LEEUWARDER COURANT van Vrijdag 24 November 1905. DERDE BLAD. --- ENGELSCHE BRIEVEN. LXIX. Londen, 19 November 1905. Rijken en armen. Een eigenaardige week hebben we, hier te Londen, achter den rug. Nadat we dagen lang regenachtig, grauw, kil weer hadden doorstaan, begon op eens de thermometer in gezelschap van den barometer, naar boven te gaan; de zon begon weer te schijnen, zoodat, toen de koning van Griekenland hier kwam, het mooi, warm herfstweer was. Het bezoek van dezen vorst heeft natuurlijk cm politieke beteekenis, een waarschuwing aan den sultan van Turkije, die op het oogenblik eelfs bij do Engelsche regeering in een slecht blaadje staat. De broer der Engelsche koningin is in ik weet niet hoeveel jaar niet hier geweest en nu is hij in alle staatsie door Londen gereden, bij schitterend weer, door een vroolijke menigte, naar het Huis van den Lord Mayor, en heeft op de gebruikelijke manier, door zijn lunch gebruikt. Hij is de eerste koning dien onze nieuwe Lord Mayor ontving, de man was trouwens pas een paar dagen te voren geïnstalleerd — en 't was de eerste maal dat de nieuwe Lady Mayores, bij zoon gelegenheid presideerde. Deze Lady Mayores is niet de vrouw van den Lord Mayor. Hij is namelijk vrijgezel, zoodat hij een aangetrouwd nichtje heeft verzocht de „honneurs" waar te nemen. Dit nichtje is een nog jonge vrouw en eene mooie, waarlijk vorstelijke verschijning, die een uitnemenden indruk maakte en er vrij wat vorstelijker uitzag, dan de Grieksche kroonprinses, die ook was meegekomen. Terwijl du 3 aan den eenen kant de „rijkdom" sich te goed deed, toonde de Engelsche koningin dat zij haar arme landgenooten niet vergat. Op ééns gaf ze haar thesaurier last een fonds voor de werkloozen te openen en daarin met 2000 pond sterling deel te nemen. Het was een mooie, impulsieve edelmoedigheid; doch een koningin is niet vrij te doen, zooals een gewoon mensch. De voorgeschreven weg eischt, dat zij haar geld geeft aan bestaande en erkende , corporaties. Vooral ging het niet dat zij zonder • iemands voorkennis, zoon geschiedenis op touw zette en zich zoodoende blootstelde aan een échec. Hoe het zij, het was gebeurd en 'de ministers moesten nu maar zien, hoe zij de zaak weer in orde brachten, zonder de koningin voor het hoofd te stooten. Dientengevolge las men een paar dagen later reeds, dat de minister van Bedrijven een fonds woor de werkloozen had geopend, genaamd het Koninginnefonds, waarvoor de bijdragen konden gezonden worden aan den lord Mayor 'van Londen, of aan de thesaurie der koningin, bij de bankiers Coutts. Het geld zal beheerd worden door de comités, in het leven geroepen door de wet, dit jaar afgekondigd, ter bestrijding i der werkloosheid; doch niet al het geld dat inkomt: 1000 pond er van krijgt het Heilsleger en 1000 „the Church Army," een navolging van het andere, dat alleen werkt onder arme lidmaten der Engelsche Staatskerk. Daarmee is nu de zaak weer in orde gebracht. De giften worden officieel beheerd en verantwoord en de 2000 pond der koningin worden besteed, zooals zou geschied wezen, wanneer zij, vóór ze zoo plotseling in de beurs tastte, de verantwoordelijke personen had geraadpleegd, die een koningin in zulke gevallen altijd raadpleegt, of behoort rte raadplegen. De werkloosheid is hier overigens iets minder, wat niet wegneemt, dat, nu het weer plotseling is omgeslagen en een ijskoude Oostenwind alles doet rillen en huiveren, het geld met zoowat 'een ton per dag toestroomt. De grootste gift kwam tot nu toe van Lord Iveagh, een rijk bierbrouwer, die zijn inkomen met tientallen van millioenen guldens telt en bij deze gelegenheid, 72,000 gulden schonk, om de werkloozen aan werk te helpen. Hoe men dit zal doen, is een moeilijke vraag, want een werkloos ambachtsman is geen bedeelde of armlastige en met geld alleen is men niet veel verder, wordt het euvel niet duurzaam uit de wereld geholpen. Daar hoort wat anders toe, hoewel dat andere natuurlijk niet bereikbaar zou wezen, als er geen geld was. Hoe hot zij, er is in alle vakken, behalve in de bouwvakken, wat meer werk. Het ministerie van Bedrijven geeft elke maand een statistiek uit, voor zoover de Vakvereenigingen het aan gegevens helpen. Er zijn 270 van die vereenigingen, welke die opgaven omtrent werkloozen inzenden. Deze tellen 585,288 leden, waaronder in October 1905 zich 29,550 buiten werk bevonden, dus bijna 30 van de bijna 600,000 of 5.1 °/0. In September van dit jaar waren het 5.4 °/0, dus zelf iets meer en in October van het vorig jaar zelfs 6.8 °;'O, wat een belangrijk verschil vormt. Naar ik zei, is overal meer werk aan den winkel; behalve in de bouwvakken. Dit kan aan het weer liggen ; want het is van 't jaar over het algemeen kouder dan verleden jaar; doch aan den anderen kant is het ook mogelijk, dat groote en kleine werkstakingen invloed oefenen. Geschillen tusschen werkgevers en werknemers zijn, juist in de bouwvakken, nog al veelvuldig; en met het oog daarop is het gelukkig, dat men nu eindelijk voor Londen Verzoeningsraden heeft ingesteld: „Conciliation Boards". Dit zijn plaatselijke raden, die de geschillen beslechten welke binnen hun rechtsgebied mochten ontstaan. Uit deze plaatselijke raden wordt dan weer een Centrale Raad gekozen , die, in hooger ressort, de zaken beslist •,i de twisten bij'egt. Als de werklieden meer work vinden, dan komen er minder jongens en mannen zich aanbieden om dienst te nemen bij leger of vloot. Vooral het leger is de verzamelbak van alles wat niet op andere wijze aan den kost kan of wil komen. De werving is nu evenwel al lang erg ten achteren, ook al wijl men den dienst hoe langer hoe minder aantrekkelijk maakt. Hoe het zij, men heeft nu een verzameling kinematografische opnemingen gedaan, die meu onder den titel van „The King's Service", het heele land rondstuurt. Daarop kan de gemeente dan voor niemendal alles zien van leger en vloot. Men ziet er al da uniformen, natuurlijk, die immers voor de meesten het groote punt van aantrekking vormen. Dan ziet men de Tommies en de Jack Tars, de soldaten en de zeelui, exerceeren en spelen, ziet hoe ze leven in één woord. Een van de meest aantrekkelijke platen is een kinematograaf waarin men een adviesjacht in een storm door de baai van Biskaye ziet stoomen. Het is mogelijk dat nog een andere oorzaak de werving voor het leger tegenhoudt, en dit is, dat de arme klassen, na jaren van ellende en armoede, in hun physiek achteruitgaan, en niet meer zooveel gezonde recruten kunnen leveren als voorheen, of dat recruten utt een lageren stand komen, dan voorheen het geval was. Af en toe krijgt men wel eens den indruk dat de Engelschen er over het algemeen in dat opzicht niet op vooruit gaan. Da bewering dat men hier zooveel aan sport doet en daardoor zooveel gezonder is, is niet goed vol te houden. Men kijkt veel naar sport en wedt er hard bij, doch dat is niet „aan sport doen." Het viel mij bijvoorbeeld op, bij den Lord Mayor's optocht, op den 9d>on, dio zich een PM' uur geleden Ripaldi noemde. Loochen*., is totaal nutteloos. Laat vam fouilleeren, Père df. ls Pèohe, maar namwkcrig, verstaat ge mij ? Roep uw manntm: hij kon eens in 't hoofd krijgen weeistand te bieden." De achwint werd niet met B_c.kandsch«entie9 . .^»a?akt. er!, |p G«tl ooawenk hadden de mannen «u wB^ iedere B*hoimo Vouw doorzocht °«» *°» te zeggea totaal binnenste buiten gekeerd. Toen kon er geen twijfel aan zijn persoonlijkheid meer bestaan en nog minder aan zijn schuld aan de misdaad. Onder de vele zeer bezwarende bewijzen van ziju schuld word in de eersto plaats gevonden de brieventasch van den conducteur. Daar zaten de feuille de route in en de plaatskaartjes der reizigers, kortom alle papieren, die Groote op zoo onverklaarbare wijze verloren had. Natuurlijk waren zij hem ontstolen met het doel het onderzoek naar den moord te bemoeilijken. Uit een van zijn andere binnenzakken kwam •on étui met visitekaartjes van Quadling voor den dag, verder verscheidene brieven, en niet te vergeten een dik pak banknoten van alle mogelijke landen, Engelseho, Fransche, Italiaansche, te zamen een waarde vertegenwoordigende van tegen de honderdduizend frank. „Wilt u nog langer loochenen ? Bah. Dat is kinderachtig, nutteloos, nieta dan verspillen van woorden. Eindelijk is het geheim ontdekt en u kunt gerust bekennen. Of u dat doet of niet — wij hebben genoeg onweerlegbare getuigen, die u veroordeelen" zeido de rechter van instructie op gestrengen toon. „Kom hier, geef ona verklaring van deze dingen." Quadling, bleek en met afgewend gelaat, Tv.'aarde een hardnekkig stilzwijgen. Hij was ,-.; angen, het net sloot zich om hein heen, 111.1.- li whde zijn vervolgers niet nog holpen Lr_ Mui 11 te trekken ook. ;,l.f> 11. reek, dat is waarlijk het beste wat ge doon Kunt. Vergeet niet dat wij in staat zijn u daartoe te noodzaken. —" jjWilt o hem nog verder in verhoor nemen, mnnheer de rechter ? Hier dadelijk ?" „Neen, laten wij hem naar de prefectuur van politie zenden. Daar in mijn kamer hebben wij het gemakkelijker." Zonder langer dralen werd er een vigelante gehaald en do gevangene onder bewaking weggebracht. Floyon zat naast hem, een agent tegenover hem en een tweede op den bok. Op de Horlogekade werd hij in een eenzame cel opgesloten. „En nu heeren", zeido de rechter van instructie tot sir Charles en overste Papillon, „ik wil u niet langer ophouden, ofschoon er nog vele punten zijn zullen, waar wij uw voorlichting gaarne bij zouden wenschen, wanneer ik op uw tijd nog langer beslag durfde leggen." Gaarne zou sir Charles zoo snel mogelijk naar het hotel Madagascar zijn teruggekeerd; hij begreep echter dat hij do gravin het meest van dienst was, wanneer hij meewerkte om de zaak tot een spoedige oplossing te brengon. Daarom verklaarde hij zich boreid , den rechter te vergezellen, en ook overste Papillon, die zeer nieuwsgierig was naar den afloop, sloot zich bij hen aan. „Ik hoop maar", zeide de rechter onderweg, „ckt onze agenton die vrouw, Hortense Petitpré, gevat hebben. Zij heeft naar mijn overtuiging den sleutel van het geheim in handon, en wanneer wij haar verklaring gehoord hebben , zal het geval Quadling volkomen duidelijk zijn. Wie weet, misschien wentelt zij alle verdenking van de gravin af." Terwijl de zoo even vermelde gebeurtenissen plaats grepen, die een uur ongeveer, hadden geduurd, hadden de politie-agenten tjjd genoeg gehad, zich heen en terug naar de Rue Bellechasso te begeven. Zij kwamen ook niet met leege handen terug, ofschoon liet eerst leek dat hun tocht vergeefsch was geweest. Het hotel I voi ra was een herberg van onaanzienlijkon rang, cc» huis waarin gemeubileerde kamers bij de week verhuurd werden j met de huurders kwam da waard echter weinig in aanraking. De conciërge beredderde eigenlijk alles ; deze was het dan ook die het vreemdelingenboek aan de agenten voorlegde, iets waartoe hij, volgens de wet, verplicht wa». Over de personen , welke die» dag waren aangekomen, kon hij echter slecht» weinig inlichtingen geven. „Ja, oen hoer, Dufour genaamd, had tegen den middag kamers genomen, eene voor zun on eone voor een dame dio hij bij zich had, ~ ook Dufour heette ; zijn zuster, zooals hij zeide. En toen beschreef hij de brido personen, op verlangen der politie-agenten. „Dat zijn ze", sprak do hoofdagent ko*T „Zij worden gezocht en wij behooren tot den detectivedienst. „Zeer goed", antwoordde de portier, voor wien zulke bezoeken niets vreemd waren, „n*?* don heer vindt u niet thuis, daar hangt zij» sleutel. Madamo is thuis. Ja, dat weet "» zeker; het is nog niot lang geleden dat ZT) SJ» beid h«cft. - Daar belt zij al weder", »>«« hij, de oogen opslaande naar de met woeo* rinkelende bel. „Bah! voor bediening ttotus hier niets betaald ; zij kan benedon komen als zij wat hobben wil." „ „Uitstekend, wij zullen haar wel kalen t, antwoordde de beambte, zich naar do t*»F wendendo om naar de aangettuide k*nwr w gaan. {Slot téo --- RECLAMES. 25 cent per regel. Thermogène Watten, . uitmuntend middel tegen Verkoudheid, Rheumatiek, Keelpijn, Spit, Stijven nek, Steek in de zijde, Zenuwpijn. Bij alle Apothekers en Drogisten a ƒ 0.75. Gebruiksaanwijzing in elke doos. --- ONGEVALLENWET. Raad van Beroep te Leeuwarden. Zitting Van 21 November 1905. Beslissingen. Dirk Dirksen te Surhuizum, ter terechtzitting verschenen, tegen het bestuur der Rijksverzekeringsbank te Amsterdam, niet verschenen. Klager, werkzaam in het verzekeringspliehtig amidsbedrijf van H. Alzerda te Kollumerzwaag, is op 19 November 1904 door een ongeval getroffen, waardoor de pink van zijn rechterhand ernstig is verwond, tengevolge waarvan hij genees- en heelkundige behandeling en een operatie aan den verwonden pink heeft moeten ondergaan. Hem is te dier zake aanvankelijk een tijdelijke uitkeering van 70 % van zijn dagloon toegekend. Bij beslissing van het Bankbestuor van 15 April 1905 is met ingang van 3 April 1905 hem voorloopig eene rente toegekend groot 49 0/0 van zijn dagloon, berekend naar 70 °/a verlies aan arbeidsgeschiktheid. Tegen deze beslissing is het eerste beroep gericht. Klager beweert door den toestand van zijn rechterhand nog geheel ongeschikt te zijn tot werken en vordert de volle rente van 70 % van zijn dagloon. Bij contra-memorie wordt de aangevallen beslissing verdedigd. Inmiddels was bij nieuwe beslissing van het Bankbestuur van 1 Juli 1905 met wijziging der vorige het bedrag der voorloopig toegekende rente met ingang van 19 Juni 1905 verminderd tot 43 cent per werkdag, zijnde 42 °/0 van het loon, op grond dat op laatstgemelden datum het verliesprocent van geschiktheid tot arbeid moest worden geschat op 60 °/o. Tegen deze beslissing is het tweede beroep gericht. Door hem wordt 70 °/» van zijn dagloon gevorderd. Bij contra-memorie wordt Ue beslissing gehandhaafd. Gelijktijdige behandeling der beroepen werd bevolen. De controleerende deskundige adviseerde tot het aannemen van 70 °/0 verlies van geschiktheid tot arbeiden als gevolg van het ongeval. Den 19 Juni rapporteerde dezelfde deskundige, daar in het algemeen de bruikbaarheid van de rechterhand in vergelijking met 3 April j.l. beter was geworden, tot aanneming van 60 °/o verlies van geschiktheid tot arbeiden. De arts H. W. Takkenberg te Groningen komt na een uitvoerige verklaring tot de conclusie, klagers leeftijd (59 jaar) in aanmerking genomen, dat door dit letsel klager voor 75 a 80 °/0 ongeschikt is tot arbeid, overeenkomende met zijne krachten vóór het ongeval on zijne bekwaamheden. De Raad oordeelt dat klager zoowel op 3 April als op 19 Juni 1905 en gedurende het geheele daartusschen liggende tijdvak als gevolg van het ongeval 80 °/o van zijn geschiktheid tot arbeid, overeenkomende met zijne krachten voor het ongeval en zijn bekwaamheden, miste en vernietigt de beslissingen van 15 April en 1 Juli 1905, waartegen klagers beroepen zijn gericht. Met ingang van 3 April 1905 wordt voorloopig eene rente van 57 cent per werkdag toegekend en meent dat geen grond aanwezig is om met ingang van 19 Juni 1905 in het bedrag dezer rente wijziging te brongec: Bij beslissing van het Br.nkbestuur van den 1 November 1905 is do gemeonte Tietjerksteradeel ten aanzien der brandweer ingedeeld in gevarenklasse IX met toovvijzü-g van gevarenpercentage 31. Tegen deze beslissing is de gemeon^a Tietjerksteradeel, vertegenwoordigd door hr.ren burgemeester, in beroep gekomen. De aangevallen beslissing berust op de overwegingen : dat de gemeente Tietjerksteradeel door in haren dienst zijnde personen tegen belooning werkzaamheden doet verrichten, ten aanzien waarvan zij geacht moet worden, het brandweerbedrijf uit te oefenen ; dat dit bedrijf is een verzekeringspliehtig bedrijf in den zin der Ongevallenwet 1901 en derhalve de genoemde gemeente voor de gemelde werkzaamheden moet worden ingedeeld in eene gevarenklasse met toewijzing van een gevarenpercentage. Hiertegen wordt door klaagster aangevoerd, dat h. i. het personeel harer brandweer niet valt onder de verzekering volgens de Ongevallenwet 1901 op grond: a. dat het geen vaste jaarwedde geniet; b. dat het wordt aangesteld krachtens een verordening, die zich geheel grondt op art. 192 en 193 der Gemeentewet. Op deze gronden wordt vernietiging der aangevallen beslissing verzocht. Blijkens de boven vermelde verordening worden mannelijke inwoners der gemeente bij de brandweer aangesteld en zijn verplicht een benoeming aan te nemen. Zij genieten bij branden en exercitiën een belooning, berekend per uur over den tijd, waarin die diensten zijn gevorderd. Al deze personen zijn dus in den zin der Ongevallenwet 1901 tegen loon in dienst der gemeente, daar onder werkman wordt verstaan ieder, die in dienst van den werkgever in diens onderneming tegen loon werkzaam is. Wel is waar is hier van onderneming geen sprake, doch waar de werkzaamheden verricht worden in dienst van een publiekrechterlijk lichaam kan naar het derde lid van art. 3 die eisch niet worden gesteld, doch is het voldoende, dat de werkzaamheden van dien aard zijn, dat de personen, die ze verrichten, naar artikel 1 verzekerd zouden zijn, indien zij die werkzaamheden in dienst van een bijzonder persoon verrichtten. En dit is hier zeer zeker het geval daar een bijzonder persoon, voor het doen verrichten der hier bedoelde werkzaamheden personen in dienst nemende en dezen loon betalende zooals klaagster doet, het in artikel 10 der Ongevallenwet 1901 onder 60° als verzeke. ringsplichtig genoemde brandweerbedrijf zoud<* uitoefenen. Op deze gronden meent de Eaad van Beroep, dat terecht bij de aangevallen beslissing de verzekeringsplicht der gemeente ten aanzien der brandweer is aangenomen en dus het beroep als kennelijk ongegrond volgens art. 86 dor Beroepswet zonder nader onderzoek bij beschikking kan worden afgedaan. ---