Buitenlandsch Overzicht 3 Mei. De Engelsche koloniale conferentie is aan het :ritieke punt in haar besprekingen toegekomen : de voorkeurtarieven tusschen de deelen van het Britsche wereldrijk. Een telegram uit Londen constateert officieus, dat omtrent tiit punt belangrijk verschil van meening is gebleken. Inderdaad wist men rooruit, dat tusschen de protectionistische koloniën en de vrijhandelsgezinde liberale regeering van het moederland een scherpe klove bestaat. Men moest trachten, in dit opzicht een regeling te treffen , welke het moederland niet dwingt tot verhooging van voor bepaalde artikelen bestaande, of invoering van geheel nieuwe tarieven. De Australische premier Deakins, zich plaatsende op het standpunt van eea reeds in 1902 tusschen de koloniën gemaakte afspraak, had daarom een motie voorgesteld, welke in het -lgemeen de noodzakelijkheid van een nauwer handelsverkeer tusschen de deelen des rijks •rkent, doch verklaart, dat het bij den tegenjvoordigen stand van zaken in de koloniën niet winbevelenswaardig is, tusschen moederland en koloniën een algemeen vrijhandelssysteem toe te passen. Daarentegen spoorde de motie alle koloniën, die nog geen voorkeurtarieven aan handelswaren uit het moederland hadden toegestaan , aan , alsnog tot voorkeurbehandeling over te gaan, zoodra de omstandigheden dit zouden ioelaten. In deze motie lag niets bedenkelijks voor den vrijhandel van het moederland. Er werd echter aan toegevoegd: Het is gewenscht, dat de in de koloniën reeds bestaande voorkeurbehandeling voor waren uit het moederland worde uitgebreid tot waren uit alle andere zelfregeerende koloniën en — dat het moederland omgekeerd een voorkeurbehandeling toesta aan waren uit de koloniën. De regeering van Nieuw-Zeeland wilde in elk geval al dadelijk een voorkeur-behandeling bedingen voor waren, waarvan in Engeland ook reeds invoerrecht wordt geheven. De regeering der Kaapkolonie, aan welker hoofd Chamberlain's leerling Jameson staat, wilde in het te nemen besluit deze duidelijke waarschuwing aan het moederland opnemen: „dat het voortduren der door de koloniën toegestane voorkeurbehandeling voor een groot deel afhangt van het bewilligen van overeenkomstige voordcelen door het moederland aan de koloniën." Namens Australië kwam Deakins verklaren, dat deze kolonie, door verhooging harer tarieven voor vreemde waren, den handel met Engeland al dadelijk enorm zou kunnen bevorderen. Ward wierp, namens Nieuw-Zeeland, het denkbeeld van ondersteuning van Engelsche scheepvaartlijnen op. Jameson meende, dat met voorkeurtarieven in elk geval een proef valt te nemen ; de Kaapkolonie vraagt begunstiging voor haar wijn en tabak en is bereid, het moederland voorkeurbehandeling toe te staan, wanneer dit ook maar de geringste tegemoetkoming toont. Volgens Jameson waren de koloniën het onderling alle eens; als de rijksregeering zich nu maar bij haar aansloot, zou men tegenover het buitenland zeer sterk komen te staan. Het schijnt intusschen, dat Botha, als premier van Transvaal, de beweerde eensgezindheid der koloniën eenigszins wreedaardig is komen verstoren. Botha bestreed onverzettelijk de dringende pleitredenen van Deakins voor voorkeurtarieven. Hij hield vol, dat hij bevoegd was roor zijn regeering rechten vast te stellen op Britsche en andere goederen en protesteerde tegen iedere poging om de respectieve regeeringen te binden en haar van haar vrijheid in zake tolquaesties te berooven. Opmerkelijk is, dat uit de officieuse communiqués over de conferentie aanvankelijk scheen te blijken, dat de regeering van het moederland zich buiten de discussie hield. Zij heeft afgewacht, wat het debat tusschen de koloniën onderling zon opleveren en het is waarschijnlijk met zekere voldoening, dat zij in het officieuse communiqué de ontstane meeningsverschillen constateert, al komen die dan ook voort uit het ultra-protectionisme en egoïsme van de nieuwe Transvaalsche kolonie, die in haar geloof aan het protectionistische dogma niets van haar protectionisme aan de rijkseenheid wil opofferen. Aan den anderen kant kwamen de vertegenwoordigers van Indië en New Foundland tegen voorkeurstarieven protesteeren uit een vrijhandelsoogpunt. Daarna heeft gisteren ook de Engelsche minister Asquith zijn meening gGzegd. Hij bracht de gewone argumenten ten gunste van den vrijhandel te berde en verklaarde bij den aanvang zijner rede, dat de regeering geen enkek afwijking van deze politiek kon aanvaarden; zelfs bij wijze van proef bestond er geen mogelijkheid voor een compromis, zooals sommige sprekers hadden voorgesteld. De discussie had echter op andere methoden licht geworpen, door welke de onderlinge handelsbetrekkingen in hel Rijk bevorderd zouden kunnen worden; meer in het bijzonder de verbetering van de stoomvaartdiensten, vermeerdering van het aantal handelsagenten ia de kokmiöo en da afesJiaSLög of yexmindering van kanaalgelden in het Suez-kanaal. Aangaande al deze zaken is Z. M.'s regeering gaarne bereid tot onderzoek en medewerking bij elk practisch voorstel. Het oorspronkelijk door Chamberlain opgeworpen plan van voorkeurtarieven is hiermee van de baan, al is er nog geen besluit gevallen. Dat er ook tusschen de koloniën geen eensgezindheid bestond, heeft de positie van het liberale Engelsche kabinet vergemakkelijkt. Een paar dagen geleden hebben wij er op gewezen, hoe de lersche quaestie en de landqnaestie in Engeland nog twee punten zijn in de inwendige organisatie van het Britsche Rijk, die noodig voorziening behoeven. Wat de landquaestie betreft, heeft het Lagerhuis nu juist een regeeringsvoorstel in behandeling, dat de zaak althans voor Schotland tracht te regelen. De regeering heeft een goedkoope methode gezocht, zonder onteigening van grootgrondbezit, waartegen het bezwaar gold, dat de staatskas zou worden belast met de kapitaalverschaffing voor de kleine pachters. Men heeft wat anders bedacht. Er komt een landhof en een landbouwcommissie, met een jaarlijksche. staatstoelage van ten hoogste X 65,000 om, waar noodig, de kleine boeren te helpen. Als nu iemand een stuk grond van een landeigenaar wil pachten, en zij worden het samen eens, dan bepaalt de wet, dat de pacht in zeven jaar niet gewijzigd mag worden. Worden zij 't niet eens, dan kan de man die pachten wü, zich tot de commissie wenden. Na volledig onderzoek kan deze zich tot het landhof richten, en het landhof bepaalt dan, welk stuk land van den grondbezitter genomen en welke pacht er betaald zal worden. Die beslissing is finaal. De stukken zijn niet grooter dan 50 acres. Er zijn allerlei bijbepalingen, die zooveel mogelijk de belangen van den grondbezitter waarborgen. Al zijn bezwaren tegen een pachter moeten overwogen worden, en zijn er meer liefhebbers voor een pacht, dan mag hij kiezen. Geen stuk tuin of park mag genomen worden; geen stuk ook binnen eenomrastering of dat voor openbaar nut dient. Van geen land, kleiner dan 150 acres, zal iets afgenomen worden. En zoo meer. De pachter moet zelf het land, dat hem toegewezen wordt, bebouwen. De commissie kan hem met voorschot of gift helpen. Zonder billijke redenen mag de grondbezitter hem aiet de pacht opzeggen. Van conservatieve zijde werd krachtig geprotesteerd tegen de feitelijke aantasting van het eigendomsrecht in dit ontwerp. Ook de arbeiderspartij meende, dat den pachter zooveel waarborgen worden gegeven omtrent behoud van den gepachten grond, dat hij eigenlijk eigenaar zou worden en deze partij, die den staat tot eenig eigenaar zou willen maken, is er niet voor, nog meer eigenaren te doen ontstaan. Toch werd van deze zijde de wet gesteund. Balfour vroeg, waarom de regeering niet liever zelf het land koopt, dat zij wil uitgeven. Men zou ook betaling van successierecht in land kunnen toestan. Dau kreeg de regeering spoedig land genoeg. De regeering heeft intusschen voor haar plan een meerderheid van 250 stemmen. Men vraagt alleen: waarom de zaak enkel voor Schotland geregeld en niet tevens voor Engeland? Er blijft groote onzekerheid heerschen omtrent de quaestie van het Brunswijksche regentschap. Terwijl het Berl. Tagebl. kortgeleden meldde, dat de verkiezing van den eandidaat gestelden Pruisischen prins was verzekerd, komt de Lokal Anz. thans beweren, dat de verkiezing is verzekerd van hertog Johan Albrecht van Mecklenburg. Die tegenstrijdige berichten en het bericht van het Tageblatt, dat de Brunswijksche minister Otto eigenlijk altijd vóór een Pruisisch regent was geweest, versterken den indruk, dat achter de schermen wordt geïntrigeerd. In den Rijksdag heeft dat aanleiding gegeven tot een boozen uitval van het Welfische centrumlid Götz v. Olenhusen, die een verklaring voorlas, scherp tegen von Bülow gericht. Deze kanselier, zeide spreker, van wien men niet weet of hij clericaal, conservatief of liberaal is, die den keizer laat opkomen voor de legitieme rechten van den sultan van Marokko, maar de rechten van een Duitsch vorstenhuis over het hoofd ziet, verdient geen vertrouwen. Wie vóór het koningschap is, mag het beginsel der rechten bij Gods genade niet schenden, meende hij. De Rijkskanselier heeft daartegenover zijn staatsrechtelijke houding verdedigd. Juist deze Welfische uitval bewees, dat men geen Cumberland ep den Brunswijkschen troon kan toelaten. Wil men in Brunswijk een definitieven toestand verkrijgen, dan moet men er zelf de noodige stappen voor doen (dus de grondwet wijzigen en een ander hertogelijk vorstenhuis aanwijzen). Onwaar was, dat van buiten pressie werd geoefend. Het belang des rijks eischt alleen: geen Cumberland; verder is Brunswijk geheel vrij. Behalve de socialist David, die meende, dat de rijkseenheid door deze geschiedenis niet was bevorderd, maar bedreigd, en dat hier weer werd bewezen, dat macht boven recht gaat nam niemand meer notitie van het incident De Köln. Zty. neemt de gelegenheid te baat om te consUtwretu dat von Bülow duidelgk heeft doen zien, dat Pruisen hier vrij is van allen blaam en zelfzucht Met een enkel woord hebben wij melding gemaakt ven het teeken van ongenade yan keizer Wilhelm, gegeven aan dr. Curtiu3, den bewerker der Hohenlohe-mémoires. Dr. Curtius, het hoofd der evangelische kerk in het Rijksland, was bij 's keizers bezoek niet aan het hofdiner genoodigd. De Kirchenbote zag daar een beleediging van het protestantisme in, te meer daar de stadhouder aan het opperconsistorie een audiëntie weigerde, waarop het consistorie zich schriftelijk beklaagde. Van de zijde van den stadhouder is daarna aan het consistorie geschreven, dat de keizer zelf dr. Curtius van de lijst had geschrapt, niet als hoofd der kerk, doch als uitgever der Hohenlohe-geschriften, die den keizer hadden gekwetst, terwijl aan den tact van het consistorie werd overgelaten, of uit de passeering van zijn president niet zekere consequenties vielen te trekken. Algemeen werd begrepen, dat daarmee werd bedoeld, dat van het consistorie werd verwacht, dat het dr. Curtiu3 tot aftreden zou bewegen. Dr. Curtius schijnt de heeren voorkomen te hebben, want volgens den Hann. Courier heeft hij zelf zijn ontslag al ingediend. Het feit, dat dit Welfenblad het eerst datbericht brengt, duidt overigens aan, dat de persoonlijke geraaktheid, die de keizer hier heeft getoond, hem in bepaalde kringen weer geen goed doet. --- BINNENLAND LEEUWARDEN, 3 Mei. Stadsnieuws. Ged. Staten hebben heden last gegeven tot opening der zeesluizen te Nieuwezijlen , Roptazijl, Harlingen en Makkum. Het was te voorzien, dat de hevige hagelbui, die gistermiddag op onze stad neerviel, veel schade zou doen aau het jonge groen. En zoo is het ook. Om maar eens iets te noemen ,is in de Spanjaardslaan een groot gedeelte der jonge bladeren afgescheurd. In de gisteravond in de „Harmonie" gehouden vergadering der vereeniging tot Bevordering van de Zoetwatervisscherij in Friesland, werd, in de plaats van wijlen den heer N. H. v. d. Meulen, aan wiens nagedachtenis door den voorzitter een woord van weemoedigd erkentelijkheid werd gewijd, gekozen de heer mr. C. Beekhuis. Daarna werd overgegaan tot huishoudelijke besprekingen. Blijkens bij de gemeentebesturen ingekomen staten van den staatsraad, commissaris der Koningin, waren op 1 Januari 1907 in Friesland gevestigd 130 zuivelfabrieken, waarvan werden gedreven: 25 voor eigen rekening of onder een firma, IS door een naamlooze vennootschap en 87 op coöperatieven grondslag. --- Kievitseieren. De aanvoer van kievitseieren bedroeg hier heden circa 18 a 19,000 stuks. De inkoopsprijs varieerde tusschen 16 en 18 cent per stuk. --- Onze blaffende stad. Onze kalme provinciale hoofdstad, waarin de bewoners over het algemeen de rust hebben van het Noorden, heeft in haar straten een element, dat zich om die kalmte niet bekommert. Dat zijn de honden, in het bijzonder de tientallen kar-honden, die op geregelde tijden van den dag het hoogste woord hebben. Vooral heel vroeg in den morgen, wanneer de groentekarren, broodkarren, rnelkkarren en andere karren door de stad rammelen, is het geblaf der honden, die er voor of er onder gespannen zijn, ontzettend om aan te hooren. Dat kan zoon paar uur duren, dat ze tegen elkaar of tegen de voorbijgangers bassen of keffen. Want daartoe is steeds gelegenheid. De eigenaars van de karren bellen de huizen af en zoolang een straat of plein of gracht bediend wordt raast en tiert het hondengedierte nijdassig of blafhuilt droevig, met al de kracht van longen, waarover een houd na een gerusten slaap beschikt. In de wijken, waar grachten zijn, of langs het kanaal, wordt het geraas nog vermeerderd door het woedend en vinnig gekef van de honden op de schepen, die langs het dek hollen, vast overtuigd dat veertig eeuwen op hen neerzien of zij hun plicht wel doen. Die honden-concerten zijn een ernstige stoornis en een groote hinder in onze stad. Er mag wel iets aan gedaan worden om dat kwaad te beperken , hetzij door niet dan bij uiterste noodzakelijkheid trekhonden in de stad toe te laten, hetzij door onverbiddelijk de eigenaars aansprakelijk te stellen voor het straatrumoer. Het gaat niet aan, dat de honden kabaal ia het groot mogen maken , terwijl een burger, zoo hij het in het klein deed, zou worden opgepakt. En evenmin is het noodig, dat ten bate vai een klein deel der burgerij de groote Qjf^^&r-heid wovdv lastig. gerafiüm Wat de schip-honden betreft, die soms op het dek den nacht doorbrengen en bij het eerste daglicht al met keffen aanvangen, zou men kunnen eischen, dat de eigenaars van schepen met dergelijke honden aan boord buiten hel bebouwde gedeelte hun schepen meerden of hun honden opsloten in het ruim. --- Een gearresteerde — „hooge stijl". Heden is alhier door de politie gearresteerd en naar het Huis van Bewaring overgebracht een Duitscher, leeraar aan de Berlitzschoo! alhier, een zekere M., zich noemende Freiherr von M., die zich in zijn land moet hebben schuldig gemaakt aan ettelijke misdrijven, di» onder het bereik der Duitsche strafwet vallen. Waarschijnlijk zal uitlevering volgen. We hadden al eenigen tijd over dezen „Freiherr" hooren praten en wat we van hem vernamen doet ons bovenstaande tijding niet dan natuurlijk vinden, 's Mans verhalen waren even geweldig als het contrast tusschen zijn eenvoudige positie en de uit enkele bijzonderheden blijkende weelde van korteren of langoren duur. De Duitsche Justitie zal zich nu wel met de verificatie dier verhalen belasten en dan zal het ons niet verwonderen, zoo zij er een postscriptum aan tos voegt, waaruit blijkt, dat we hier te doen hebben met de aanhouding van een internationalen oplichter in hoogen stijl. --- Eerlijk? In het dorpje W. in Leeuwarderadeel woont een landbouwer, die een paar mooie jonge paarden heeft, althans tot voor eenigen tijd. Hij was lang niet ongenegen dezen voor een goeden prijs van de hand te doen. De gelegenheid daartoe deed zich spoedig voor, want hij kreeg bezoek van een heer, die voorgaf handelaar in paarden t« zijn en bezig jonge paarden op te koopen. De paarden van den boer werden bezichtigd, in alle opzichten uitstekend bevonden en de kostende prijs gevraagd. De vraag was den handelaar te hoog; hij van zijn kant deed den boer een bod, dat dezen weer te laag was, totdat men eindelijk, zooals dit bij den handel meet gebeurt, van beide kanten wat toegaf en de paarden voor f 180 per stuk van eigenaar veiv wisselden. De koopman bepaalde nog, dat de paarden nog een zekeren tijd bij den boer moeste? blijven en dat hij ze verlangde afgeleverd t» zien met nieuwe, eerste qualiteit dekken. Hoe. wel niet van harte, stemde de landbouwer daarin toch toe. Hij moest dus nieuwe dekken koopen. En alsof het geluk hem diende, vervoegde zich den volgenden dag een koopman in dat artikel ten zijnen huize. Hij had eerste qualiteit, anders niet. De voorraad werd uitgespreid, bezien, gemeten en ten slotte kocht de boer twee dekken voor hoogen prijs. Nu kon de koopman zgn paarden maar opeischen. Evenwel, ... hg deed dit tot nog tos niet en zal het zeer zeker ook niet doen. Of er misschien verband is tusschen den koopman in paarden en dien in paardedekken 1 --- Visschersaak gestrand. Men meldt ons uit Moddergat, d.d. 2 dezer. Hedenavond is alhier telegrafisch bericht ontvangen van het eiland Borkum, dat de aak vas de wed. v. d. Lei, waarop haar zoons varen, aldaar gestrand is. Het schip is verloren, doch de bemanning i. gered. Groote ongerustheid heerscht er nog omtrent het lot van anderen, daar ze niet allen op dï ree liggen, of te Zoutka ïp binnengeloopan zijn. Er worden nog twee vermist. --- Een manifestatie. Naar uit Franeker aan de N. Ct. wordt g«, meld, heeft de vrijzinnige kiesvereeniging „JBaar deradeel" besloten aan haar afgevaardigden tel vergadering van de centrale liberale kiesver•emging, welke gehouden zal worden op 8 Mei a.s. te Franeker, op te dragen het daarheen t» leiden, dat door haar te stellen eandidaten vooi de a.s. verkiezing van leden der Provinciale Staten in het district Franeker, zoo eenigszins mogelijk, bij de periodieke aftreding vau het Eerste Kamerlid van Houten, dezen afgevaaidigde, wegens diens stem over de begrooting van Oorlog van minister Staal in de Eerst» Kamer, niet helpen herkiezen. De iST. Ct. teekent hierbij aan : „De omzichtige wijze, waarop de bovenge. noemde kiesvereeniging de opdracht aau haar afgevaardigen heeft omschreven, toont aan, dat zij zelf gevoelt, dat het met die opdracht niet in den haak is. De leden der Prov. Staten, die zich aan eenige voorwaarde betreffende hun voor de Eerste Kamer uit te brengen stem lieten binden , zouden in strijd met de Grondwet handelen. De centrale lib. kiesvereeniging zal dan ook vermoedelijk wel wijzer zijn dan hat,. afd. Baarderadeel eu deze duidelijk maken, dat aan de „opdracht" geen andere beteekenis' kan worden toegekend dau die eener manifestatie" --- Pensioneering gemeenteambtenaren. Nog steeds is bij de Tweede Kamer aanhang* «e in Maart 1905 ingediende motie Druckor- Treub: J>.» 'Bataat, va. oordeel, dat onder de bur. gerlgke ambtenaren. aan wie ten laste van aeii . staat en aan wier weduwen eu weezen ten laste sVan het pensioenfonds, opgericht krachtens de -wet van 9 Mei 1890 (Staatsblad no. 79), pensioen wordt verleend . behooren te worden opgenomen de ambtenaren in dienst van gemeenten, gaat over tot de orde van den dag." Daar het bestuur van den Ned. Bond van gemeente-ambtenaren de tijd gekomen acht, om krachtig aan te dringen op de behandeling van J_?4fi S^fttis, §i§ eerste stap om aan de recht" -matige en billijke wenschen der gemeenteamtenaren tegemoet te komen, zal op 29 Mei a.s. te 's Gravenhage eene vergadering worden belegd, waarin sprekers van verschillende politieke richting op het aannemen der motie-Drueker — Treub zullen aandringen. ---