RECLAMES. 25 cent per regel. -_____________________■______________________! ____•_____i____—_■_—■____________________________ ■ Tfientiogène Men, uitmuntend middel tegen Verkoudheid, Rheumatiek, Keelpijn, Spit, Stijven nek, Steek in de zijde, Zenuwpijn. Bij alle Apothekers en Drogisten a f 0.75. Gebruiksaanwijzing in elke doos. --- ADVERTENTIËN. jWm^mf^tt» lleï BESTUUR der Christe- BH . "^^ lijke Schotd uitgaande van de Ned, ÜÜ^^^ Herv. Kerk te Wons e.a., roept bij deze Besturen van Chr. Scholen, die indirect of direct uitgaan van of verband houden met de Ned. Herv. Kerk, op tot eene Vergadering te Leeuwarden op nader te bepalen plaats en datum, ten einde door gemeenschappelijke bespreking elkander in te lichten inzake de meest ingrijpende bepalingen der nieuwe wet L. O. (art. 26, art. 59, artt. 62-72, Weduwpensioenwet enz. enz.) en zoo mogelijk tot eenige, ieders vrijheid niet belemmerende, samenwerking te geraken. Antwoorden van besturen die aan deze bespreking zouden willen deelnemen, worden ingewacht bij den laatst ondergeteekende vóórZondag 22 October e.k. Namens het Bestuur, O. NOREL Rz. R. BAKKER. R. D. POLITIEK. Levering van Waalstraatklinkert. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Leeuwarden vragen prijsopgaaf voor de levering, franco op den wal aldaar aan diep Vaarwater, van: 41,000 stuks WAALSTRAATKLINKERT. Prijsaanbiedingen op ongezegeld p.-pier met opgaaf van leveringstijd worden, vergezeld van gewaarmerkte monsters van 10 stuks van elke soort, franco ingewacht bij den BURGEMEESTER, de monsters bij den DIRECTEUR der GEMEENTEWERKEN, vóór of op 20 October e.k. Aanbesteding. (Gewijzigde advertentie). Ten Gemeentehuize van Leeuwarden zal op Zaterdag 21 October 1905, des namiddags ta drie uur, in het openbaar bij gesloten briefjes worden aanbesteed: a. de levering van 210 stère gewasachen GRINT; b. de levering van 680 meter geheele CEMENTRIOLEN van verschillende afmetingen (in plaats van 400 meter) en 14 stuks PUTTEN (in plaats van 8 stuks), alles van cementbeton. Bestekken te verkrijgen ter SECRETARIE , resp. a ƒ 0.10 en ƒ 0.15 ; inlevering der gezegelde inschrijvingsbilletten aldaar tot het uur der besteding. Aanbesteding - Verfwerk. De Coöp. Stoomzuivelfabriek te Akkerwoude wenscht aan te besteden het verven van zes ARBEIDERSWONINGEN. Bestek en voorwaarden liggen ter lezing ten kantore der VEREENIGING, waar tevens de briefjes moeten worden ingeleverd vóór of op Donderdag 19 ■Oct. vóór 's midd. 12 uur. --- ENGELSCHE BRIEVEN. LXVI. Nederlanders in Engeland. Londen, 10 October 1905. Voor zoover mij bekend, heeft men in Nederland weinig notitie genomen van twee landgenooten, beiden betrekkelijk jong, in elk geval nog geheel aan den zonkant van de veertig, die hier te Londen hun werkkring hebben en «an wie in verband daarmede op zeer vriendelijke wijze een blijk van waardeering werd gegeven. De eerste is de energieke en bekwame consulent voor landbouwzaken, door de provincie Friesland hierheen gezonden, dr. J. J. L. van Rijn. Deze heeft in het voorjaar een geheel gezelschap Engeische journalisten, die allen speciaal over landbouw en zuivelbereiding schrijven, met de Batavier mee naar Nederland genomen en ze daar alles wat er interessants en goeds in die bedrijven te zien was, laten kijken. Het gevolg voor den Nederlandschen landbouwstand, niet voor de Friezen alleen — doch die zullen er wel niet jaloersch om zijn — was een stroom van geïllustreerde en niet-geïllustreerde artikelen in alle mogelijke vak- en niet-vakbladen, een stroom die nog vloeit. Al die artikelen, die gelezen worden zoowel door het groote jpubliek, als door de groothandelaren in landbouw en zuivelproducten, zijn eenstemmig in hun lof over wat de redacteurs zagen, over de bereidingswijze, de controle tegen vervalschingen — zoo krachtig door de vereeniging bevorderd —, den geheelen toestand van den landbouw. Het gevolg voor dr. van Rijn was een diepe dankbaarheid en innige waardeering voor de wijze waarop hij zijn taak vervult; „he is winning golden opinions here", („iedereen draagt iem hier op de handen" zouden wij zeggen) verzekerde dezer dagen een landbouwspecialiteit, die weet wat er in die kringen omgaat. De journalisten, met den landbouw-redacteur van de Times, dr. Fream, aan het hoofd, hebben dit bewezen. Ze hebben namelijk dr. van Rijn plechtig een prachtig gekaligrafeerd adres van Tiulde aangeboden, in allerfraaisten band, vol warme uitdrukkingen van erkentelijkheid en achting en versierd met zeer mooie en uiterst toepasselijke gekleurde miniaturen: wapens, vlaggen, portretten, een kijkje op Leeuwarden enz. Ik zou wel durven beweren, dat de „entente" tusschen de Nederlandsche landbouwers en hun Engeische afnemers, dank zij dr. van Rijn's optreden, zoo krachtig, zoo „cordiaal" mogelijk is. (*) En dat brengt mij op een tweeden landgenoot. Aan het tot stand komen der „entente cordiale" tusschen Engeland en Frankrijk zijn, dat begrijpt ieder, onderhandelingen, besprekingen, vertrouwelijke overleggingen, moeten voorafgaan , die, vooral in den beginne, den grootsten tact en volkomen juist en fijn gevoel noodig maakten; een enkele onhandigheid, die de zaken te vroeg een zelfs maar officieus karakter kon geven, had alles kunnen bederven. Ministers en gezanten hadden tusschenpersonen noodig, op wier discretie, intelligentie en karakter zij zich konden verlaten, personen, die bekwaam waren met hen samen te werken, eerst zonder te laten bespeuren van wie de stoot kwam, later het juiste oogenblik kiezend om zich te effaceeren, wanneer de staatkundige leiders rechtstreeks met elkaar in overleg traden, om ten slotte het laatste bedrijf zoo in te richten, dat het dankbare volk den indruk kreeg, als had koning Edward dit met „Mimille" klaargespeeld. Een van die tusschenpersonen was een jong Nederlander, de heer Jules Hedeman, de nu algemeen bekende Londensche correspondent van de Matin, dezelfde die de eerste was welke van uit Portsmouth de artt. van het Russo-Japansche vredestractaat naar Europa en Parijs kabelde. Hedeman heeft al zijn energie gegeven aan het deel der voorbereiding der „entente cordiale" ; en nu onlangs heeft de Fransche regeering hem het ridderkruis van het Legioen van Eer aangeboden, een hulde die zeer zeker hoogst zelden, indien ooit aan een niet-Pransch journalist te beurt viel. Ik noemde Hedeman gemakshalve een Nederlander. Hij is dit evenwel niet. Toen onze fraaie wet tot uitroeiing van Nederlanders in den vreemde, werd afgekondigd, zat hij, meen ik, in Afrika en hij had nooit van 't ding gehoord, voor het te laat en hij Nederlander-af (*) Onze lezers kennen reeds de hulde, die aan dr. van Rijn is gebracht uit het artikel, voorkomende in ons nummer van Zaterdag 7 Oot. j.l. Redactie. was. Als hij dus ooit armlastig wordt, kan de Nederlandsche regeering zich in de handen wrijven; ze behoeft hem niet te onderhouden. Doch ik vrees met groote vrees, dat die bron van vreugde in dit geval niet zoo heel gauw zal vloeien. Van Nederlanders in den vreemde gesproken. Weet men wel, dat hier te Londen, bij Londen Bridge, bijna geregeld een stuk of wat Friesche palingschuiten liggen? Friesche palingvisschers komen nu al zeker sedert 150, misschien wel 200 jaar hier. Ze ankeren in de buurt van Billingsgate, de groote Londensche vischmarkt en zoon schuit ligt daar soms 6 tot 8 weken, tot haar voorraad paling uitverkocht is. Het Londensche volk is dol op dit voedsel; overal in de volksbuurten, in de goedkoope eethuizen, ziet men „Eels," op allerlei >wijze toebereid, aangekondigd. Zelfs in de dagen van het continentale stelsel heeft Napoleon bijna alles uit Engeland kunnen houden, doch niet de paling, daarmee is 't hem nooit gelukt. „Bony or no Bony" (de Engelschen korten Bonaparte aldus af, zooals wij van „Napje" praten) hun „Aal" moesten ze hebben en zij kregen hem ook. Ten slotte moet mij nog een woord vol vreugde van het hart, over iets van eenigszins anderen aard. Ik bedoel den invloed van onze moderne Nederlandsche schilderschool op de Engeische. In New Bondstreet, no. 160, is de „Dowdeswell Gallery" gevestigd en daar stellen 25 Engeische schilders, die zich met elkaar tot een afzonderlijk genootschap hebben gevormd, een 80 stukken van hun hand ten toon. Ik zal mijn lezers niet vermoeien met hun namen; de catalogus is op aanvrage direct van den heer Dowdeswell te krijgen. Doch wie dezer dagen te Londen is, loope er eens binnen. Men zal dan met blijde verbazing zien welk een school onze moderne Hagenaars en Amsterdammers hier wachten. Telkens ziet men stukjes die, al bereiken ze hun hooge voortreffelijkheid niet immer, zeer krachtig doen denken aan Israëls, de Marissen, Mauve, Blommers, Artz, Bauer, Neuhuis, „e tutti quanti". Al die Engeische artisten zijn loten , en krachtige loten, ook op Nederlandschen stam geënt; hun komt de eerenaam „Nederlanders in den Vreemde" tot op zekere hoogte ook toe. En men kan hen veilig zoo noemen; ze kunnen in Nederland nooit armlastig worden en aanspraak op bedeeling maken, ook al hadden we die wet daartegen niet. --- Rechtzaken. Rechtbank te Leeuwarden. Zitting van Woensdag 11 October. Op 13 Sept. j.l. is de 50-jarige Ate v. d. H. te Hardegarijp door den njksveldwachter brigadier-titulair J. Kleefstra zwervende aangetroffen zonder middel van bestaan en zonder dak. De man gaf zjjn wensoh te kennen, opgenomen te worden. Daaraan zal thans weer — het is niet voor de eerste maal — voldaan worden. De Officier vorderde veroordeeling tot 3 dagen hechtenis, gevolgd door opzending naar een rijkswerkinrichting voor den tijd van 2 jaar en 6 maanden, Voor gelijke overtreding werd tegen den 43-jarigen Hendrik V., los werkman te Leeuwarden ,en diens 38-jarige vrouw Hendrikje 0., die beiden in September zwervende zijn aangetroffen en zonder middel van bestaan, veroordeeling gevraagd tot 3 dagen hechtenis en plaatsing in een rijkswerkinrichting voor 2 jaar en 6 maanden. Voor Hendrik is dit de 18e veroordeeling; hij vraagt in zijn laatste woord hulp voor zijne drie kinderen, die hij in de stad achterlaat. De Voorzitter hoopt, dat de straf hem tot verbetering mag strekken; Hendrik is van oordeel, dat do straf hen nog slechter zal maken. Op 30 Juli hebben Eelke J., Hans S. en Sake HL respectievelijk 14, 13 en 14 jaar oud, allen wonende te Lioessens, een bezoek gebracht aan den akker met wortels van I. Sijtsma aldaar; op 13 Aug. herhaaldon ze hun visite — beide keeren namen ze elk een handjevol peenen mee. Hiervoor stonden ze thans terecht, de njksveldwaohter G. Krab had zo de laatste maal gesnapt. De Voorzitter brengt Eelke en Hans — Sake bleef absent — onder het oog, dat ze voorziohtig moeten zijn, nu komen ze er misschien nog wel genadigaf—wanneer binnenkort do Tuchtwetten worden ingevoerd, wordt de straf minder licht — dan volgt misschien veroordeeling tot 1 maand of langer plaatsing in eon tuchtsohool. De Officier vordert veroordeeling tot 3 dagen gevangenisstraf elk. Voor gelijksoortig misdrijf — strooperij van peren — gepleegd ten nadeele van D. Turkstra te Anjum op 20 Aug. werd tegen den 16-jarigen voermanskneoht Jelle H. en den 14-jarigen Kornelis H., arbeider aldaar, veroordeeling gevraagd tot 5 dagen gevangenisstraf. In dit geval werd het misdrijf verzwaard door de omstandigheid, dat het erf, waarop de pereboomen stonden, aan alle zijden was omsloten, zoodat de jongens alleen door omklimming in den hof konden komen. Voor strooperij van zand uit de „.luesscn" met behulp van een praam itond terecht do 54-jarige arbeider Harmen H. te Heeg. De man had vroeger vergunning gehad tot baggeren, dooh deze was vervallen, daar hij het verschuldigde recht niet betaalde. Toen hij nu op 17 Aug. bezig was midden in de Fluessen zand te baggeren en de rijksveldwachter "Wiegersma te Woudsend hem daarbij betrapte, kreeg hij proces-verbaal. Niet zijn eerst»: hij is reeds 3 maal eerder voor dergelijk feit veroordeeld. Thans werd bij verstek tegen hein 14 dagen gevangenisstraf gevraagd. J. Lourens, veehouder te Twijzelerheide was op 15 Aug. te Groningen. Daar werd hem een briefje ter bezorging gegeven voor zijn buurman den 39-jarigen Jan d_ JI. Lourens bezorgde het schrijven niet. Hij wist, dat het een aanbod bevatte van werk voor zijn buur en — de veehouder verklaarde dit voor de Rechtbank — daar v. d. H. thuis niet wou werken, oordeelde hij, dat hij 't ook elders niet zou willen doen. Niet vóór 20 Aug., dus 5 dagen te laat, kreeg J. de H. door tusschenkomst van J. d. Vries ten slotte toch hot briefje in handen, 't Had toen voor hem geen waarde meer — 't werk was roods verzegd oan een ander. Dat do man hierover ontstemd was, laat zich donken. Op 22 Aug. ontmoetten Lourens en hij elkaar te Groningen en 't duurde niet lang, of 't was ruzie, 't Liep echter met woorden af, daar de politie er tusschen kwam. 's Avonds werd het „denken." Omstreeks 8 uur kwam Lourens met zijn broer te Zwaagwesteinde uit den trein , toen daar ook waren uitgestapt Jan ds 11., de broeders Pieter P. en IJdeP. en nog anderen. Dezen wachtten J. Lourens, toen deze alloen — de broer was een anderen kant uitgegaan naar diens woning — den overweg passeerde, op. „Er zal van avond een sterven" moet J. de H. toen hebben gezegd en weldra had Lourens een paar schoppen tegen het onderlijf en eenige slagen met ballastschoppen op het hoofd te pakken, zoodat hij bebloed tegen het wachthuisje viel, waar hij met zijn eigen stok nog meer slagen kreeg. „Hij is al dood" moet zich een van de omstanders hebben uitgelaten, waarop Pieter P. zou hebben laten volgen: „'k zal hem goed dood maken." De mishandelde had volgens zijn eigen verklaring vier dikten op het hoofd. Ude P. heeft, naar Lourens zegt, ook nog met een mes naar hem gestoken, maar dat „schampte" af. Wat we hier opgaven is ongeveer de voorstelling, zooals de mishandelde die heeft gegeven. Diens broeder hoorde hem schreeuwen en kwam terug om zoo mogelijk te helpen. Deze durft niet pertinent zeggen, dat Jan de H. heeft geslagen — de tweo anderen wel. Toen hij er tusschen ging, kreeg hij zelf ook nog slagen. Hij vluchtte in oen droge sloot om aan verdere mishandeling te ontkomen. Zijn broeder viel toon bij het wachthuis neer. Daar heeft hij gezien, dat Pieter hem nog verscheidene keeren sloeg. Weer kwam hij tusschenbeide, ontzette hem en nam hem meê. Jan de H. ontkent hot hem ten laste gelegde. Pieter P. zegt, Lourens wel te hebben geslagen, doch alleen om zich to verdedigen, hij werd door L. mishandeld, terwijl IJde alles ontkent. De Officier constateert, dat het wettig bewijs voor de schuld van Jan de H. niet, voor dio van Pieter en IJde teel is geleverd. Pieter is reeds eerder veroordeeld. Eisoh voor den eersto vrijspraak, voor den tweede veroordeeling tot 2, voor den derde tot 1 maand gevangenisstraf. De twoe broeders verklaren, dat ze geen straf aannemen. De 36-jarige J. v. d. H. te Leeuwarden is door i' Kantonrechter voor overtreding van het provinciaal reglement op het rijden met motorrijtuigen veroordeeld tot fb boete. Hjj appelleerde; dit appèl werd heden behandeld. Do Officier vorderde vernietiging van hot vonnis, daar de Kantonrechter zijn uitspraak baseerde op een verkeerd stuk en dat de Rechtbank op nieuw rechtdoende beklaagde sohuldig zal verklaren aan het hem ten laste gelegde en veroordcolen tot ƒ5 boete. Dejong'ens in de Schrans schijnen ovor het algemeen geen brave Hendrikken te zijn; zoo nu en dan worden ze in de rechtzaal nogal eens genoemd. Lastige bengels zijn er. Nu woer stond een melkrjjder terecht, die, driftig geworden omdat zoon deugniet achter den wagen aanliep met zijn hand aan een bus, waardoor deze dreigde om te raken, naar den 10-jarige had geslagen met de zweep, waarbij hij hem in het oog raakte. De Voorzitter geeft den jongen een reprimande en raadt den aangeklaagde, den 41-jangon Jan y. d. M. uit Goutum aan, zidh in he: vervolg niet meer door _i)ii drift te laten vervoeren en er maar blindolings op in t. slaan, waardoor groote ongelukkon kunnen ontstaan. Do Officier eischt tegen den melkiijdor f 10 boote. In zijn laatste woord vraagt deze: „maar wat moet ik dan doen, als de jongens mij hinderen —ik ben verantwoordelijk voor do busaon met molk. De Voorzitter verwijst hom naar den burgemeester om voldoende politietoezioht. Voor mishandeling op 7 Juli van Boukje Louwrink' werd tegen den 18-jarigen Sjjbolt J. to Leeuwarden 14 dagen, voor mishandeling van laatstgonoemdo by dezelfde gelegenheid door de broers van Boukje, Johannes en Cornelis, tegen dezen respectievelijk 14 en 7 dagon gevangenisstraf gevraagd. Het tooneel der handeling was do welbekende Pottebakkersplaats. Tegen Rein v. P., een 16-jarigen schipperskneoht te Workum, die vj 16 Augustus den kleermakersknecht L. Dijkstra _.t Sneek, die voor zaken te Workum moest zijn, z.iidar eenige aanleiding tegen het hoofd sloeg werd hiervoor 14 dagen gevangenisstraf gevraagd. Op 11 Augustus, toen de 29-jarigo kennisreiziger Nicolaas F., van Dokkum, zich te Sneek bevond, heeft hij daar, in zekere stemming^ do agenten Wielsina en Elzinga onhebbelijk beleediga. Eisch 1 maand gevangenisstraf. Ten slotte vordertfe de Officier tegen den 26-jarigen arbeider Bartele E. te Leeuwarden voor wederspannigheid op 25 Aug. tegen don agent van politie J. lioomsma 2 maanden gevangenisstraf. De drie laatste zaken werden bij verstek behandeld. Uitspraak 18 October. --- Feuilleton. DE GRAVIN BESLIST. DOOR ALBERT RIGHT. Naar het Engelsch. ... Het was wassende maan, de avonden en nachten waren aan rein zilveren dagen gelijk. De gravin zeide dat zij vroeger nooit geweten had wat maanlicht eigenlijk was en lord Warlingham haalde haar over de Pyramiden bij avond te gaan zien. Daar de avonden koel zijn, raadde hij aan mantels mee te nemen; hij had iets beschermends en teeders, hetgeen nooit zonder invloed blijft op het vrouwelijk hart. De maan scheen op de rechterwang van den Spbinx en vermeerderde de geheimzinnigheid van dit ondoorgrondelijk gelaat. Zij bescheen de oostelijke zijde van de Groote Pyramide; daarheen wendden de twee personen hunne schreden. Hun gesprek werd nu en dan verstoord door de onverwachte verschijning van Arabieren, welke uit het zand schenen te verrijzen, en om een aalmoes vroegen; maar één blik op het gelaat van den lord was voldoende om hen weer ter aarde te werpen. Zij kenden hem reeds en hadden geen geld van hem weten te verkrijgen; hun dringend en smeekend vragen werd onmiddellijk tot zwijgen gebracht, wanneer zij den Engelschman herkenden, wiens onverbiddelijkheid hen altijd had afgewezen. Hun onverwachte verschijning deed de gravin even schrikken, maar Warlingham maakte een grappige toespeling op die klassieke Johnnies, weet u niet? die geheel gewapend uit den grond verrijzen, evenals „ik ben de namen van de bedelaars vergeten", voegde hij er bij, „maar u weet wel wie ik bedoel." En zoo bereikte het tweetal ongehinderd de oostelijke basis van de Groote Pyramide, en hij hielp haar op een afgebrokkelde steenen trap, waar zij een paar treden hoog gingen zitten, met den Nijl op een afstand tegenover hen, en de maan op een nog grooter afstand boven hun hoofd. Hij zat zeer dicht naast haar en trachttte haar hand te grijpen, maar juist op dat oogenblik gevoelde zij behoefte den mantel wat dichter om zich heen te trekken, en hij moest voor 't oogenblik zijn poging opgeven. Zelfs een blasé man als lord Warlingham was, zou nooit een geschikter gelegenheid kunnen vinden om een aanzoek te doen om haar fortuin, dan op dit oogenblik. De zachte glans van de maan vervulde de schitterende oogen vau het jonge melsjö, (Jat naast L.m zat. Achter hen verhief zich het grootsche monument van Egypte, wiens koningin een godheid van liefde was; Egypte, eenmaal de schatkamer der wereld en voor lord Warlinghams verbeelding zweefde, zelfs op dat oogenblik, de gouden gloed van vijftien duizend goudstukken per jaar. Tegenover hen strekte zich uit het van liefde smachtende Oosten. Alle voorwaarden waren vereenigd : bovendien zag zij er verduiveld lief uit, zooals haar buurman bij zich zelf opmerkte , wanneer hij haar van ter zijde aanzag, toen zij daar naast hem zat op de hooge vijfde trede van de Groote Pyramide. Zij was onder den indruk van de omgeving, van de eeuwen die over de Pyramide waren heengegaan. Zij staarde naar het Oosten, zooals de Sphinx naar het Noorden staarde en zij zweeg stil. Tot nu toe had zij gepraat met een vrijmoedigheid die aan vrijpostigheid grensde, zou men zeggen, wanneer dit niet onverschoonbaar was ala men sprak van iemand van haar rang en stand. Een echte gravin kan n,iet vrijpostig zijn in haar spreken; een koning kan immers geen kwaad doen. Lord Warlingham zuchtte diep wanneer hij dacht aan de uitstekende gelegenheid, die hij op 't oogenblik had — een diepe zucht dien hij deed overgaan in een teedere verzuchting. Hij wou den vóórnaam van het jonge meisje weten, zoodat hij op teederen toon beginnen kon; maar daar hij dien niet wist, was hij genoodzaakt haar titel te gebruiken, hetgeen hem zeer weinig aanstond ; het hoprt zoo niet en klonk even slecht, al* TUuneer een vriend hem b.v. lord had genoemd. „Gravin", zoo begon hij op plechtigen toon, „bij onze eerste ontmoeting bewoerde u dat onze bloedverwantschap 'zeer, zeer veris." Zij slaakte een diepen zucht, on de b_' too vering van het Oosten week vau haar gelaat toen zij zich tot hem wendde. Een ondeugend , echt Westersch lichtje kwam in haar oogen en gaf een zekere verkilling aan het gevoel , dat zijn diepe, trillende stem verried. „Als wij familie van elkaar zijn, dan zijn wij het op dit oogenblik zeker van zeer nabij." Toen schoof zij een weinig verder van hem af op de vijfde trap naar het Zuiden. „Om u de waarheid te zeggen, ik was op 't oogenblik geheel vergeten dat u naast mij zat." Zij lachte een weinig. Deze woorden zouden een minder ervaren minnaar misschien uit het veld geslagen hebben, zij moedigden lord Warlingham aan om zijn beste beentje voor te zetten. Ook verbanden zij uit zijn geest die twee woorden van het telegram, dat hij in zijn zak had: „Wacht brief", woorden die hem den geheelen avond eigenlijk door het hoofd gespookt hadden. „Gravin, ik heb nooit in mijn leven m_er in ernst gesproken dan op dit oogenblik. Wy hebben elkander slechts korten tijd gekend, toch zijn dig» enkele dagen voor mij geweest can — een —" „Een tijd van genot, zooals ik mij tot nu toe niet had kunnen droomen - in mijn omgao/t met uw verleidelijke sexo." Wou u dat niet zeggen ? Mijn waarde neef Warlinghani, is dit, is dit werkelijk een begin van eea liefdes rerklaring ?" Het jonge meisje leunde een weinig voorover naar hem toe, met ondeugende, spottende oogen. Lord Warlingham was geheel uit het veld geslagen. Nooit had hij zoo iets ondervonden. Toch moet men hem tot zijn eer nageven dat hij zich goed hield en zich niet beleedigd toonde over de achtelooze wijze waarop zijn voorstel werd beantwoord, een voorstel dat toch een groote eer voor haar was. „Nichtje", zeide hjj met een plechtigheid gelijk aan die der Pyramide achter hem, „ge schijnt er behagen in te scheppen mij uit te lachen. Voor mij echter is dit het gewichtigst oogenblik van mijn leven. Ik erken ronduit dat ik een eenigszius doelloos leven geleid heb. Dit was zonder eenigen twijfel mijn eigen schuld. Maar .toch niet geheel alleen. Wanneer een man een leidstér heeft, is zijn weg door —" „O! ik heb gelezen dat één punt van deze' Pyramide naar de Noordpoolster wijst. Weet u ook of dat waar is ?" R'ik_ m°et bekennen dat ik er hoegenaamd Late™ - Van heb-" «atuurilTk 1-SihvLe!iM °n.derz°eken. Het moet Wa«»*? °P h'tptt ,dpuutea wezen." en__^._^^-rPur__^\deir.iJWe trap naar ï£-£__5 £SJk?f, •£«__". u haar tegen den mantel ' kUa *•• kl^Q _^?.Tai *it 100 -Wat kWt er die k _ °Ud°Q in ïeide hij. ** WrdP«ol.t.r op __n„ j^En d*t.is een Tfttfc ejer; ju_,t wateea^ die steun en leiding noodig heeft, behoeft. Weet u zeker, dat het niet de ster is die u zoekt?" „Daar ben ik volkomen zeker van. De ster, die ik zoek, schittert in uw oogen. Zooals ik begon te zeggen, u sprak van de verre bloedverwantschap. Mijn groot verlangen is die verwantschap te maken tot den innigsten band, welke bestaan kan tusschen twee mensehelijké wezens." „U spreekt steeds over die mythische verwantschap die er tusschen ons zou moeten bestaan, lord Warlingham. Ik heb mijn geheele leven in Devonshire gewoond : u meestentijds in Londen. De Great Western Railwag heeft een snelle en uitmuntende dienstregeling. Waarom is u nooit uw eenzaam wonend nichtje komen opzoeken ?" „Hoe kon ik dat weten?" „ Wat kon u niet weten ? Dacht u dat wij niets in huis hadden te eten ? Of meent u dat u niet weten kon dat ik zoon overweldigende schoonheid ben. U diende te weten dat de menschen mij bepaald heel excentriek noemen. Sommigen geven er nog een harder woord aan. Wat meent u dat u niet weten kon *?" „Ik kon niet weten dat u voor mij de eenige ter wereld is, voordat ik u ontmoet had." „Dat begrijp ik." Zij knikte verscheidene S.n iü*6l^1 h'J haar met een angst aanzag, «*- fel.L_oed kon. is dus tóf ïk heb trn„Z°ek Z?°als ik wel verwacht 9* /w-t ik e*, «|M«t een gehad, en natuur-3 ««•* best wat ik doen moet. Maar het is een groot genot voor mij en een groote eer, bij mijn eerste verschijning in de wereld de bewondering te hebben opgewekt van een zoo hooggeacht man als lord Warlingham is." „Ik vraag u of ge mijn vrouw wilt worden. Wat is daarop uw antwoord?" De lord was gepikeerd over de nonchalante beantwoording van hetgeen zij zeide als een eer te beschouwen, en daar hij geen schooljongen meer was, zooals wij reeds opmerkten, oordeelde hij het raadzaam een direct antwoord te verlangen. „Moet men op zulk een gewichtige vraag onmiddellijk antwoord geven ? In de stuiversromannetjes vraagt men altijd eenigen bedenktijd. Leest u wel eens stuiversromannetjes ?'' 1 „Neen", antwoordde hij norsch. „Zij zijn heel interessant." • „Dat wil ik graag gelooven." Voor het eerst gedurende dit weinig aangenaam gesprek drong de vrees door in des lords door zelfingenomenheid gepantserd brein, dat die vervloekte ingenieur het fortuin gewonnen had, terwijl hij wachtte op de bepaling hoeveel dat fortuin bedroeg. Hij boog zich tot haar over en fluisterde: „Kom ik te laat?" „Dat geloof ik niet", antwoordde zij vroolijk, 9n zij sloeg de oogen op tot de maan, die merkbaar gestegen was sedert zij daar waren-, gaan zitten. ..Het kan niet meer dan halfelf of' misschien elf uur zijn. }{av vindt u niet dat. het wat kil wordt ¥'' .Ja", zei ,lQrd niét een «ucht, die uit den grond van zijn hart kwam. „Het is hier kil geweest van het begin af aan." De gravin lachte hartelijk. „Ziet dat op mij of op den thermometer? U kan soms zoo geestig zijn. U doet mij denken aan de maan — de schitterende maan. Dat ia een compliment voor u. Herinnert u zich dat versje in „Pinafore": „Fair moon, to thee Ising, „Sweet regent of the heavens" ? „Ja, ik herinner het mij", antwoordde bil somber, „en in de woorden van de twee laatste regels van uw versje, weet ik niet waarom alles zoo onduidelijk is." „Hoe lang geleden schijnt dat „Pinafore!' zeide zij met een zucht haar handen vouwende in haar schoot. ~Ik denk dat de Pyramiden het mij weer in de gedachten geroepen hebben. „Freule Croydon, u hebt mijn vraag nog niet beantwoord." „Neen, dat heb ik ook niet. Ik zal u de keusr geven tusschen twee antwoorden op mijn vraag van uitstel. Het eene is: Neen; het tweede .is: Wacht." „Waarom wachten?" „Om geen enkele reden. Dus, uw antwooro is: Neen." ..Dat is een zeer geldige reden, ik zal du? wachten." „Zooals u wilt. Laten wij nu naar het hotel, tferugkeeren, jvant zelfs mijn geleide zou u niet beschermen' t.gen lasterlijke praatjes. G_ftk>u Ujee?" JWordt wrttlai) --- LEEUWARDER COURANT van Vrijdag 13 October 1905. DERDE BLAD. ---