RECLAMES. 25 cent per regel. --- LEEUWARDER COURANT van Dinsdag 9 September 1902. TWEEDE BLAD. --- Uit de Provincie. (Part. Corr.) eek 7 Sept. Begunstigd door fraai en ~ Vzter 'en opgeluisterd door muziek van het AJpcoips ..Moid en volharding" alhier hield 00 sn^ker ichBip;crmttersvereeniging heden dVr aleemeene deehenrng harer leden haar ° hUhoudelQke schietconcours op de gemeen-7eiS schietbaan, die voor dat doel rijk met i Wen was versierd. Vele belangstellenden, f nader enkele autoriteiten werdenopgemerkt, *«pprd«ro dezen wedstrijd met hunne tegen„-ijeheid. Er werd geschoten op afstanden „160 en 100 M. met geweer M. 95, door ■Her lid 5 schoten, 'tMaximum-aantalpunten, dat behaald kon worden, bedroeg 60. Ne uit«lag is geweest als volgt: On de baan van 150 M., ds offlcieele wedotriirt le prös J. Zuidema 46 punten, 2e pr. c 803ma43p.,3epr. P. Bams 42 p. On de baan van 100 M. le pr. H. Koatsier m o 2a Pr- A' Z^dstra 49 p ,3e pr. J. van APr Vat 47 p- Da heer. nP. Bam3 en J. Zuidema =ch&t«n in dezen wedstrijd respectievelijk 54 en kg n doch waren als winnaars op de baan van 150 M. volgens 't reglement ter mededincnn» van dezen wedstrijd uitgesloten. Da prijzen in deze wedstrijden bestonden in luxe-voorwerpen. In den wedstrijd met inleg op 150 M. Be haalde J. Zu'dema den len prijs met 49 p., S. Bosma de 2e pr. met 47 p. De heeren H. Koetsier en P. Bims behaalden eveneens 47 p. ieder in dezen wedstrijd. De heer J. Zuidema, die in twee van de drie wedstrijden den len pr. behaalde, verkreeg daardoor bovendien de groote zilveren medaille. Hij, die twee achtereenvolgende jaren deze medaille behaalt, ontvangt haar in eigendom. Op de vrije baan met flobert-geweer werd de le pr., 40 ° 0 der inleggelden gewonnen door H. Koetsier met 60 p. (maximum), de 2e pr. 20 % dier galden door P. Bams met 56 p. 's Avonds had bjj den heer Wierstra in de Stadsherberg de gezellige en animeerende prijsuitdeeling plaats. Franeknr. 7 Sept. Heden was het juist 50 jaren geleden dat de heer F. Riepstra als 12 jarige jongen in dienst trad bij den heer Luater, manufacturier alhier. Do patroon merkte al vlug dat Riepstra koopman was van aanleg en liet hem spoedig kleine reisjes doen. Het beviel beiden en thans herdenken de zoon als chef der frma en de heer Riepstra als zyn reiziger en vriend het gouden jubilé van den laatste. Dat het den jubilaris aan belangstelling niet ontbrak is onnoodig te melden. In den middag liet de heer J. W. Lunter jubilaris en gezin met rytuigen balen en bij zich aan hu s ver* eeDigen. Daar werden tusschen de twee mannen, patroon en reiziger, handdrukken gewisseld en woorden gtuit, die alleen kunnen worden gevoeld in cogenblikken als die twee beleefden. De familie Luater heeft afdoende bewezen de trouw en werkzaamheid van den heer Riepstra , een halve eeuw lang onvermoeid betoond, naar waarde te schatten. Dronrijp, 7 Sept. Onder presidium van den heer J. J. Hoitsma alhier had gisteren avond bij den kastelein E. de Boar een vergadering plaats, waarin is opgericht een onderlingvee verzekaringsfonds voor Dronrijp en Schingen. Staande de vergadering traden 24 parsonan als lid toe; een reglement werd vastgesteld en een bestuur benoamd van vijf leden, waarvan drie woonachtig zijn ia Dronrgp en twee in Schicgen. Waar vaststaat dat ongetwyfeld deze vereeniging fiaancieël voordeelig zal werken door goeda contröla en zuinig bsheer, mag worden verondersteld dat binnenkort alle veehouders in deza environs als lid zullen toetreden. Drachten, 7 Sept. Hedennamiddagwerd alhier eene openluchtmeeting gehouden ten gunste van algemeen kies- en stemrecht. Als sprekers traden op mej. Carrie Smit, onderwijzeres te Amsterdam , ds. A. van der Heide te Engelurn en W. Helsdingen, lid van de Tweede Kamer der Staten Generaal, te Arnhem. werd opgeluisterd door het fanfarekorps j-üxcelsior" alhier en bezocht door een 600 tal personen. Berhkum, 7 Sept. Aan ds heden ge ,"07n jongenskaatspartij werd door 96 liefneobers deelgenomen. Na een heeten strijd wera de prijs van f 15 behaald door Johs. Brandsma, van Irnsum , K. Terpstra, van Beetgum , J. van der Gjot, van H-maldum. De premie van ƒ7.50 kregen G. Terpstra, van Mirssum , R. Leijen, van Franeker en T. Hoogland, van Beetgum, terwijl de premie van ƒ3 ten deel viel aan K. Wagenaar, S. Scbiphofenß. Anema en ds gratificatie van ƒ1.50 aan A. van d9r Werf, H. Hoogerhuis en D. Westra. Pingjum, 6 Sept. De kaatsvereeniging „Pingjum" is thans in net bezit van een vaandel. Eene commissie van eenige dames nam in dezen het initiatief. In eene feestelijke vergadering van de leden werd het, bij nnnde van mej. A. Hilarides, aan de vereeniging uitgereikt. Voor de smaakvolle afwerking verdient de vervaardigster, mej. Mekking te Leeuwarden, een woord van lof. Oosterwolde, 7 Sapt. Er wordt oas , Nederlanders, wel eens verweten, dat we zindelflker zfln op huis dan op huid. En zeker is er grond voor dat verwyt: velen lijden aan watervrees. Het reinhouden van de huid is echter van groot hygiënisch belang. Nu bestaat bQ on* dorp geen gelegenheid tot baden. De Kuinder heeft in den zomer te weinig water en in de Compagnons-vaart is het baden niet geoorloofd en voor velen ook te gevaarlijk. Om deze redenen heeft de sociëteit „de Harmonie" alhier aan een commissie opgedragen te onderzoeken op welke wjjjze hier een een voudige bad- en zweminrichting zcu zijn te verkregen. Deze commissie eu heeft aan de sociëteit gerapporteerd, dat daarvoor een stuk land aanwezig is, waarin drie bassins van verschillende diepte zouden moeten worden uitgegraven , dat deze bassins het water uit de Compagnons-vaart zouden kunten ontvangen en daarin weder loozen, zoodat het water voldoende ververscht zou worden. De uitgegraven aarde zou kunnen dienen voor boschwallen, zoodat het terrein met de noodige schuttingen en badkamertjes geheel vry zou zijn. Voor dit nuttige phn zal nu de financieele steun der bevolking worden ingeroepen. --- Congres van den Middenstand. Zjoals men weet heeft er op het Middenstandscongres eenincident plaats gehad. Mr. L9vy, in de algemeene vergadering sprekende over oneerlijke cotcurrentie, bracht Tnomas van Aquino in het debat by zyn aanval op het betoog van mr. Aalberse. Mr. Aalberse wilde antwoorden, maar de voorzitter weigerde op grond van het reglement, debat en mr. Aalberse verliet met velen protesteerende de zaal. De Tijd geeft nu wat mr. Aalberse zou hebben gezegd; hy had n.l. zyn antwoord aan mr. Levy opgeschreven. Uit dit antwoord biykt voldoende de oorzaak van de ontstemming dei R. katholieke n. Het luidt: Mijnheer de Voorzitter! „Als katholiek protesteer ik tegen de wijze waarop mr. Levy hier in deze vergadering „St. Thomas van Aquino" en de scholastieke wysb?geerte in het debat herfc gebracht. „Ik protesteer bovendien tegen de wijze, waarop mr. Levy my in deze vergadering, waar hy wist dat debat uitgesloten was, heeft aangevallen , terwijl hij gisteren, in afdeeling 11, toen ik hem wel had kunnen antwoorden, gezwegen heeft. „Ik protesteer ten slotte tegen het feit, dat hy my hier vooral bestreden heeft op grond, dat ik voor ons land een navolging van de Duitsche wet zou hebben aanbevolen. Het tegendeel is waar. „In afdeeling II heb ik juist betoogd, dat de Duitsche wet onvoldoende en niet navolgenswaardig was, getuige de bestrydicg van mr. van Lier, die blijkbaar myn rapport minder oppervlakkig gelezen had dan mr. Lavy. „Mynheer de voorzitter! ik meen, dat man deze unfaire wijza van bestrijding niet geheel Onjuist zou kunnen qualificeeren als een treurig staaltje van oneerlijke concurrentie." Dat de katholieken boos zyn op mr. Levy blijkt o. a. uit het volgenda communiqué door het perscomité van den Nad. R -K. Volksbond publiek gemaakt. „De sociale cursus „St. Thomas van Aquino", onderaf Jeeling van den Ned. R.-K. Volksbond , afd. Amsterdam, betreurt ten zeerste de houding van den voorzitter der algemeene vergadering, alsmede de uitlatingen van mr. Levy, waardoor de katholieke deelnemers in hunne dierbaarste overtuiging gekwetst zijn; b=treurt tevens dat er geene gelegenheid tot repliek gegeven werd en juicht toe de houding van die congresleden, welke als protest de vergadering verlieten. Ook de R.-K. pars is nog al boos. Het Centrum herinnert er aan dat mr. Lavy, de man van het dreigement, al meer over Taomas van Aquino dingen gezegd en geschreven heeft cic den to-.ts der critiek niet kunnen doorstaan en hij gaf nu weder „een bedenkelijk blijk van gemis aan tact". Da Amsterd. Ct., hare indrukken over het c Jingres weergevend, zegt o. a.: De orgatisatie bleek voortreffelijk, de belangstelling groot, de ernst, waarmee over de rap porten gedebatteerd werd, waardig. Slechts een zaak bleek, n.l. dat men nog niet gewoon is ook een andere meening, dan men tot dusver onder elkaar op vergaderingen en in het vakblad hoorde verkondigen, mat kalmte aan te hooren en aan zijn eigen practische ervaringen te toetsen, zonder z ca op te wieden. Doch ook dat leert men wel op de congressen. Jammer was bet intus^cnen dat, waar de sectie vergaderingen uitmuntend werden geleid, de lsidiag van de algemeene vergaderingen bij den heer Noordtzjj in te zwakke handen bleek. Deze toch had kunnen en moeten voorkomen het incident, dat tusschen mr. Levy en mr. Aalberse en diens geloofsgenooten ontstond. Toegegeven, dat mr. Levy misbruik heeft gemaakt van de hem geschonken vrijheid van het woord, meent dit blad echter, dat de katholieken ten oDrechte den sctnjn gewekt hebben alsof dcor mr. Levy hun geloof was aangetast of in het debat gebracht. Dat kan alleen öf aan overdreven partijzucht óf aan het niet begrijpen van mr. Levy's b etoog geweten worden. Intusschen is door dit incident gebleken, vervolgt het blad, hoe moeilijk het is zoo heterogene bestanddeelen te bevredigen en op zuiver algemeen en economisch terrein te blijven. Daarvoor is voor alles noodig , dat de leiding van een congres in krachtiger handen zy, dan die van prof. Noordtzij zijn gebleken en dat men aan geen redenaar, zelfs van het talent en de groote bekwaamheden als van mr. Levy , de vrije hacd laat. --- Uit het laatste gedeelte van den Boerenoorlog. Wy hebben dezer dagen gemeld, schrijft de N. Rott. Ot. dat onder de Afrikaanders, die na het einde van den oorlog uit de Kaapkolonie het Duitsche gebied in Zuid-Afrika ingetrokken en vandaar in Europa en hier te lande gekomen waren, zich ook bevond Andries de Wet, de jonge man die al tijdens den oorlog in Europai3 geweest, lazingen heeft gehouden, o. a. in Duitschland, en toen naar het oorlogsterrein is teruggekeerd. Hy heeft aan de Deutsche Wochenzeitung een verhaal van zyn wederwaardigheden gedaan, ca daarin komen belangwekkende dingen voor. Andries de Wet vertelt hoe bij, uit Europa in Duitsch Zuid-West Afrika beland, scherp in het oog werd gehouden, maar er ten slotte in slaagde de Oranjerivier over te steken. Hy reed naar Kakaaaas. Kort voor hem was daar in da buurt Piet Botha met rapporten uit Europa voor de Boerengeneraals aangekomen. „Hij was in gezelschap vanSteidler(Steytier?), Willy Steyn, Jan Oosthuizen en twee Beieren, die indertyd in Ceylon van het gevangenschip naar een Russisch schip gezwommen waren (over Rusland en Nederland zijn zy, geiyk men weet, naar Zuid Afrika teruggekeerd). Ia een gevecht met de Engelschen bij de Aar werd Botha zwaar gewond. Hij had echter nog de kracht, de rapporten van Kruger te begraven ; hy legde zyn kousen er by om de plek te waarmerken. Hij stierf op een hoeve, waarheen de Engelschen hem gebracht hadden. Tevoren had hij echter een Boer van de rapporten kennis gegeven. Deze kwamen zes maanden later nog in handen van de generaals. „Da begeleiders van Botha staken het postkantoor in van Wyksvlei in brand en werden vervolgd en omsingeld. Boonzaayer wierp zich in de Oranjerivier, van Wyk werd gevangen genomen en is te Colesberg doodgeschoten, Steidler kreeg levenslang en de Duitschers tien jaar gevangenisstraf. Dat was dus het lot van de nto-che kerels, die uit de gavangerscbap wegliepen om weer mee te vechteö. Ongehinderd kwam Andries da Wet by com mandint Conroy (die nu ook hier te latde is) aan, met wien hy naar Kaemas (Kakamas?) trok. Nu volgt het verhaal van een aantal schermutselingen. E ndehjk kwamen zy bij generaal Maritz (ook in ons land op het oogenblik). Ea dan vervolgt Andries de Wet: „By dezen vocht een Hollander, met name Steuerwald. Voor dezen dapperen Hollander hadden da Boeren zoon onbegrensde hoogachting wegens zyn moed en zyn voorbeeldelooze dapperheid, dat Maritz verklaarde, niet als commandant boven hem, maar wel naast hem te willen staan. Da dappere Steuerwald is gesneuveld. „Van Windhoek in het district van Rynsdorp begaven wjj ons naar generaal Smuts, die van plan was in elk geval op Kaapstad aan te rukken. Het plan moest gelukken. H^aas vielen er, nog voor onze komst, in onbeduidende schermutselingen eenige van generaal Smuts' beate officierer. Zoo veldkornet Wessels, die in Holland gestudeerd heeft. Lang weigerde bij den officier srang te bekleeden; eindelijk nam hy het op een avond aan, tien uur later was hy dood. Vt chtgeneraal van Deventer werd door den hals geschoten, veldkornet de Vos door het hart, commandant Bouwer door beide beenen enz. Het plan moe3t opgegeven worden; generaal Maritz vond 't noodig naar Klein Namakwaland op te rukken. Op dezpn tocht kreeg ik by Giries ren schot door myn enkel. De Engelsche spion Qaringer, die zich by oes gevoegd had om ons te vergiftigen, hetgeen hy echter niet deed, waarschynhjk omdat hy ons veel te genoeglijke lui vond, verbond myn wond . . ." Andries de Wet gaat naar Barhjn om zich te laten opereeren. Nadat de vrede gesloten was besloot het commando , meest allen rebellen, het Duitsche gebied in te trekken en daar de wapenen af te leggen. Commandant Schoeman,deKersauson en de Wet reden vooruit. Zy misten de Schuitdrift en gingen de Oranjerivier op een andere plek over. zy moesten 100 Mark boete betalen, omdat zy aan een verboden punt overgestoken waren. Overigens waren de Duitschers zeer vriendeiyk, zeide deJWet. G?neraal Maritz en zyn 150 Boeren trokken over de Schuitdrift. Allen verkochten hun paarden aan den Duitschen luitenant Bosch „of Buschj-s". De geweren had men nog in de Kolonie stuk gebroken en in de Oranjerivier gegooid. --- Rechtzaken. Rechtbank te Leeuwarden. Zitting van Zaterdag 6 September. D. Feenstra, aannemer te Bolsward, had bij den aanbouw van een huis aldaar, sedert een week of drie o. a. in dienst den 46-jarigen Lieuwe L., timmerknecht onder Westhem. Hij beviel hem niet bijzonder, de man heeft een groot zwak — hij drinkt. Ja, hij drinkt meer dan erg. Of hij overigens zijn vak goed verstaat, daarvan hebben we niets gehoord. JNatuurlijk, dat zoo iemand op een karwei op den duur niet geduld kan worden. Zoo kreeg Lieuwe dan ook Donderdag 17 Juli 's morgens gedaan werk, dat wil zeggen: hij kon gaan. „Eigen schuld pijnt het meest", maar zoo als het dikwijls in dergelijke gevallen gaat: boosheid over eigen schuld wreekt men op een ander. Zoo ook hier. Lieuwe was woedend — hij wrokte'— bedronk zich, om zijn geweten tot zwijgen te brengen — zijn wrok tegen den baas nam toe; aan dezen werd geweten, wat simpel eigen schuld was. De baas zou het ontgelden. Tusschen 12 en 1 uur — de tijd van schaften voor het werkvolk, wist Lieuwe op het terrein van het werk te komen. Tegen één uur heeft de timmerknecht v. d. Meulen gezien, dat de ontslagen werkman teekeningen van zijn baas, die in het huis lagen, moedwillig vernielde, onder het zeggen van: „nou zal de baas er niks meer van zien." Daarop trachte hij met een bijl hout voor vensterramen te vernielen: hij hakte er diep in. Peenstra heeft er /'lO schade van gehad. V. d. Meulen deelde zijn baas een en ander mede, deze haalde de politie en .weldra was de verwoester van het erf verwijderd en had hij proces-verbaal. In zijn roes ging hij echter telkens weer naar het terrein, dat hem verboden was — tot driemaal toe moest hij later worden verwijderd. Tegen 2 uur is hij ten slotte daar door den agent van politie Dijkstra gearresteerd en naar een veilige plaats gebracht. Veilig ? Ja, voor onzen arrestant, niet voor de plaats: met een stuk van het privaat sloeg hij een matglazen ruit kapot; hij werd naar édn ander verblijf gebracht; ook daar ging hij aan 't vernielen. Zelfs toen hem de handboeien waren aangedaan, wist hij nog van zijn beenen gebruik te maken om aan zijn woedende vernielzucht bot te vieren. Voor een en ander wordt tegen hem 3 maanden gevangenisstraf geëi6cht. Het voorgaande had, zooals we mededeelden, plaats op Donderdag 17 Juli. Een paar dagen later trad Lieuwe andermaal zeer actief op. Hij was toen pas uit de gevangenis ontslagen te Sneek en op weg naar huis (f), 't Was 's morgens Woensdag 23 Juli, toen hij den kastelein J. v. Gosliga te IJsbrechtum met een bezoek vereerde (?): hij kwam daar op zijn fiets aan, vroeg een borrel, dronk dien uit, ging er van door, en — onmiddellijk daarop merkte de waard, dat er een parasol verdwenen wa 3. Hem na — roepen, schreeuwen — alles zonder baat, de man met de parasol .pedelde" des te harder en hield zi3h Oost-Indisch doof. Denzelfden dag bracht hij dr. v. Veen te JN'ijland een bezoek. De meid deed open : beklaagde had toen een pet op. Toen mevrouw v. Veen voor kwam, stond er iemand met een hoed op yoor haar. Twee dagen later miste de neef, die daar logeerde, zijn hoed: hij werd door de politie op beklaagde (in letterlijken zin) in beslag genomen. 's Zondags te voren was door den agent van politie de Jong, toen deze op 't bureau kwam, zijn pijp achtergelaten. Beklaagde was daar toen. Denzelfden avond verkocht deze in de herberg van F. Hogerhuis een pijp aan W. Fonk voor een dubbeltje, 't Is later gebleken, dat het de pijp van de Jong was. Men ziet: beklaagde had steeds zijn oogen goed open en nam steeds de gelegenheid waar. Zijn lijfspreuk schijnt: ,j 8 prends mon bien oü je le trouve." Hij bekent alles, behalve den diefstal van de pijp — daar weet hij niets van af. Ook van den hoed herinnert hij zich niet bijzonder veel, hoewel hij toegeeft bij dr. v. Veen te zijn geweest. Hei blijkt, dat het moeite gekost heeft, Lieuwe zijn dagvaarding te overhandigen : hij leidde in den laatsten tijd een zwervend leven en liet zijn vrouw en vijf kinderen aan hun lot over. Da Officier v. Justitie las toevallig van iemand die te Heerenveen was „opgebracht" ca wiens naam met dezelfde voorletters werd geschreven. Zoo liep onze deugniet er in. Tegen hem wordt 9 maanden gevangenisstraf geëischt. De verdediger ambtshalve meent, dat deze straf te zwaar is en beveelt hem in de clementie van de Rechtbank aan. In den middag van 29 Juli kwam er bij den schoenmaker J. Leicht te Franeker iemand, die het adres vroeg van een winkel, waar hij zich nieuw schoeisel kon verschaften. Maar — zei hij — ik kan hier ook wel terecht, zie ik. Hij vertelde toen, dat hij Arie G. heette, van beroep varensgezel was en thans diende bij twee heeren, die met een jacht door Friesland reisden en aan de Zuiderkade lagen. Hij kocht een paar bruine sohoenen met gummizolen voor f 1.85. De heeren zouden 't geld geven, als de schoenmaker het notatje klaar wou maken tot een bedrag van ƒ2.10, dan schoot er voor hem — Arie — nog een kwartje fooi over; hij was dat altijd zoo gewoon. Zijn oude schoenen liet hij ter reparatie achter, de nota kon daarmee gezonden worden. Toen vertrok hij. En 't ging als met Mal - broek: „en hij komt nooit weerom!" Leicht wachtte 2 dagen, toen informeerde hij eeuaaan de Zuiderkade: van een jacht geen spoor, ook niet geweest. De goedgeloovige man begreep toen, gefopt te zijn ; hij' zocht hulp bij de politie en deze haalde Arie spoedig bij den kastelein Schaap van daan, waar hij rustig lag te slapen, of liever te ronken. Want de man was, hoewel aan land, ferm onder zeil gegaan. In 4 dagen had bij niet minder dan 51 borrels gedronken, behalve |nog voor een kleine gulden, die hij builen de kroeg had naar binnengewerkt. Hij bekende royaal weg. Hij was glad verlegen geweest, zijn schoeisel was ten einde, ergo.... Schaap was goed genoeg geweest, om hem op zijn eerlijk (?) gezicht eenige dagen te eten en te drinken te geven, tot de bom barstte. "Wegens oplichting wordt tegen hem 1 jaar gevangenisstraf gevraagd. De verdediger mr. Hellema betwijfelt of de elementen in art. 326 van het "Wetboek van Strafrecht vereischt om een misdrijf tot oplichting te stempelen, hier wel aanwezig zijn, laakt de goedgeloovigheid van den schoenmaker en hoopt in elk geval, dat al neemt de Bechtbank met den Ambtenaar van het Openbaar Ministerie oplichting aan, de Bechtbank zijn cliënt clement moge behandelen, daar diens levensgedrag tot voor eenige jaren nagenoeg onbesproken ia geweest. In den middag Tan 6 Juli kreeg IJbele 8., van Twijzelerheide, die met verscheidene andere jongelieden in de herberg yan "Weatra te Zwaagwesteinde was, ruzie met Brand Wijbenga uit dat dorp. De twee raakten handgemeen. Hendrik, een broer van IJbele, stond er bij met een open scheermes in zijn hand (hij had er twee bij zich). Toen Wijbenga kort daarop — ze moesten de herberg verlaten — buiten kwam bemerkte hij,dat heui door zijn kleeren he>'n twee sneden in den rug waren toegebracht: de eene midden in den rug, de andere op den schouder. Van de eerste wonde heeft hij langer dan drie weken last gehad: eigenlijk is't daarna nog niet in orde. Daar Hendrik gezien is met een open scheermes in zijn (Brands) nabijheid, meent hij, dat deze het heeft gedaan. Siebe de Vries en Albert Westra hebben het snijen of steken gezien. Hendrik zelf ontkende. De Officier vraagt tegen den „vechtersbaas" 6 maanden gevangenisstraf. In den laten avond van 20 Juli (Zondag natuurlijk) werd er voor de woning van Pieter v. d. "Wal onder Akkerwoude een vreeselijk lawaai gemaakt. Man, vrouw en dochter schrikten er wakker van: de laatste twee sprongen uit 't bed, ze begrepen dat het op hun woning was gemunt. Een zoon van 't huisgezin, IJpe, was er bij. Toen deze werd binnengelaten, wilde de deur niet weder dicht. Er werd een voet tusschen geplaatst. Die voet behoorde aan Hendrik 8., een 19--jarigen arbeider onder Murmerwoude. Deze heeft toen verder veel drukte gemaakt, een ruit ingeslagen, de deur bijna kapot geschopt, een tweede ruit bijna ingegooid en daarvoor had hij heden 14 dagen gevangenisstraf kunnen hooren vragen, als hij tegenwoordig was geweest. Wat hij niet was. "Wegens openbare schennis der eerbaarheid op 7 Juli, gepleegd door Sietske J., 25 jaar, en Romke K., 51 jaar, beiden ie Leeuwarden, wordt tegen den eerste 1 jaar , tegen den tweede 9 maanden gevangenisstraf geëißcht, terwijl onmiddtllijk daarop tegen Sietske voor mishandeling en vernieling nog 3 maanden wordt gevorderd. In de Arbeider, een blad, dat uitgegeven wordt door fl. Kaspers te Midlaren en vervolgens overal verspreid kwamen op 10 en 17 Mei, de nos. 19 ca 20, een paar anonieme stukken voor omtrent toestanden die bestonden aan de kandjjfabriek van den heer M. W. Verwer te Sneek. Deze leest dit blad niet, doch hoorde van een kennis, wat omtrent hem werd gezegd. Vleiend was dit niet. Hij werd vergeleken bij een hond; werd een beul en tiran genoemd :Pinchofs en Jut zouden zijn voorgangers zijn geweest — een hyena werd hij genoemd — zijn fabriek werd gezegd, er een te zijn van „zoetigheden en menschenlijken". 't Ging dus nog al. Dat hij zich geürenkt gevoelde, is te begrijpen — dat hij de zaak aan de Justitie in handen gaf, daarvan vernamen we op heden. De fabrikant had gezorgd, de genoemde nommers machtig te worden, bracht deze bij den commissaris van politie en verzocht dezen den aanrander van zijn eer en goeden naam tot zijn plicht te brengen. Zoo werd de zaak een rechtzaak. Als getuigen verschenen de fabrikant en de redacteur bovengenoemd — als beklaagde Meine L., boekdrukkersknecht te Sneek. De eerste verklaart, dat hij nooit ongenoegen met zijn personeel heeft gehad — dat hij, bij ziekte van de werklieden, het loon blijft uitbetalen. Dit heeft hij ook gedaan tegenover een zekeren Jelle Wip, vroeger bij hem werkzaam, later overgegaan naar een concurreerende fabriek en aan wien men denkt, dat de schrijver van de beleedigende artikelen zijn inlichtingen heeft te danken. De redacteur Kaspers, daarop gehoord, wenscht vrijgesteld te worden van het afleggen van den eed, omdat hij in geen God gelooft. Als hem onder het oog is gebracht, dat dit niet gaat, zet hij den hoed op. Na hem duidelijk gemaakt te hebben, dat dit alken aan Israëlieten wordt veroorloofd, legt hij den eed op de gewone wijze af. Hij erkent, dat de geïncrimineerde stukken zijn geschreven door Meine L. en daarop bevestigt deze dit. Op de vraag van den voorzitter, of beklaagde zijn oordeel grondde op eigen aanschouwen en ondervinding, moest deze bekennen, dat dit niet het geval was: hij had zijn inlichtingen van tegenwoordige en vroegere werklieden. Dat zijn artikelen beleedigend waren, geeft hij niet toe: een hond toch is een zeer nuttig beest en een beul moet stellig ook wel nuttig zijn, daar deze door den Staat wordt aangesteld. En een hyena? Wel aan diens nuttige bestemming behoeft niet te worden getwijfeld: zij bevrijdt de aarde van allerlei aas enz. De Officier noemt anoniem schrijven, waarbij de eer van menschen, die zooals Verwer, te goeder naam en faam bekend staan, een zeer laag bedrijf — een handelwijze, die in geen geordende maatschappij mag worden toegelaten. Het is wenschelijk, dat deze beklaagde, die zelf heeft bekend, alleen op hooren zeggen te hebben geoordeeld, dit leert. Spreker vindt geen termen hier een boete te vragen: persoonlijk moet hij voelen. Eisch: 1 maand gevangenisstraf. Beklaagde houdt hierop een vrij uitvoerige verdediging, op schrift gesteld. In hoofdzaak komt die hierop neer, dat hij meent', te hebben gehandeld, niet om den heer Verwer te beleedigen, maar om de toestanden aan diens fabriek te verbeteren. Tegen de qualificatie van den Officier als zou Verwer te goeder naam en faam bekend staan, komt hij met kracfit op en legt tot staving van zijn oordeel een verklaring over van den buurman van den kandijfabrikant. De toestanden aan diens fabriek hekelt hij scherp. Op straat is hij de vriendelijkheid zelf — in de fabriek treitert hij zijn ondergeschikten, laat hen zwoegen veel te lang bij een ondragelijke hitte van 140°—160° en gunt hun bij dien arbeid (?) zelfs geen teug water. Men zegt, dat beklaagdes doel is geweest: beleediging. JNlets is minder waar. Het lot verbeteren van de werklieden aan de genoemde fabriek, dat alleen is zijn streven gewee3t. En dat hij daarin geslaagd ia, staat vast. De chef treedt thans humaner op; de schafttijden zijn beter geregeld; het drinkwater is in orde; het weekgeld is verhoogd. Wil men hem, beklaagde, nu daarvoor, zooals geeischt is, in de gevangenis brengen — het zij zoo; maar het zal hem geen hoog denkbeeld geven van de opvatting, die de Bechtbank dan zal blijken te hebben van haar taak. Uitspraak Woensdag 17 September. --- Feuilleton. Ons bezoek aan mijn vriend Dorus, DOOR ZACHARIAS BLOMMEES. 1. Amice! eldersDne-e! omstar*digbeden uwe aanwezigheid een waa noodzakeiyk maken, zal het ons a 8 ~ genoegen zyn ven de uwen Zondag tèeerho • ?aractia ie ontvangen. Als wij geen met fll l ontvangen, rekenen wy, dat gy zorepr. van 10-25 (sPü°rty°) komt- Ik zal sen met het wagentje aan het station te zyn. 1 vriendelijke groeten van hui 3 tot hui 3 t. a. v. Wil ~>* Dorus. deze k• , Juist aan de thee > toen de meid ichoud f rt biQDenbracht. Nadat ik den Tin'p B_ezen.ha8_ezen.had> reikte ik haar myn vrouw toe. ik slnr dit is mÖne vrouw — vulde de kopjes, aan 7'i8 lan°zaam bet myne itêj en zag haar Üverio nam haar bandwerkje weer op en begon te Ves' onder °P *e zien, het kleurrijke patroontje 2ti ver feD' Dorua en zöne uitnoodiging scheen „Wat dunkt je er van ?" vroeg ik. „Wel, het kan niet", antwoordde ze, „je zou immers Zondag naar H." „Dat is waar; dat kan echter evengoed een week later en eerlijk gezegd, zou 'k wel eens by Dorus willen zien op zijaslakkenburchr. Als je er niet tegen hebt, nemen we zyna uitnoodiging aan; de kinderen zyn dan meteen eens een dag buiten". Myne vrouw is nog al meegaand van aard en deze omstandigheid is oorzaak, dat zij byna zonder uitzondering goed vindt, wat ik goed vind. Het verbaasde my dan ook wel wat uit haar antwoord op mijne laatste woorden te vernemen, dat het haar weinig toelachte, de gast van myn slakkenvriend, zooals zy Dorus noemde, te zyn. „Maar Tine", zei ik, „je kent Dorus tcch als een hoogst fatsoenlijk en respectabel man; ja kent ook zyne vrouw en weet, dat op haar als huishoudster niets valt af te dhogen, waarom zouden wy dan de goede menschen in hunne eenzaamheid niet eens een dag gezelschap gaan houden...." Enfin, ik sprak op deze wyze nog wat door en - ik heb er nog al slag van een zaak goed te bespreken - het slot was, dat mijne vrouw en ik eenstemmig waren in ons oordeel, dat wy Dorus' uitnoodiging niet best konden afslaan. Dien avond schreef ik op een briefkaart het volende antwoord: Waarde vriend! Wy vinden het vooruitzicht, een dag op Escargotia door te brengen, heel amusant en zullen ons zeer verbiyden, wanneer wij Zondag a.s. u en de uwen in welstand mogen begroeten. Den trein van 10.25 houden wij voor afgesproken. t. t. Victor. Den Zondag d.a.v, des morgens tegen negen uur, wandelde by prachtig weer een aardig groepje van vijf personen naar 't station te L. Jan, onze oudste, die voor een paar weken negen jaar is gewoidan, gaf ons nog al wat last. Wy hadden hem gelast zyn zevenjarig zusje Annie aan de hand te nemen. Doch de jongen wilde zich maar niet badaard houden; telkens zette hy het op een loopen, zyn zusje daarby meesleurende, dat dientengevolge al een paar buitelingen over de straatsteenen had gemaakt. Tine en ik, die onze kleine vijfjarige Toos tusschen ons hadden, ergerden ons daarover verschnkkeiyk, maar daar scheen hy niet om te geven. Gelukkig hadden wy spoedig het station bereikt zonder andere ongevallen, dan dat Anna's Zondagscha kleedje vrij wat gehavend en bemorst was en haar voorhoofd en neus een paar builen vertoonden, die langzamerhand erg begonnen op te loopen. Terwyi ik kaartjes kocht, trachtte Tine het kind, dat van pyn huilde en daarby met haar vuil geworden handjes in de oogen wreef, in de wachtkamer wat tot bedaren te brengenen op te knappen, wat dan ook eindehjk mat be hulp van een glas water vry wel gelukte. Het water maakte echter by Toos eene onweerstaanbare neiging tot drinken gaande en juist had Tine basloten toe te geven aan het zeurig geuit verlangen onzer kleinste en haar het glas voor den mond gehouden, toen Jan, die door den buffetbedieade was weggejaagd, omdat hy aanstalten scheen te mak-n een half dozyn glazen en ander glaswerk op zyne sterkte te beproeven, haastig op het glas toeschoot en het haar uit de hand &loeg, zoodat het aan scherven op den vloer viel, terwy'l zyn inhoud met arithmetische nauwkeurighrid in drie gulpen verdeeld werd, die respectieveiyk Too's jurkja, mön vrouws japon en het gelaat eener passeerende dama bevcchtigden. Ik trad juist bytijds de wachtkamer biDnen om getuige te zyn van de vlammende blikken, die de bedauwde schoone, op Tines verwarde poging om het gedrag van haar kind te verontschuldigen, de mynen toewierp. Het had er iets van, of de zon by een onweersbui even achter waterige wolken kijkt, alleen met dit onderscheid, dat het tafreel minder liefelQk.was. Gelukkig dat, zooals gewoonlijk, ook tbans myne tegenwoordigheid van geest mij by bleef. Met een enkelen oogopslag overzag ik onzen toestand en oordeelde het 't verstandigst de wachtkamer te verlaten en te zien, of onze trein al klaar stond. Nadat ik het gebroken glas betaald had, nam ik Jan de corzaak van onze ellende, aan de hand en wenkte Tine, dat zy met de btide meisjes my zou volgen. Pruttelend voldeed zy hieraan. De trein was er al en wy stapten in. Het portier haalde ik acht9r ons toe, want ik zag in, dat wy nu juist geen zeer-gewenschc gezelschap voor onze medereizigers waren. De trein zette zich spoedig in beweging en bracht ons in iets meer dan een uur te D Het was voor Tine en my een ware uitkomst, dat wy er waren. De kinderen waren verduiveld lastig geweest. Jan had zyn nieuwen hoed uit het portier laten vallen en niet dan met da grootste moeite konden wij hem van de noodrem afhouden, terwijl Toos, die boven op de zitbank was geklommen, wat wij haar al een paar maal hadden verboden, toen bij een der tusschenstations de trein hard remde naar beneden was gevallen, zoodat zich tusschen haar natte jurkje en het stof op den vloer eene mate van adhesie vertoonde, die behalve op de netheid van Too's voorkomen, erg storend inwerkte op Tine's hum?ur. Wy stapten uit en voeden al spoedig Dorus. Na de eerste begroeting leidde hy ons naar het wagentje. Heel fijn was zyn equipage nu juist niat. Het was een plat karretje, waar een mager paard voor gespannen was, dat door een jongen met moeite in bedwang gehouden werd, toen de trein van achter het aant™ voorschB** kwam. Juist toen wy er aankwamen, zou het beest, dat met rechtop staande ooren en hoog opgeheven kop op zijn knokige achterpooten zich verhief, aan den haal. Met moeite kon Dorus, die het nog net bijtyds greep, het op de plaats houden. De onrustige houding van Dorus' rossinante deed Tine de ellende, diewy met onze kinderen hadden beleefd, vergeten, doch met angstige blikken sloeg zij de bewegingen van het groote beest gade. Ik zag duidelijk, dat zij bang was zich aan de nukken vau dat dier te onderwerpen. Bijzonder op mijn gemak was ik zelf ook niet! Ik gaf Dorus in overweging even te wachten tot het paard wat bedaard zou zijn, doch onze gastheer was van meening, dat wachten juist verkeerd zou zija. Als wij maar eerst op weg waren , bedaard.9 het van zelf, zeide hg. Met wat moeite kreeg hij myne vrouw en mij er toe op te stygen en plaats te nemen op de houten planken, die hy dwars over dan wagen had gelegd: Tine en de. baide meisjes op de voorste, ik met Jan naast mij op da achterste. Na wat scharrelen zaten wy eindehjk. Nu kwam nog de grootste moeilijkheid aan. Het paard, dat onder ons opstygen tameiyk stil had gestaan, wilde nu bepaald vooruit. Maar Dorus zat nog niet. Dorus nam de leidsels van den rug van het dier en terwijl hy onophoudelijk „hou!" risp, zette hy den eenen voet op de trede. Pas echter had hy den anderen van den grond gelicht of h9t paard schoot vooruit. Dorus bleek in het opstygen niet zeer ervaren te zyn, althans half springend, half vallend, kwam hij onder ons aller luid gescüreeuw van „hou! hou!" op den grond £61GCUl. Na nog wat vergeefsche pogingen, die by myn vrouw hat plan to: afstijgen deden ontstaan , doch bij Jan biykbaar een razend genoegen opwekten gelukte hst opstygen einde* Ïyk in zoo verre, dat Dorus met de eene knie op den wagen kwam. Ongelukkig raakte zijn voet nu zoo verward in de leidsels, dat zijn toestand gevaariyk werd. De jongen vóór het paard was met dan met de grootste moeita in staat het ongeduldige dier op de plaats £ houden. Myn vrouw, die Doris bij den jas had gegrepen, nep angstig: „Vik, Vik"' Met éen sprong was ik op den grond, bevrijdde Dorus baen, gaf hem een duwtja, zoodatM nu heelemaal op den wagen kwam en ze deJ da hy maar voort moest rijden; ik zou oS het ryden er wel achter op klauteren „Los!" riep Dorus met een benauwd eezirht en een vervaarlijke stem den jongen toe en voort g.ng het nu. Het voertuig morde mn voorby en ik had nog predei, den J zoom achten* te gaan, dat ik da wielen niet o lil myne voeten kreeg. Maar opziende ontstelde ik hevig Jan was van zyDe bank geklommen en stond, om beter getuige van Dorus Sn? te zyn en ook misschien omdat de snmS van het ongeduldige paard hem ta2ÏÏ£? den, rechtoveremd op den wagen. Toen dfl7« nu zoo onbewaakt haastig werd voortgetrok ken, verloor hy bijna zyn evenwicht en de handen uitstekende om zich aan iets va3t te houden, greep hij met zijne rechterhand "• Tines haar en met de linkerhand haar schouder. Myne arm 9 vrouw, nog riet eens bekomen van den doorgestanen angst van zoo even, «■ evenmin als Jan voorbereid op den onverhoeaschen schok, viel met een luiden gil achterover, in haar val haar zoon medesleurende. Daar lag het arme mensch in de voor ecu fatsoenlijke vrouw meest beschamende bouaing tusschen de twee planken met het hoofd en u beenBn omhoog, terwijl zij langzaam verder zaKi • Ik zag nog juist, dat Dorus, die op het hooreni v*j den gil had omgezien, haastig zyn hoofd w« omwendde en dit was maar goed ook, w* het paard dreigde op het hcoren van het uo dringende geluid op hol te gaan. Als een p uit den boog schoot het voort en Dorus, wie gelaat ik nu niet meer kon zien, maar dieir^ als een kaars nu voor op den wagen boven *i uitstak en schynbaar zich niet bekommerde" het gejammer achter hem, hield de teug zoo atrak mogeiyk. , A,.»rie Ik was geheel verbijsterd. Maar lang auu* {_ dit niet. Dan jongen, die het paard had y* gehouden, zag ik dan wagen narenneniractit; vastgrypen en er achterop klauteren. Dit dw my weer tot bezinning. Ik bagon nu ou* loopen, zoo hard ik kon, roepende _ tot yQf vrouw, dat ik al kwam om haar te heipf*-zy my hoorde en verstond, weet ik met;. (Wordt vervolgd)- ---