RECLAMES. Een gegarandeerd middel tegen ASTHMA, verlichting gegarandeerd, anders geld terug. Dr. R. SCHIFFMANN's MIDDEL tegen asthma faalt nooit in het geven van dadelijke verlichting in de ergste gevallen van asthma. Men behoeft niet op de uitwerking te wachten, het werkt direct, onmiddellijk en zeker, en geneest bepaald alle gevallen die genezen kunnen worden. Dadelijke verlichting wordt gegarandeerd in de hevigste aanvallen, hoe zwaar de benauwdheid ca hoe hardnekkig de kwaal ook is. Het betaalde geld voor een pakje a f 1.50 wordt teruggegeven door de firma bij wie het gekookt is, wanneer het middel in het gebruik niet voldoet. Dr. SCHIFFMANN's ASTHMA-MIDDEL ia verkrijgbaar bg : J. WIJBRANDI Jzk., Kelders 171, Leeuwarden. Firma B. MEINDERSMA, Sneek. (Ook op schriftelijke aanvrage met inzending van f 1.66) met garantie, dat zg het tegen het volle betaalde bedrag terugneemt als het middel niet voldoet. --- LEEUWARDER COURANT van Dinsdag 7 Maart 1911. TWEEDE BLAD. --- Uit de Provincie. (Part. CorrJ Harlingen, 4 Maart. In de hedeananjiddag gehouden Raadsvergadering hebben burg. en weih. rapport uitgebracht betreffende een verzoek van de Vereeniging tot Behartiging der Soheepvaartbelangen in Nederland, omtrent het spuien van boezemwater. Burg. en weth. stelden voor, afwijzend op het adres te beschikken. De heer van Nouhuys stelde voor, dit punt in de sectien te behandelen. Dit voorstel is verworpen, dat van burg. en weth. daarna aangenomen. Aangevoerd werd in het advies dat, met het oog op de havenverbetering, het niet wensehelflk is tot den aanleg van een afzonderlijke gelegenheid voor afstrooming over te gaan. Bovendien is het een zaak, die meer de provinoie aangaat. Aangenomen zgn voorstellen van burg. en weth. betreffende wijziging der begrootingen van de algemeene armvoogdij en van de gemeente voor de dienstjaren 1910 en 1911. Bg het gemeentebestuur zijn plannen in overweging om over te gaan tot verbouwing en uitbreiding van het arm- en weeshuis. De kosten van een nieuw gesticht, op de plaats van het gebouw voor dakloozen, worden geraamd op / 48,000 en een verbouwing van het bestaande armhuis wordt op f 80,000 geschat. De plannen sgu eatworpen door den heer F. H. Bakker, eiviel-ingenietm Daarna kwamen in behandeling de voorstellen tot wijziging van het politiereglement voor de havens. Ingelascht is een bepaling, betreffende het sein, als de haven bij nacht onklaar ia. Dit aein zal bestaan in twee roode ltohten op het Middenhoofd. Voorts zal verboden zgn, de haven in zeewaartsohe richting te bevaren, indien op het Middenhoofd een roode vlag waait. Op voorstel van den heer Harmens, die bezwaren had tegen de nieuwe redactie van art. 63, is besloten, dit punt eerst in comité te behandelen en op voorstel van dea heer Holstein, om het advies van het college van houtkoopers in te winnen. Af wijtend is beschikt op een verzoek van hat bestuur van het Ziekenhuis aan den Raad, om een voorschot van f 28,000 tot verbouw van deze inrichting. Tot ambtenaar van den burgerlijken stand ia benoemd de heer H. R. Snijder A.Az., die verklaarde, die benoeming op zijn beraad te willen houden. Tot onderwijzeres aaa de 4e gemeenteschool is benoemd mej. K. Swerras te Havelte met 10 van de 14 stemmen. Drachten, 4 Maart. De werktaamheden, welke ingevolge de Onteigeningswet moeten voorafgaan aan de totstandkoming van den spoorweg van Draehtea naar Groningen, zgn thans zoover gevorderd, dat heden, bijgestaan door den burgemeester dezer gemeente en den hoofdingenieur-directeur van den Rijkswaterstaat te Leeuwarden, door eene commissie uit Ged. Staten, bestaande uit de heeren P. Peereboom, T. Nauta en S. Hannema Lzn. ten gemeenthuize alhier zitting is gehouden ten einde de bezwaren aan te hooren van belanghebbenden tegen het plan van aanleg van dien spoorweg voor zooveel deze in de provincie Friesland zal zijn gelegen. Tal van personen, van wier eigendommen gedeelten in het onteigeningsplan zgn begrepen, gingen naar de zitting, niet zoozeer om bezwaren in to brengen, maar omdat ze meenden, dat hun zou worden medegedeeld het bedrag der schadevergoeding, waarop zij aanspraak konden maken. Lninjeberd, 4 Maart. In de ledenvergadering der ooöperatieve zuivelfabriek is met groote meerderheid van stemmen een voorstel van het bestuur aangenomen, om het dienstpersoneel op 65-jarigen leeftijd te pensioneeren. De premie hiervoor wordt voor de helft betaald door de fabriek en voor de andere helft door het personeel zelf. Oostergo, 5 Maart. De fabrikanten, dikwijls tevens speculanten, in gedroogde cichoreiwortelen maken door den hoogen pry's — ongeveer het dubbele van een jaar geleden — goede zaken. Sommigen hebben hun belangrijken voorraad, nu de kosten van bewaren en de rente van het kapitaal zoo ruimschoots vergoed worden en nog een Zoet winstje bovendien gemaakt kon worden, finaal opgeruimd. Er zijn er, die daarmee f 2000 a ƒBOOO en meer verdienden, terwijl de winst door den inmiddels nog gestegen prijs grooter had kunnnen zgn. Zeer zeker zal deze prysverhooging, indien zij althans van blijvenden aard is, op den verbouw van Het gewas in het komende seizoen van invloed zgn. Heerenveen, 5 Maart. De amateur-hardrijder W. Taconis keerde heden uit Drontheim terug. De ijsclub aldaar heeft hem het eerelidmaatschap aangeboden. Volgens ijjn oordeel ia 4 | 5 weken training beslist onvoldoende, om met eenig succes uit te komen tegen Russische en Noorsche rgders. --- Gezondheidscommissie te Franeker. Aan het verslag der Franeker Gezondheidscommissie over 1910 is het volgende ontleend: Op 1 Januari was de commissie samengesteld uit de heeren E. M. Mulder, arts te Franeker (voorzitter); S. J. Tlmminga, arohiteet, Oosterend; R. IJ. Keestra, landbouwer, Tzum j W. Koning Sr., gemeente-ontvanger van Barredeel te Tzummarum, en M. Hofstra, gemeentearohiteet te Franeker (leden) en J. de Haan , (secretaris). Aan den heer S. J. Timminga werd op diena verzoek eervol ontslag verleend met ingang van 1 Januari 1911. De laatst algesloten rekening over hel jaar 1909 bedroeg in ontvangst f 1012.10 en in uitgaaf ƒ948.28. In het jaar, waarover het verslag loopt, kwamen epidemieën in den zin der wet ep de besmettelijke ziekten niet voor. De commissie meent den algemeenen toestand van de volksgezondheid in haar gebied vry gunstig te mogen noemen. Zy deed ook nu weer onderscheidene excursien in de vier gemeenten, waarvoor zij ia aangesteld. Aan een paar daarvan is mede deelgenomen door de heeren mr. M. W. Pijnappel, hoofdinspecteur der volksgezondheid te Zwolle, en J. J. van Schuylenburg, inspecteur der volksgezondheid aldaar. De commissie vestigde de aandacht van het gemeentebestuur van Barradeel op bestaande slechte toestanden in slooten, greppels en afwateringen en gaf in overweging, de onderhoudplichtigen aan te schrijven, daarin verandering to brengen. De Raad van Franokeradeel verklaarde op advies der commissie onderscheidene woningen onbewoonbaar; evenzoo de Raad der gemeente Barradeel en die der gemeente Hennaarderadeel. De ziektetoestand in de gemeenten van het gebied der commissie mocht ook ditmaal gunstig worden genoemd. In den loop van het jaar is de commissie kennis gegeven van 9 gevallen van roodvonk en 8 van febris typhoïdea. De voorzitter heeft 85 gevallen van roodvonk, voorgekomen in de gemeente Barradeel in 1908 en 1909, naar den leeftijd der aangetasten gerangschikt, waaruit blijkt, dat het roodvonk in hoofdzaak een kinderziekte is, de onvatbaarheid voor roodvonk met den leeftijd van 22 jaar belangrijke vorderingen maakt en dat de kinderen gedurende de schoolplichtige jaren het meest worden aangetast. Immers, vóór den 12-jarigen leeftijd worden veel meer kinderen aangetast dan na dien leeftijd. Het komt daarom den voorzitter waarschijnlijk voor, dat de besmetting, voor een groot deel, door en in de school plaats vindt. Boven den leeftijd van 32 jaar werd niemand aangetast, terwijl toch vele ouders van dien leeftijd en ouder in voortdurende aanraking waren met hunne aangetaste kinderen. Zij mogen daarom als onvatbaar worden beschouwd en eenige waren vroeger als kinderen doorgeziekt. Wat het sterftecijfer betreft, dit was slechts 2.35 %, Van 85 aangetasten overleden 2. Eén kind slechts overleed op 6-jarigen leeftijd en één kraamvrouw vertoonde spoedig na hare bevalling de verschijnselen van roodvonk en bezweek daaraan. Bij de goedaardigheid der epedemie blijkt te meer het ernstige gevaar, dat dreigt van een samengaan van bevalling en roodvonk. Mogen de verloskundigen daarin een aansporing vinden, om geen verloskundige hulp te verleenen, waaneer zij een roodvonklrjder onder behandeling hebben. Als middelen tot bestrijding van de besmetting door roodvonk alsmede van de vrg gelijksoortige ziekten, bekend onder den naam Acute Ezanthemen, komen in aanmerking : 1. afzondering, vooral van de eerste gevallen, in een ziekenhuis en ontsmetting der aangetaste woning; 2. bij uitbreiding van het aantal ziektegevallen van roodvonk sluiting der scholen en ontsmetting van deze, alsmede maatregelen tegen het verzwijgen van ziektegevallen; 8. waarschuwing tegen elk onnoodig bezoek aan den zieke of zijn huisgenooten, alsmede afbreken van alle onnoodig handelsverkeer of het doen van nering met de aangetaste woning, zoo daaraan een winkel, bakkerij of pakhuis is verbonden. Voorts is het wenschelijk, wat het roodvonk betreft, dat de ouders hunne kinderen er op wijzen, hoe noodig het il, dat au wagens hunne meerdere vatbaarheid met dubbele nauwgezetheid al die voorbehoedmiddelen in acht nemen, die zijn voorgeschreven tegen het gevaar van besmetting en dat zij o. a. tijdelijk niet omgaan met hunne vriendjes uit een door roodvonk aangetast gezin. Bij het heerschen van roodvonk sou men met voordeel zwakke en zeer jeugdige kinderen naar elders kunnen zenden en dan liefst bjj een gezin van bejaarde lieden zonder kinderen. De ouden, die jeugdige kinderen hebben, moeten dubbel voorziohtig zgn, om niet zelf de overbrengera der smetstof te worden. Het is wenschelijk, dat het verplegend personeel bg roodvonk den leeftgd vsn 80 jaar ovea» schreden heeft. Wenschelijk is het ten slotte, dat bg het onderwijzend personeel, onder de leiding van de sohoolartaen, een voldoende mate van kennis van de kinderziekten, waaronder ook het roodvonk, worde gekweekt, om daarvan iets te kun* ■en mededeelen aan de leerlingen der hoogste klasse, vooral wat betreft besmettelijkheid, verspreidingswijze en gevaren, opdat zg, groot geworden, bekend zullen zgn met de voorbehoedmiddelen en zich meer in aoht sullen nemen. Zooals hek na dikwijls gaat, vreest men doet onkunde alleen gevaar van hetgeen men met zgn zintuigen waarneemt, maar miskent men dikwjjls het gevaar, dat dreigt van het onzichtbare, n.L de ziektekiemen. De commissie adviseerde gunstig over een door de gemeente Franeker toegezonden ontwerp , regelende onder meer de vleeschkeuring ca .den verkoop van verbruiksartikelea ca gaf in overweging, om aan art. 6 der politieverordening toe te voegen de alinea : ,Het is mede verboden, ep een rijwiel, geen tandem zijnde , te rijden met meer dan één persoon". Verder gaf zij aan de besturen der drie andere gemeenten, waarvoor zij is ingesteld, in overweging, om te zijner tgd in de politieverordeningen hunner gemeenten een bepaling op te nemen, als hiervoor ten opzichte ven het berijden van een ry wiel voor de gemeente Franeker is vermeld. Tengevolge van bij de commissie ingekomen klachten gaf zg' het gemeentebestuur van Franekeradeel in overweging, om bg de Nederlandsche Tramweg-Mij. pogingen aan te wanden, die kunnen leiden tot de plaatsing van een beschutting bij de halte te Hitzum. De commissie acht dezen maatregel in het belang der volksgezondheid, omdat de reizigers thans zonder eenige beschutting, blootgesteld aan weer en wind, moeten wachten op de tram, die niet altijd even geregeld aankomt. --- Feuilleton. Het zwart fluweelen kalotje. Naar het Engelsch door HORACE ANNERLEY VACHELL (Slot). Om zijn argwaan af te wenden, sprak ik van de gebeurtenissen van den vorigen nacht alsof het een benauwde droom was geweest. Ik begon het gesprek over kostbare steenen; mijn vragen zoowel als zijn antwoorden werden voorzichtiger naarmate Coadic meer opgewonden werd. Indien ik nog eenigen twijfel koesterde aan zijn krankzinnigheid, dun werd die twijfel weldra opgeheven. Zijn oogen schitterden, zijn gelaat en ook zijn handen vertrokken zenuwachtig. „Dit is het laatste mijnheer", zeide hij toen wij in een fraaie gewelfde keuken kwamen. „Je hebt mij je eigen kamer niet laten zien. Üs daar niét een merkwaardig ledikant of kast te bekijken?" Hij haalde de schouders op en draaide rechts ,°'n- Zooals ik wel gedacht had, zijn kamer was wneden; bet kleine venster Juaiu uit op de cour d'honneur en was vlak bij de waterpijp. Evenals al de andere ramen van de benedenvertrekken waren er ook hier stevige tralies voor het raam. „Stevige tralies", zei ik. „Mijnheer heeft gelijk", anwoordde Coadic zenuwachtig. Ik voor mij was overtuigd dat ten minste een van die tralies er uit genomen kon worden. Ik liep naar het raam en keek uit. „Je bent hier dicht bij de waterpijp. Heb je vannacht niets gehoord?" „Neen mets." De pupillen van zijn oogen werden hoe langer hoe grooter en hij bevochtigde zijn lippen. Mijn vragen, mijn tegenwoordigheid in zijn kamer maakten hem onrustig. Ik keek om mij heen. Er was een steenen vloer, soliede granieten steenen. De meubels waren dood eenv&a-dig: een ledikant op rolletjes, een goedkoope houten kast, een waschtafel en een kleine tafel. „Waar bewaar je de edelsteenen?" vroeg ik. Hu gaf geen antwoord, maar hij staarde mij aan: de aderen op zijn voorhoofd zwollen. „Kom, kom!" zei ik ongeduldig, „'t is nu uit. Je bent vannacht op mijn kamer geweest. Je hebt je kalotje laten liggen, ik heb het onder het gordijn gevonden. De plekken van je duimen zijn nog op mijn luchtpijp te zien " Hij gaf een heesch geluid en ijlde naar Eet venster. Ik dacht dat hij wou ontsnappen. Maar spoedig zag ik dat ik mij vergiste, want hij rukte een ijzeren staaf weg en wilde rmj daarmee U Ijjf met aj de w_oede van den krankzinnige. Zjjn eersten dollen slag vermeed ik door op zijde te springen; daardoor kwam ik echter in een hoek van de kamer terecht. Te laat betreurde ik het dat ik er niet met Gaston over gesproken had. Ditmaal naderde de krankzinnige zeer voorzichtig met opgeheven wapen. Ik beschutte mijn hoofd met mijn rechterhand en werd handgemeen. Hij sloeg; maar mijn linker vuist kwam met kracht terecht op zijn wang. Hij deinsde terug en stootte zijn hoofd tegen het ijzeren bed. De ijzeren staaf, zijn wapen, kletterde tegen den steenen vloer. Tk maakte er mij dadelijk van meester, opdat hij er geen kwaad meer mee kon doen, maar Coadic bleef doodstil liggen, met wasbleek gelaat. Toen ik over hem heen stond gebogen, kwam Gaston plotseling binnen. „Hij heeft w.'j gewond aan mijn arm. Hjj is een gevaarlijke krankzinnige." Wij legden hem samen op het bed. Hü haalde snorkend adem, maar zijn oogen bleven gesloten. Ik gaf haastig met een paar woorden verklaring. „De edelsteenen moeten hier op Trevignon zijn", zeide ik. „Wij kunnen hem noodzaken te spreken als hü bijgekomen is." Maar een uur of wat later begon het ons duidelijk te worden, dat Coadic zeer goed sterven kon zonder de spraak terug te krijgen. De slag, hoewel die niet hevig was geweest, de val of hetgeen nog waarschijnlijker was, de angst voor ontdekking, of de vrees, dat hem zijn juweelen ontavuim zouden Horden, hadden hem stapelgek gemaakt. De dokter, die mijn arm kwam verbinden, raadde aan hem zoo spoedig mogelijk naai een krankzinnigengesticht te laten brengen. Gaston wilde echter volstrekt niet gelooven, dat de knecht zijn meester vermoord had. „Hij hield heel veel van mijn oom", herhaalde hij voortdurend. „Zijn verdriet kan niet geveinsd zjjn. Daar zou ik een eed op kunnen doen." „En wou je misschien volhouden, dat hij de» diamanten niet heeft weggenomen?" „Het kasteel moet door een deskundige gevisiteerd worden." Zijn bedaardheid maakte mij wanhopig. Als ik eerlijk de waarheid zal zeggen, ik had geen deskundige noodig om de steenen te vinden. Ik wou ze dolgraag zelf zoeken. Wij hadden Coadie ® kamer zorgvuldig doorzocht en niets gevonden da» het kalotje. Maar terwijl ik dien nacht wak-kf' lag had ik al den tijd over het geval kalm «i rustig na te denken. Het was zeer waarschijn!"*, dat Coadic het niet zou wagen in mijn kamer tr komen op gevaar af door mij gesnapt te worde». enkel en alleen om het genoegen te hebben mijm smaragden ring te bekijken. Was hij daarto» krankzinnig genoeg geweest, dan zou hij \\t smaragd gestolen te hebben. Neen, daar moest e*r> andere reden voor geweest zijn. Maar welke? Ik kon er maar één bedenken. Hjj bewaard* de edelsteenen zeker in de kamer van zyn vreest ren meester; hij had den sleutel van de kamer ca hij was waarschijnlijk de eenige die er ooit kvamu .Welke schuilplaats was veiliger nadat de uolkie. bet kasteel verlaten had, dan deze. Hier en hier eHeen kon hij zijn buit aanstaren, de geliefde steenen streelen en aanraken. Er werd gezegd, dat er een spook ronddoolde in die kamer. Dat spook was Coadic. Ik stapte even uit bed en keek op mijn horloge. Het was drie uur. Ik wist zeker, dat de steenen zich vlak in mijn nabijheid moesten bevinden. Toen begon ik een ongerijmd en moeilijk onderzoek in te stellen; het feit, dat de muren van steen en de vloer van solied eikenhout was maakte mijn onderzoek echter vrij gemakkelijk. Jk zag geen enkel muizegaatje. Ik had alles nauwkeurig onderzocht behalve het ledikant. Met de kaars in de hand aanschouwde ik de vervallen schoonheid van dit bed en vroeg mij af of het zoo sterk en solied zou wezen als het er uitzag. Mijn arm deed mij veel pijn, toch was de gedachte die plotseling in mijn forein opkwam en den bodem insloeg aan al mijn •hoopvolle verwachtingen nog veel en veel pijnlijker. Zou Coadic de steenen dien nacht niet hebftèn meegenomen, toen hij begreep, dat mijn argwaan was opgewekt? Zonder twijfel lagen zij op 't oogenblik in dezelfde schuilplaats waar hij ze 'het allereerst verborgen had — een gat in een muur of in een hollen boom of waar dan ook! Zonder ecnigen leiddraad was het onmogelijk daarnaar te zoeken. Ik tikte legen de stijlen van het bed. Zij waren even stevig als de wanden van het vertrek. Tk lag spinnewebben tusschen den hemel van het ledikant en het plafond. Met pijnlijken arm en jwanhoop in het hart kroop ik weer onder de pekens. , .Gaston kwam vroeg bij mij binnen om te kijken hoe het met mij was; het speet hem zeer dat ik door mijn arm zoo slecht had kunnen slapen. „Neen, het waren die ellendige diamanten die mij wakker gehouden hebben", gaf ik ten antwoord. „Jij weet zeker niet, waar je oom ze vroeger bewaarde?" „Ja zeker wel, in het kastje, dat wij later in den regenbak gevonden hebben. Ik heb het je laten zien." „Maar waar bewaarde hij dat kistje?" „In zijn bed, die arme man." „In dit bed?" „Ja". „Waar? waar?" „Hij had een heel listig bedachte matras. Dat heeft de politie juist op het dwaalspoor gebracht. Epine wist zeker, dat de dief deze schuilplaats kende, waarschijnlijk door den werkman, die er de aandacht op vestigde. Bij onderzoek is gebleken, dat die man een schavuit was." „In 's hemels naam wijs mij die plek dadelijk aan." Gaston lachte verachtelijk. Hij legde het bed en de dekens er af. De onderste matras kwam te voorschijn, het was precies een vierkante doos vol springveeren, boven op met paardehaar opgevuld. Gaston trok aan een knoop, daar kwam een vakje te voorschijn, precies op de plaats waar ik met mijn hoofd gelegen had. En daar lag de verzameling edelgesteenten, 'de verzameling Trevignon. Er mankeerde geen enkele steen. Pas een jaar later ontdekten wij de geheele waarheid, ofschoon wij er al veel van begrepen hadden. Ik logeerde bij Gaston es zijn aardig vrouwtje, toen Coadic, dien men langen tijd als een krankzinnige beschouwd had, waar geen kwaad bij zat, een ernstig ongeluk had in het gesticht, waarin hij werd verpleegd. Hij viel van de trap en was buiten kennis. Toen hij weder bij kennis kwam, bleek tot groote verbazing van den dokter, dat hij zijn geheugen geheel had teruggekregen. Voor zijn dood legde hij een volledige bekentenis af aan een priester en ook aan een rechter. Hij had zijn meester niet vermoord. Hij wist dat de kostbare steenen na den dood van zijn meester verkocht zouden worden en hij besloot daarom ze te stelen. Zooals ik wel vermoed had, hij verborg zich in de kamer, stal de steenen, ontsnapte door het venster, wierp het kistje weg, verstopte de steenen in den tuin en ging naar zijn eigen kamer. Het zal nooit bekend worden of de markies den diefstal ontdekt heeft. Hij werd dood op zijn bed gevonden, vandaar de groote smart van zijn knecht. Coadic deelde den priester mede, dat hij wel geloofde de oorzaak te zijn geweest van zijns meesters dood. De schok, toen hij tot de ontdekking kwam, dat zijn schat was gestolen, was te veel voor een oud, zwak man. Later bracht Coadic de steenen op hun oude plaats terug; hij alleen had toegang tot die kamer. Vandaar zijn schrik, toen ik in die kamer logeeren zou. Op het laatste oogenblik schijnt het, dat hij zich ongerust maakte; Gaston mocht mij de verborgen bergplaats eens laten zien. Daarom was hij naar mijn kamer gegaan, denkende, dat ik wel laat naar bed zou gaan en hij tijd zou hebben, de diamanten vóór dien tijd weg te nemen. Hij hoorde mij aankomen en had zich onder het bed verscholen. Hij hoorde nuj de deur sluiten en begreep dus, dat hij niet weg kon. En hg had ook de voldoening te zien, dal de schat nog op zijn plaats lag. Zoudra hij zeker wist, dat ik sliep, kroop hij van onder het bed te voorschijn maar maakte mij daardoor wakker. Hij had dooi het raam willen ontsnappen, zei hij tot den dokter, maar mijn smaragd, schitterend bij het lich' van de maan, had zijn aandacht getrokken Toen volgde onze worsteling. Toen hij mij een slag had toegebracht waardoor ik voor 't oogenblik mijn bewustzijn verloor, ontsnapte hij met de steenen, maar vergat zijn kalotje. Hij haalde dit terug terwijl ik in mijn badkamer was, en op het dwaalspoor gebracht door de medcdeeling, dat ik van plan was te vertrekken, had hij de steenen weer op hun plaats teruggebracht. „Maar hoe kwam hij aan dat kalotje?." .vroeg madame de Trevignon. „Ik heb hem de kleeren van mijn oom gegeven — het was niet heel veel meer." Madame keek naar mijn smaragd, dien ik haar bij haar huwelijk ten geschenke had gegeven. „Als die er niet geweest was, zou ik hier niet zitten", fluisterde zij. „Dat weet ik niet", zei Gaston. „Mijn inzending op de tentoonstelling te Londen zou mij misschien beroemd gemaakt hebben en rijk " „Ja, dat spreekt vanzelf", zeide het verstandige vrouwtje met volle overtuiging. De brave jongen is zoo voor zich zelf overtuigd» 3at de vondst van den schat zijn artistieke loopbaan bedorven heeft. Hij raakt nooit meer een penseel aan en ik heb hem beloofd het volgend jaar een portret te schilderen van zijn zoon en erfgenaam — een kleine deugniet van vijf iaar, een heeLrpooi kind. --- Persoverzicht Werkloosheid ten platten lande. Een der Friesche korrespondenten van het „Volk" schrijft: „Een groot doel van Friesland's landarbeidersbevolking heeft een slechten winter gehad, en nu het voorjaar aanbreekt staat het er met velen somber voor. Want het landwerk is schaarsch. Het mag vreemd klinken, maar het is een feits de oorzaak is de zachte winter. Verleden jaar was er bij den eveneens zachlen winter, nog al iets te verdienen door den hoogen waterstand hier en daar, maar nu was de waterstand abnormaal laag: 20 centimeters boven zomerpeil, tegen 80 in den vorigen winter. Gevolg daarvan was, dat, mede begunstigd door het' mooie winterweer in December en Januari, velerlei werk op het land kon verricht worden, wat bij vorst eerst nu aan de beurt zou zijn gekomen. Daarbij, dit winterwerk, hekkeien, greppelen, enz. werd vaak door de boerenknechts dezen winter gedaan, inplaats dat de zoogenaamde losse veldarbeiders het bij normale tijden doen. En aldus is thans veel voorjaarswerk afgedaan door inwonend personeel van boeren, maar intusschen blijft de veldarbeider werkloos. De vooruitzien. ten worden heden nog verergerd zelfs. Het onstuimige weder en de massa gevallen regen heeft het boezemwater thans in Maart ineen» hard duen rijzen, tot zelfs 50 centimeter boven Zomerpeil. Inplaats dat velerlei landwerk zou aanvangen, zijn de lage vlakten er thans nog diep ondergeloopen en is dus ook die hoop voorcersl vervlogen. Bijvoorbeeld: in de omgeving van Warga en Wartena, waar vele arbeiders met moddervaren (kleiaarde vervoeren) welhaast zouden aanvangen, is die pas afgesneden, want het land, tenminste alle buitenland (laag maailand) is onder water geloopcn. Gedwongen werkloosheid, daarj lijkt het iets op, maar inderdaad was er wel werkj genoeg, want als de waterstand nog eenigen tijd zoo omhoog gaat, zullen wederom de dijken te laag zijn, om de eenvoudige reden dat de meestert nog precies er heen liggen zooals den vorigen winter. 't Zou velen werk en brood verschaffen als men eens flink de dijken ging verhoogen en verzwaren, zóó, dat ook bij een waterstand van ruim 80 c.M. boven Z. P. de landerijen nog droog blijven. Intusschen lijkt de toestand heden slecht, en gebleken is ook, dat een zachte winter als deze voor de landarbeidersbevolking, voornamelijk in den greidhoek van Friesland, zeer nadeelig is. Gaat het den greidboer werkelijk zoo slecht 3a! op het arbeidsloon ook al moet bezuinigd wordend Het lijkt er niet veel op. De grond wordt gehuurd voor fabelachtige prijzen en trots het gezegde: „het kan er nooit uit. komen", komt het er toch en het blijft zoo aanhouden ook, al jaren aanéén. Bij landverkooping idem, men moet dus aannemen dat het den boer gemiddeld wel goed gaat. Dubbel treurig is het daarom 'dat er bij dezen toch schijnbaar florissanten toestand in het land-i bouwbedrijf nog zoo akelig veel werkloosheid moet! zijn, te meer nog, nu er. zooals gezegd, volop! werk te vinden is." --- Interparlementaire bijeenkomst. Men zal zich herinneren, dat de „Nederlander" en de „Standaard" zich verontwaardigd getoond hebben over de bespreking der versterking van Vlissingen door Nederlandsche en Belgische soc.-dem. Kamerleden; de „Nederlander" had zich o. a. verbaasd betoond over het feit, dat de pers der linkerzijde niet tegen dit „ongehoorde" had geprotesteerd. „Hel komt ons voor — schrijft nu de „Nieuwe C t." — dat hiermede een verkeerde voorstelling wordt gegeven van hetgeen werkelijk heef! plaats gehad. Het is een algemeen bekend feit dat de Nederlandsche Schclde-vcrsterkingsplanne» in België zekere agitatie hebben verwekt en naaraanleiding daarvan heeft, als wij ons niet vergis, sen, de Belgische sociaal-democratische Kamer groep tot de Nederlandsche het verzoek gericht om een conferentie over het onderwerp te houden. In die bijeenkomst zijn de Nederlandsche Kamerleden begonnen met de verklaring voorop te stellen, „dat van hun standpunt het recht van Nederland om, zonder vreemde inmenging, alle maatregelen te nemen, noodig voor de landsverdediging, onbetwistbaar is" en de Belgen hebben geantwoord, dat zij daarmede instemden. Vervolgens heeft men omtrent de beteekenis van hel Scheldefort voor Nederland en voor België een gemeenschappelijke meening uitgesproken. Men zal ons wel niet verdenken, noch van eenige politieke sympathie voor de sociaal-democratische Kamergroep, noch van ingenomenheid met het internationalistisch karakter der sociaaldemocratie, noch van een blind vooroordeel tegen de kustverdedigingsplannen. Maar de gloeiend* verontwaardiging dio de „N e d e r 1 a n d e r" heeft bevangen over het „vaderlandslooze bedrijf", mei de bedoelde conferentie begaan, kunnen wij niet deejen en nu het blad er ons indirect in betrekt, willen wij dat ook zeggen. De verbolgenheid van de „Standaard dat deze bijeenkomst in het gebouw der Tweede Kamer beeft plaats gehad, komt ons niet minder overdreven voor. Dat aan eenige Belgische Kamer- I e de n, die 'met Noderlaiulsche-Kamerleden kwamen i onfereeren, in een commissiekamer van het parlementsgebouw gastvrijheid werd verleend, is zóó vanzelf sprekend, dat wij het dwaasheid achten daarin een „in hooge mate gevaarhjk precedent" te zien. Door een dergelijke bijeenkomst over een onderwerp hetwelk de publieke opinie in beide landen bezig houdt, op te blazen tot een soort landverraad en het voor te stellen als zouden Nederlandsche Kamerleden aldus elders orders zijn gaan halen omtrent hun (reeds aan een ieder bekende) houding tegenover zeker Regeeringsontwerp, de landsdefensie rakende, stelt men zich bloot aan het verwijt dat vaak met zooveel recht tegen dé sociaal-democraten zelve gericht wordt: demagogie." ---