelukkon en onder vele ontberingen te voldoen. Maar — Goddank, dan is hij toch gevrijwaard te^en vervolging. Helaas! ijdele waan. De directeur klaagt hem aan. Spreker verbaast zich over het feit, dat de Officier, die dit alles weet, toch tot vervolging besloot. Spreker zou 't nooit hebben gedaan. Oivecht is het, iemand voor hetzelfde feit tweemaal te straffen. En nu de feiten. Beklaagde heeft bekend, ca de verklaringen der getuigen bevestigen het, eiken keer ± 10 L. water te hebben gedaan bij de te leveren hoeveelheid melk. Dit geeft in de maand gedurende welke het bedrog werd gepleegd 600 L., berekend tegen 4 et, oen schade van f il, stel ƒ3O. Daarvoor geeft beklaagde ƒ125 vergoeding, alzoo een boete van ƒ95. Dat gaat nog al. Over de opvatting van het Openbaar Ministerie, a'sof dit misdrijf zoo ernstig zou zjjn omdat het moeilijk kan worden geconstateerd, doet spreker opmerken, dat dit geheel onjuist is. 't Is hedenmorgen gebleken, dat iemand, die 2 a 3 lessen in melkonderzoek heeft gehad, zich bevoegd acht vervalsching te constateeren. Maar, zonder dit in aanmerking te nemen, de heer Mesdag levert door zijn cursussen op dat gebied een groot aantal krachten af, die in elk geval op de hoogte zijn, om niet te spreken van wat door anderen gedaan wordt. Van moeilijk constateeren is dus geen sprake. Ten slotte wijst spreker op beklaagdes onberispelijk verleden, op zijn huishouding zijn familie en op het feit, dat, kort geleden, het Hof iemand, die zich aan veel erger misdrijf schuldig maakte — botervervalsching — tot 8 dagen veroordeelde. Is dan 1 maand voor dezen beklaagde te verdedigen? Zou een geringe, de geringste boete niet voldoende zijn ? Pleiter betreurt het, dat de rechter in dezen, als schuld wordt aangenomen , gevangenisstraf moet opleggen on acht in elk g^val de allerlichtste zwaar genoeg. Is het feit echter wel bewezen? Spreker twijfelt. Alleen de bekentenis van beklaagde kan daarvoor dienen. Alle andere verklaringen moeten buiten beschouwing' blijven. Het monster is genomen uit de melk vau beklaagdes koeien, dat is waar. Maar wie staat er voor in, dat dit monsters door den zuivelconsulont is onderzocht? Het flescbje heeft een nacht bij den directeur in den kelder gestaan in een waterbak. 't Was niet verzegeld. Wie bewijst, dat er daar geen water in is gekomen? Het transport naar de fabriek en van de fabriek naar Leeuwarden is niet gecontroleerd. De heer Mesdag heeft geconstateerd, dat er 40 pet. water bij de melk zou zijn gevoegd. Hoe rijmt dit toch met het feit. dat in de melk door beklaagde aan de fabriek geleverd 92 pet. water, in normale 88 pet. aanwezig is. Op deze gronden meent spreker, dat vrijspraak zal moeten volgen. De brievengaarder J. Nauta te Beetgumermolen vermiste in de maand Mei gedurig geld uit do lade van den lessenaar op zijn kantoor. Niemand kwam daar dan zijn vrouw en de postbode van Berlikum, Auke v. d. "W. Deze werd dus verdacht. Er werd besloten, de zaak tot klaarheid te brengen. Op 31 Mei ging de vrouw van Xauta op wacht in een belendend kamertje. De bode kwam het kantoor binnen, opende den lessenaar, deed een greep uit het mandje in den lessenaar en — toen 't geld, dat vooraf was geteld , werd nagezien , miste er 1 cent. Op 2 Juni hetzelfde tooneel —er werden twee kwartjes en 1 dubbeltje vermist — 4 Jnni ging Nauta zelf op wacht — 1 kwartje en 1 dubbeltje verdwenen. De inspecteur der posterijen en telegraiie werd met de zaak in kennis gesteld — deze kwam over, ontbood beklaagde en deze bekende. Hij werd geschorst, vervolgens ontslagen en door de justitie vervolgd. Zijn zaak kwam heden voor: hij zelf verscheen niet. De Officier meent, dat beklaagde geen medelijden verdient. Twee jaar geleden heeft hij zich aan een soortgelijk feit Bchuldig gemaakt — toen is hij verschoond gebleven — thans zal een gestrenge straf noodig zijn. Eisch: 3 maanden gevangenisstraf. Kermis in St. Jac.-Paroehie. Beert, een 14-jarige jongen, meende dat wat zakgeld niet ondienstig kon zijn. Beert kwam wel eens thee drinken bij vrouw de Bild. Zoo was hij met de lokaliteit goed bekend. En toen hij nu op 1 Juni de vrouw op de kermis zag, maakte hij van de gelegenheid gebruik, zijn slag te slaan. Hij ging haar huis binnen, deed het slot van een kastje los, 't deurtje open en nam een rijksdaalder weg. Toen de politie, die den dief spoedig op 't spoor was, hem aanhield, had hij nog ƒ1.93 over: 't andere was versnoept. Vrouw de Bild kwam er dus betrekkelijk nog goedkoop af, beter dan de 14-jarige Beert, die hoe jong ook, reeds geen zeer gunstige reputatie heeft. Tegen hem vordert de Officier 1 maand gevangenisstraf. In den avond van 1 Juni was Cornelis Meter, schipper te Buitenpost, met verschillende andere jongelieden te Rohel. Hij kreeg ruzie met Klaas de Bruin, die Tetje v. d. Meer telkens aantastte, wat hem hinderde en waarover hij zijn ongenoegen te kennen gaf. Toen deze hem daarop op den grond duwde, kreeg hij onverwachts een steek in den rug. 't Is bewezen — de mishandelde zag het natuurlijk niet —, dat deze hem werd toegebracht door den 23-jarigen Machiel K. te Munniketille. Be je staat alzoo terecht voor mishandeling. Tegen hem wordt daarvoor 3 maanden gevangenisstraf geëischt. „Hoe vind je dat r" vraagt de voorzitter. „Niet mee tevreden, hoor I" „Anders niet ?" „Nee." Wiebe D., een 65-jarig arbeider te Briesurn, beweert, dat jongens, die op een land naast het zijne aan 't wieden waren, hom altijd met kluiten gooiden. Bit maakte hem ten laatste tureluursch en in zijn drift heeft hij toen een der belhamels, den 12-jarigen M. Boersma, wat al te hardhandig aangepakt. Baarvoor moest bij zich heden verantwoorden en hoorde hij ƒ7 boete tegen zich eischen. „Heb je 't gehoord? ƒ7 boete". „Jawel, dat is nog al wat". Vertrekkende: „dag heeren!" Sipke S., vrachtrijder te Makkum, kocht in het begin van Maart van T. Kuiken te Makkum een trekhond. Hij verzuimde de*en binnen don bij de verordening in Wonseradeel bepaalden termijn —8 dagen — aan te geven voor do belasting. Eerst 31 Mei deed hij het. Toen was 't evenwel te laat. Voor overtreding dier verordening werd tegen Sipke ƒ8 boete of 2 dagen hechtenis gevraagd. Boeko R. staat met zijn broeder Jelke op niet te besten voet. Bit bleek op 1 Juni, toen eerstgenoemde met zijn vrouw van een bruiloft naar huis terugkeerde, 't Was 's avond 3 half elf. Baar komt Jelke aan. Beze pakte Boeke bjj diens kin. Boeke weerde hem natuurlijk af. „'k Scil dy smoare" klonk het toen en Boeke voelde zijn broeders hand zich om zijn keel klemmen. Op zijn hulpgeroep kwamen W. de Haan en A. Nijdam toeschieten en hielpen hem uit de knel. Slechts met moeite echter. Nijdam kreeg voor zijn hulp van den aanvaller een draai om de ooren. Tegen Jelke, die te Grouw woont en van beroep schippersknecht is, wordt 14 dagen gevangenisstraf geëischt. Sierd R., broodventer te Sneek, is beschuldigd van openbare Bchennis der eerbaarhe d. Hiervoor wordt tegen don 80-jarige 7 dagen gevangenisstraf gevraagd. Be 13-jarige Jan v. d. M. te Leeuwarden mag van geluk spreken, dat de informaties , welke de Officier omtrent hem heeft gekregen, gunstig zijn uitgevallen. Anders — Jan heeft een glasruit stukgegooid van een straatlantaarn in de Nieuwe Steeg. Met een leeren kaatsbal en — met opzet, zeggen de getuigen. En op dergelijke misdrijven staat geregeld eenige dagen gevangenisstraf. Boch, zooals gezegd iq — Jan'a goede naam zal hem daarvoor bewaren. Althans als de Officier zijn zin krijgt, die den jongen ƒ5 boete wil hebben opgelegd. Siebrigje K., Poppebuurt, Leeuwarden, is volgens verklariugen van haar buren een lastige vrouw. Toen ze op 7 Juni 's avonds 11 uur ruzie had met haar man en een voorkind fan dezen buiten de deur zette, gaf buurman Kerstens haar daarover zijn niet vleiend oordeel te kennen. Siebrigje nam dit zeer euvel op: ze schold den man uit voor wat deze niet wenschte te hooren. 's Anderen morgens dikte ze het nog een weinig aan. Toen kon 't wel — meende Eerstens. Hij klaagde haar aan en heden werd tegen de vrouw ƒ5 boeto geëischt. 't Viel Siebrigje mee. Uitspraak over 14 dagen. --- Feuilleton. VADERS EER. EEN NOVELLE DOOR ERNST CLAUSEN. Naar het Duilsch. 2.taWkWsa^Sa^Sa^Sam m^6a g,elaat van den kapitein nam na deze king g weer d 8 gewone kalme uitdruk„reken die aan den grooten boekhandel van Kemmler verbonden is, maar het verheugt mij toch cog meer mijn ouden vriend te zien!" Hij reikte Wendhausen nogmaals de hand. J-Q ven jaren had hij geen enkelen ouden vriend gesproken. Er worden bij Remmler goede zaken gemaakt met ac jongensboeken van Thomas Gebhardt; ue nrma zou nu gaarne een nieuwe volledige mtgave publiceeren , waarmede de kapitein zich nelasten moest. Toen de zaken waren afgedaan vroeg de majoor: „Was dat je zoon, die kleine, blonde bengel, dien ik op de brug ben tegengekomen en die mij den weg gewezen heeft? Of eigenlijk -nrj zat op de leuning en peilde het water met een lacgen stok. Toen ik hem vroeg wat hij uitvoerde, antwoordde hij, hij wou maar eens kijken of het water nog wies, misschien kwam er wel overstrooming. De kleine j )Egenscr/ijal voorliefde te hebben voor ongelukken." „Dat zal Gebhardt wel geweest zijn!" „Een aardige, flinke kleine baas! Zeg eens hoe gaat het met je vrouw ?" „Die is al negen jaar geleden gestorven!" En Pomasius keek naar een groote photografia van zijn overleden vrouw. „Pardon! ik zat toen reeds aan de grenzen van Frankrijk, toen jij uit dienst ging en aan de grens van Polen in garnizoen was. Man verwart en vergeet alles, als men zoo lang niets van elkaar hoort." De beide mannen verdiepten zich in herinneringen over de jaren hunner jeugd. „Nu jongen, wat moet je worden ?" vroeg Wendhausen toen Gebhardt na het middagmaal zijn vader en den majoor de hand kwam geven. „Zeeman", antwoordde het kind met stralende oogen. „Flink zoo jongen, bij de Duitsche marine ?" „Neen, daar zija geen zeilschepen. Stoomschepen zou ik vervelend vinden!" „Zoo, vindt je dat ? maar een luitenant bij de marine, die ziet er toch kranig uit!" „Ach wat geeft dat nu?" antwoordde Gebhardt op ernstigen toon als een bezadigd man. „Vader zegt, het hart is de hoofdzaak." Majoor Wendhausen gaf den jongen lachend een slag op zijn schouder. „Goed gebruld, leeuw! Vergeet dat je leven lang nooit!" Gebhardt ging de kamer uit. „Een flinke vent, die jongen van jou, Pomasius!" „Dat is hrj ook! Ik wou dat ik er een half dozijn zoo had. Oprecht - zeg ik je, oprec ït als een wilde. Op school, nu, daar gaat het maar zoo, zoo - maar de leeraars houden toch allen heel veel van hem. Hij is zo) trouw en eerlijk als goud!" „Ea dat eenige kind wil je naar zee zenden?" „Ach, waarom niet? Ik kan den joegen toch niet in de watten wikkelen!" De kapitein had nog al een roode kleur gekregen. Onder het praten en vertellea hadden ze samen twee flesschen Rüiesheimer leeggedronken. Toen Pomasius zoo sprak, hoorde men wel aan zijn stem dat die bardheid eenigszins kunstmatig was, het was of zijn zachtere natuur zich verbergen wilde. „A.ch ja", ging hij voort, „gevaarlijk', dat is het natuurlijk - maar daar moet iedereen eenmaal aan gelooven. Ik hoop echter wel dat ik nog eens pleizier van dien jonden zal beleven!" Juffrouw Trabert bracht de koffi) binnen. De heeren kozen beiden een gemakkelijken stoel. Zrj waren beiden vrij stil, hetgeen wal meer meer gebjurt vlak na het etea ca met een lekkere sigaar. Wendhausen keek da kamer rond. Het was er eenvoudig ingericht, de muren alleen waren bedekt met koper- en staalgravures. Blücher, Vork, Gaeisanau, Scharnhorst, Moltke, Bnmarck, portretten van de keizers en daartusschen in de jonge Siegfried en de barsche Hagen, de generaals van den ouden Fritz, veldslagen, Maarten Luther en Johannes Hus. „Het lijkt wel een tentoonstelling vanvaderlandsche helden hier , Pomasius!" „Ja dat ia zoo, Wendhausen! Ik stel prijs op goed gezelschap. Wanaeer die mannen er niet geweest waren, dan zou Duitschland het zoo ver niet gebracht hebben." Het begon schemerachtig te worden. De sigaren leken twee gloeiende puntjes in de duisternis. „Zeg eens Pomasius", begon de majoor na eenig zwijgen, „hoe is hat eigenlijk gekoman dat ja zoo vroeg uit die ast bent gegaan. Je hadt toch verandering van garnizoen kunnen vragen." De kapitein drukte het hoofd dieper in het kussea van zijn leuningstoel. „Ja, het ging toen in dien tiji alles vlug in zijn werk. Maar h9t is beter om die ongelukkige geschiedenis maar te latan rustea!" „Hoe zoo? o ja ik begrijp het, ja vrouw is spoedig daarna gestorven — neem mvj niet kwalijk dat ik die zaak aanroerde. Gersing heeft mij gezegd dat je het om da zwakke gezondheid van js vrouw gedaan hadt, omdat za niet goed tegei het klimaat vaa OjstPruisea kon." „Zoo — heefc Gersing dat gezegd ? Gersing is alttjd ean aardige, flinke man geweest!" „Dat was hij ook! Nu hebben ze hem doodgeschoten in China!" „Hij mag blij zija!" antwoordde Pomasius op lakonieken toon. „Na Thomas, dat moet je nu niet zeggen! Man is toch aitij 1 min of meer aan het leven gehecht. Maar wat mij verwondert, i 3 dat je dadairjk hier bsnt gaan wonen, hier waar da vossen en wolven elkander goeden nacht zeggen. Dat was op jou leeftijd toch wel wat vreemd! Het is een flink half uur van dat ellende nest van een Tottersen vandaan. Heet dat dorp zoo niet?" „Misschien wa 3 dia woestenij mij meer waard dan je vermoedan kunt. Het oude huis, eea vroegere pachterswoning, stond leeg. Hoe miadar menschen om je heen, hoe bater!" Wendhausen keek verbaasd op. Zb"n vriend zat iaeeageloken, het hoofi op da borst gazonken; nu koa man pas gosd zien hoe grijs zijn dik haar reeds wa 3. (Zij hadden zeker inmiddels ean kaars aangestoken). Aarzelend vroeg hij: „Du 3 ja weet nergens van, Wendhausen?" „Wat meen je?" „Waarom ik uit dienst gegaan ben?" „Om je vrouw immers?" „Dat zou men kunnen danken — Gersing is een brave karel. Sedert tien jaren hsb ik nooit een woord over diB geschiedenis gaspro ken, met niemand. Eanvoudig ontslagen, dat zegt genoeg!" „Daar wist ik niets v*i", zeide Wendhausen verbaasd en verlegen. „Maar wij weten immers allen hoe dat dikwijls toegaat. De zoogenaamde eer by ons officieren maakt het een braven keral somtijds lastig ganoeg. Trouwens, als je het niet prettig vindt er over te praten, dan laten wij de zaak rusten. Voor mij blijf je de oude Thomas! Als men vroeger den twintigste van iedere maand het laatste kopergeld uit de beurs scbudda eu bij elkaar legde en zich voeden moest met kommiesbrood en worst uit de cantine, dan is er een band gelegd die voor het geheele leven onverbrekelijk is. De maag en het hart zitten dicht bij elkaar, ten minste bij den soldaat I" Pomasius glimlachte weemoedig en zeide tot juffrouw Trabart die in de deur stond: „Neen juffrouw, we hebben nog geea lamp noodig. Schemerlicht en oude, sombere geschiedenissen behooren bij elkaar. — Ik zal het je vertellen, Wendhausen, dan is er ten minste één, die het mija jongen nauwkeurig vertellen kan, wanneer ik eerder dan jij moet afmarcheeren naar de Groote Armee. Je bebt mjjn vrouw gekend. Wij waren geëngageerd toen je verplaatst werd. Wrj hebben elkaar innig liefgehad, mijn vrouw en ik. Ons eerste kind, ean meisje, stierf dadelijk na de geboorte. Je kunt denken hoe blij wij waren toen die jongen daar verwacht werd", hij wees naar de kamer daarnaast, waar de frissche jongensstern van Gabhardt weerklonk: „Hoera sassa, de Pruisenjzijn daar „De Pruisen zijn vroolijk, zij roepan hoera'" De beide hearea luisterden een oogenblik naar hetHüi^lled, t^gtagtaplt^polïï™^ far7ïï?4Sr JaWd? * „Ja, nu, die had iets van Eili gezegd - dat miJ "kW4"1 ~ üiet toevallig, G.rshS moest he ma vertellen. Het was alles S den regel. Het duel zou den volgenden r?*l plaats hebben. Op zulk ean dag vóór een twel gevecht dat ernatig zou toegaan heeft!Ü' willekeurig allerlei domme,° dwaz9 g dachten' De aangenaamheden van hét leven, RS die men er aaa hecht komen u allen Lnr J geest, veel meer dan in andere oiAiffi? waarin men er haast niet on to Fn 77 , ,' men eea vrouw heefc de zwak' IIZ als voehg; als men bedenkt wat het hJ?J**F0' ten wanneer er iets ongelukkigt^lT heeft immers de TenStw^Sffift«» genomen voor haar geluk ïmTmlr op Zlch Misschien kan ja ef in ko2a a,T enkiad" niet getrouwd. In den oorlog*- £ £?i\,eIJ wat anders, men weet watzijnPuCSis ™ael voor zoon kwajongen die sl!ïB B,maar dronken is, de elr 'van een ÏÏDOg Wel h^ ach - ik kan er^Tn^VnTnk^1» Da kapitein scheen steeds meer in 7^ zmken. De noordwestenw^SdVfc £ boomen in den tuin. Wendhaussn kon n«* zeggen; hij gevoelde dat ieder woord op ®* plek en op dit oogenblik slechts een wanK^ gevormd zou hebben. . M. „Toen ik op het couvert dat mijn 1»^--schikkingen bevatte de woorden wilde scnnj" ■ „D.ior mijn vrouw na mijn dood te openj» ' kwam het dienstmeisje de kamer binnenga* pen: mevrouw gevoelde zich zeer ziek, ik mc7 dadelijk komen. Zij zat half overeind inj». bed, vreeseltjk benauwd. Zij kon niet spie** maar haar oogen! die angstige oogen! to°VZ& Zoo iets kan meu nooit vergaten! l^^Z,. in mijn armen totdat de aanval voorbt) *', Ik begrijp niet hoe zy iots van het dub■ kunnen vernemen. Maar men kan niet we* e m een klein garnizoen zjjn altijd mensene» zoo vriendelijk zija, ook zonder mat hun i te onderteekenen, iemand gelukkig of nog v# ongelukkig te maken. Of het waar was7V z«- Ik kon niet liegen. Je kunt begriJPB-; d, er toen volgde. ZU smeekte, neen zij J'u J^ zij eischte dat ik aan haar en aan hetkinu . denken. Zoo iets maakt iemand week en z aen vrouw die smeekt voor hetgeen na 7 hefst is op de wereld , is onoverwinnelijk ' z« ontrukt u alles, manneneer, ms»^fde) dat alles geldt niets tegenover haar » tegenover het kind dat weldra S^°l^ worden. Het is mogelijk dat andere »*, krachtiger zjjn - ik ben niet tegen ben v wassen!" (Wordt vervwy"' --- LEEUWARDER COURANT van vrijdag 11 Juii 1902. TWEEDE BLAD, ---