LEEUWARDER COURANT van Vrijdag 25 April 1909. DERDE SLAD. --- Gereformeerde ziekenverzorging. Zooals we gisteren in ons bericht van de bjj den heer Visser te Leeuwarden gehoudeu vergadering van de „Vereeniging ter bevordering van Gereformeerde ziekenverzorging" hebben toegezegd, volgt hier een résumé van het door de heeren professor L. Lindeboom te Kampen en ds. N. Diemer te Dronrijp gesprokene met het daarop gevolgd debat. Het onderwerp van deu eerste was: „Is samenwerking van de „Vereeniging van Gereformeerde ziekenverzorging" met „Het Groene Kruis" wenschelijk ?" De vraag is van actueel belang, zegt spreker. De vereeniging „Het Groene Kruis" ontwikkelt groote kracht en vraagt de samenwerking van liefst allen, die in de verpleging van kranken belang stellen. Samenwerking, waar het even kan, is steeds vau belang op elk gebied (de spreker motiveert dit uitvoerig). Maar, als je wilt samengaan, dan moeten de personen, of de kringen, Waarmee je dit wilt doen, van dien aard zijn, dat je er mee kant samenwerken." Nu wijst reeds het feit, dat de vraag gedaan wordt: „Is samenwerking met „Het Groene Kruis" mogelijk?" op twee dingen. Ten eerste ligt daarin, dat zij, die de vraag doen, meenen, dat er toch wel reden is om er eens over te denken en in de tweede plaats, dat die wenschelijkheid niet zoo heel duidelijk is, dat er bezwaren aan zijn verbonden. Wat spreker betreft, hij wil beginnen met zijn antwoord. En dit antwoord is: Samenwerking om elkander te helpen is, 't zij met „Het Groene Kruis" of met welke and.re vereeniging gewenscht, als die hulp dient om elkaar onderling te steunen, maar alleen in zooverre , als dit kan geschieden zonder elkaar te schaden. Zegt men, dat dit een algemeene uitspraak is, dan geeft spreker dit toe, doch het bijzondere behoort in het raam van het algemeene. En nu staat het wel vast, dat op menige kleine plaats vooral de samenwerking, die spreker op het oog heeft, noodig zal zijn; zonder deze zou elk op zich zelf te zwak zijn. Verder wil spreker echter niet gaan en op de vraag: is voor de leden onzer vereeniging aansluiting bij „Het Groene Kruis" wenschelijk, is sprekers antwoord: ja, in zoover dit kan dienen om betere middelen ter verpleging der zieken te verkrijgen — anders niet. Spreker stelt zich voor, dat er in elke plaats een afdeeling is van „Het Groene Kruis", maar daarnaast een afdeeling van deze vereeniging. Uit dit standpunt volgt reeds, dat er aan een oplossing dezer vereeniging in „Het Groene Kruis" niet kan worden gedacht. De afdeelingen dezer vereeniging hebben een eigen werkkring ; daarbij kan die afdeeling met „Het Groene Kruis" contracteeren over het gebruik van verplegingsmateriaal, dat laatstgenoemde vereeniging reeds heeft. Met het gebruik dier middelen is geen beginselquaestie gemoeid. Er wordt samengewerkt om de verpleging der kranken zoo uitnemend mogelijk te maken. Spreker meent echter, dat „Het Groene Kruis" zich daarmee niet tevreden stelt, het wil meer. Maar daarbij doet zich de vraag voor: wat grondslag heeft „Het Groene Kruis"? Die vereeniging wil, volgens haar statuten, de ziekenverpleging bevorderen. Maar wat is zij ? Waar gaat ze van uit ? Wat is ze in geestelijk opzicht ? Het antwoord op al die vragen is negatief. „Met eerbiediging van ieders staatkundige en godsdienstige overtuiging" zeggen haar statuten. Nu, over die staatkundige overtuiging zal de spreker zich thans niet druk maken, maar — ziekenverpleging is beslist onmogelijk, zonder dat men weet, wat men op godsdienstig gebied wil; daar heeft men niet te doen met doode middelen, maar met den mensch, met God ; daar geldt het de vraag: voor of tegen den Christus Gods. (In dit verband gewaagt spreker van een christelijke medische faculteit). Wij hebben daar te doen met menschen, die verplegen en met menschen, die verpleegd moeten worden. Deze laatsten nu hebben niet genoeg aan voldoende lichamelijke verzorging; hun moet ook gegeven worden, wat hun ziei kan heiligen en troosten. De hoofdzaak is niet het lichaam, maar de ziel. Natuurlijk zijn er heel uitnemende verplegers en verpleegsters, die echter over God en zijn gebod niet denken mis de Gereformeerden. En daarom kunnen dezen nooit in onzen dienst zijn, wij zouden ze onze kranken niet kunnen toevertrouwen. Wij willen verplegers en verpleegsters, die zich den Christus niet schamen. Nu wil „Het Groene Kruis" ook verplegers en verpleegsters zenden. Neutraal kunnen dezen echter niet ziju; wat van roomschen of vau humanistischen kant komt is nooit neutraal. Van een innerlijk samengaan kan dus geen sprake zijn, evenmin als dit mogelijk is gebleken op het gebied van de school. Wilde men het toch beproeven, het zou op verbittering onderling uitloopen. Daarom zou ,Het Groene Kruis" wijs doen, als het zijn werkkring beperkte tot de doode middelen. --- Debat. De heer P. de Vries Jz., arts te Oosterend en secretaris van het hoofdbestuur van „liet Groene Kruis" in Friesland, zegt, dat deze vereeniging (G. K.) er steeds naar heeft gestreefd zooveel mogelijk de samenwerking op het gebied der ziekenverpleging te bevorderen. Waar do vereeniging sprak van verpleegsters, heeft ze steeds alleen op het oog gehad wijkverpleegsters, dio bij de zieken rondgaan en niet in het gezin worden opgenomen. En in sprekers gemeente, waar de Gereformeerden zeer talrijk zijn, is juist op de aanstelling van wijkverpleegsters aangedrongen. De vereeniging ,Het Groene Kruis" heeft steeds getracht en zal dit blijven doen, de godsdienstige gevoelens van anderen te ontzien. Ds. S. Huismans, van Anjum, lid van het hoofdbestuur van „Het Groene Kruis" in Friesland, gaat met de hoofdstrekking van het betoog van prof. Lindeboom mee. In Anjum is ook een afdeeling van „Het Groene Kruis". Maar in de statuten is uitdrukkelijk de bepaling opgenomen, dat de afdeeling niet zal doen aau de aanstelling van verplegers of verpleegsters. En zulke afdeelingen zijn er meer in Friesland. Deze kunnen nu zeer goed met „Het Groene Kruis" samenwerken eu in alle voordcelen dier samenwerking deelen. Van de zijde der Gereformeerden is men dus in dezen wel waakzaam. De heer Huismans is verder van oordeel, dat de inleider de statuten van „Het Groene Kruis" niet bijzonder goed schijnt te hebben begrepen; de uitdrukking toch omtrent de neutraliteit heeft alleen betrekking op de aansluiting der afdeelingen. Te Reitsum is een afdeeling van de Vereeniging ter bevordering van Gereformeerde ziekenverzorging, die hetzelfde doet wat een afdeeling van „Het Groene Kruis"dost; die afdeeling zou, meent spreker, evengoed zich bij^HetGroene Kruis"kunnen aansluiten. Als de Gereformeerden slechts waakzaam zijn , is er geen gevaar. Spreker raadt daarom aan tot aansluiting bij „Het Groene Kruis", maar tevens tot het oprichten van eigen afdeelingen en het aanstellen van verpleegsters van eigen richting. Onze Gereformeerden, zegt spreker, zijn echter v.og laksch en daarom rijst de vraag: kunnen wij geen gebruik maken van de verpleegsters van „Het Groene Kruis", om zoo die vereeniging in naar pogen te steunen ? Spreker zelf geeft een bijdrage voor dat doel. In de humanistische verpleegsters is toch ook wel iets goeds eu dat goede is wel een contributie waard , mits maar de noodige neutraliteit zij gewaarborgd. Heeft spreker een ziekenverpleegster noodig, dan neemt hij de humanistische, als er geen andere is. Niemand zou anders doen. Met den geneeshesr gaat het evenzoo. En waar wij nu gebruik maken van die hulp en van de middelen ons van die zijde verstrekt, daar is het billijk, dat wjj ook bijdragen in de kosten. Spreker is dus voor samenwerking met „Het Groene Kruis" niet slechts wat betreft de doode middelen, doch ook wat de verpleegsters betreft, als daarbij rekening wordt gehouden met het grootste deel der bevolking. Ds. Oeg e m a ging met den voorzitter mee; samenwerking is mogelijk noch wenschelijk met het oog op ons (sprekers) beginsel. Ds. v a n E s meent, dat de inleider zich niet aan het punt der agenda heeft gehouden; had hij dit wel gedaan, dan zou hij een mogelijk verkeerde uitwerking van zijn referaat hebben voorkomen. Het was hier toch niet de vraag: „zullen wij, Gereformeerden, ons aansluiten bij „Het Groene Kruis". Op de agenda is slechts sprake van samenwerking en deze veronderstelt minstens twee partijen. En wanneer nu samenwerking hier wordt veroordeeld, hoe moet het dan gaan in die plaatsen waar geen Gereformeerde ziekenverzorging is ? Daar zou men dan uitgesloten zijn van de hulp van „Het Groene Kruis". Wat zeker te bejammeren zou zijn. Wanneer dan ook deze vergadering daartoe leidde, zou spreker dit zeer betreuren. Ecu betere weg zou zijn, wanneer wij, als leden van „Het Groens Kruis", het daarheen trachtten te leiden, dat die vereeniging zich alleen bepaalde tot de doode middelen, hoogstens met de uitbreiding tot het aanstellen van wijkverpleegsters. Plaatselijk zouden wij dan moeten trachten te komen tot het oprichten van afdeelingen van de Gereformeerde ziekenverzorging. Er werd ook door nog anderen het woord gevoerd ; nieuwe gezichtspunten kwamen daarbij niet iv het debat. In zijn repliek verklaart de inleider, dat hij beslist geen organisch verband wenscht tusschen de twee vereenigingen, noch tusschen de afdeelingen van deze. En al neemt spreker, als hij niet kan krijgen, wat hij wenscht, evenals de heer Huismans, dankbaar aan, wat hem van humanisten wordt aangeboden, al is hij bijna zijn geheele leven behandeld door moderne geneesheeren, het christenvolk in Friesland roept hij toe: gij moogt uwe krachten niet laten verbreken door al het goede wat in „Het Groene Kruis" is, maar gij moet die krachten geveu voor een Gereformeerde ziekenverzorging. En tot het hoofdbestuur van „Het Groene Kruis" zegt spreker: verander uwe statuten, gij komt anders in moeiljjkheden; hij vreest, dat de macht, die „Het Groene Kruis" ontwikkelt, zal leiden tot een strijd, als zich heeft voorgedaan op het terrein van school en kerk. Spreker heeft den uitweg aangewezen (verandering der statuten); hij meent, dat geen Gereformeerde thans lid kan blijven van het hoofdbestuur van „Het Groene Kruis". Ook de heer Huismans diende nog van repliek. Wij volstaan met daaruit in de eerste plaats op te nemen, wat betrekking had op diens lidmaatschap van het hoofdbestuur van „Het Groene Kruis". „Ik ben lid van dat hoofdbestuur geworden", verklaarde de heer Huismans, „op aandrang van verschillende anti-revolutionairen, o. a. van ds. Bouwman te Hallurn. Deze heeft zich persoonlijk beijverd om mij in het hoofdbestuur te brengen. Of dit geoorloofd is, moet professor Lindeboom (deze had in ziju inleiding den heer Bouwman als een der gezaghebbenden aangehaald) dus maar met den heer Bouwman uitmaken". Verder constateerde de heer Huismans, dat de heer Lindeboom iv zijn repliek nu zelfs zoo ver ging, elke samenwerking te ontraden, uit vrees, dat daardoor de Gereformeerden in hun lakschheid zullen worden gestijfd. Spreker daarentegen acht die samenwerking niet slechts gewenscht en mogelijk, maar voor ons als christenen zelfs plicht. Wij hebben hier beneden toch ook rekening te houden met onze eenheid met onze stads- en dorpsgenooten. Samenwerking is hier plicht, om te toonen, dat wij ook nog de humaniteit weten te waardeeren. Onze eigen vereeniging, zegt spreker, heeft nog slechts 4 of 5 verpleegsters; wij komen dus ver achteraan. Deze dag zal echter geslaagd zijn , als hij in Friesland meer het besef heeft gebracht bij de Gereformeerden, dat dezen zich beter moeten aangrijpen , krachtiger handelen. Spreker eindigde met er zijn afkeuring over uit te spreken, dat door prof. Lindeboom aan ziju inleiding een te polemisch karakter werd gegeven. Hiermee was dit onderwerp afgehandeld. De heer ds. N. Diemer hield daarop een referaat over „Provinciale Ziekenhuizen" en verdedigde daarbij de stellingen reeds gisteren door ons aangehaald, 't Referaat hield een warm pleidooi in voor de oprichting van een eigen ziekenhuis, vooral om de daaraan te verbinden opleidingsschool voor ziekenverpleegsters en een even scherp verwijt over de lakschheid vau sprekers geloofsgenooten op dit terrein. Daarna kwam in behandeling punt 8 der agenda, een voorstel vau het hoofdbestuur, luidende: „De algemeene vergadering drage aau het hoofdbestuur op, tegen de volgende algemeene vergadering te komen met 't plan tot oprichting van een eigen ziekenhuis in het Noorden des lands, na voorafgaande mededeeling aan de afdeelingen, en machtigt het hoofdbestuur, zoo noodig tot het bijeenroepen eener vervroegde algemeene vergadering" en een idem van de afd. Ermelo, luidende: „De algemeene vergadering machtige het hoofdbestuur: a. om maatregelen te treffen tot het oprichten van ecu ziekenhuis in een der| noordelijke provinciën; 6. tot het uitschrijven eener daarvoor benoodigde geldleening tot een maximum van / 50,000". Er werd tamelijk lang over gediscussieerd. Tot eenig positief resultaat leidde de discussie niet. De voorzitter vond het verstrekken vau een opdracht nu juist niet bijzonder moeilijk, aber .... de uitvoering 1 Wenscht meu hier iv Friesland een eigen ziekenhuis, best . . . maar, laten de Friezen dan van hun sympathie getuigen door de noodige fondsen beschikbaar te stellen, anders . . . .! 't Slot was, dat eerlang de actie voor de zaak zal ter hand wordon genomen, dat vervolgens het resultaat daarvan voor November ter kennisse vau het hoofdbestuur zal worden gebracht eu dat dan, wellicht, dit in een vervroegde algemeene vergadering met een plan zal komen, Te 5 uur werd de vergadering gesloten. --- Rechtzaken. Rechtbank te Leeuwarden. Zitting van Woensdag 21 April. Saeske K., 21 jaar, boerenaibcidster te Sijbrandahuis, was op den 16 Maart nog in dienst bij Bouwe Ringnalda te Westergeest. In den vroegen morgen van dien dag kwam zij Ringnalda, die op zijn land werkte, waarschuwen, dat twee mannen met een valschen sleutel de kast hadden geopend en daaruit het geld hadden genomen. Doch een onderzoek naar dezen diefstal Sracht aan het licht, dat de huishoudster zelf den diefstal had gepleegd. Zij was, toen haar patroon nog sliep, naar diens slaapvertrek gegaan, had uit zijn pantalon den sleutel genomen, waarmede zij een kast opende, welke in haar kamer stond en nam daaruit weg twee portcmonnaies, in de eene waarvan 8 rijksdaalders, in de andere 6 guldens. Na deze daad werd de sleutel weer in den broekzak gestoken, waarna de huishoudster weer op bed ging. Het Ó. M. vroeg haar veroordeeling tot 3 maanden gevangenisstraf. Op 20 Maart J.l, wilden de agenten van politie Westra en v. d. Pas te Dokkum Rienk V., 30 jaar, sjouwerman aldaar naar het bureau brengen. Hij verstoorde nl. de openbare orde, terwijl hij in staat van dronkenschap verkeerde. Tegen deze overbrenging verzette de arrestant zich geweldig. Voor wederspannigheid eischte de officier 14 dagen gevangenisstraf. Jacoba Helfrich te Wartena werd op 3 Maart j.l. belccdigd door Sijtze 8., 60 jaar, zonder beroep aldaar. Aan dit feit was een woordenwisseling voorafgegaan, welke door Jacoba was uitgelokt. Eisch ƒ3 boete, subs. 3 dagen hechtenis Gebrekkig ontwikkeld, ziekelijk gestoord, ontoerekenbaar in staat van dronkenschap, aldus luidde de verklaring in het kort van den zenuwarts P. H. Westerhuis in de zaak van den 27-jarigen arbeider Frans G. te Leeuwarden, die voor verschillende feiten terechtstond, welke hem echter, volgens den getuige-deskundige, niet kunnen worden toegerekend. Sedert 1001 moest beklaagde onafgebroken voor den rechter verschijnen voor wederspannigheid of beleediging. Uit een maatschappelijk oogpunt en in het belang van dezen beklaagde noemde de officier het een dringende eisch, dat beklaagde in een krankzinnigengesticht wordt opgenomen. Hij requireerde ontslag van alle rechtsvervolging en plaatsing in een krankzinnigengesticht voor den tijd van één jaars Bovengenoemde persoon, benevens Frans P., 3? jaar, koopman te Leeuwarden en Tjerk M., 21 jaar, thans koloniaal te Harderwijk, stonden terecht voor huisvredebreuk in het café van T. de Groot te Leeuwarden, terwijl aan den eerste nog een paar feiten zijn ten laste gelegd. De officier vorderde ontslag van rechtsvervolging voor Frans G., en veroordeeling van de beide anderen tot 1 maand gevangenisstraf voor elk hunner, Tegen Reinder D., 22 jaar, arbeider, die in zijn woonplaats Dronrijp zich op 13 Maart verzette tegen den rijksveldwachter v, d. Laan en den gemeenteveldwachter van Dijck, die hem voor zijn eigen veiligheid en ter voorkoming van ordeverstoring naar zijn woning wilden brengen, werd I*4 dagen gevangenisstraf gevraagd. Gab'e Koldijk, een slager en Jacobus V., een bakker, wonen te Arum naast elkaar. De slager had een pot staan op het erf van den bakker; deze gelar.tte zijn buurman den pot daar weg te nemen. Een woordenwisseling volgde, toen aan dat bevel niet werd voldaan. Van woorden kwam het tot daden. Dr. bakkei sloeg den slager met een luiwagen, een eigendom van den mishandelde- De bakker ontkende opzettelijk te hebben geslagen, hij wilde den luiwagen over het hoofd van den slager wegwerpen^ Eisch ƒ 5 boete subs,, 5 dagen hechtenis. Ten slotte werd nog eens de naam van Frans D< afgeroepen, die zich had schuldig gemaakt te Leeuwarden aan diefstal van een kiel en een vest, toebehoorende aan Tjerk Miedema, thans koloniaal te Harderwijk. De eigenaar van deze kleedingstukken en Baukje Gerlofsma, als getuigen opgeroepen, waren niet verschenen. Met de behandeling der zaak werd evenwel voortgegaan. Terwijl beklaagde blijft ontkennen, komen de getuigen Miedema en B. Gerlofsma binnen. De officier achtte het ten laste gelegde door de verklaringen van de getuigen bewezen en vorderde veroordeeling tot 3 maanden gevangenisstraf. Uitspraak Woensdag a.s, --- Feuilleton. Een ridderlijke Struikroover. Naar het Engelsch van E.H. HORNUNG. 19. Kort vóór elf luidde men de klok, die anders de lieden des morgens tot den arbeid riep, en zij kwamen uit hunne hutten stroomen, terwijl de drie heeren op de veranda stonden. Het open einde dier veranda liep naar het oosten, maar de zon stond thans zoo hoog, dat zij nauwelijks daarbinnen viel. Met verstandig overleg had Carmichael de tafel, die als kansel en altaar moest dienen, aan dit open einde opgesteld en daarnaast een watervat, om koelte te verschaffen. De lieden kwamen aanloopen en zetten zich op stoelen, kisten, koffers, die in dit geïmproviseerde heiligdom als kerkbanken dienden. Carmichael zat met de beide employés in de eerste rij. Nu hield de klok op, en die haar geluid had kwam zacht nader en ging op zijn plaats zitten. Er was een pauze, toen verscheen de kapelaan met een bezorgd gezicht. „De bisschop zou willen weten, of uwe lieden allen bijeenzijn," fluisterde hij over den lessenaar. Carmichael wendde het hoofd om en zag rond. „Geen man ontbreekt," antwoordde hij. „Een brutaliteit van den bisschop", zeide hij tot zijn buurman, terwijl de kapelaan verdween. „Een snaaksche kerel, die kapelaan," zeide de buurman. „Houd je mond! Zij komen." Het gcruisch van jachtlaarzen, die de bisschop droeg, liet zich op het onzichtbare deel der veranda, die om het geheele huis liep, hooren en kwam nader, en nu onderscheidde men ook den lichteren tred van den kapelaan. „Opstaan, gespuis," beval Carmichael over den schouder heen en alles stond, toen de beide geestelijken achter het zoogenaamde altaar traden. Carmichael had den grootsten lust de vergadering dadelijk op te heffen, want de bisschop droeg niet de gewone kleedij evenmin als de kapelaan, voor Mulfera was alles goed genoeg. Met vooruitgestrekten arm boog Carmichael zich voorover, toen een krachtige slem over de tafel riep: „zitten I" De gebaarde bisschop had den mond nog niet open gedaan, veeleer gaf de kapelaan het bevel, waaraan allen, behalvo Carmichael gehoorzaamden. „Wilt u zoo goed zijn, eveneens te gaan zitten," riep hij weer, „dan zal ik dadelijk de schijnbare fouten in den vorm verklaren, waarover u blijkbaar wildot spreken." Carmichael staarde hein door zïjn lorgnon aan. trok de schouders op en nam, een paar woorden brommend, zijn plaats weer in. „Op zijn weg hierheen," begon de kapelaan, „is den bisschop namelijk een ongeluk overkomen, waarvan hij zich nog niet genoegzaam hersteld heeft, om, zooals het zijn voornemen was tot u te spreken. Aller_oogen richtten zich op den bisschop, die in gebogen houding, de handen op den rug naast zijn kapelaan stond. „Er is iets gebeurd, wat men in onze dagen zeldzaam te hooren krijgt," ging de redenaar voort. „De bisschop werd eenige mijlen van uw eigen grens door spitsboeven aangehouden, toegesproken en als de arme man in de Schrift smalend behandeld." „Overvallen 1" riepen eenige stemmen. „Struikroovers",, een paar andere. „Ik dank u voor deze woorden," zeide de kapelaan, een buiging makend. „Ja hij werd overvallen door den struikroover, dien wij allen voor een ververouderd sprookje hielden. Werkelijk, mijnheer Carmichael " Do beheerder van Mulfera stond op, rekte zich tot zijn volle lengte, wierp het hoofd in den nek, zette de armen in de zijde en riep den kapelaan toe: bEn wat hebt u daarbij gedaan?" o kapelaan zette een monocle voor het oog. „Ik was het die hem aangevallen heeft. Mijn naam is Stingaree I" In hetzelfde oogenblik haalde hij een revolver te voorschijn en de zoogenaamde bisschop strekte de totnutoe achter den rug gehouden handen uit met in ieder een revolver. De scène, die nu volgde, spot met elke beschrijving, zij werd nog bespottelijker door Carmichael's schelden en Stingarec's korte, scherpe bedreiging, dat hij hem zou neerschieten als hij niet onmiddellijk ging zitten. Carmichael noodigde Stingaree met een vloek uit zijn woord waar le maken, waarop de achter hem zittenden hem met geweld op zijn stoel trokken en vasthielden. De squatter scheen de vruchteloosheid van zijn tegenstand in te zien en hield zich rustig. „Indien een uwer wape.is bij zich heeft," riep hij over zijn schouder, „dan moet hij hem neerschieten als een dollen hond. Wanneer gij echter allen zoo argeloos in de val geloopen zijt als ik, dan zullen wij hooren wat de vlegel te zeggen heeft." „Heb dank', mijnheer Carmichael," zeide Stingaree, toen er nu betrekkelijk stilte intrad. „U/ zijt een man naar mijn zin, en ik zou u gaarne in plaats van dezen simpclcn kameraad aan mijn.' zijde hebben. Hij ziet er anders niet kwaad uit* als bisschop," voegde hij eraan toe, op zijni kameraad met de twee revolvers wijzend, „maar. den mond mag ik hom niet laten open maken. Bijl u, mijnheer Carmichael, is dat een heel ander,'. geval, ofschoon op uw manier van uitdrukking/ ook wel wat valt af te dingen." Dat pakte, en men lachte algemeen, alleen Gar michael bleef ernstig. ~U zijt wel niet hier gekomen om voor hansworst te spelen," zeide hij. „Wilt u de goedheid hebben mij te zeggen, wat u verlangt, opdat ik kan overleggen, of het de moeite loont mij door u te laten doodschieten. De gedachte, den dood uit de hand van een diefachtigen schurk te ontvangen, staat mij wel niet bijzonder aan, intusschen, men mag ook niet al te kieskeurig zijn. Voordat ik echter daarover een besluit neem, zou ik u nog willen vragen, wat u met den werkelijken bisschop en den werkelijken kapelaan gedaan hebt Indien u beiden vermoord hebt " Stingaree had totnutoe niet alleen geduldig, maar ook met goedkeurenden knik geluisterd, wat hem de gevangene, die met de tong nog zijn meester was, te zeggen had, maar Carmichael's laatste .woorden troffen hem op gevoeliger plaats. ",^!,ag lic} nicl m'*J van moord te beschuldigen", riep hij. „Ik heb er nog geen begaan, maar u tergt mij daarmede eon begin to maken. Wat bisschop Methven betreft, ik heb rnccr respect voor hem dan voor ocnig man in Australië, maar de beide paarden der heeren geestelijken waren het reeds waard, dot wij een aanval waagden. Alleen om de paarden heb ik hen lastig gevallen, ik heb hen niet eens aan een boom gebonden, zooals ik 3ftt met ieder ander gedaan heb. Wg hebben de fleeren eenvoudig van hunne kleeren en laarzen wvtdaan. wat bi.i de wit-fioeihüte van deze wenen dezelfde werking beeft als vastbinden — mijn makker was »van een andere meening." De gebaarde man schudde het hoofd, waarvan hij nu den gestolen helm had afgenomen en verklaarde, dat het de hoogste tijd wa 3 om op te breken. Hij was als struikroover even weinig bespraakt als in zijn hoedanigheid van bisschop, maar reeds deze enkele woorden bewezen, hoe goed Stingaree eraan gedaan had hem in zijn rol van geestelijke geheel te laten zwijgen. „Hunne kleeding, die ons zoo voortreffelijk past", ging Stingaree voort, „ja zelfs hunne laarzen hebben wij slechts geleend. Wij hebben elk van hen de onderkleeren gelaten, en hebben de heeren voorzichtigheidshalve met gebonden oogen in het kreupelhout geleid. Voordat wij afscheid nemen, zal ik ook nog nauwkeurig aangeven, waar een verkenningspatrouille hen vinden kan, vooreerst echter zult u de goedheid hebben allen op uwe plaatsen te blijven, met uitzondering van den boekhouder. Het spreekt vanzelf, dat ik de brandkast van binnen moet zien — verdere pretenties aan u zal ik niet stellen...." De roover hield op, er heerschte diep stilzwlj gen. „VVannecr er een boekhouder is, dan sta hij De voortreffelijke Chaucer scheen eeliler aan zijn plaats vastgegroeid te zijn * „Sta op," zeide CarmichaeJ, ..unclers zijn wij verloren." Maar, terwijl de boekhouder mcl bevende knieën wilde opstaan, had een zonderlinge gestalte, voor allen zichtbaar, slechts voor beide roovers niet, het open einde der veranda betreden en met een sprong wierp zich een groote man in zijden onderkleeren, wien daarbij de lange baard over de schouders vloog, gelijktijdig op beiden. Met kromme vingers omklemde hij van achteren de kelen van beiden, zoodat do hoofden der roovers met een bons tegen elkaar stieten en alle drie mannen vielen met de tafel op den grond. In dat inenschcnkluwcn knalden schoten, gelukkig zonder schade te doen, Carmichael stampte vol haat met de hielen zijner laarzen op Stinga* ree's hals, met den anderen voet op diens handgewricht, en in weinige seconden waren de bandieten overweldigd en ontwapend. Slingaree's hals en handgewricht waren half verpletterd, en zijn gezicht kleurde zich reeds zwart, toen men Carmichael eindelijk bewoog hem los le laten. „Ellendige wormen", brulde de iquatter, „Met de hoeven had ik hem tle ziel willen uittrappen." Dadelijk bukte hij naar het lorgnon, dat van den met zweet bedekten neus gegleden tras en hij gebruikte daarbij zulke uitdrukkingen, dat de groote nïan Tn den zijden onderpantalon protestee* ren moest, ofschoon hij nauwelijks adem genoeg daarvoor had.' ■ „Mijn naam is Methven", Zeide hij . I toe, dat wij ons in een uitzonderingstoestand bevinden, nnaar zoudt u niet eenige egards in a.-I*r willen nemen." Nu had Carmichael zijn lorgnon gevonden, zette het op en wierp het hoofd in den nek, om den bisschop aan te zien. Dan excuseerde hij zich als de beschaafde man, die hij van rechtswege had mo|ten zijn. „Beste vriend, ik begrijp u volkomen." riep de ander uit. „Wat doen wij met de roovers/' Hebt u ook handboeien in huis? Is de afstand ver tol aan het volgende politie-stationV" De volgende scène van dit drama was I karakteristiek voor de vertooners. Stingaree en zijn handlanger werden niet alleen van hand boeien voorzien, maar aan handen en voelen gebonden en ieder afzonderlijk in een blokhut opgesloten, waarvqur zich een wacht opstelde, dan werd een bereden bode naar het politiestation van Gear Corner gezonden, dt achtergeblevene* brachten geestdriftige h.>cra*kreten op bisschop Mcthven uit, waarop deze hun aantoonde, da! 7,i|i» ziel tegen het lichaam nar- opgewassen. Hu vpr' zocht alle aanwezigen een paar minuten naar do zoo goed voorbereide, maar zoo smadelijk "ft" wijde plaats van de godsdienstoefening terug *9 keeren, waar hij hen allen dien avond voor de tweede maal bijeen hoopte te vinden, indien het hun niet tegen de horst stuitte hem opnieuw en in waardiger gestalte te hooren spreken f Wordl rcnolgd.) --- INGEZONDEN STUKKEN. (Buiten verantwoordelijkheid der Redactie). Geachte stadgenooten! Allerlei feestelijkheden worden georganiseerd met 't oog op de aanstaande heugelijke gebeurtenis in ons Vorstenhuis. Ook in de stad onzer inwoning zullen duizenden zich verblijden over den jongen telg uit d' aiouden stam. Wij vreezen echter, dat de uiting der feestvreugde bij velen minder waardig zal zijn door het gebruik van alcoholische dranken. Voor velen toch is een feestdag een gelegenheid, om den drempel van den tapper te overschrijden. Werklieden, dag in dag uit zwoegend, gaan dan hun zuur verdiend geld omzetten in alcohol. Vaders zitton in de café's aan de bittertafel in plaats van het «ich ttiuis gc/cliK* le maken. Jciijjeungei- worden 's avonds door moeder met een bang voorgevoel thuis u-hl. Het is daarom, dal wij een ieder ernstig verzoeken: wil toch dien dag geen alcohol gebruiken, noch dien aan anderen aanbieden Dan zult ge de zwakken niet in de verleiding doen •komen en de vreugde zal meer echt zijn, niet bedorven of geschaao door drank. Namens het Centraal-Comit6 voor Drankbestrijding, vertegenwoordigende 9 drankbestrijdersvereem** gingen te Leeuwarden J. H. FRICKE. J. W. POSTHUMA. 11. DE BOER. J BOETES. T. WITTEVEEN, ---