PARIJSCHE BRIEVEN. Fontainebleau. Parijs, 5 Juli 1907. Regen, bijna zonder ophouden sinds verleden Zaterdag, brengt het zomersch Parijs ongeveer in den toestand van waarin het 's winters verkeert. Beslikte straten, gure tochthoeken, bemodderde plantsoenen vormen op het oogenblik de hoofdfactoren van het leven buitenshuis. De vreemdeling, die een weekje te Parijs komt doorbrengen, neemt dat, hoewel een weinig brommend, voor lief, doch de categorie der Parijzenaars, die „het er van doen kunnen"en die het tijdstip hunner vacantie kunnen uitkiezen , bespoedigen hun jaarlijkschen uittocht uit de wereldstad, waar het Bois de Boulogne op het oogenblik voor den wandelaar onherbergzamer is dan menige streek in de groote woestijn. Die gelukkige Parijzenaars gaan naar buiten, nog vroeger dan ze gewoon zijn en de stations zijn gedurende de vertrekuren van de treinen dor „grandes lignea" bijna ongenaakbaar wegens den altijd vlietenden stroom van reizigers, omnibussen, fiacres, koffers en commiasionnairs. Het blijft de vraag of de vertrekkenden het in de campagne of aan zee beter zullen hebben, maar ze zijn van oordeel dat het slechte weer buiten Parijs niet zoo onverdraaglijk is als daarbinnen en ik kan ze geen ongelijk geven. Het is slechts de vraag waarheen zij, die zoo denken, vluchten. Het komt me voor, dat men voor 't minst 60 kilometer van Parijs verwijderd moet wezen om zich „buiten" te gevoelen. Aan de onmiddellijk aan Parijs rakende omstreken, de zoogenaamde „banlieue", zijn in waarheid alle nadeelen en bezwaren van de stad en geen der genoegens van het buitenleven verbonden. Dat zij die zich herinneren bij mooi weer een dagje gepasseerd te hebben in St. Cloud, iv St. Germain, in Bellevue, in St. Mande of in Asnières kan men niet tegenspreken 1 Bij een langer verblijf op die plaatsen zouden ze al de verwikkelingen leeren kennen der kleinsteedsche, exploiteerende omgeving, waarin ze geraakt zouden zijn. Meer en meer toch worden de omstreken van Parijs tot een uitspanningsplaata, waar Zondagslieden elkaar verdringen, waar stof en automobielluchtjes den wandelaar het leven lastig, zoo niet gevaarlijk maken en waar de neringdoenden het er op gezet hebben een vivisectie van een zekere soort toe te passen op de bezoekers uit de stad, zoo dezen niet eer het leven verloren hebben door het in aanraking komen met een motorcar. Hij, die van rust in de natuur wil genieten, moet dus verder van Parijs gaan dan den kring daaromheen getrokken door de spoorlijnen, die de zoogenaamde „grande ceinture" vormen. Dat men het trouwens met het woord omstreken te Parijs zoo nauw niet neemt wordt bewezen door het feit, dat het departement van Seine et Marne door de Fransche reisgidsen tot de „environs" gerekend wordt. Fontainebleau, de parel van dat departement, ligt namelijk op ongeveer 60 kilometer afstand van de Fransche hoofdstad, hetgeen niet belet dat er Parijzenaars bestaan, die er winter en zomer wonen en dagelijks voor hun zaken heen en weer reizen. Ze getroosten zich een tijdverlies van ongeveer drie in de 24 uren en de uitgaaf van een vrij duur spoorabonnement, ten einde te wonen in de onmiddellijke nabijheid van een der mooiste wouden van Europa. Van een uitgestrektheid maar weinig minder dan b.v. de gansche provincie Utrecht heerscht er namelijk in de natuurlijke gesteldheid van het „Forêt de Fontainebleau" zulk een verscheidenheid, dat men het nooit moe wordt. Er zijn gedeelten, bezet met dorpjes, die door de Seine bespoeld worden; er zijn er andere zoo woest van aanblik, dat de met hunnebedden bezaaide heuvelen en dalen zoo even door een antidilivuaansch kataklysme geschapen hadden kunnen zijn; nog andere waar de dicht met pijnboomen bezette bergruggen aan Indië doen denken; weer andere laagvlakten bevattende, met gras en kreupelhout bezet, waarin schaduwrijke plekjes, die door moeder natuur bestemd schijnen tot het houden van pick-nic's of déjeuner* sur l'herbe; nog weer andere waar men een vergezicht heeft zoo trotsch en ruim als men het maar verlangen kan of zoo eenzaam, dat de levensmoede zwerver geen andere plek behoeft om tot kalmte te komen. Het woud is doorsneden met wegen, even geschikt voor fietsen als, helaas ook, voor automobilisten. In het kort ia het een Dorado voor ieder, die slechts een greintje gevoel voor natuurschoon bezit. Het ligt dus in den aard der zaak dat schilders er te allen tijde door bekoord zijn en dat er bij den opbloei der Fransche paysagisten, in het midden der vorige eeuw de school van Barbizon ontstond, waarvan de meest bekende vertegenwoordigers Millet en Rousseau, Diaz en Roza Bonheur zijn geweest. Geen wonder tevens dat door alle eeuwen heen de Fransche vorsten er gejaagd of er lustverblijven gesticht hebben. Zijn nu de schilders als het ware de stichters geweest van het zoo even genoemde, aan den Oosterzoom van het bosch gelegen, dorpje Barbizon, zoo hebbende Fransche vorsten de stad Fontainebleau gemaakt tot hetgeen zij heden ten dage is. Althans wat betreft het uiterlijk en de uitgestrektheid der stad, waarvan het historische slot en het park nog altijd de voornaamste factor vormt. Voor het overige is Fontainebleau thans een uiterst proper, zeer provinciaal en eenigszins aristocratisch garnizoensplaatsje. Daar het vrij centraal gelegen is, wordt het echter dikwijls als woonplaats gekozen door hen, die het woud willen leeren kennen. Vandaar zijn er een massa goede hotels, zoo goed zelfs dat het voornaamste er van (hotel de France et d'Angleterre) alleen opgericht schijnt voor milliardairs, die er dan ook dikwijls hun intrek nemen, en dat den Shah van Perzië, naar verluidt, eenige jarea geleden de rekening, die hem gepresenteerd werd, veel te hoog voorkwam. Het hotel de „I'Aigle Noir", langer dan een eeuw bestaande, 't welk op eerstgenoemd in rang volgt, is, bij veel matiger prijzen, echter even goed en bezit in den eigenaar Moreau een eenvoudigen, weinig omslag makenden waard. Voor hen, die een pensions-prijs van 6 tot 12 francs daags willen betalen, bestaan er bovendien tal van hotels, waar men tevreden kan zijn. Hij die voor een dag of veertien naar Parijs komt, doet verkeerd er geen dag of drie af te nemen om Fontainebleau en zijn bosch te leeren kennen, nog liever dan het dichterbij gelegen Versailles, dat er in veel opzichten niet bij haalt. Wellicht is in den laatsten tijd echter de aandacht er meer op gevestigd dan voorheen. Ongeveer een maand geleden eenige dagen in bovengenoemd hotel de „I'Aigle Noir" vertoevende, hoorde ik er door sommige gasten Hollandsen spreken. Een en ander bracht me op het denkbeeld, in het vooruitzicht van zomerdagen, die toch wel eenmaal zullen aanbreken, iets over het schoonste oord van Noord- Frankrijk mede te deelen. Mijn doel is natuurlijk niet een reisgids te vervangen. Uit een dergelijk werk heeft de tourist natuurlgk in de eerste plaats zijn topografische kennis te putten. Doch wanneer die eenmaal verkregen is, sal hij er niet kwaad aan doen het boek ter zijde te leggen en zich slechts van een goede kaart te bedienen om niet te verdwalen. Ook in het woud van Fontainebleau namelijk heeft de beschavende en kunstvaardige geest veel kwaad gesticht. Er zijn overal zoogenaamde curiositeiten ontdekt. Daar zijn boomen van zooveel meter dikte en zooveel hoogte, tweelingboomen, hunnebedden die bewegen wanneer men ze aanraakt, rotsen van stalactieten, zelfs medaillons in rotsen gehouwen en wat dies meer zij. Wanneer men een gids voor het bosch doorloopt, is het of die merkwaardigheden het doelwit van den reiziger behooren te vormen. De bewerkers van dergelijke werken schijnen samengespannen te hebben met de administratieve autoriteit, die op al de bedoelde punten pleisterplaatsen, herbergiers, tevens kooplui van onestbetische souvenirs heeft gevestigd, om den toerist bij voorkeur naar zulke kenniskraampjes te lekken. Het werkelijk schoone wordt zoodoende door hem, die het woud voor het eerst betreedt, vaak voorbij gezien. Hij , die eenige dagen beschikbaar heeft om er in te huis te raken, wapene zich met een goede kaart, die hij eerst terdeeg bestudeerd heeft en late al de „itinéraires" of wandelingen in den reisgids opgegeven, ter zijde. Hij doet het best door nu eens van Fontainebleau, dan weer van een aan den zoom van het woud of van een aan de Seine liggend dorp als uitgangspunt een ontdekkingstocht te ondernemen in een zelf door hem te bepalen district van het bosch, waarvan hij de oppervlakte met de schaal van de kaart gemakkelijk kan berekenen. En hij zal zich niet beklagen, ook al komt hij na een marsch van een uur of zes (die hij trouwens door zelf te kiezen 5 verschillende malen kan afbreken) vermoeid tehuis. De meest verharde boulevardganger zal dan, als hij eerlijk wil zijn, bekennen een onvermengd genot te hebben gesmaakt, --- Uit de Provincie. (Part. CorrJ Kollumerland c. a, 9 Juli. In de gisteren gehouden vergadering van den Raad dezer gemeente werd o. m. medegedeeld, dat aannemer van de verbetering der Kollumerzwaagstervaart is geworden H. Brouwer te_. Zwaagwesteinde vodr ƒ397. Besloten werd tot opheffing van den cursus voor M. U. L. O. te Kollum, wegens te geringe deelname. De heer J. Westerkamp, die aan dezen cursus was verbonden voor de vreemde talen, zal voortaan gebruik mogen maken van een der localen der openbare school, indien voor die vakken nog privaatonderwjjs word* gevraagd, terwijl aan onvermogende leerlingen, het hoofd der school gehoerd, gelegenheid «al worden gegeven, hieraan deel te nemen. Aan de werkliedenvereenigingen zal in den aanstaanden winter wederom een subsidie van 15 ets. per bundel bewerkt vlas worden verleend. Verder werden nog goedgekeurd :1. een ontwerp-verordening op de hondenbelasting, 2. de begrooting der gezondheidscommissie over 1908 waarin deze gemeente is betrokken voor een bedrag van ƒ 59.28% en de geloofsbrieven der op 4 Juli j.l. herkozen leden van den Raad. Menaldum, 9 Juli. De algemeene vergadering van de vrijz. kiesvoreeniging „Menaldumadeel", heden gehouden te Marssurn bij J. v. d. Plaats, werd door 34 leden bezocht. Na eene ampele beraadslaging en bespreking werd besloten, om zich bij de aanstaande herstemming van leden van den Gemeenteraad van elke aanbeveling te onthouden. Wierurn, 9 Juli. Het vorige jaar was er sprake van, dat uit onze woonplaats, evenals uit Moddergat, enkele meisjes naar Emden zouden gaan, om daar werkzaam te zijn bij het zouten enz. der gevangen haring. Het is toen evenwel bij het voornemen gebleven. Ditmaal bestaat weer het plan en het gaat door: ean zevental heeft zich verbonden en wacht op bericht om te vertrekken. Voldoet het goed, dan volgen er een volgend jaar zeer waarschijnlijk meer. --- Gemeeateraadsverkiezingen. Bij de gehouden stemming van leden van de Gemeenteraden, ter voorziening in de vervulling der plaatsen van de leden, die met den eersten Dinsdag van September a.s. aftreden, zijn in na te noemen gemeenten gekozen. Hel Bildt, 9 Juli. Aan de stemming voor 4 leden van den Raad dezer gemeente namen heden 637 kiezers deel. Het getal galdige stammen bedroeg 625 en de volstrekte meerderheid derhalve 313. Uitgebracht waren op de heeren: K. van Zandbergen , s.-d., 460; S. J. Hoogland , lib., 287 , E. van der Meer, lib., 281; J. Geerts , s.-d., 255; W. J. Hoogterp, lib., 251; J. Weidema, s.-d., 225; G. Pars, a.-r., 169; J. Kooi, a.-r., 144 ; K. Feersma, a.-r., 142, en A. J. van der Ploeg, a.-r., 101 stemmen. Gekozen is dus de heer K. van Zandbergen, terwijl eene herstemming moet plaats hebben tusschen de heeren: Hoogland, van der Meer, Geerts, Hoogterp, Weidema en Pars. Hemel. Oldeph. en Nw., 9 Juli. Verkiezing van drie leden. Uitgebracht op de heeren: A. A. Bajema, c.-h., aftr., 221 en K. A. Bajema, a.-rv 150, beiden te Warns, K. Bo3ma te Nijega, c.-h., 173, O. J. Krul te Molkwerum, 1., aftr., 255, K. J. Quak, L, 150 en B. Untema, c.-h., 239, beiden te Hemelum en P. N. v. d. Zijpp te Warns, 1., 186 stemmen. Van de 749 kiezers waren 551 opgekomen. Daar bij het stembureau te Warns bezwaren waren ingebracht tegen het aan sommige candidaten toegekend aantal stemmen en dit van invloed kan zijn op het getal personen dat in herstemming kwam, werden heden door het hoofdstembureau de bij het stembureau te Warns ingeleverde briefjes opnieuw opgenomen. Het gevolg hiervan is geweest, dat herstemming moet plaats hebben tusschen al de zeven candidaten. Hennaarderadeel, 9 Juli. De uitslag der stemming van 3 leden is geweest als volgt: W. v. d. Velde, chr.-h., aftr., 268 st.; J. Osinga, chr.-h., 241; F. v. d. Bos , a.r., aftr., 377; A. Gaastra, a.-r., aftr., 253; IJ. Heeg, vrijz., 176; D. Schuurman, vrijz., 175, en Tj. Zandstra, vrijz., 212 stemmen. Gekozen de heer F. v. d. Bos; herstemming tusschen de heeren: A. Gaastra, J. Oainga, W. v. d. Velde en T. Zandstra. Wonseradeel, 9 Juli. Verkiezing 5 Raadsleden Geldige stemmen 1667. Uitgebracht op de heeren : T. H. de Boer te Burgwerd, lib., 727; H. I. Boersma te Hartwerd, c.-h., 937; T. Boshuijer te Witmarssum, R.-k., 910 ; J. Haisma te Tjerkwerd, lib. 690 ; L. J. Hilarides te Pingjum lib., 709; R. D. Politiek te Wons, c-h., 937 ; T. H. Rinia te Cornwerd, lib., 722; D. L. Scheepsma te Schettens, a.-r., 959; K. T. Westra te Witmarssum, lib., 718; J. W. Wijnia te Lollum, a.-r., 908; zoodat gekozen zijn de heeren Boersma, Boshuijer, Politiek, Scheepsma "en Wijnia. --- Feuilleton. JONKER NIGEL. Vrij naar het Engelsch VAN A. CONAN DOYLE. 61. De Bretagners waren er nog niet; de edellieden stegen dus af en verzamelden zich rondom den bevelhebber. Zij deden hun vizier open en praatten onder elkaar over de dingen die komen zouden. „Bij St. Dunstan V riep Percy uit, terwijl hij in de handen wreef en met zijn voeten stampte, zoodat het staal rinkelde. „Ik zal blij zijn als wij aan 't werk gaan, want ik ben verkleumd van de koude." „Ik beloof u dat ge 't warm genoeg zult krijgen", antwoordde Calverley. „Of koud voor eeuwig. Ik zal kaarsen branden en de klok laten luiden in de kapel te Alnwick als ik er beelshuids afkom. Maar wat er ook gebeure, het zal een prachtig gevecht worden heeren, een gevecht dat ons vooruit zal helpen. Wij zullen er stellig en zeker eer mee inleggen Als wij het ar levend afbrengen." „Ge spreekt de waarheid, Thomas", zeide Knolles terwijl hij zijn gordel aantrok. „Wat mij betreft, ik heb niet op met zulke gevechten , alleen voor eigen pleizier en roem en niet voor de zaak van den Koning en het welzijn van leger en vaderland. Maar een tijd van wapenstilstand kan men niet beter gebruiken dan wij het nu doen zullen. Waarom zijt ge zoo stil, Nigel?" „Ik keek naar Josselin, edele beer, het ligt, als ik het goed begrepen heb, aan gene zijde van dat bosch. Ik zie geen teeken van leven, geen toebereidselen hoegenaamd. Het zou ontzettend jammer zijn als zij door de een of andere reden verhinderd waren te komen." Hugh Calverley lachte bij het hooren van die woorden. „ Daar behoeft ge u niet ongerust over te maken, jonker. Robert de Beaumanoir is zoo vurig vau geest en zoo moedig , dat hij desnoods alleen zou komen. Ik sta er voor in dat hij zich hier naar toe zou laten dragen als hij op zgn sterfbed lag en sterven op het weiland uitgestrekt." „Daar hebt ge een waar woord gesproken", voegde Bambro er bij. „Ik ken hem en zgn gevolg. Ge zult moeilijk dertig dapperder mannen en bekwamer krijgslieden kuunen vinden in de geheele christenwereld. Wat de uitslag ook moge wezen , wij zullen er eer mee inleggen. Ik heb steeds een versje in mijn hoofd, dat de vrouw van een Fransch boogschutter mij aanbood toen ik haar een gouden ara-baad achaak na de inneming van Bergerac. Zij was van het oude geslacht van Merlin en had de zienersgave van hem geërfd. Het luidde aldus: \ „Twixt the oak tree and the river, „Knightly fame and brave endeavour, ,Make an honoured name for ever." Mij dunkt ik zie den eik en de rivier ligt daar ginds. Dat is zeker een goed voorteeken voor ons." De Duitsche schildknaap kon zijn ongeduld niet bedwingen gedurende dit verhaal van zijn chef. Hij bekleedde wel is waar een ondergeschikten rang, maar geen hunner had meer ondervinding op het gebied van den oorlog en kon beter vechten dan hij. Hij viel hem nu dan ook eensklaps in de rede. ,Het zou wel zoo verstandig wezen ab wij in slagorde werden geplaatst en een plan tot den aanval maakten, in plaats van naar de versjes van Merlin te staan luisteren of naar andere oude wijvenpraatjes", zeide hij. „Op onze eigen sterke armen en goede wapenen moeten wij vandaag kunnen rekenen. In de eerste plaats wou ik u vragen, Sir Richard, wat wilt ge dat zal geschieden indien ac misschien in 't midden van het gevecht kemt te Tallen?" , _ ir „_. • Bambro keerde zich tot de andere edellieden. Indien dat het geval mocht we_ea h-aren. verlang ik dat het commando wordt opgedragei» aan mijn schildknaap Croqüart." Er ontstond een oogenblik stilzwijgen, ds edellieden keken elkander teleurgesteld aan. ,Het was Knolles die het stilzwijgen verbrak. „Ik zal doen wat ge verlangt, Richard, ofschoon het voor ons, ridders, hard is te ■ moeten dienen onder een schildknaap. Doch het past ons niet op dit oogenblik oneenig te wezen en ik heb altijd gehoord dat Croqüart een zeer moedig en dapper man is. Daarom beloof ik bij bet heil van mijn ziel, dat ik hem als chef zal erkennen zoo gij mocht komen te vallen." „Ik beloof het ook, Richard!" sprak Cal. verley." „Ik ook!" riep Belford. „Maar ik hoor muziek en zie hun vaaudels tusschen de boomen door» schemeren." Allen keerden zich om, en geleund op hun korte speer wachtten zij de nadering ai van de mannen van Josselin, xoodra de troep zich vertoonde op het open veld. Drie heraotaa met den hermelgnen mantel van Bre._gn.om hun schouders bliezen luide op zilveren trompetten. Achter hen reed een kolossale san steen w* paard gezeten; bij droeg de Unwr van Josselin, met de negen rozen op een Sft___l-Jten veld» Daarop velgden de kampioenes, twee aan twee, vnïtien ridder» en vijftien schildknapen, ieder met ontvouwden wimpel. Dan volgde op een draagstoel geseten eenouds priester, de bisschop van Rennes, de Heilige Sacramenten dragende in de hand om den stervende het plaatste oliesel toe te dienen. De optocht eindigde met honderden mannen en vrouwen uit de omliggende dorpen en het geheele garnizoen van Josselin, zooals de Engelsche soldaten , ongewapend. Het eerste gedeelte had reeds het open veld bereikt, toen de achterhoede nog tusschen de boomen onzichtbaar bleef. De strijders schaarden zich tegenover de Engelschen eu het gevolg aau den kant van den weg. Met nieuwsgierigen blik aanschouwden de Engelschen de fraaie vaandels en banieren van hun tegenpartij, want op die wapperende vlaggetjes en schitteronde kleederen stond een taal geschreven , die zij niet konden ontcijferen. Zij kenden de wapens niet van de Fransche edellieden.Het vaandel van Beaumanoir, een blauw veld met zilveren figuren en het motto : „J'ayme qui m'ayme" was genoeg bekend. Omtrent de andere wapens was het Calverley die inlichting meest geven , hetgeen hij ook zeer gaarne deed. „Bij de drie Duitsche koningen!" riep Croqüart uit, „wij zullen het hard te verantwoorden hebben vandaag, ik heb nog nooit zooveel dappere sirijaers bij elkaar gezien. Daar ginds staat Yves Chernel, bijgenaamd de IJzeren man, Caro de Bodegat, dien ik ook reeds menigmaal ontmoet heb — dat is die man met de drie hermelijnen randen op een scharlaken veld. Daar heb je Alain de Kéranais, die is linksch denk daaraan, hij slaat met de haud waar geen schild zit." „Wie is die kleine, dikke man?" vroeg Nigel, „met dat zwart en zilveren schild. Bij St. Paul, hij schijnt mij een stevige vent, een waar men eer aan beleven kan, want hij is bijna even breed als hij lang is." ■"■"•• " „Dat is Sir Robert Raguenal", antwoordde Calverley, die door zijn langdurig verblijf in Bretagne goed op de hoogte was. „Men zegt dat hij een paard kan optillen en op zijn rug wegdragen. Pas maar op dat ge geen slag van hem krijgt; geen wapenrusting, zegt men, is daartegen bestand. Maar daar komt de dappere Beaumanoir aan, het is zeker tijd om te beginnen." De Bretagner bevelhebber kwam op Bambro toe en schudde hem de hand. „Bij St. Cadoc! wat een aangename ontmoeting, Richard ; wij kunnen geen beter middel bedenken om den wapenstilstand te houden." „Ja Robert, wij zijn u zeer dankbaar, want ik zie dat het u moeite heeft moeten kosten zooveel dappere edelen bij elkaar te verzamelen. Indien allen komen to vallen, zullen er niet veel adeïlijko families zijn in Bretagne die niet in rouw worden gedompeld." „Neen, wij hebben geen een van de hoogstgeplaatste edellieden van Bretagne; geen Blois, geen Leon , geen Rohan , geen Conan vecht heden mede. En toch zijn wij allen edellieden van rang en geboorte, en wij zijn allen bereid ons leven te wagen op het verlangen van onze geliefde en om den ridderstand hoog te houden. En nu Richard, wat is uw verlangen, wat zullen wij afspreken?" „Wij zullen voortgaan totdat een der beide partijen het niet langer kan uithouden, want daar het ecu zeldzame gelegenheid ia on meu _»ü_a nooit zooveel dapperen bijeen ziet, moeten wij daar zooveel mogelijk gebruik van maken.'' „Richard, uw woorden zijn schoon en goed. Het zal geschieden zooals gij verlangt. leder mag vechten zooals hem dat goeddunkt, zoodra de herauten het sein gegeven hebben. Indien iemand ons komt storen, zal hij worden opgehangen aan gindschen eikeboom." Met een saluut trok hij zijn vizier neder en keerde terug tot de zijnen, nedergeknield rondom den ouden bisschop, die hun den zegen gaf. De herauten reden rond met een waarschuwend woord tot de toeschouwers; toen maakten zij halt bij de twee troepen, die tegenover elkander geschaard stonden op ruim vijftig meter afstands van elkander. Viziers werden dichtgesloten en allen waren van het hoofd tot de voeten door een metalen pantser bedekt, enkelen van geel koper, maar verreweg de meesten van staal. Alleen hun schitterende oogen straalden elkander tegemoet. Een oogenblik bleven zij aldus staan. Daar weerklonk de luide stem van den heraut: „Allo_"! hij liet de opgeheven hand zakken en de twee rijen mannen snelden zoo vlug hun wapenrusting het hun veroorloofde op elkander toe en ontmoetten elkander in het midden van het slagveld. Een luid wapengekletter kondigde die oatmoeting aan; het was of men zestig smeden op hun aanbeeld hoorde slaan. En de luide bijvalsbetuigingen van de omstanders zouden dit helsch lawaai nog haast hebben overstemd. De strijders waren zoo verlangend op elkaar los te stormen, dat er van regel of slagorde geen sprake waa; de twee troepen vormden dadelijk één woedende, kletterende massa; nu werd men tegen den eene, dan tegen den andere der. tegenpartij aangeworpen. Geen andere gedachte • scheen hen te bezielen dan met speer of bijl zooveel mogelijk onheil toe te brengen. Van een fraai gevecht waa geen sprake; de illusie van Nigel, om zich door een heldendaad te onderscheiden, zou niet verwezenlijkt worden. Hem was ten minste het lot van den dappere beschoren: hij was de eerste van allen die viel. Moedig had hij zich zelf een plaats gekozen zoo dicht mogelijk tegenover Beaumanoir, en hij liep dan ook regelrecht op den aanvoerder der Bretagners af, zich herinnerend dat de aanleiding tot den strijd yan hen beiden uitging. Maar nog voordat hij zijn tegenpartij ontmoette, werd hij door zijn eigen krijgsmakkers omsingeld, op zijde geduwd, vlug en licht en klein als hij was en zoodoende kwam hij in botsing met Mam de Kéranais, den zwaardvechter met de linkerhand, en wel met zulk een hevigheid, dat de twee mannen op den grond rolden. Vlug als een hert sprong Nigel overeind en boog zich over den Bretagner heen, toen de ontzettend sterke dwerg Raguenal zijn knots met kracht deed neerkomen op het achtergedeelte van zijn helm- Met een kermend geluid viel Nigel voorover, het bloed stroomde hem uit den mond, den neus en de ooren. Daar lag hij, bewusteloos op deu grond, met de voeteu getreden door beide partijen, terwijl dat schoone gevecht, dat hij met zoo vurig verlangen had tegemoet gezien, zonder hem werd voortgezet (WetiJ vervolg*? --- LEEUWARDER COURANT van Donderdag 11 Juli 1907. TWEEDE BLAD. --- BINNENLAND. LEEUWARDEN, 10 Juli. Stadsnieuws. Eergisteren hield de postduivenvereeniging „de Noordster" alhier een nationaal concours met hare duiven, vanaf Berlijn 569 kilometer. De duiven, 8 Juli 's morgens met betrokken lucht en sterken tegenwind om 5 uur gelost, bereikten hare respectieve hokken als volgt: le prijs, duif van den heer H. Walstra, 9 Juli 's avonds 6 uur 47 m. 17 sec.; 2e prijs, duif van den heer S. Bolman , 's morgens 8 uur 20 m. 15 seo.; 3e prijs, duif van den heer Fr. H. J. Rolf von den Baumen, 's morgens 11 uur 45 m. 10 sec; 4e prijs, duif van den heer S. Bolman, 's namiddags 1 uur 15 min. 5 sec.; 5e prijs, duif van den heer J. Haanstra, 's namiddags 3 uur 14 m. 27 sec. le prijs aan getoonde duif van den heer S. Boltnanj 2e prijs idem van den heer Fr. H. J. Rolf voa den Bauwen. Zaterdag 13 Juli a.s., 's namiddags 3.23, keeren uit de Harskamp alhier terug de le en 2e compagnie van het 2e bataljon 9e regiment infanterie, respectievelijk onder commando van den kapitein A. G. J. Dumans en jhr. K. A. A. von Steiger. --- Kaatspartij te Harlingen. Heden , Woensdag, wordt te Harlingen eea groote kaatspartij gehouden vanwege de kaatsvereeniging „Eendracht", die bijzonder interessant belooft te zijn. De sterkste parturen sullen met elkander in het strijdperk treden. Het puik der kaatsers heeft zich aangemeld en de p.rtuarformeering heeft naar verkiezing der kaatsers plaats gehad. Als eerste prijs is uitgeloofd / 75, benevens drie verguld zilveren medailles, aangeboden door de Vereeniging tot bevordering van het Vreemdelingenverkeer te Harlingen. De tweede prijs bedraagt ƒ3O, uitgeloofd door den heer J. N. Wiarda , als derde prijs f 15. De lijst is als volgt samengesteld: 1. S. Kooistra, Witmarsum; Tj. Kooistra^ Dokkum, en M. Helfrich, Kimswerd. 2. C. Werkhoven, Witmarsum; R. Anema, Schingen, en C. Helfrich, Kimswerd. 3. Sj. Kooistra, W. Kooistra en J. Kooistra, Dokkum. 4. J. Reitsma, Pingjum; K. Terpstra, Beetgum,. en P. Hovinga, Engelurn. 5. Sj. Dijkstra, T. Zwart en F. Groondijk, Tjummarum. 6. D. Visser, A. Dijkstra en J. Hondema, Harlingen. 7. R. Zaagmans en J. Zaagmans, Witmarsum, en N. Noordenbroek, Midlum. 8. R. Feitsma, Wommels ; H. v. d. Feer, Oosterlittens, en A. Terpstra, Oosterend. 9. J. Ozinga, A. Pollema en S. Tigchelaar Wijnaldum. 10. S. Vijver, J. Soolsma en H. van Haitsma, Franeker. (Zie telegr.) --- De heer van der Zwaag Tweede Kamerlid en Gedeputeerde. Men meldt ons uit Gorredijk: De heer G. L. v. d. Zwaag alhier, die heden de benoeming als lid der Gedeputeerde Stalen heeft aangenomen, zal ook het lidmaais-h-p dier Tweede Kamer voor Schoterland blijven waarnemen, althans voorloopig. Mocht .reatoeel blijken, dat de waarneming van Wide betrekkingen te bezwarend wordt, dan ligt het in de bedoeling, om na gepleegd overleg voor welke, voor eene der f unctiön te bedanken. De beer v. d Zwaag zal zijne woonplaats niet naar Leeuwarden overbrengen , zooals verondersteld werd, dat big aanneming der benoeming het geval zou worden; hij blijft hier wonen. Overeenkomstig art. 53 der Prov. Wet is hij genoodzaakt om te bedanken voor het lidmaatschap (2e district) van den Raad der gemeente Opsterland. Ook de redactie van het hier verschijnend blad der volkspartij de Klok zal hij niet blijven voeren, doch aieh daarvoor van hulp voorzien; de verantwoordelijkheid blijft echter geheel bij deu heer v. d. Zwaag berusten. ---