RECLAMES. 25 cent per regel. --- LEEUWARDER COURANT van Vrijdag 12 October 1906. DERDE BLAD. --- ENGELSCHE BRIEVEN. Londen, 9 October. Engelsche ordelievendheid. Men moet hier wonen en de Engelschen ook in hunne zwakheden kennen, om te begrijpen roet hoeveel nieuwsgierigheid iedereen uitkeek naar den naam van den nieuwen ridder in de orde van den Kouseband. Deze orde is de allerhoogste in Engeland. leder, die wel eens in Windsor is geweest, heeft daar de prachtige zaal gezien waar die ridders, met den koning aan het hoofd, hunne banketten houden, een reuzenzaal bijna geheel behangen met de kleurrijke wapenschilden der verschillende leden. Nu draagt hier niemand in het dagelijksch leven zijn „lintje". doch dat neemt niet weg, dat men nergens haast -doller" is op titels en orden dan hier, nergens er in 't algemeen zooveel belang in stelt. Daarom was 't dan ook geen bijzonder verbazingwekkend verschijnsel, dat men in „Clubland" de zaak na den dood van den ouden hertog van Rutland druk besprak. Men was 't er over eens, dat het een liberaal zou wezen. Men beweert wel, dat de koning deze orde nooit geeft als belooning voor bewezen politieke diensten, doch dat is maar een praatje voor de vaak. Vooreerst heeft de koning nog haast geen enkele Kouseband-orde kunnen vergeven ; en in de tweede plaats beslist op „lot van rekening het ministerie de zaak. Sommigen dachten, dat graaf Crewe, de schoonzoon van lord Rosebery, de orde krijgen zou. Doch de meesten hielden op den minister van Landbouw en president van de National Liberal Club, graaf Carrington. Toen deze als jong kapitein van de garde zijn leven sleet, was hij een der intiemste vrienden vau den toenmaligen kroonprins. Men sprak toen algemeen van de Marlborough Club. De kroonprins woont namelijk in Marlborough House, dat in Pall Mali staat, waar de meeste en voornaamste clubs te vinden zijn. Welnu, de toen ook nog jonge lord Carrington ging braaf mee, waar de troonsopvolger braaf voorging. Bovendien trouwde hij met de dochter vau lord Suffield, die zelve ook al weer behoorde tot den intiemen kring. Overigens is lord Carrington ook bekend als goed landheer; hij bezit heel wat grond en doet zeer veel om het leven eu de toekomst van zijn pachters en hun boerenarbeiders aangenaam en rustig te maken. Doch ook in een ander opzicht is hij een merkwaardig type uit de Engelsche samenleving. Hij is een diergenen, welke bewijzen, hoe het hier te lande mogelijk is binnen betrekkelijk korten tijd tot hoogen rang en groot aanzien op te klimmen; tot op zekere hoogte kan men dit beschouwen als de democratische zijde van het Engelsche volk, als tegenovergesteld aan zijn titelzucht, waarop ik hierboven wees. Er was dan, in de dagen van koning George 111, koning Eduard's overgrootvader, en toen de jonge William Pitt minister was, een bankier, die in de „memoires" uit die tijden bekend is als „Bobby" Smith. Deze Bobby was een schrander geldman en Pitt had zooveel met diens scherpzienigheid op, dat hij koning George trachtte over te halen hem in den adelstand te verheffen. Dat had heel wat voeten in de aard, want George 111 was een geweldige stijfkop, vol ouderwetsche vooroordeelen tegen een zakenmensch, die. daar in Lombard Street, een kantoor hield. Enfin, eindelijk kreeg de minister zijn zin. „Bobby" werd baron, doch alleen nog maar een lersche baron, die dus geen zitting had in het Heerenhuis. Toen evenwel een schaap over de brug was, kostte het weinig moeite de rest mee te krijgen en „Bobby" werd al gauw Engelsch of Rijksbaron en dus was hij klaar als edelman. De graventitel is evenwel eerst een jaar of tien geleden gevolgd, de tegenwoordige lord kreeg dien. Doch men weet hier al die dingen natuurlijk best en toen hij als gouverneur naar New-South Wales ging , waar ieder nog al erg democratisch is, stak de Australische pers danig den draak met zijne titels, door maar steeds te schrijven over „mijnheer Smith". Nu is lord Carrington een leuke man , met een geweldige hoeveelheid tact. Hij nam de vrij smakelooze aardigheid vroolijk op, lachte er zelve het hardst om en ging kalm zijn gang. Zoo bleek, toen hij Australië verliet, dat hij aller achting en aller genegenheid had gewonnen en men „meneer Smith" met groot leedwezen zag weggaan. ■Trouwens ook hier in Londen erkennen de eonservatiefste conservatieven, die natuuilijk beweren, dat zoon radicale graaf een jammerlijk staatsman is, dat hij onnavolgbaar slag heeft zich bij elk bemind te maken. Nu ik toch in die Kousebanden verzeild ben, wil ik er nog wat meer van vertellen. Slechts ééne dame is er lid van en wel de Engelsche koningin. Verder telt zij 29 gekroonde en andere vorstelijke hoofden onder hare leden en eindelijk 25 Britscho edelen. leder, die Londen bezoekt, gaat natuurlijk de kroonjuweelen in de Tower bekijken. Ze liggen in de Wakefield Tower, waar Hendrik VI is vermoord. De toren heet zoo naar den slag bij Wakefield in 1400, toen in dezen oorlog der roode en der witte rozen, de Lancasterschen de Yorkschen hadden overwonnen. Daar vindt men dan ook de colliers, sterren, linten en andere kleinodiën, die de verschillende ridders dragen. Op het oogenblik is geen adellijke lid der orde beneden den rang van graaf, de befaamde veldmaarschalk Roberts is er bijvoorbeeld een van. Toch zijn mij ten minste 2 gevallen bekend van leden van het Lagerhuis, dus niet-rijksedelen, wien de hooge orde werd aangeboden. De eene was lord Palmerston, de beroemde minister uit koningin Victoria's tijd. Deze was trouwens een lersche baron, doch dit gaf hem geen recht op een zetel in het Hoogerhuis, waar alleen de pairs zitten. Palmerston nam haar aan. De tweede was de even beroemde minister Sir Robert Walpole, uit de dagen van George I (1714—1727), die natuurlijk ook nooit het Lagerhuis verliet. Walpole wilde haar evenwel niet aannemen, wellicht om de hoogste onderscheiding, die de Engelsche koning kan verleenen, niet op die wijze, door zijn antecedent, in de „lagere" standen te brengen. Hij als Engelschman gevoelde op dat punt natuurlijk sterker daa George I, die een Duitscher was en bleef en zijn leven lang geen Engelsch leerde. Er zijn nu drie ministers lid der orde behalve lord Carrington, namelijk de minister van Indië, lord Ripon en die van Koloniën, lord Elgin. Van de ministers uit het kabinet Balfour behooren er lord Lansdovvne en lord Londonderry toe. De andere bezitters van den kostbaren Kouseband zijn óf nooit minister geweest, of waren het vroeger, zooals lord Rosebery en de hertogen van Üevonshire en Marlborough. Doch de meerderheid zijn dus „ambteloos", tenzij men het erfelijk lidmaatschap van het Hoogerhuis een ambt gelieve te noemen. --- Rechtzaken. Rechtbank te Leeuwarden. Zitting van Woensdag 10 October. In den nacht van 31 Augustus op 1 September was H. Zwaagstra, die met zijn kameraad 1.. lias naar Dokkum was geweest en vandaar terugkomende zijn meisje had thuisgebracht, op de Steenen Pijp te Binsumageest gekomen, toen ze verschillende jongelui ontmoetten, o. a. H. Bosma, H. Kuiper en K. Talma. Laatstgenoemde wilde, dat de twee hem zouden trakteeren in de vlak er bij staande herberg. Zwaagstra en zijn makker, die naar huis wilden — 't was 4 uur 's morgens — hadden daar geen ooren naar. Zoo ontstond er ruzie, waarbij Talma tegen de flets van Bas schopte. Toen kwam uit de richting van de herberg Bauke H. een 21-jarige wagenmakersknecht, uit Dantuma w o u d e, op de ruiziemakers toe en hield Bas den vuist voor 't gezicht. „Geen drukte" zei Zwaagstra. De wagenmaker scheen hierover kwaad te worden, hij onderhaalde zijn arm en bracht Zwaagstra met een mes een steek toe aan den linker kant van 't hoofd. Zwaagstra vluchtte weg op de fiets van zn kameraad, doch viel kort er op bewusteloos op den weg neer. Daar werd hij later door Bas opgenomen, bij Woudstra ingebracht en ging vervolgens naar dr. v. d. Sluis, waar hij verbonden werd. Voor den rechter-commissaris heeft Bauke het feit bekend. Voor de Bechtbank komt hij daarop terug in zoover, dat hij uu zegt, zich het feit niet goed meer te herinnereD. De officier vorderde daarop, dat zijn bekentenis voor den rechter-commissaris zou worden voorgelezen. Nadat dit had plaats gehad, werd door den ambtenaar van het Openbaar Ministerie beklaagdes veroordeeling gevraagd tot gevangenisstraf van zes maanden. Bauke meent, dat bij die straf moeilijk kan aannemen ; bij heeft er erge spijt van. In den avond van 2 September, toen A. Boersma en vrouw op de Bergumernieuwstad reeds eenigen tijd ter ruste lagen — het was halfelf — werden ze gewekt door ruitgerinkel in hun kamer. De man stond op en ging naar buiten. Op eenigen afstand stond een troepje jongelui achter een boom. Na een half uurtje kwamen ze voorbij de woning en sneuvelde voor de tweede maal een ruit. De vrouw voegde zich toen bij haar man en toen de deugnieten andermaal erlangs kwamen, gaf de vrouw haar ongenoegen te kennen, door te zeggen : het ia toch al treurig, dat men 's nachts niet vredig kan slapen. „Heb ik het dau gedaan?" vroeg een uit de troep. Het was de 24-jarige Jouke V. uit B ergu merhei de. „Dat zeg ik niet", gaf de vrouw tot antwoord. Dit werd een paar malen herhaald. Daarop gaf Jouke te kennen: „A.ls ik de schuld dan toch heb, wil ik de daad ook hebben" en — weer vloog een steen door het venstor; ruit no. 3 had het leven gelaten. De steen kwam terecht in de woonkamer, vlak bij de wieg, waarin een kind van 12 jaar. Jouke stond dus tereoht voor opzettelijke en wederrechtelijke vernieling. Hij ontkende het feit. De offioier constateerde, dat door de verklaringen van Boersma en vrouw het wettig en overtuigend bewijs is geleverd en vorderde veroordoeling tot 14 dagon gevangenisstraf. In den morgen van Zondag 2 September, tusschen 4 en 5 uur, kwamen bij den kastelein H. Teunissen te Suameer eenige mannen, die drank vroegen. Ze kregen het niet. Werden kwaad. Een er van sloeg toen bij den kastelein een ruit stuk. De dader was Arme T., een 36-jarige arbeider te Su ameer. Voor dit feit werd tegen den dader veroordeeling gevraagd tot 5 dagen gevangenisstraf. Dat de drank weer in het spel was, zal wel begrepen worden. Op 8 September was de 29-jarige "Wiebren v. d. W., arbeider te Makkum, dronken. De gemeen te veldwachter v. Balen braoht hem naar zijn woning. Beeds was de dronkeman in het portaal, toen hij zijn geleider een fermen trap tegen het lichaam gaf, die den mishandelde vrij wat pijn veroorzaakte. Nog niet daarmee tevreden schold "Wiebren den voldwachter vervolgens uit voor gemeene smeerlap, akelig mispunt en meer liefelrjks. Zoo kreeg hij proces voor mishandeling en beleediging van een ambtenaar in functie en werd tegen hem veroordeeling gevraagd tot gevangenisstraf voor den tijd van 1 maand. „Zwaar genóch", meent beklaagde. „O, o !", klonk het verontwaardigd uit den mond van de 48-jarige Heiltje F. te Makkum, die terecht stond voor mishandeling van haar buurvrouw H. Stremeler, toen deze verklaarde, een dag of wat pijn te hebben gevoeld van een duw haar door Heiltje gegeven. „O, o! en zij kon 't niet eens voelen , want ik deed 't met de vlakke hand." Da twee vrouwen leven niet steeds in de beste harmonie en op 8 September was het tot een uitbarsting gekomen en omdat Heiltje, toeu de veldwachter een onderzoek instelde naar aanleiding van een klacht door H. Stremeler ingebracht tamelijk brutaal was, meende de officier, dat de vrouw maar eens ter verantwoording moest worden geroepen. Tegen haar werd ƒ3 boete gevraagd en als ze gehoor geeft aan den haar door den voorzitter gegeven raad, in het vervolg wat minder brutaal op te treden, dan zal ze zeker zich de reis naar Leeuwarden niet beklagen. Als de wijn is in den man, dan is de wijsheid in de kan. De waarheid daarvan wordt voor de RochtbanK maar al te dikwjjls bewezen. Het aantal misdrijven, die uit den drank voortkomen, is niet te schatten. In den avond van 8 September was de 21-jarige B. Ko Hen te Leeuwarden met andere jongens in verschillende koffiehuizen en kroegen geweest. Om 11 uur kwamen ze uit het café van Pool in de Amelandsstraat. In de steeg naar de Tuinen kreeg Kallen van den achter hem aankomenden Siebe T.,een 24-jarigen schippersknecht te Leeuwarden, een paar slagen op het hoofd. Op de Tuinen gekomen riep hij Siebe toe: „we zien elkaar wel vaker." Onmiddellijk daarop zag hij Siebe op zich toekomen en in de veronderstelling, dat deze het weer op hem gemunt had, wilde hij hem voorkomen en gaf hem een klap in het gezicht. Dit liet Siebe zich natuurlijk niet ongestraft doen. Hij greep zijn aanvaller aan en gaf hem verschillende klappen. Kollen kwam ten slotte in het water terecht. Siebe stond nu terecht voor mishandeling. Hij verklaarde, in de steeg Kollen een klap te hebben gegeven omdat deze hem had geschopt. Of deze dit deed met opzet of niet, durft hij niet verklaren. De mishandeling aan de Tuinsterbrug was het gevolg van den aanval van Kollen zelf. Eisch 7 dagen gevangenisstraf. De koetsier op de postkar van Balk naar Sneek, de 22-jarige Dirk G. uit Wijckel ontmoet bij zijn reis vice-versa nu en dan den melkrijder J. Koehoorn uit "Woudsend, die geregeld met twee wagens melk brengt van Woudsend n aar Oudega. Dan geven ze elkaar gewoonlijk niet te veel ruimte. De een geeft natuurlijk de schuld aan den ander en zoo werd de verhouding langzamerhand tamelijk gespannen. Op 26 Juli is eindelijk het onweer losgebroken. Toen zeelkaar in den namiddag van dien dag te 3 uur weer ontmoetten onder IJpecolsga, heeft Dirk zijn tegenstander aangegrepen en een slag gegeven. Natuurlijk is er toen meer gebeurd ; de conducteur van de postkar heeft de twee gescheiden. Dirk G. ontkent niet Koehoorn een klap te hebben gegeven, maar deze heeft hem vooraf aangegrepen. De officier vorderde Dirks veroordeeling tot 14 dagen gevangenisstraf. In een nacht van April lagen op een aan alle zijden afgesloten bleek te Woudsend, die behoort bij de woningen van F. Siegert on A. Posthumus lakens en ander goed te drogen. Den volgenden morgen misten van die bleek twee lakens, twee broeken en hemden; de lakens behoorden aan Siegert, de kleedingstukken aan Posthumus. In Augustus zag vrouw S. haar lakens bij den 36-jarigen arbeider Klaas W. op de bleek liggen. Deze stond nu terecht voor diefstal van de genoemde goederen, waarvan twee lakens, een raansbroek en manshemd bij beklaagde in beslag zijn genomen. Klaa3 bekende den diefstal. Tegen hem werd veroordeeling gevraagd tot 6 maanden gevangenisstraf. Gedurende de twee jaren, die de 57-jarige machinist werkt bij den heer B. R. te IJlst, heeft deze nooit reden van ontevredenheid over den man gehad. Nooit ook heeft hij iets vermist. Zoo verklaarde hij heden voor de Bechtbank, waar de machinist zich voor diefstal van twee stukken Bankatin — koopwaarde ƒ4.42 — ten nadeele van zijn patroon had te verantwoorden en dat door hem aan de koopman T. de Vries voor f 1.70 werd van de hand gedaan. Genoemde de Vries, die de zaak niet scheen te vertrouwen, verwittigde de politie van het geval en zoo liep de schuldige al spoedig in den val. Hij bekende het feit en gaf als reden op, dat het door hem in een roes was gepleegd. De officier vorderde zijn veroordeeling tot 1 maand gevangenisstraf. De broodventer K. R. te Leeuwarden word door den kantonrechter aldaar veroordeeld tot overtreding der provinciale verordening, waarbij verboden is, in dio provincie een hond met geringer sohouderhoogte dan 50 centimeter als trekhond te gebruiken. Bij de behandeling van het appèl op 26 Scpt. j.l. vorderde de oöicier bij de Bechtbank vernietiging van het door den kantonrechter gewezen vonnis op grond, dat de hond van beklaagde, die in het gereel liep onder den broodwagen, welke door beklaagde werd voortgebouwd, geen trekhond is volgens de oetrekkeljjke verordening. Deze verordening toch zegt in art. 57: „onder hondenwagens worden uiet verstaan handwagens, waarbij oen tusschen de wielen loopende hond als hulpkracht wordt gebruikt." De officier oordeelde dus, dat beklaagde moe.t worden vrijgesproken en stelde daartoe den eisch. De Bechtbank gelastte in de volgende zitting, dat alsnog zou worden onderzocht, of de weg, waarop ds bekeuring plaats had bij de provincie in onderhoud en beheer is. Heden werd daaromtrent een schrijven gelezen van Ged. Staten van Friesland, verklarende, dal dit niet het geval is. De officier bleef zijn eisch tot vrijspraak handhaven. Ten slotte werd door den offioier bekrachtiging gevraagd van het vonnis der Beohtbank op 22 Novembei 1905 bij verstek gewezen tegen den 27-jarigen Jan F., los arbeider te Leeuwarden en waarbij deza voor wederspannigheid veroordeeld is tot 6 weken gevangenisstraf, tegen welk vonnis door hem in vtrzet werd gekomen. Bij de behandeling daarvan ble ek, dat Jan tussohen zijn veroordeeling in eerste instantie en de behandeling van het verzet op heden een jaar te Hoorn heeft doorgebracht. Uitspraak "Woensdag 17 October. De 59-jarige Fedde D., koopman te Bergum, die vooï het misdrijf genoemd in art. 246 van het Wetboek van Strafrecht door de Bechtbank te Leeuwarden is veroordeeld tot 1 jaar gevangenisstraf met aftrek der preventieve hechtenis, welk vonnis j.l. Donderdag door het Hof werd bevestigd, heeft zich in cassatie voorzien. De Beohtbank te Groningen veroordeelde den 17-jarigen Boelof M. te Uithuizen en den 19-jarigen "Wiggei de H. te Uithuizermeeden voor vier misdrijven van vernieling door twee vereenigde personen gepleegd tof 3 maanden gevangenisstraf elk. Dit vonnis werd door het Hof bevestigd, dat echter de straf verzwaarde tol 6 maanden gevangenisstraf. Tegen dit arrest hebben beklaagden zich in cassatie voorzien. --- Een gunstige gelegenheid. Het is in de advertenties dat gij de aanduiding vindt der gunstige gelegenheden. Hier hebt gij een gunstige gelegenheid, zoo gij aan bloedarmoede lijdt, of zoó uwe kinderen dit doen, om het middel te kennen dat u of hen genezen zal. Mejuffrouw Jenneker Keuzink, Wijnkamp te Goor (prov. Overijssel), schrijft ons: „Sedert ongeveer twee jaren leed ik aai) algemeene zwakte en bloedarmoede. Ik was bleek, had geen eetlust, sliep slecht en de minste bezigheid bracht mij in een toestand van zeer groote afmatting. Ik heb daartegen verschillende geneesmiddelen genomen, nauwkeurig de voorschriften van onderscheidene behandelingen gevolgd; maar, helaas, dat alles scheen niet de minste uitwerking op mij te hebben. De pinkpillen hadden in onze plaats verscheidene ernstig aangetaste personen genezen; en zoo raadde men mij van meerdere zijden aan de pinkpillen te gebruiken. Ik ben daar des te gemakkelijker toe overgegaan, doordat ik voorbeelden van genezing onder de oogen had. De pinkpillen hebben bij mij uitmuntend gewerkt, zij hebben mij volkomen hersteld, mij mijne krachten, mijn eetlust en mijn gezondo kleur weergegeven, in één woord mij heel-en-al weer op de been geholpen." Dit is toch wel een voorbeeld dat toont hoe de pinkpillen weer genezen hebben nadat alle andere geneesmiddelen gefaald hadden. Wil dat zeggen dat die andere geneesmiddelen slechte geneesmiddelen waren? Neen, maar er komt een meer of min gemakkelijk© opname bij in het spel. Een geneesmiddel kan zeer goed zijn voor den eenen mensch en zonder uitwerking op den andere, omdat het niet ter opname voor hem geschikt is. De pinkpillen doen zich door allen gemakkelijk opnemen. Zij genezen zoowel ouden als jongen, zoowel mannen als vrouwen. Zij zijn onovertroffen tegen bloedarmoede, bleekzucht, neurasthenie, algemeene zwakte, maagkwalen, schele hoofdpijnen, neuralgie, gewrichtsontsteking, rheumatiek. Prijs ƒ 1.75 de doos, ƒ 9 per 6 doozen. Verkrijgbaar bij Snabilié, Steiger 27, Rotterdam, hoofddepöthouder voor Nederland en apotheken. Franco toezending tegen postwissel. Ook écht verkrijgbaar voor Leeuwarden en omstreken bij J. Wijbrandi Jz., drogist, Kelders; te Sneek bij Joh. W. Meijer; te Bolsward bij' G. F. Jorna; te Koudum bij K. Okkinga en te Lieve Vrouwen-Parochie bij H. Bos, drogist. --- Feuilleton. DE MAN IN HET ZOUT. Roman uit het begin der 17e eeuw. Naar het Duitsch, VAN LUDWIG GANGHOFER. 56. Een oogenblik zag de beulsdochter Adelwart zwijgend aan, met een spotlach om den mond en verachting in de oogen. Toen sprak zij zacht: „Ik heb het wel geweten. Komen moest je I Bij mij !.... En nu heb je ook verdriet hé? En nu weet je wat het'ist iemand liefhebben zonder hoop ?.... Want het meisje dat je liefhebt zal verbrand worden." Adel bleef zwijgend de steenen uitgraven en ook de beulsdochter zweeg. En de lucht bleef grauw; de regen kletterde op hen neder. Eindelnk kwam hij uit den kuil en zeide: „Het graf is diep en breed genoeg voor de eeuwige rust van je vader. Het is waar dat fk hulp by je kwam zoeken. Maar je hebt het mij onmogelijk gemaakt. Nu begeer ik niets meer van je. Ik moet mij zelf helpen. Ik weet dat je niemand hebt om je met je vader te helpen. Ik zal het doen." Met groote, vochtige oogen zag het meisje tot hem op. Zij ging hem zwijgend voor. „Toen zij hem vanmorgen thuis brachten, heb ik eerst gedacht dat jij het gedaan hadt, om dat meisje. Maar jij een slechte daad begaan, dat kan niet heb ik al heel gauw gedacht. En Weyerzisk, waar do hoeren van 't gerecht dadelijk vermoeden op hadden, die kan 't ook niet gedaan hebben, want die heeft geen akker en zou er niet met zijn mestvork naar toe zn'n gegaan. Neen, ik begrijp wel hoe het gebeurd is, en waarom zoon arme vrouw toegestoken heeft. Maar ik mag niet spreken. Waarvoor zou het ook dienen?.... Hij heeft nu rust." Terwijl Adel het zware lichaam voortsleepte, riep zij hem nog toe: „Doe het kleed goed dicht over hem heen. ik moet hem nooit weerzien." Zoo begroef Adel hem. En toen hij de spade neergezet had waarmede hij het graf had gesloten, nam hij de muts van het hoofd. De beulsdochter zag hem bidden. Toen liet zij de handen in den schoot zinken en zat sprakeloos neder. -Amen I" Bit zeide hij fluisterend, maakte het teeken des kruises en zette de muts op het natte haar. En toen hij de beulsdochter aanzag, was er niets dan medelijden in zijn blik. -Nu hebt ge mij niet meer noodig, en zal ik maar gaan. God behoede u!" Zij sidderde. Toch bleef zij op den groenen heuvel zitten. Toen Adel de ingeslagen deur had bereikt, stond de beulsdochter eensklaps naast hem, vatte hem bij den arm en trok hem mee onder een pereboom, die zoo zwaar met vruchten beladen was, dat de takken laag neerhingen. „Wat wou je weten ? Vraag bet mij! Dat je iets van zin bent, zie ik wel. Mijn tong mag verdorren eer ik je verraden zal. Als dit alles niet gebeurd was dan zou ik mij wel hebben zien I03 te maken en ik had alles wat ik weet uitgeschreeuwd, zoodat alle menschen het hooren konden. Nu is hij dood, en het zou dwaasheid zijn. Wat je weten wilt dat zal ik zeggen. Vraag maar!" Hij sloeg een arm om haar heen en fluisterde: „Zitten juffrouw Barbière en Trudle Weyerzisk op dezelfde plaats? „Er is maar één toren in het Sticht. Alle heksen die ze vinden, worden daarin opgesloten," „Is dat een groot vertrek ?" j „Wel zoo groot als vier. gewone kamers." „Hoe hoog is het venster boven den grond?" „Zoo hoog dat de langste man van de wereld er niet met de hand bij kan." ,,A.an welken kant sjapen of liggen zij?" "„Tegenover het raam, aan den __-£_jt van de trap." Adel herademde. Maar de gloed in zijn pogen was spoedig verdwenen. „Ia er een bewaker ia den toren Zij schudde hst hoofd. „Neen, die staan op de plaats, waar de trap begint." „En is er geen gelegenheid te verzinnen om haar een boodschap of een briefje te doen toekomen ?" „Ik zou niet weten h0e.... Neen bepaald niet." Adel zweeg een oogenblik. Toen zeide hij op somberen toon: „Dus dan blijft het een spel op leven en dood. Maar er is geen keus!" Nog vaster sloeg hij den arm om haar heen. „Dank je wel, meisje! Nu kan ik er naar handelen. Dat je mij niet verraden zult dat weet ik zeker. God zij met je ! Wij zullen elkander nooit weder, zien. Maar ik heb een gevoel alsof ik afscheid neem van een zuster die goed voor mij geweest is." Hij rustte met zijn wang tegen haar haar. Toen duwde zij hem echter terug. En zij wierp het hoofd in den nek en trok de wenkbrauwen samen. „Ga", zeide zij zacht. -Het zal zeker gebeuren wat ge wenscht I Zij wilde zijn arm losmaken. Maar hij hield haar vast en streek haar met de hand over het haar. Met een diepen zucht sloeg zij de oogen op en zag hem aan. „Ik weet toch den weg naar den toren. Nu bedenk ik het mij. Wat voor boodschap moeten zij hebben ? Zeg het mij, wat moeten zij weten ? „Dat ik ze vannacht zal bevrh'den." „Jij ?'* Zij zag hem aan met Stralende oogen, „Wat je zegt dat doe je ook?" „Na twaalf uur vannacht moeten ze zorgen zos ver mogeiyk van het raam af ta blijven, En zjj moeten zoo goed mogelijk weg kruipen, achter het bed of achter de trap of waar dan 00k.... alsof zij bang waren dat de muur invalt. En als zij licht, zien dan moeten zij daar op af komen.... waar het licht vandaan komt daar Btaan Weyerzisk en ik ! Dat is de boodschap !" „Goed! ik zal zorgen dat zij het weten, alle twee." „Maar zeg, waar is die weg waar je van ■prak?" Hy begon een weinig te twijfelen. Zij ïachte buitengewoon opgewekt en vroolijk. -Het kon immers wel wezen dat ik een van de schildwachts goed kende. En dat hij iets wou doen ter wille van mij." rDat liegt ge!'' riep Adel toornig uit. -Kijk nu eens aan !" Weder lachtte zij. Maar er was vreugde in dien lach. „Het doet er immers niet toe hoe ik het doen zal .... ge behoeft niet alles te weten." Hij zag haar oplettend aan en zag dat hij mocht blijven gelooven. -Dank, dank hartelijk I De hemel loone vi" -Beloon jij mij liever!" riep de beulsdochter tut en hief de armen omhoog alsof zij hem wou omhelzen. Met een heeschen lach greep zij met iedere hand een rijpe peer die boven zijn hoofd hing. En spelend met de peren als een goochelaar op de kermis liep zij in huis en wierp de peren weg. En zij keek in 't geheel niet om. Adelwart keerde naar huis terug en zeide tot Katterlej dat hij naar zjjn kamer ging en niet op haar dringende vragen kon antwoorden. Daar maakte hij zyn laatate toebereidselen gereed. Jonathan bleef maar even thuis om te eten. Hy __jaak.9 zich ongen-* —_._ '-.^n «_• j dien dag in Z))- geacbiedea. MiQi,el | Pfnüer kon Adel wel eens in een hinderlaag lokken. Hij moest hem in 't oog houden. In het dorp heerschte een ontzettende drukte, want het praatje deed de ronde dat de beide jonge vrouwen, Madda Barbière en Trudle Weyerzisk verwonderlijke bekentenissen hadden afgelegd. Laat ons hooren wat er van dit alles waar was en de zaal binnentreden waar de hooge heeren vergaderd waren. Docter Besenrieder was belast met de voorlezing van het protocol. Eerst vertelde hij de gebeurtenissen van dien morgen, omdat niet allen aanwezig waren geweest, 's Morgons nadat Jochel Zwanzigeissen was gevonden, overleden ten gevolge van een misdaad, waarvan men den bedrijver nog niet op het spoor was, hadden zich de heeren van het gerecht naar de gevangen genomen vrouwen begeven om haar te ondervragen of zij er iets van wisten. Toen deze haar onschuld betuigd hadden en beweerden van den duivel niets te weten, had de heer Gadolt haar trachten te overtuigen, dat haar ontkennen nergens voor diende en wanneer zij niet vol berouw en schaamte alles wilden bekennen, den volgenden dag door twee beulsknechten; welke van Salzburg ontboden waren, op de pijnbank gelegd zouden worden. Toen was de vrouw van Weyerzisk in tranen uitgebarsten en op de knieën gevallen ; zij wilde veel liever sterven dan nog verder gemarteld worden ; zij zou liever alles bekennen, mit;< men het niet aan haar armen man zou vertellen.'* VVij besparen den lezer het verhaal van haar euveldaden. En QU kon docter Besenrieder voortgaan met het voorlezen van het protocol. De secretaris stond op, het papier trilde in zijn hand. M vuur naderde hadden zij vroohjU geju een lange, groene duivel had verheug % roepen: „Kijk, daar komt onze lieve « canonicum aan 1" (Wordt vervolg ---