RECLAMES 25 oent per regel. i i i ..— ■■ . .- ■ —■ — —«—— Leeuwardensche ziekten. Er is niets wat iemand meer \\\i> /vn hWLWIX brengt, niets wat uw geduld meer óp de proef Btell dan jeuking der huid. Aambeien maken u bijna krankzinnig — ze houden u den goheelen nacht wakker. Prikkelende huiduitslag is even slecht en even moeilijk te genezen. Dergelijke kwalen worden met den dag erger. Dank zij verklaringen gelijk de volgende, beginnen de mensch • in te zien, dat zij een geneesmiddel onder hun bereik lu*ben tegen deze ziekte. Mejuffrouw J. de Vries, wonende Poptasteeg 7te Leeuwarden, deelt ons mede: „Sedert de laatste achttien maanden was ik aangedaan met bloedende aambeien, die me heel wat last en pijn veroorzaakten. Ze hinderden mij bij het loopen en zitten, en ook's nachts had ik eraan te lijden. Ik begon me ongerust te maken, dat ik hier niet meer kon van afkomen, want verschillende behandelingen, die ik ondergaan had, hadden niet het minste resultaat opgeleverd. Toen ik vernam van de genezingen door Foster's Zalf teweeggebracht, schafte ik mij dadelijk een doosje aan en nadat ik deze gedurende acht dagen zorgvuldig had toegepast, was ik gelukkig geheel vau mijn lijden genezen. Het zal me aangenaam zijn, wanneer u het bovenstaande wilt publiceeren, want vele menschen zullen hierdoor geholpen kunnen worden." Verzekert U , dat het de échte Foster's Zalf is, die men U aanbiedt, dezelfde die mej. de Vries gehad heeft. Ze is te Leeuwarden verkrijgbaar bij den Heer J. Wij brand i Jzn., Kelders 171, tegen ƒ 1.75 per doos of ƒ 10 per zes doozen. Franco toezending na ontvangst van postwissel. --- De BURGEMEESTER van Leeuwarden, Gezien art. 6 der verordening, regelende de politie op de openbare vermakelijkheden, plaatsen van vereeniging van personen enz. in deze gemeente, waarvan de volledige tekst is opgenomen in Gemeenteblad no. 48 van 1905; Brengt ter kennis van houders van plaatsen van vereeniging, bij dat artikel bedoeld (koffiehuishouden, herbergiers, tappers enz.) dat gedurende de aanstaande kermis van Maandag 16 Juli 's voormiddags 10 uur af tot Woensdag 25 Juli 's voormiddags 8 uur het sluitingsuur voor genoemde plaatsen van vereeniging door hem is gesteld te drie uur des nachts. Leeuwarden , 10 Juli 1906. De Burgemeester voornoemd, ZIMMERMAN. KENNISGEVING. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Leeuwarden brengen ter openbare kennis, dat bij hun college ia ontvangen «en verzoekschrift van GERKE DIJKSTRA, zonder beroep alhier, om verlof tot verkoop van alooholhoudenden drank, anderen dan sterken drank, in het perceel plaatselijk bekend Ruiterakwartiier no. 143 en dat tegen het verleenen van het gevraagde verlof, binnen twee weken na dagteekening dezer kennisgeving, schriftelijk bezwaren kunnen worden ingebracht bij hun college. Leeuwarden, den 10 Juli 1906. Burgemeester en Wethouders voornoemd, ZIMMERMAN, Burgemeester. M. GOSLINGS, Secretaris. --- ADVERTENTIËN. Kermis te Eenrum. Concours van Harmonie- en Fanfarecopu op 12 Augustus. PRIJZEN voor iedere rubriek f 100 en gou den Medaille, benevens een Kunstvoorwerp ter waarde van flO voor den Directeur de.' prijswinnende Vereeniging. Uitnoodiging en voorwaarden zijn verzonden Aangifte uiterlijk ?4 Juli a.s. _ DE FEESTCOMMISSIE. --- Provinciale Staten van Friesland. Vergadering van Dinsdag 10 Juli, In aanvulling van ons kort verslag van gisteren moeten wij op het debat omtrent een drietal der behandelde punten nog nader terug komen. Wij beginnen met het gesprokene over punt 80, --- De subsidie voor de Paardenfokkerscommissie. Ged. stelden voor, de tot wederopzegging verleende subsidie van ƒ 3000 te verminderen tot ƒ 2000. De heer van der Zwaag kon zich evenmin als vorige jaren met dezen post vereenigen, al strekte het voorstel nu ook tot verlaging. Zonder terug te treden in vroeger gehouden beschouwingen wilde spr. nu alleen doen opmerken, dat de subsidie vragende commissie voor de paardenfokkerij zelf erkent, dat deze fokkerij voor Friesland van ondergeschikte beteekenis is, hetgeen Ged. ook aanhalen in hun voorstel. Het zal dus altijd een toer zijn, om hetgeen niet strookt met den aard en de neigingen van onze landbouwers, met subsidie er in te pompen. Het blijkt inderdaad niet veel te helpen. Als de belanghebbenden nu nog toonden, prijs te stellen op hulp door zich in te spannen, rassen te krijgen, die meer en meer gevraagd worden .... maar in het jaarverslag en ook door Ged. wordt gezegd, dat het gewenschte resultaat niet wordt bereikt. Onderhoudspremiën zijn niet in staat, behoud van het vrouwelijk fokmateriaal te verzekeren. Men rekent meer met zijn eigen kleine directe belangetjes bij verkoop , dan met belangen, die meer in de toekomst liggen en waarbij algemeen belang is betrokken. Wat helpen beste hengsten al, wanneer het vrouwelijk materiaal wordt verkocht ? Men zal dan nooit een ras krijgen, dat aan hooge eischen voldoet. De landbouwers geven blijk, dat zij op steun niet voldoende prijs stellen. Hierbij komt, dat spreker evenals vroeger van oordeel blijft, dat belanghebbenden personen zijn, die het tamelijk goed kunnen doen en die, zonder nog al hun krachten in te spannen , het ontbrekende zelf wel kunnen bijpassen. Spreker zal dus tegen stemmen. De heer Timmer kon zich om geheel andere reden maar amper vereenigen met het voorstel. Spreker vermoedt, dat de verlaging der subsidie een eerste stap is in de richting om haar langzamerhand geheel te schrappen. Nu zou daar op zich zelf niets tegen zijn, als niet de wet op de paardenfokkerij zoon verbazenden dwang oplegde, en niet ingreep in het eigendomsrecht der paardenfokkers. Men kan die wet haast vergelijken met de Woningwet. Hoe gunstig die ook zou kunnen werken, vaak siet men, dat wanneer woningen worden afgekeurd, er geen andere voor in de plaats zijn. Als men hengsten gaat afkeuren, moeten de fokkers ook in de gelegenheid zijn, andere aan te koopen. Maar hierin ligt ecu groot gevaar en risico. Friesland zelf kan aan de vraag niet voldoen, het moet invoeren en dan is het met de toepassing der tegenwoordige wet de groote quaestie :is het te riskeeren ? Er gaan duizenden guldens mee heen, een werkelijk Iste klasse hengst in te voeren. Er moet veel afgeschreven worden op de waarde en de dekgelden maken de afschrijfsom niet eens goed. Wat ziet men nu gebeuren? Men ziet onder deze wet niet meer die slechte hengsten van vroeger, maar ook niet die beste hengsten uit het buitenland van vroeger. Wanneer men de subsidie geleidelijk intrekt zou dat onbillijk werken, zoo het rijk de subsidie niet gelijktijdig verhoogt. Zooals de zaken nu staan, zou nog grootere verlaging dan tot nu toe onbillijk zijn. De heer Rengers (Ged.) zegt, dat Ged. Staten en de heer v. d. Zwaag uit dezelfde feiten verschillende conclusiën trekken. Het verschil bestaat hierin, dat er verschil bestaat over de aan de paardenfokkerij te hechten waarde voor de economische welvaart der provincie. Die waarde is zeker veel minder dan die der veefokkerij, doch Ged. Staten cijferen de waarde niet zoo geheel we.g als de heer v. d. Zwaag doet Daarom willen ook Ged. de subsidie voorloopig nog laten bestaan. Of er op den duur termen zullen bestaan om haar te behouden, kan spreker nu niet zeggen. Wanneer de subsidie nu werd ingetrokken, zou dat een grooteu knak geven aan de fokkerij. Spreker geeft dus aan de Staten dringend in overweging, met het Vöovslel rneè le gaan. De heer O kma wilde zijn stem motivecren vóur het voorstel, maar wilde zijn houding Loamftkoa van de beschouwingen in het rapport der commissie, waar gezegd wordt, dat deze subsidie „wenschelijk en nuttig" is. Spreker, als lid der commissie, had er die twee woorden liever niet in gehad. Spreker wil zijn stem £«ven , juist omdat, gelijk de hoor Timmer zegt, dit Wóf een eerste stap zal zijn tot algeheele schrapping der subsidie. De heer van der Zwaag, ofschoon geen deskundige, weet uit uitlatingen van boeren maar al te goed, dat de wet zeer streng is en — wanneer belanghebbenden het bij het rechte eind hebben — niet doeltreffend. Zou het dan echter geen voorkeur verdienen, dat belanghebbenden zich eens richtten tot de rijksregeering, die op een verzoek, met practische wenken gemotiveerd, wel niet bepaald weigerachtig zou zijn, er aan te voldoen. Wanneer men wil wegnemen wat de wet nu door het scheppen van hoogere risico bederft, is het zich wenden tot de regeering om wetswijziging een veel betere weg dan een poging om door hooge subsidie de nadeelen te neutraliseeren. Daar heeft de provincie ook minder mee te maken. Na deze bespreking werd tot stemming overgegaan en het voorstel van Ged. aangenomen met 41 tegen 5 stemmen, die der heerenNauta, Jansonius, Besuijen , v. d. Zwaag en Croles. --- De subsidie voor de veefokkerij-commissie. Ook het voorstel onder punt 94 , om de sedert 1903 van ƒ 5500 tot ƒ 3500 verminderde subsidie voor de commissie voor de veefokkerij nu tot wederopzegging op ƒ 6000 te brengen, vond bestrijding van de zijde van den heer van der Zwaag. Evenmin als ten aanzien van punt 80 wilde spreker hier van het debat maken, wat in schoolboekjes „herhaling van het voorafgaande" wordt genoemd. Maar in dit voorstel is toch iets geheel nieuws en wel iets zeer gevaarlijks. Ged. zeggen in hun voorstel, dat een subsidie geen „blijvende opkomst" voor belanghebbenden mag worden en de aanvragende vereeniging blijkt het daar in beginsel volkomen mee eens te zijn. Maar de vereeniging maakt zich tevens voor deze aanvraag los van haar beschouwing dat subsidie slechts tijdelijke steun mag wezen en verzoekt nu om een subsidie voor onbepaalden tijd. Zij heeft zelfs eenigszins de noodzakelijkheid gevoeld, die inconsequentie te motiveeren. Daarover straks. Het nieuwe element is dit, dat in plaats dat vastgehouden wordt aan het beginsel, dat een subsidie tijdelijk moet zijn (waarom in 1902 tot geleidelijke inkrimping werd besloten) nu wordt voorgesteld, een subsidie voor onbepaalden tijd te verleenen. „Tot wederopzegging" weliswaar, maar men weet wel, dat een subsidie die speciaal opgezegd moet worden , een meer blijvend karakter heeft, dan één, waartoe telken jare opnieuw moet worden besloten. Ook is van geleidelijke vermindering geen sprake meer, doch van een plotselinge vermeerdering. Waarom die vermeerdering, is spreker niet duidelijk geworden. Met allen eerbied voor de commissie moet spr. zeggen, dat zij wel wat goochelt met woorden om dat te motiveeren. Men schijnt tot algemeene verplichte stierenkeuringen te willen geraken. In elk geval hoopt spreker, dat men dan zal zorgen, dat een eventueele wet niet weer in de fouten vervalt als de straks besprokene van de wet op de paardenfokkerij. Spreker vraagt: staat het met de veefokkerij en de draagkracht der boeren zoo, dat hooge subsidie is gewettigd? De veefokkerij gaat vooruit, doch volgens spr. niet tengevolge van de subsidie der commissie, doch door verschillende economische omstandigheden. Dit brengt mee, dat de draagkracht der boeren grooter wordt. Wanneer zij maar !4 wegleggen van hetgeen zij alleen voor nuchteren kalveren meer maken ter markt, is die ƒ 6000 al meer dan gevonden. Om het zacht uit te drukken, worden de boeren ook in zake belastingen niet benadeeld vergeleken bij andere burgers. Er is dus geen reden om hun nog een speciale bevoordeeling toe te kennen. Ook hier weer toonen trouwens de directbelanghebbenden niet de rechte belangstelling, die subsidie zou rechtvaardigen. Kunstmiddeltjes acht de commissie noodig om de boeren te bewegen hun stieren ter keuring te brengen. Dat is een premie op de lakschheid der betrokkenen. Dacht men door uitbreiding der premien de minder goede beesten ook ter keuring te trekken ? Dat zal falikant uitkomen. De houder van een slechten stier weet toch, dat hij geen kans heeft. Dit stuk motiveering had men wel kunnen houden. Spreker zou trouwens ook met de verleening van een belangrijk lagere subsidie niet kunnen meegaan, want hij acht den tijd gekomen tot toepassing van het beginsel van 1902, en zou willen beginnen met voor dit doel geen subsidie meer te geven. De heer Okma (vroeger tegenstander dezer subsidie) kan zich op het vroeger door hem gesprokene in dezen niet beroepen. Destijds waren sprekers bezwaren vooral gericht tegen het financieel beheer der commissie. Deze heeft de bezwaren erkend en spr. gelooft, dat wanneer hij vroeger al zóó nabij met alles bekend was geweest als nu (spr. is nu lid der commissie) hij toen al van oordeel zou zijn geweest, dat veel was te vergeven. Dat men in de nu aanhangige subsidie-aanvraag iets nieuws heeft, is juist. Vroeger wilde men vooral de beste stieren premieeren, nu staat voorop, het geven van aanschouwelijk onderwijs door ruimere gelegenheid tot vergelijking. Omdat het omgaan met stieren moeilijk is, stelt men een zekere premie in uitzicht voor de moeite. Dat is dus wel geheel nieuw. Dat nu het tijdelijk karakter der subsidie zou vervallen, de strekking zou wezen, haar voor altijd te bestendigen, kan spreken niet toegeven. Met de verlaging der subsidie voor de paardenfokkerij is juist al bewezen, dat verlaging van zulk een subsidie niet is uitgesloten en hier zal dat later ook kunnen als de fokkers zelf hun eigen belang voldoende gaan inzien. Ged. hebben ook eerst aan de commissie gevraagd, evenals de heer v. d. Zwaag: waarom nu in eens meer subsidie? Dat is om de kosten van grooter aantal keuringen te kunnen bestrijden, hoofdzakelijk administratieve kosten. Sprekor is tot de overtuiging gekomen, dat de commissie, die zelf alle werk gratis doet, bijzonder veel heeft gedaan om de fokkers op de hoogte te brengen van wat door andere landen en door de markt wordt gevraagd. Er bestaat voor de vrees vau deo heer v. d. Zwaag, dat men ook hier naar gedwongen keuringen wil streven, geen reden. Juist om den in andere provinciën wel bestaanden dwang te ontgaan, wil men trachten, door het toekennen eener kleine premie, de menschen aan te sporen. Wat over de draagkracht der boeren is gezegd, is inderdaad waar en ook spreker zou er voor zijn, de vele door de provincie verleende subsidiën geleidelijk te gaan inkrimpen. Maar zoo lang deze voorlichting door de commissie nog noodig blijkt, om de fokkers tot beter inzicht te brengen, zou spreker deze subsidie willen behouden. Deze komt bovendien vooral aan de fokkers met kleine bedrijven ten goede, gelijk ook al door Ged. is geschreven. Door de te geven aanwijzingen zal ook de kleine boer gaan trachten, goed vee te krijgen. Als allen tot dat doel meewerken, zal men tot afschaffing der subsidie kunnen komen, niet eerder. De heer v. d. Zwaag zegt: het slechte vee komt toch niet ter keuring, maar spreker gelooft, dat men door vergelijking zoo wijs zal worden, niet meer slecht fokmateriaal na te houden. Wie met zijn stier wegblijft, zal daardoor het dier al kenmerken als te zijn van slechtere soort en men zal dien stier voor het fokken gaan mijden. Bij den heer R enger s, die mot zooveel genoegen aanhoorde hoe de heer Okma er nu over denkt, kwam de wensch op, dat men den heer van der Zwaag ook nog oens evenals den heer Okma meer van nabij kennis zou kunnen laten maken met den arbeid der commissie. De heer Okma is er geheel door bekeerd. Alleen gebrek aan inzicht in de beteekenis der zaak kan den heer v. d. Zwaag leiden tot het door hem ingenomen standpunt. De beste toestand zou zeker zijn, als elk zoo doordrongen was van het belang, dat door eigen inspanning, zonder subsidie, het noodige werd gedaan. Ondor de 10,000 boeren in deze provincie zijn er echter nog te veel, die niet wegens onwil, maar wegens gebrek aan inzicht moeten worden gedwongen, door eenigen prikkel, om te doen wat direct in meer eigen en indirect in het provinciaal belang is. Bij de zuivelfabrieken ziet men een voorbeeld van zoodanige organisatie, dat subsidie niet noodig is. Maar ten aanzien van de fokkerij bestaat zulk een organisatie niet. In de naaste toekomst is handelen uit eigen beweging ook niet te verwachten. Nu nog wel geen sprake zal zijn van een veebelasting om daaruit de kosten te bestrijden voor middelen om de fokkerij te verbeteren, is subsidie de eenige weg. Het belang dezer geheele provincie bij de fokkerij is zoo groot, tegenover een betrekkelijk zoo geringe opoffering staat een zoo onevenredig groot voordeel, dat spreker hier recht tegenover den heer v. d. Zwaag staat. Het wordt niet in eens anders. De | commissie is [hier een krachtige factor, die alle hulde waard is. Spreker meent, dat de commissie zichzelf ten onrechte van eenige inconsequentie beschuldigt. Zij heeft toch haar doel gewijzigd, komt met een nieuw plan. In 1902 is het ook nooit de bedoeling van Ged. geweest, de subsidie nu geheel te doen afloopen. Neen, er is expres bij gezegd : in 1906 zal men de zaak opnieuw hebben te overwegen. En nu wil men algemeene keuringen zonder dwang. Dwang wil men overbodig maken. De verleening van subsidie voor onbepaalden tijd kan ook geen bezwaar zijn, getuige het nu terugkomen op de subsidie voor de paardenfokkerij. Ged. geven blijk , ook te weten wanneer het tijd is, in te grijpen tot vermindering. En mochten Ged. al eens slapen, zoo lang de heer van der Zwaag hier zit, die een zoo nauwgezette controle oefent op deze subsidie, is er geen gevaar voor nalatigheid dezer vergadering. De heer van der Zwaag meent, dat de verdediging van den heer Okma zoowel als van den heer Rengers hierop neerkomt: wij moeten de onverschilligen door verhoogde premies uit een verhoogde subsidie, door eenigen prikkel, tot werkzaamheid brengen. Een prikkel opdat de menschen hun eigen belang behartigen dus. Maar voor dat doel subsidie te geven is : de wereld zetten op zijn kop. Een premie stellen op onverschilligheid, ligt niet op den weg der provincie. Wanneer men meent, dat de commissie den vooruitgang der fokkerij zeer heeft bevorderd, heeft spr. geen reden, dit tegen te spreken, maar dat de subsidie dit in hoofdzaak heeft gedaan, neen ; het leeuwendeel komt toe aan de maatschappelijke omstandigheden. De heer Rengers wees op de coöperatieve zuivelfabrieken. Juist: die hadden nooit subsidie noodig. De onverschilligen hebben zelf hun voordeel wel leeren inzien. Grooter aantal premies moet zelfs tot op zekere hoogte nadeel geven. Bij weinige hooge premies worden die slechts aan het allerbeste fokmaterieel verleend. Nu zal ook een tweede soort nog het officieële cachet ontvangen van wel goed te zijn. De premie moet een zeldzaamheid wezen. Dan kan het geen kwaad, dat zij wat hooger is. Dat is een betere weg, dan het aantal premies vermeerderen. Wat in 1902 de bedoeling van Ged. was, doet er eigenlijk minder toe. De bedoeling van vele leden der Staten is toen zeker geweest, dat men zich een klein beetje moest voorbereiden op het geheel vervallen der subsidie. Al is „voor onbepaalden tijd" overigens niet: „ten eeuwigen dage", het blijft een gevaarlijk element in het voorstel. Alleen op één punt moet spreker royaal erkennen, zich vierkant vergist te hebben, n.l. waar hij sprak over het voorbereiden der invoering van gedwongen keuringen. Men wil juist niet den weg van wettelijke» dwang op. Intusschen zal dat niet den minsten invloed hebben op sprekers stemmen tegen het voorstel. De heer Groeneveld wil zijn stem motiveeren aan de zijde van den heer v. d. Zwaag. Juist op dit oogenblik acht spr. allerminst verhooging van subsidie noodig. Langzamerhand begint aan de zuivelfabrieken de betaling der melk naar vetgehalte sterk ingang te vinden. Dat heeft tengevolge, dat vele boeren al verbazend gaan toezien op het fokken. De contractanten der fabrieken trachten hun vee, dat melk met laag vetgehalte geeft, van de hand te doen en door beter fokmateriaal wat beters te krijgen. De prikkel in de beurs bij de wekelijksche afrekening werkt hier heel sterk. Velen, die vroeger meenden, dat „een stier een stier" was , getroosten zich nu de kosten om zich beter te voorzien en spr. gelooft niet, dat de hoogere subsidie voor de commissie gerechtvaardigd is. De heer R e n g e r s wilde uog doen opmerken, dat de heer v. d. Zwaag te veel nadruk bleef leggen op de bestaande premies. Men wenscht wel premies te behouden, maar heeft ook het oog gehad op de quaestie, dat zij een steeds verminderend karakter moeten dragen. De commissie heeft ze hier en daar voor enterstioren al afgeschaft. De promie3 worden niet vermeerderd, maar in hoofdzaak dient de hoogere subsidie voor de administratiekosten van een grooter aantal keuringen. Het bedrag der premien zal niet stijgen. Ook wil de commissie den weg op van den heer Groeneveld, n.l. door fokvereenigingen evenals de zuivelvereenigingen, fokvereenigingen echter, die niet slechts in één richting op verbetering werken, doch in het algemeen. Na sluiting der beraadslaging werd het voorstel van Ged. aangenomen met 37 tegen 5 stemmen, die der heeren: Jansonius, Besuijen, Groeneveld, Bajema en van der Zwaag. --- Subsidieering kunstweg Molenend - Roodkerk Het voorstel van Ged. onder punt 62, tot het verleenen eener subsidie van 20 % in de kosten van aanleg van een kunstweg Molenend—Roodkerk aan de gemeente Tietjerksteradeel, gaf den heer Besu ij e n aanleiding tot een vraag aar» Ged. In het voorstel wordt meegedeeld, dat de weg 7 M. kruinsbreedte zal hebben, behalve op 2 punten, waar die breedte geringer zal zijn. Te vergeefs had spr. gezocht naar een nadere verklaring omtrent de plaatselijke gesteldheid en een nadere mededeeling omtrent het bedrag dat er mee gemoeid zou zijn om op die punter, volle breedte te verkrijgen. Uit het raadsverslag van Tietjerksteradeel kreeg spr. den indruk, dat het ging om de waarde van één akker. Hij wilde daarom nader van Ged. weten hoe groot de onkosten, „de groote kosten" zooals in het voorstel staat en die dus aan Ged. wel ongeveer bekend zullen zijn, zouden worden. Wanneer het enkel om eén akker te doen was, zou spr. de verplichting willen stellen, overal de kruinsbreedte op 7 M. te houden. De heer Witteveen (Ged.) deed opmerken, dat men hier een voorstel van Ged. neeft om subsidie te verleenen op een door Ged. goedgekeurd plan van wegsaanleg. Voor dat zulk een subsidie-verzoek de Staten kan bereiken, moeten Ged. eerst het plan goedkeuren. Dat hebben zij hier gedaan. De weg is locaal opgenomen en daarbij is gebleken, dat niet dan met groote kosten de breedte overal op 7 M. kun worden gebracht. Men komt in aanraking met 2 erven, één in de bocht en één wat verder. Dat is vooral het motief geweest om, over die korte uitgestrektheid, van 7 M. af te wijken. Als de eisch van 7 M. werd gesteld, zou het gemeentebestuur tot uitvoering niet bij machte zijn en voor het vervoer levert het hoegenaamd geen bezwaar op. De heer Besu ij e n zegt, dat zijn vraag onbeantwoord bleef. Als Ged. wijzen op de groote kosten, moeten zij toch weten, welk bedrag ongeveer. Het verslag van den Ka*d spreekt over één akker. Dit is misschien een wat rekbaar begrip , maar groote onkosten worden het dan nooit en het beter verkeer bij 7 M. wettigt dan wel een grooter uitgaaf. Kunnen Ged. geen bedrag noemen, dan blijven de inlichtingen aan de Staten onvolledig. De heer Drij b e r wijst er op, dat het noemen van een juist bedrag hier zeer moeilijk is. De plaats waar die breedte niet verkregen kan worden ligt langs een betrekkelijk smal erf. De eigenaar heeft beslist verklaard, niet bereid te zijn, een deel te verkoopen. Men kan dan wel onteigenen, maar dat is de moeite niet waard, omdat men het hier met de mindere breedte best kan doen. De kosten zouden nut teloos zijn. De heer B e s u ij e n constateert, dat de zaak hem geen aanleiding geeft, tegen te stemmen. Spr. wilde er maar de aandacht op vestigen, dat Ged. in hun toelichting het zeer rekbare begrip van groote kosten niet nader omschrijven. Ged. zijn gebleken, niet op de hoogte te ziju van het hooge bedrag, dat noodig zou zijn. Het voorstel werd hierna zonder hoofdelijke stemming aangenomen. ---