LEEUWARDER COURANT van Woensdag 5 November 1902. TWEEDE BLAD. --- Uit de Provincie. (Part. Corr.) « iB-arard, 3 Nov. Heden hadlenwahier lome voor een lid van den Raad. Zooala **?rich herinneren zal, nam de heerG.DrJk- Sz deu 3 September ontslag als Raadslid, 811 Hai hem uit de verkiezing van den heer C. «rE'sina als wethouder, naar hy schreef, was hl ken • »dat men Diet erg veel moet ge' ?e iln van praatjes onderling tusschen de leden, •*r dat zoon benoeming geschiedt." Den 13 wember even wel nog vóór bovenbedoeld scbryn ter tafel" van den Raad was gebracht — d had de voorzitter daarvan schriftelijk medeheine gedaan aan de Raadsleden — trok de f . | Dykstra zjjn ontslag weder in ca verblairde lid van den Raad te blijven. In de verrtd'er'Dg van 19 September, die ook door den heer Dijkstra werd bijgewoond, deelde de voorzitter als zone meeniDg mede, dat de ontslag name niet door het laatste bericht werd vernietigd en hier aanwezig was het geval waarin is voorzien bü art. 8 der Gemeentewet. De Raad zei niets en als ook hier geldt: „qui ac tait cocsent", dan heeft by zich stilzwijgend met die meenirg vereenigd. Intusschen deelen weer anderen die meening niet en niet zonder eenige spanning wachten oan ook sommigen af, de dinges die komen zulleD. Een rieuwe verkiezing echter werd uitgeschreven en tot candidaten gesteld: H. de Bruin (volkspark), Sj Praamema ?8ir) en D. Terhenne (lib.) H*-den stemming, uitgebracht werden 592 stemmen, vaD onwaarde 14. H. de Bruin verkreeg 73, Sj Praamsma 273, D. Terhenne 232 Herstemming alzoo tusschen Praamsma en Terhenne. öaasterland, 3 Nov. Ia de oogea van den vogelaar in deze gemeente bestaat er geen ernstiger vergryp tegen de eeriykheid dan de lijsterdiefstal, het rooven der gevangen vogels uit de strikken. Wie er zich aan schuldig maakt, wordt met de vingers nagewezen en soms jaren lang m9t tongen gekastyd. Op heeterdaad betra en gevat Wicht hem een pak slaag, waarmee hij het doen kan; vroeger verbeurde hy bovendien voor h-t volgende jaar de vergunning tot het uitoefenen der ïystervangst. Zijne aanwezigheid in de ïysterbanen weet de volleerde strikk-ir na opgevat vermoeden spoedig vastte stellen; hy verschuilt zich dan in de diepe grappen van zya perceel, wacht soms urenlang en grypt toe als het geschikte oogenblik ge komeo is. Ms* de aanval daa oatstaat dik wyis een wedren „op levea en dood" tusschen de boomen door, over wilde gruppen, soms door diepe boschslooten. Gewooniyk ontkomt de dief; wordt hy gegrepen, dan volgt de af straffijg. Van de tussehenkomst der politie of justitie wil de vogelaar niet weten; de adat vordert de berechting op bovenomschreven wyze. In het loopende seizoea kwam ze slechts éénmaal voor. Oostergo, 3 Nov. 't I* b°kerd, dat de hoeveelheid bieten dit jaar niet groot is, zoodat er van die zQde niet op valt te roemeD, doch een meevallertj? voor hen, die op gehalte hebben verkocht, is, dat het suikerpercent zoo hoog is, gemidield Tusschen 17 en 18 pet., welk cyfer van te voren niet was bereikt. McD zou dat met het oog op den zomer niet verwacht hebbea. En natuurlyk, nauw zyn de peeëa afgeleverd, of de resten, de bladen en de koppen, worden ingezameld, om ze aan het vee te voederea. zy leveren een smakeiyk voed sei, waardoor de melkopbrengst aanzienlijk verhoogd wordt. Alleen dieat men ze met mate toe te dienen, om geen storingen in de spysvertering te veroorzaken. Harlingen, 3 Nov. Het bestuur der ysvereeniging „S'jucht en Rjucht" alhier heeft zich tot Burg. en Weth. gewend met verzoek dezen winter de vrye beschikking te hebben over de Noordergracht en het uithalen van ys te mogen beletten, alsmede de houtvlotten te verwyderen, welk verziek gereedeiyk is ingewilligd , zullende zorg gedragen moeten worden, dat niemauds belangen hierby geschaad worden, volgens instructies van den binnenhavenmeester. Heerenveen, 3 Nov. Hedenavond hield de krite „Hearenfean" van „It selskip for Fryske Tael en Skriftenkennisse" eene vergadering in t café Jager alhier onder voorzitterschap van den heer j. Hof. Als sprekers traden op de heeren L. Faber met „Wier en Fry", Th. Bakker met „De Reis nei de wonderdokter", J. Bunt m°t „lt Roaz--tHamke", J. Hof m-d; „In M:g?e stoarje" en „Trye kear ia skippersrjucht", W. Zaostra met „Harke" (komische voordracht) en voor de tweede maal L. Faber met „De Hingelmatte". Ia de pauze werden Friesche liederen aangeheven. Hoogst voldaan keerde men huiswaarts. Er werden vier nieuwe leden aangenomen. --- Provinciale Staten van Friesland. Voorstellen. Proeftuin tuinbouw vereeniging. Punt 18. Ged. stellen voor, guustig te beschikken op een verzoek van de Fr. Tuinbouw veieenigiijg om opnieuw voor 1903 de voor 1902 genoten subsidie van ƒ250 te mogen ontvangen. Volgeiis het ingezonden werkplan zal in het volgend jaar worden voortgegaan met de completeering vau de inrichticg van aen tuin. Vele nieuwe appel- en peren-var:ë:eiten, een 36 stuks, zullen worden aangeschaft, de collectie heesters en overblijvende planten zal worden aangevuld, om de nieuw gemaakte schuttingen zullen bakken voor het vervroegen van aardbeziën worden aangelegd enz. Uit het bezoek, in den laatsten zomer aan den tuin gebracht, blijkt, dat men langzamerhand het nut gaai erkennen. Gemiddeld had men des Vrijdags, ah de tuin voor het publiek toegankelijk is, esn b:zo°k van een 12 tal vaklieden. Het grootste bezoek was 25 personen. De Leeuwarder vaklieden, schry ven Ged., schynen het echter niet noodig te echten, in den tuin iets te gaan leeren. Ook als hulp middel by het tuiübouwonderwys bewy-st de proef u n goede diensten. Punt 35. Ged. stellea voor namens de provincie rechtstreeks en onvoorwaardeiyk te garandeereu de rentebetaling en aflossing der tweede serie ad ƒ 59,000, naar eene rente van ten hoogste 4a/0 m het jaar, van de leening ten hoogste groot ƒ 235,000, in vier serieëo, ten laste van het waterschap „Contributie Zeedykenvan Wes'dongeradeel", zooals die nader is omschreven in het dea 22 April 1902 gewyzigd besluit vaa volmachten van 23 Januari 1902. --- Armangelden. Punt 23 Reglement voor den polder van het 6e en 7e Veendistrict. Ged. bieden aaa de Staten een nieuw reglement ter goedkeuring aan voor dea polder van het 6) en 7e Veendistrict. Da behandeling van dit onderwerp we,din de Zomerzitting verdaagd in verband met een voorstel van de heeren v. d. Zwaag, E-sma en Brandsma omtrent de bestemming der zg. armengelden in dezen polder, welk voorstel om bericht en raad aan Gr:d. werd verzonden, terwijl dit college ter zake diligent verklaard werd. Het thans aangeboden ontwerp is ia verband gebracht met d. vroeger reeds herziene veenpolderreglementen en met de nieuwe rykswet ten, in het byaocder die van 10 Nor. 1902, regelende het r-cht vaa beroep der waterscbapsbesturen tegen besluiten van Ged. ten aanzien van de waterschappen enz. Dit beroep was vroeger niet wetteiijk geregeld. De reglementen bevatten vroeger wel bepalingen hieromtrent, maar er was gfea uniformiteit. Het beroep wordt „aan den Koning gericht maar ingediend by den Commissaris der Koningia". 't Belaagrykste onderwerp in dit reglement vormen echter de armengelden. In 1895 werd door de Staten besloten om de bestaande armenfondsen ten behoeve van de algemeene armen der dorpen Kortezwaag, Langezwaag, Luxwoude, Terwispel en Gersloot vooralsnog onder het beheer te doen bïyven van het Veenpolderbestuur. De renten werden onder goedkeuriog vaa Ged. aan de armbesturen der dorpen uitgekeerd , of byges chreven op het Grootboek. Een nieuwe bepaling was, dat Ged. een deel der fondsen, voorloopig tot geen hooger bedrag dan % van het bestaande kapi taal, te gelde konden maken, en bestemmen tot aankoop van z.g. ondergronden voor ontginning , terwyl ook de eerste kosten van ontginning en in cultuurbrenging uit het aldus verkregen geld bestreden mochten worden. Een deel dezer gronden kon onder goedkeu ring van Ged. door het armbestuur, dat de ontginning ondernam, in kleine perceelen aan behoeftigen in huur gegeven worden, het overige werd verkocht en het geld opnieuw op dezelfde wyze aangewend of weer op h-et Grootboek gebracht. Te Terwispel werd voor de toepassing een afzonderiyke armvoogdy in het leven geroepen. De resultaten waren aanvankeiyk moedgevend. Het getal bedeelden te Terwispel nam door den maatregel bdangrflk af en de onderneming rendeerde financieel. Toch werd de ontgianing niet voortgezet, maar gestaakt, zoo.ui een groot deel van de destijds aangekochte 22 H.A. nog woest ligt. Oorzaak hiervan was, dat er quaestie was gerezen over de vraag of onder „bjstrfiding van d' eerste kosten der ontginning of ia cultuurbrengi* g" behalve de meststoffen ook de werkloonen gerekend mogen worden. Bij de b~handeling van de regeling in de Staten is die quaestie reeds gerezen, maar men voelde hoe moeilijk het was de bepaling anders te redigeeren en liet de uitlegging aan de pru dectie der besturen over. „Het kan niet worden ontkend, schrijven G?d., dat door de bewerking der gronden de waarde verhoogd wordt. Die meerdere waarde wordt vastgelegd in den g ond. De arb3id3loouea, daarvoor noodig, kunnen evenwel niet geheel uit de renten gevonden wordeo, omdat de kosten voor de eer3te ontginning steeds het bedrag zullen overtreffen, dat anders in den vorm van onderstand aan den werkeloose wordt gegeven. Dit meerdere moet dus uit den hoofdelijken omslag gevonden worden en dit is het bezwaar van het gemeentebestuur van Opsterland. De aangeslagenen dragen derhalve by tot vermeerdering van de bezittingen der armen. Aan dit bezwaar kan worden tegemoet geko men door voor 1 H.A. een zeker maximum aan arbeidsloon van het kapitaal te nemen, b.v. ƒ250. Het werkloon voor in cultuurbrenging is p?r HA. geweest /"350. Het verschil kan voor bedeelieg aangemerkt worden. E m grens moet gesteld worden om misbruik te voorkomen. Zoo ver was de behandeling in de vergadering van Ged. gevorderd kort vóór de laatste winterzitting der Staten. Aangezien verdere fioarcieele gegevens van het gemeentebestuur niet tijdig verstrekt konden worden, moest de sfioening vooiloopig blijven wachten. Terwyl Ged. aldus met de zaak bezig waren, kwamen de heeren v. d. Zwaag c. s. met hun voorstel. Dit strekte om de aanwending der armengelden voor ontginning niet tot */s vaa het geheele kapitaal te beperken, maar dit aan Ged. over te laten , niet alleen ondergrond, maar ook voor betere bebouwing geschikte gronden aan te koopen en bovendien ook te bepalen, dat de werkloonen geheel uit het losgemaakte kapitaal bestreden zouden worden. Verder wilden de voorstellers als regel de ontgonnen gronden in huur c f erfpacht uitgeven en slechts ia byzondere gevallen verkoopen. Ged. Staten treden thans in een bespreking vaa dit voorstel. De beperking, dat slechts 1/s der kapitalen tot het doel van ontginniag losgemaakt mag worden , te schrappen, kunnen Ged. biliyken, daaiby opmerkende, dat by de behandeling van aanvragen wel niet uit het oog verloren zal worden de wenscheiykheid om het kapitaal niet te zeer te verkleinen, opdat de voor uitkeering bestemde renten Diet dalen tot een te ooaanzienlijk bedrag. Den aankoop uitstrekken tot gronden, die voor „betere bebouwing" geschikt zijn, achten Ged. minder weoscheiyk om het dubieuse deibepaling. Tea aanzien vaa de arbeidsloonen, die uit het kapitaal genomen mogen worden, willen Ged. een maximum stellen. Wat verhuur of verkoop der ontgonnen gronden aangaat, wenschen Ged. beiden evengoed mogelijk te maken en aan de armbesturen onder go dkeuring van Ged. de bevoegdheid te geven tot uitgifte in erfpacht. Inmiddels heeft het polderbestuur den wensch te kennen gegeven om van het beheer der armen gelden ontslagen te worden. Ged. zeggen daaromtrent: Toen wy in 1895 tot het polderbestuur de vraag lichtten , of het beheer der armengelden ook by het gemeentebestuur diende overgebracht te worden, gaf het daarop een ontkennend antwoord , omdat uit de renten der armenfondsen jaariyks 3/17 deel van de uitgaven van beheer des polders werden gedekt. Ia onze nota, overgelegd in de winterzitting van 1901, hebben wy er op gewezen, dat de hef fing der armengelden sedert 1874 ia dezen pol der stilstaat, omdat, volgens regeeringsbesluit, de kapitalen voor de betrokken dorpen groot genoeg waren tot onderhoud der armen. Sedert dien tyd zyn de werkzaamheden , die door het bestuur voor de armengelden verricht worden, zeer gering te noemen ca onze vergadering maakte dan ook bezwaar , om bovenaangehaalde belangryke bijdrsgen uit de fondsen der armengelden voor het beheer van den pol der toe te staan. Het polderbestuur wen>cht nu van dat beheer ontslagen te worden, omdat de fondsen niet meer accresseeren. Dit is voor het dorp Gersloot minder juist. Het gemeentebestuur van JSogwirden disponeert niet over de renten , zoodat het ingeschreven kapitaal van dat dorp jaarlijks met de renten vermeerdert. Voor dergefljkemschrijvingen en ook voor af schry vingen is het polderbestuur het aangewezen lichaam en daarom wenschen wy het beheer by het polderbestuur te behouden. De regeling welke Ged. voorstellen is nu: 1. het beheer der armengelden blyft voor alsnog by het polderbestuur; 2. de renten worden aan de armvoogdyen uitgekeerd of weer op het Grootboek bygeschreven, als men ze niet noodig heefc; 3. ten behoeve van dorpen, die e&n eigen armenadministratie hebben, kunnen Ged. op verzoek dier administratie besluiten om de fondsen geheel of ten deele te gelde te maken. Da opbrengst zal worden aangewend voor aankoop van ondergronden, of andere gronden, voor ontginning of in cultuur brenging geschikt, alsmede tot bestryding der eerste kosten daartoe, wat de arbeidsloonen betreft tot geen hooger bedrag dan ƒ250 per H.A.; 4. de ontginning geschiedt onder leiding van een deskundige, onder goedkeuring vaa Ged. door B. en W. benoemd; 5. de losmaking der noodige kapitalen geschiedt op last van Ged. door het polderbestuur, dat de gelden overdraagt aan het armbestuur; 6. de in cultuur gebrachte gronden worden in huur of erfpacht uitgegeven of verkocht; 7. wanneer de opbrengst door verkoop niet weer voor betzelfde doel wordt gebruikt, wordt dit geld weer by het oorspronkelijke foads op het Grootboek ingeschreven (komt dus weer onder beheer vaa het polderbestuur) --- Justitie-Begrooting. (Vervolg). Ten vervolge op het uittreksel, dat wij gistere» reed 3 gavea uit het afd ;elingsverslag vaa de Kamer omtrent de Justitie-begrootit.g, slippen wy uit dat verslag nog het volgende aan. Sommige leden vroegen of juist is, wat zij meenden te weten, dat onlangs de Officier van Justitie te Am3teidam met den rechtsgeleerden raadsman van den houder van een „verboden huis" aldaar, overleg heeft geple?gd om het aan den gevel van dat huis aangeplakt afschrift van een besluit van Burg. en Weih., waarby de sluiting van de inrichting werd bevolen, door den houder onleesbaar te doen maken ca zoo te kom-n tot eene rechttriyke uitspraak omtrent de verbindbaarheid van sommige bepalicgen ia de algem ;eae politieverordening van Amsterdam. Mocht inderdaad die overleg hebben plaats gehad, dan zouden deze leden dergelyke handelwyze van den Officier van Justitie afkeuren en zouden zy wenschen, dat de Minister maatregelen trof, die aan een duxdanig optreden, dat, Daar zy meenden, ook elders dante Amsterdam wel viel te constateeren, voor goed een einde zouden makea. Andere leden kondea het verkeerde in dit optreden van den Orflcier van Justitie — gesteld dat hjj op de aangegeven wijze heeft gehandeld — niet inzieD. Gevraagd werd thans, of de Minister de instelling der Baiye van Utrecht denkt te handhaven en zoo ja, of dan vaa hem maatregelen te verwachten zyn, om aan de inkomsten der B iije uit de haar by de wet van 8 Augu*itu3 1815 toegewezen goederen en kapitalen eene bestemming te geven, meer overeenkomende met de by het eerste ontstaaa der orde bedoelde. Oader verwyzing naar hetgeen daaromtrent in het Weekblad van het Recht is medegedeeld, keurden sommige leden ten strengste het by de Amstord»ms!che politie bestaande stelsel van p emiën af; zy braclren hulle aan den ambtenaar van het openbaar ministerie ta Amsterdam, die het bestaan van dit ergeriyk stelsel algemeen bekend heeft gemaakt en waren van oordeel, dat de verdediging van den hoofdcommissaris van politie te Amsterdam ten eenenmale onafdoenda is geweest. Deze leden drongen er op aan, dat de Minister maatregelen zou nem^n om het stelsel te fnuiken of althans openiyk zyn afkeuring daarover zoude uitspreken ca eene circulaire daaromtrent zou rondzenden. Gewezen werd er op, welk een ongelyke en geheel verschillende toepassing door de rechterlijke macht aan de Leerplichtwet in het eerste j aar van hare werking is gegeven. Gematigdheid werd aanbevolen ', maar een onderzoek werd gevraagd naar hat feit, dat sommige ambtenaren van het O. M. by kantongerechten byna alle aanklachten onvervolgd laten. Besproken werd de organisatie van het ministerie van Justitie en van de rechterlijke macht en gepleit voor de klerken bij de rechteriyke macht om van hen ryksklerken te maken. Enkele leden achtten het in het algeme-m belang niet gewenscht, dat leden van d-^ r<**chteriyke macht, zooals thans wel voorkomt, bezoldigde betrekkingen bekleeden bij particuliere maatschappyen, omdat dit aan hunne onpartydigheid en onafhankeiykheid, al wa 3 het alleen in de oogen van het publiek, afbreuk zoude kunnen doen. Biykens een bericht onlangs in de nieuws bladen, kan degene, die thans aan het Gerechtshof te Amsterdam een pleitdag aanvraagt, eerst na 3 September 1903 aan het woord komen. Algemeen was men overtuigd, dat aan dezen allertreurigsten toestand, dis het vragen en verkrygen van recht feitelijk ocmogeiyk maakt en het middel zal worden tot chicanes van allerlei aard, ten spoedigste een einde bshoort te worden gemaakt, zoo noodig door uitbreiding van het personeel van het Gerechtshof. Verscheidene leden waren van oordeel, dat versterking van het personeel niet nocdig is en de achterstand wel met ernstige medewerking van het Hof zou kunnen worden opgeruimd. Er zou wat meer gewerkt kunn?n worden, de advocaten zouden zich wat kunnen beperken. Door andere leden werd opgemerkt, dat üe rechterlijke organisatie hier schuld is. De hoven moesten met minder raadsheeren kunnen von nissen. Van meerdere zijden werd thans de wensche ïykheid betoogd om aan de deurwaarders bij de arrondissements-rechtbanken en de kantongerechten van Rykswege eenig tractement toe te kennen, zooals ten aanzien van de deurwaarders bij de gerechtshoven reeds geschiedt. De aandacht werd gevestigd op de herhaaldelijk geuite klachten omtrent de onvoldoende geesteiyke ontwikkeling van de beambten der politie en met het oog daarop weid de wenscheiykheid betoogd, van Regeeiingswege het streven te steunen van den Algemeenen Nederlandschen Politiebond, om diploma's te verleenen voor het met gunstig gevolg afl-ggen van een practisch examen. In tweeërlei rich ting zoude steun kunnen worden verstrekt. De Regeering zoude kunnen bydragen ia de kosten van dit streveu vaa den genoemden Politiebond, en zy zoude aan personen, in het bezit van het diploma, bij benoeming en be vordering in den Rijksdienst voorrang kunnen toekennen. Aangedrongen werd op tract9mests verhooging voor de lagere posten aan Rljksopvoedingsgestichten, opdat msn meer voor hun taak berekende menschen kon krijgen. Anderzij is werd opgemerkt, dat men hier meer heefc te letten op levenswandel en karakter dan op examen kennis. Ook werd gevraagd, of het niet op den weg zou liggen van den Scaat om bekende vereenigingen als „Pro juventute", die geene genoeg zame middelen hebben en daarom by voortduring steun van particulieren moeten vragen, financieel te helpen. Men meende, dat de Staat daarmede eene nuttige taak zou verrichten. De wenschenjkheid werd betoogd om van Rijkswege hetzij inrichtingen te stichteD, waar ontslagen gevangenen, zoolang zij in de maatschappij nog niet terecht zyn gekomen, onderdak en werk zouden kunnen vinden, hetzij particu liere inrichtingen van dezen aard financieel te steunen. Gevraagd werd of het juist is, wat enkele leden meenden te weten, dat in sommige gevangenissen stortbaden aan de gevangenen worden toegediend en zoo ja, met welk doel dit geschiedt. Men meende den Minister te moeten verzoeken om nader te overwegen of het niet de voorkeur zoude verdienen niet over te gaan tot vergrooting van de strafgevangenis te Zutphen. Welken indruk heeft de minister bekomen van de rijkswerkinrichtingen? Sommige leden vestigden de aandacht op een bericht in de G-oesche Courant, volgens hetwelk 31 Augustus j.l. een 59-jarige man, na eenjaar ziek te zijn geweest en na te zijn geopereeid, nog vóór zjjn herstel en terwijl hij nog niet kon loopen, uit de Rijkswerkinrichting te Veenhuizen is ontslagen en naar zijn geboorteplaats Goes is vervoerd, waar hij in het politiebureau tijdelijk onder dak is gebracht. Gevraagd werd, of dit bericht juist was en, zoo ja, of de Minister maatregelen zou kunnen treffeD, dat voortaan dergelijke ergerlijke feiteD, dat zieke verpleegden worden ontslagen, zich niet meer zouden voordoen en hij verder niet zoude kunnen zorgeD, dat ontslagen verpleegden niet worden gedwongen, zooals in dit geval schijnt te zijn geschied, om op Zondag te reizen. Ook werd gevraagd of het juist is, dat in de Rijkswerkinrichtingen korten tjjd geleden de veiplichting tot het bijwonen van godsdienstoefeningen is ingevoerd. Zoo ja, dan weEschte men op afschaffing van deze verplichting aan te dringen. Eindelijk werd door enkele leden gevraagd of aan de verpleegden in de Rijks werkinrichtingen het maken van muziek niet zou kunnen worden toegestaan. --- Feuilleton. Het Huis onder de Zee, DOOR MAX PEMBERTON. 28. Ik girg de kamer uit, angstiger dan ik my wilde bekennen. Ik vond mijn scheepskameraden samen aan den ingang ia den mane-6chyn ; de maan verlichtte een effen, gladde zee eu tooverde punten van vuur op het rotsachtig hoogland van Ken. Het was zoo stil, zulk een wonderiyk schoon tooneel, dat ik kon denken de wacht te houden op myn schip. Een prachuge zomernacht. Maar de woorden waarmee j* begroet werd, de donkere gedaanten die over net water tuurden en iets vreeseljjks daar ginds °P het rif riepen my tot de werkeiykheid terug. « begreep de waarheid zelfs voordat Bligh den moDd opendeed om te spreken. «Ze hebben het schip in brand gestoken", sapiteui r zei hij met reehtmatigen toorn. „De uemel vergelde hen wat zy aan die arme scoepsels hebben misdaan ! Heeft men ooit van zoo iets wreeds gehoord - een goed schip in brand te steken! Is het niet zonde en schande!" Ik liep naar den waterkant om alles beter te oaderscheidea. Rookwolken ca roode vlam mea vertoonden zich tegen den helderen horizon , en midden in, het ongelukkige schip met de bemanuing, door die snoode manaen ten doode gedoemd. Geen pea is in staat om dit jammeriyk en hartverscheurend tooneel te beschryven, geen penseel zou voldoende zyn de grootsche schoonheid weer te geven. Het was of de hemel zelf in brand stond, da zee scheen van gesmolten goud, waarin zonderlinge vormen zich bewogen en schaduwen van levende wezens zichtbaar waren. De oogenblikken van het schoone stoomschip waren geteld; voordat da dageraad was aangebroken zou het zyn weggezonken ah een duiker tusschen de sissende golven. „Groote hemel, mynheer Bligh", riep ik uit, „heeft men ooit zulk een vreeseiyk schouwspel aanschouwd? En het arme volk aan boord - wat moet er mee gebeuren ? In welke haven zullen ze een schuilplaats zoeken?" „Ze hebben de mannen aan wal gebracht mynheer", zei Dolly Venn, nauweiyks ia staat te spreken vaa angst. „Ik zag twee groote booten vol mannen oversteken naar de baai terwyl mynheer Bligh met de ammunitie bezig was. Za hebben hen naar het eiland gezonden daar te sterven. Ea wy staan hier toe te kyken als schoolmeisjes, niet in staat hun hulp te verleenen. O, ik zou alles wat ik op de wereld bezit willen geven als ik daar staan kon met een honderd mttrozen achter my. Denk eens mijnheer, honderd man met hartsvangers in de hand." „En een boom voor iederen schavuit om aan te worden opgehangen. Ja, jongeD, maar 't helpt niet veel of wy er al over denken, en om de matrozen kunnen we ook niet fluiten. We zya maar eenvoudige zeelui, maar toch zullen we tot Eimond Czerny een woordje trachten te sprekeD. Help my nu eens met je jonge oogen, is dat een commandaatsboot daar ginds, ja of neen ?" Hy zeide van ja en hy wees my neg iets anders aan, dat ik nog niet onderscheiden had — een stoomjacht oosteiyk van ons, ge reed om het scheepsvolk aan boord te nemen. Daar bevond Edmond Czerny zich zeker op het dek, toeziende op de honden die hy aaa 't werk gezet had; en als dat schouwspel vaa dood en verwoesting hem niet bevredigde, dan weet ik niet wat hy gewenscht had. Ik heb reeds verteld dat Dolly Venn gediend had by de marine reserve ca meer verstand had van geschut dan wy een van allen. Daaraan wareu we dien Dacht veel verplicht. „Kyk Dolly, die boot komt hier naar toe als ik my niet vergis, zoo snel als ze met roei riemen vorderen kan. En er komt nog meer aan, een heele vloot van sloepen, zie je wel?" „Het Ujkt wel een galafeest", zei Peter Bligh, turende naar de zee waar veel beweging was waar te nemen. „Wel twaalf sloepen allen vol mannen. Ik gaf er heel wat voor, als ik mynheer Jacob zag vanoachr. We zQn niet talryk genoeg tegenover dat aantal , mynheer." Het gebeurde niet dikwyis dat Peter Bligh zoo ernstig was; er was diea nacht echter wel reden voor. „Wy zija zeer weiaig talryk, Peter", zei ik, „maar weinig is beter dan veel, wanaeer de moed maar voldoende is. Drink jy dat grogje eens gauw leeg en ga niet zoo precies met je dierbaar lichaam in het maanlicht staan. Dolly's plaats is bij het kanon, ik moet hem helpen. Dit is myn plaD, Peter, wy hebben geen recht te schieten op onze mednoiens-cnen als ze er ons niet, toe noodzaken. Wanneer de boot hier aankomt, zal ik ze toespreken voordat het kanon wordt afgevuurd. Heipt dat niet, dan vuren we er op los ter wille van miss Ruh. Je moet niet vergeten, Peter.dat als wy deze plaats kuncen behouden tordat er hulp komt, wij miss Ruth mee naar Europa nemea en dit duivelshol voor altyd on^ciadeïyk maken. Als dat niet eea goed doel is , dan weet ik het niet. Dus, houdt je zelf maar vo r jmgens, dat wy hier aan't werk zya voor iemand, waar we allen menige weldaad aan te danken hebben in vroegere jaren; mik goed, rechtuit en vermors je kruit niet'wanneer het niet noodig is." Zy antwoordden met een ju;chkreet en Dolly liep snel naar zyn plaats achter het kanon ■ hy begon werkelgk zyn bevelen te geven alsof hy de kapitein was van het schip en ik niets meer dan een passagier. „Wij zullen Regnarte vooraan zetten, opdat we een oogje op hem kunnen houden. i-aat Peter hea aanroepen vaawaar hy nu staat; de rots dekt hem en het schild voor htt kanon zal ons beschermen. O, ik wou dat ik beginnen kon, myn vingers jeuken van ongeduld!" „Laat ze maar jeuken jongen, laat ze maar jeuken", was mijn antwoord, „daar komt de sloep al aan, ze zullen je niet lang laten wach ten. Roep ze, Peter, wanneer ik zeg: „Nu". Als ze stilhouden, goed; als ze voortroeien dezen kant uit — dan zal j b waarschyniyk niet vragen om uit te stappen en binnen te komen." Peter begreep my en de brave ca dappere man maakte zicb gereed. Kalm en zorgvuldig deed hy zyn jas uit en vouwde die netjes op. Hy had een geweer ia de haad en eea hoopje patronen naast zich op den grond; hy deed zgn eigen Remington opea en laadde hst. Ik stond naast het schild van het kanon en gedekt door een ring van staal, tuurde ik naar de zee. Ongeduld , twijfel, hoop, vrees — dat alles vergat ik in de minuten welke voorby gingen terwyi de sloep langzaam naderde over het zilveren water. De stilte was zoo groot, dat men zyn eigen ademhaling hoorde. Langzaam naderde ze, zeer langzaam, ieder die een gevaariyken post heeft bewaakt, weet wat het zegt, een onbekend schip te zien voortkruipen naar zich toe, en zich zelf duizendmaal af te ! vragen of het een vriend of een vijand zal wezen , een welkome gast of een schavuit. Maar aan alle dingen komt een eind, zelfs aan zulke eindelooze minuten; en ik kan getuigea dat ik nooit aangenamer muziek in mijn ooren hoorde weerklinken dan de luide stem van Peter Bligh, die weerklonk over ds stille zee tot de acht mannen iv de sloep. „Ahoy!" riep hij, „wat kom je doen vrienden, en onder welke vlag zeil je?" Als ooit een stem in den nacht iemand verbaasd heefc, daa wa? het die van Peter Biigh de acht mannen in de sloep. Zij keerden terug van het geplunderde schip en meenden de deur open te zien staan en door hun vrienden bewaakt. Eg daar staat een vreemdeling op den drempel en spreekt een vreemde stem hun toe; hun wordt eea vraag gedaan en ieder oor w-jadt zich aandachtig naar de rots ca iedereen grijpt onwillekeurig naar het geweer. Oogenblikkeiyk zyn ze zich hun eigen snoode misdaal bewust en roepen: Verraad! Eg ongetwijfeld deDken ze dat Czerny's huis ia handen is van vreemdelingen. Ze zjjn waanzinnig vau nieuwsgierigheid en niet in staat een woord te spreken. De roeiriemen lagen slap, de sloep dreef voort. Wanneer ze tuurden naar de rots , hetgeen ze zagen kan hen niet getroost hebben. De duisternis openbaarde hun de waarheid niet; zjj konden niets onderscheiden. Eg daar zjj geen lust hadden noch voor-, noch achteruit te gaan, zaten zjj te turen naar de kust. Hoe konden ze weten hoe men met gespannen aandacht hun antwoord afwachtte Eindeiyk werd het stilzwygen verbroken dcor een ruwe, luide stem : „Bob Williams, ben jy het ouwe. Ik denk dat jy het b?nt!" ™">? l Jenk van °iet", schreeuwde Peter Bligh, half waanzinnig, als een echte ler bü de gedachte van een gevecht. „Het is Bob Williams niet, daar kan je zeker van zün I Kom je aan boord van't eiland Ken of wou je eea eindje zwemmen? Het is goed water. Snkt 3r je huid geen k"aad doen' Hier hadden zy niets tegen te zfg*en maar wy hoorden hen met elkaar overlegfen 'S dig kwam er eea tweede slopp aan samen dreven ze af en zonder een woord te 'zeggen roeiden ze naar het kleinere rif, waarvan fkSé deur een uur geleden gesloten hadlkza* het E JSSt steltea«! gelukte hef hul weat hoezeer ik zelf huln van „JJa u _l a:;j?riS'-=ta*i J vingers toonde hy my aan wat een marine officier hem geleerd had. „Neen mynheer, neen" , zei hy op heltil8» toon , „neen , dat zal niet. Help mij en ik z« het u zeggen - en - o myr.heer Begg, zlßl u niet dat dit kanon hier geplaatst is om ook die plaats te beschermen?" Ja, dat had ik gezien, maar door de opgewondenheid van het oogenblik was het mfl0?" het hoofd gegaan; en toch , iedereen kon n» begrijpen. Want als Czerny zyn huis mow beschermen tegen de geheele wereld, hoei z het hem mogelijk zyn wanneer één van de tww toegangen slechts kon worden verdedigd. „Laten wy het kanon omzetten engauwvv ook", liep Dolly Venn en ncoit heb ik hem■" biyder kreet hooren uiten. „Zy landen, kapu^- Ze staan al op de rots." r-h-izen Ik giDg staan om my daarvan te overiui» en zag vier mannen van de sloep op ac springen. Ons leven en dood hing ai vau succes. Aan Dolly Venn riep ik toe: ~, „Schieten jongen ,in 's hemels naam, v — Hy stond by het kanon; boven.^? , ebt. geluiden uit dreunden de schoten in ac ■> Die vreedzame stille zee ontwaakte, nou het eiland Ken weder van zulk een nacn tuige zyn. Wy wierpen Edmond wew rf. handschoen toe en kruit bezegelde onze schap. Voortaan zou het de vraagsn *,leven schappij voerde , of hy of wy; wachtte on» of dood, gevangenis of *$***?^ ---