Brieven uit de Hoofdstad. XCVI. Amsterdam, 29 Juni. Drie heten. — Vive le président. — In staat van staking. — Een trambestonner. Geen beetjes, nog minder lekkere beetjes; maar beten, happen met lange tanden en viesachtig naproeven — heeft de Raad deze week gedaan in de rijst-en-breiberg van verordeningen, maatregelen en besluiten, die, gelijk een Mont- Blanc, zich voor ons oog, als onafgedaan en toch wegent werk, opstapelt. Zit het — dit laatste namelijk — niet ook een weinig in de manier, waarop we ons werk doen? Wij bijten niet door in den zuren appel. En dat is in een gemeente, die weten kan dat ze voorloopig nóch slagroomtaartjes, nóch amandeltjespudding te happen zal krijgen, beslist verkeerd. Zoo met Uilenburg, waar de gemeente een paar straten onbewoonbaar verklaarde, zonder tevens te zorgen, dat dit oudroest op woninggebied verdween. Al drie maal, welgeteld, hebben de vroede vaderen elkander schuddebollend aangekeken en verzekerd, dat het toch eigenlijk wel wat bai was; wel stemden ze met de meerderheid mee, maar de verantwoording op zich nemen voor al de stuk te gooien ruiten, al de geteelde ratten en den verspreiden stank, neen, dat deden ze niet. Toen zijn belanghebbenden naar de dagbladen gegaan en hebben de verslaggevers eens laten zien, hoe smerig het op Uilenburg wel is. Nou ja, dat wisten wij en dat wist de Raad al lang van te voren. Toen gister interpellatie in den Raad, woorden-duel, over de vraag of het „bar", „barder" dan wel „allerbarst" was — en nog maar wee. wachten! Als je zoo je werk doet, kan iedereen begrijpen, dat je niet erg opschiet. Over een andere kwestie waarover de Raad het gehad heeft, valt ook al niet in verband met den spoed te roemen. Enkele leden vroegen droogkomiek waarom burg. en weth. niet vijf jaar geleden met het onderhavig voorstel waren gekomen. Moet je weten, lezer, dat die zuidelijke stadsuitbreiding een van die lekken is in onze portemonnaie, waarvan niemand bij benadering weet, hoeveel er per jaar doorloopt. En dan iemand te hooren beweren, dat ze er vijf jaar geleden al eens naar hadden mogen kijken, zooals een goed huismoeder met een lekje in de gasleiding toch ook doet! Goedgekeurd hebben ze nu in den Raad, dat in verband met de stadsuitbreiding zuidwaarts geen proefonteigeningen zullen plaats hebben, maar, hoogst radicaal, voor al de verlangde grond een onteigeningsprocedure zal worden uitgelokt. De zaak is de gewone: enkele eigenaars denken een slaatje te slaan en willen van een minnelijke schikking niets weten. Een poosje geleden wilden burg. en weth. „eens probeeren" met een paar stukjes grond, hoeveel de rechter wel toe zou wijzen. Dat idéé is nu weer verlaten — waarom 't dan eerst geopperd? — en de rechter moet het heele onteigening-zuid nu maai voor ons in orde maken. Is dat gebeurd, dan gaan we aan de Roelof Hartstraat aan 't bouwen, tot aan de gevangenis en den Amstel toe. Over een jaar of zes zullen we wel meer over die procedure hooren. Waar wij, arme slokkers, wien — moeten we sommige Raadsleden gelooven — den woningnood tot aan de lippen gestegen is, in dien tusschentijd zullen moeten wonen, — daar wordt niet naar gevraagd. Het derde gerecht, dat we, heel voorzichtig — we moesten onze lippen eens branden! — verorberd hebben deze week is de negenurige winkelsluitingssoep. Wie de kok was, die deze tien jaar geleden op '♦ vuur zette, weten we niet precies. Maar hij kan in zijn handen wrijven, want de borden zijn eindelijk dan toch leeg. De laatste hap was de moeilijkste, want ze ging met een meerderheid van drie stemmen naar binnen. Je went aan alles: en zoo zullen we ook aan deze negenuren-sluiting, behalve Zaterdags en de weken voo. Sinterklaas en Kerstmis, wel wennen. Sedert de Amsterdammers Jan Olieslagers hebben zien vliegen gelooven ze aan alles, en verbazen ze zich over niets meer. We hebben vroegei al eens in alle bescheidenheid iets gezegd over de negenuren-sluiting, en doen er dus bij deze, overigens niet zeer plechtige gelegenheid het zwijgen toe. Een journalist is cynisch en ruw m zijn mond; dit ter vergoelijking van het citaat uit een conversatie met een collega: of ik er nou voor of tegen moet wezen weet ik waarachtig nog niet; alleen ben ik blij, dat het „gezwam" er over nu vooi een poosje uit is. Neemt men het ons kwalijk, dat we aan dien technischen wenk gehoor geven? Zouden we de meest wenschelijke, n.l. de dikste Van alle Staatshoofden óók hier ter plaatse geen hartelijk welkom toeroepen, zelfs voordat hij te Amsterdam is? Lieten we het na, we zouden daarmee blijk geven, een der aandoeningen van het Amsterdamsche hart niet te verstaan. Goed bezien, is er nu letterlijk niemand in Amsterdam, die president Fallières niet gaarne ziet komen en *™ "le,„,veel. Kregen van zijn reisje toe«enscht. We z.jn niet geestdriftig, zooals voor ac Koningin; ook niet nieuwsgierig, zooals tegenv ew u 0?*8**6" keizer- Nee". Amsterdam voelt zich als ville-bonhomme die monsieur Ie président-bonhomme, met gulheid tegemoet ziet Werkelijk, we voelen allemaal wat voor hem' h™*h» Z«?° d'k 'S en omdat h'J het zo<>ver «e--'thS '" 't maatschW ■•... omdat van diï °rokgeen baantje » President te wezen Zen ,„°ti'H rePUbll,?k' Waa' Ze met bom™" ïteMtoi Mv e" .^ beroer,n8' wa»"n wij hoog- Vive le nr^/^8^111.1 T* toevlucht neme"< eens küken^" T dUB Voor'o°Pig B«an we al kade de T ** VeJrs'enngen aan de D' Ru^licht 'de ho„Hr"i °P. dCn. Dam' WBarblJ electr,sch wat zal ï H 2a' SPelen A,s dat alles b«ndt, «enden keer m°°' *" **" daarovet een «* » Nu hebben we nog de dokwerk'ers'staking op he agenda. Een Amsterdammer gelooft alles, zeiden we boven. Bewijs? De halve stad beweerde van ochtend niet te gelooven, dat de stakers drie agenten te water hadden gegooid; twee waren er al opgehaald. Maar dezelfde halve stad colporteerde het vette nieuwtje toch maar verdert Voorts is de halve stad niet beweeglijk genoeg, om zich aan 't uiterste puntje van Amsterdam persoonlijk van den stand van zaken te gaan overtuigen. De Rietlanden liggen aan 't eind van de Czaar Peterstraat, een mooie arbeiderstraat, die maar weinig Amsterdammers kennen, en die leidt naar een van die groote terreinen, die het spoorwegverkeer en het verkeer te water noodig heeft voor het overladen van goederen. Het is er stoffig, winderig, vuil en veel winkeltjes hebben er Engelsche opschriften vanwege de daar rondkuierende Britsche matrozen. Daar pakt zich het gevaar voor incidenten zoodanig saam, dat de overheid het noodig oordeelde er behalve politie ook infanterie en cavalerie te stationeeren. Trouwens langs het geheele IJ is de bewaking bijzonder nauwgezet. Hier en daar ziet men paren politieruiters weggedoken op hun beesten in een beschut hoekje staan en alle bruggen worden door agenten te voet openlijk en meer nog zóó dat 't niet al te veel in de gaten loopt, bezet. Waterrijk Amsterdam heeft uit politie-oogpunt dit voor, dat afzetting van bruggen het gevaar voor herrie in mootjes deelt, en dus vrijwel illusoir maakt. Die taktiek past men tegenwoordig ijverig t0e.... Intusschen, van de aangevallen tram in de Czaar Peterstraat heeft men gelezen. Dat er nog wel wat meer gebeurt, daarvan kan men zeker zijn; de antithese staker-onderkruiper laat zich niet wegdoezelen. De politie, die zich vooral heeft te belasten met bewaking van de publieke eigendommen, kan zich in elk huise 1 ij k tafereel niet mengen, zoodat beide partijen, als de bovendrijvende op expeditie is, vrijwel aan elkander zijn overgeleverd. Een en ander is oorzaak dat de inwendige geschiedenis van een staking als deze maar zelden aan het licht komt. In de Czaar Peterstraat bestormden grooten een tram. Ver daar vandaan, in de buurt van het Vondelpark deed een driejarige hetzelfde. Hij had een rood wollen truitje aan en van tijd tot tijd weende hij tranen met tuiten: „Me moeder is naa. Antwerpen en me vader is bij de tram!" griende hij, maar „kijk, daar staat hij, daar komt hij aan", lachte hij dan een oogenblik later; en met zijn wankele beentjes liep hij het tegenover den kleine reusachtig tramgevaarte, dat gierend een bocht nam, tegemoet. Hij wilde instappen, bij zijn vader met de vergulde knoopen en de pet op, voor op de tram. Wat weet een driejarig kind van uniform, en de veeltalligheid van 't genus trambestuurder in Amsterdam! En als hij dan bijna op de rails stond en zijn armpjes uitstrekte naar de gouden knoopen en de pet, dan.... zag hem de bestuurdet met een schrik, een schok, die gelukkig, de electrische rem in werking stelde en het rijtuig nog een eind, maar grollend en trillend deed vooruit schuiven. Het knaapje schrikte ervan, deed een paar stappen terug, en „vader" verdween voor zijn lachende oogen. Dan, dadelijk, huilde hij weer „Moeder is naar Antwerpen en vader is bij de tram ik wil mee met de tram." Bij een halte was de kleine rakker bijna aan 't wakend oog van den conducteur ontsnapt; hij was er al in.... en zong er zijn, door snikjes gesecondeerd liedje „moeder is naar Antwerpen en vader " Toen erbarmden vriendelijke menschen zich over hem; aan een handje werd nij meegenomen, de kleine weerbarstige. Want, omkijkend riep hij 't nog eens: „ik moet mee met de tram daar kor.it vader". De politie zal hem wel thuis gebracht hebben, deze kleine zwerver in de huizenwoestijn, deze kleine blinde in 't leven, voor wie nog maar twee dingen bestaan: de klank Antwerpen en de glimmende knoopen van den trambestuurder, zijn vader, twee requisieten slechts wellicht uit een tragedie van klein-burgerleven, waarvan hij de onschuldige getuige was. 't Klein-zwervertje, dat thans misschien op een politiebureau zijn boterhammetje eet, in afwachting van het bericht, dat er een kind wordt vermist, zal later eerst leeren, dat er wel 100 trams zijn in Amsterdam, en wel tweehonderd trambestuurders en dat het boek des levens vele honderden bladzijden telt. JAN VAN DE MUNT. --- BINNENLAND. Stadsnieuws. De internationale kaatswedstrijd te Leeuwarden. Aangaande de 12 Belgische kaatsers, die op Zondag 23 Juli a.s. te Leouwarden tegen een gelijk aantal Friesche kaatsers in het Frissche spel zullen uitkomen, worden in een schrijven aan den secretaris der Leeuwarder Kaatsclub door den heer Meunier te Brussel, den leider van het 1-tal naar Friesland, de volgende bijzonderheden medegedeeld. Adrien Nève, 40 jaar, de nestor der Belgische kaatsers, vierde in 1909 zijn 25-jarig jubileum as kaatser en is zoowel in op- als uitslag een vlug en volhardend speler, die nooit den moed opgeeft en tot 't einde toe meestrijdt. Hij vormt een onscheidbaar trio met de gebroeders A. en G. Dupriez, twee onderwijzers, respectievelijk 26 en 24 jaar oud, lste klas uitslagers, die juist m deze dagen vacantie hebben en zoo de reis naar Friesland kunnen medemaken. Alle drie wonen te Chapelle a Oije. Pierre Demart, een 21-jarig student, is de krachtigste opslager van België; hü denkt niet, dat hij de volle kracht aan den opslag kan geven daar hij dan bevreesd is voor „Kwaad . Hij studeert te Bergen voor ingenieur dei kolenmijnen. brn/pTT' handflsreiziBer, 27 jaar, van Stambruges. zeer goed in op- en uitslag, is chef van het^partuur van Ormeign.es. en e^n lste klas Faueonnier te Braine-le-Comte, 21 jaar is k.erk nig anders te zeggen, dap dat hij in 1909 te Sneek aller bewondering in den uitslag wegdroeg. O. Leniant, Fernand Couplet en Charles Foaoart uit Lens (Henegouwen). Deze drie makkers spelen altijd samen in het partuur van Lens, waarvan Lenfant chef is. Lenfant is een lste klas uitslager en Couplet een beste opslager, terwgl Foucart goed is in beide. In 1909 behaalde Lenfant te Fayt de medaille voor de meeste boyenslagen in één partij. De Belgen zijn vol hoop voor deze 3 vrienden, die altijd samenspelen en vooral door hun ernst in 't spel uitmunten. O. Cordier, 28 jaar, ambtenaar op de secretarie te Brussel, is een uitstekend kaatser. Meganck, ambtenaar aan de posterijen te Brussel, is een nog jonge kaatser, die zoowel in opals uitslag uitstekend belooft te worden. Henri Delin, 32 jaar, is ambtenaar op de secretarie te Etterbeek (voorstad van Brussel), is bijzonder goed in den uitslag en ean lste klas speler. Als bijzonderheid deelt de heer Meunier voorts nog mede, dat, behalve Demart, al deze kaatsers uit de landbouwstreken van België komen. Zij spelen niet zoo druk als de kaatsers van Jemappes, Quaregnon en Fayt, omdat zij allen een beroep hebben en het kaatsen als een vermaak en ontspanning beschouwen. Dit wil echter volstrekt niet zeggen, dat zij zwakker zgn; op 18 Juni 1.1. toch hebben Dramaix en zijn medespelers 't bewijs daarvan nog gegeven, door de parturen van Jemappes (w.o. Demeulder, de beste uitslager in Sneek) en Quaregnon (partuur Gilbert, ook Hemelvaartsdag i.l. in Sneek) tweemaal te verslaan. Demart en Fauconnier zijn bij de Friezen reeds bekend, de overigen zullen voor het eerst tegen deze uitkomen. Aan al deze spelers is de uitslag te Sneek bekend en zij zullen hun best doen, eveneens de overwinning te Leeuwarden te behalen. Hoe de uitslag zal worden, en hiermede besluit de heer Meunier zijn toelichting, is moeilijk vooruit te zeggen, doch, dat ook ditmaal 12 der beste Belgische spelers tegen de Friesche sportbroeders zullen uitkomen, is een feit, waarmede dezen rekening zullen moeten houden. --- Nederlandsche Juristenvereniging. Gisteren is in het Gerechtsgebouw te Zutphen, onder leiding Tan den voorzitter, het Tweede Kamerlid mr. H. L. Drucker, de 41* algemeene vergadering Tan de Nederlandsche Juristenvereeniging geopend. De heer Drucker herdacht in ztjn openingsrede de beëindiging der Papendrechtsehe strafzaak, waarvan de minister Tan Justitie tereoht in de Tweede Kamer heeft gezegd, dat zjj „niet de schoonste bladzijde in de geschiedenis Tan onze Justitie" ia. Doch evenzeer terecht deed hij uitkomen, vervolgde de voorzitter, dat het gebeurde van blijvend nut kan zgn, omdat het aan allen, die bij de rechtspleging sgn betrokken, in menig opzicht tot leering zal strekken. Scherper dan het ons in den regel voor oogen treedt sagen wij bij deze gelegenheid, hoe de volksgeest reageert, wanneer twijfel rijst aan de zuiverheid van de toepassing van het recht. Laten wij, juristen, ons zorgvuldig er voor hoeden, hooghartig neer te zien op dergelijke verschijnselen. Laat ons integendeel onze beste krachten inspannen om voeling te houden met het rechtsbewustzijn van het volk. Over de hervorming van onze wetgeving sprekende, sei de heer Drucker, dat daarvoor in het verloopen jaar weer uiterst weinig ia gedaan. Men wordt droef te moede, als men de schrale vruchten van een jaar wetgevenden arbeid vergelijkt met de vele wenschen, door onze vereeniging gedurende haar veertigjarig bestaan uitgesproken. Zelfs hetgeen sedert jaren bij de wetgevende macht in behandeling is, komt nauwelijks eene schrede verder. Het Wetboek van Militair Strafrecht, dat sedert 1903 in het „Staatsblad" prijkt, wacht nog op de maatregelen, voor de invoering noodig. De regeling der administratieve rechtspraak, na jarenlange voorbereiding in Februari 1905 bij de Tweede Kamer aanhangig gemaakt, zien wij geen stap vooruit komen. De herziening van het bewijs in burgerlijke zaken, waarvan het ontwerp in 1903 bij de Staten-Generaal inkwam, blijft zoolang liggen, dat ze dreigt te verouderen eer ze lot stand komt. De stukken betreffende het wetsontwerp tot vereenvoudiging van het strafproces bij den kantonrechter, dat de Tweede Kamer in 1907 bereikte, werden raeds voor de derde maal in den nieuwen omslag gestoken, die jaarlijks bij het oude dossier wordt gevoegd. Ik geef slechts eenige sprekende voorbeelden. Over het eedsvraagstuk zijn laatstelijk vele vellen papier volgeschreven en vele schoon» redevoeringen gehouden, doch de uitkomst was weinig evenredig aan de besteede moeite. Gelukkig leerde de ervaring der jongste maanden, dat het niet volstrekt onmogelijk is, eene herziening van onz» wetboeken op eenigszins belangrijke schaal tot stand te brengen. Het bijzonder gedeelte van ona Strafwetboek, dat sedert de invoering nog slechts in enkele artikelen was gewijzigd, onderging een belang, rijke aanvulling. Over de waarde daarvan wordt verschillend geoordeeld. Doch in ieder geval leverde zg het welkome bewijs, dat er nog wel iets is te bereiken, wanneer de omstandigheden gunstig zjjn, wanneer in de eerste plaats de Regeering zich met kracht er voor spant. De weg naar ons .81 aatsb 1 a d" is lang en vol hindernissen. Mog» het onzen tegenwoordigen minister gelukken, die hindernissen te overwinnen ten aanzien van twee gewichtige, aedert lang op voorziening wachtend» onder- Werpen, die hij onlangs bg do wetgevende macht aan de orde stelde. In de eerste plaats bedoelde spreker de bepalingen van het Burgerlijk Wetboek omtrent de onrechtmatige daad en ten anderen de twee wetsontwerpen, houdende bepalingen betreffende het straffen en de strafrechtpleging ten aanzien van overtreders, di» lijden aan storing of gebrekkige ontwikkeling hunner geestvermogens en de daarmee in verband steende maatregelen. Met den wensch van het beetuur, dat de belangstelling in het publieke reoht, die zich verleden jaar op zoo ruime schaal openbaarde, oek dltputl «itt hu vnlbrakan, opende weker. Na hel afdoen vaa eenige werkzaamheden vaa huiahoudelgken aard, begon de Vergadering met de behandeling Tan het onderwerp : „Herziening Tan het gemeenterecht, ten aanzien Tan de taak Tan den Raad en Tan burg. en weth. en Tan de aamenstelling Tan laatstgenoemd college, ia het bijzonder met het oog op de gemeenteb* drjJTen.* De heeren prof. mr. M. W. P. Treub en prot ar. O. P. D. Fabius hadden ieder een prae. advies uitgebracht Na uitvoerig» discussiën kwamen de verschillende vraagpunten in stemming. De Traag ia het wenschelijk, verandering te brengen in de wijze Tan samenstelling van het college Tan burg. en weth., zóó, dat ook nietleden Tan den Raad tot wethouder kunnen worden gekozen, a. Toor alle gemeenten? 6. Toor de groote gemeenten ? Ia ontkennend beantwoord in haar geheel. De Traag ia het wenschelijk, dat voor de greote gemeenten de wet geheel aan den Raad overlaat, het aantal wethouders boven een zekei minimum te bepalen? Is aangenomen met groote meerderheid. De Traag moet er verandering worden gebracht in de verdeeling Tan de bestuurstaak tusschen den Raad en het college van burg. en weth., o. zóó, dat de benoeming Tan gemeenteambtenaren en bedienden ala reg»l door burg. en weth. en slechts voor bepaalde bedieningen door den Raad geschiedt? ia aangenomen; 6. zóó, dat de regeling Tan traetementen en loonen, alsmede de regeling Tan de arbeidsvoor waarden voor de werklieden in dienst der ge meente, binnen de grenzen der begrooting aan burg. en weth. wordt opgedragen ? im verworpen. De Traag ia het wenschelyk, dat met het beginsel Tan collegialiteit Tan burg. en weth. in xyn vollen omvang wordt gebroken, in dien sm, dat de wethouders kunnen worden belaal met, en verantwoordelijk worden gesteld Toor eea bijsonderen tak Tan dienat? ia verworpen De Traag moet de bevoegdheid Tan burg. en wetb. ten aanzien Tan de gemeentebedrijven onverkort bjj hen blijven, is aangenomen De Traag moetew ook niet-leden Tan den Raad in de commissiën Tan bijstand in haai tegen* woordig karakter benoembaar sgn? ia aange» nemen. De Traag ia het wenschelijk, dal aan burg. en weth. Tan de groote gemeenten bij de wel de bevoegdheid wordt gegeven, een deel Taa hon dagelgksch bestuur aan de commission raa by stand voor gemeentebedrijven en andere technische diénsttakken te delegeeren? ia ma*. genomen. De vraag moet de wet bepalen, dat aan da hoofdambtenaren hot eigenlijke beheei van eet bepaalden diensttak kan worden opgedragen ? it ontkennend beantwoord. De Traag behooren de hoofdambtenarea det verschillend» diénsttakken zitting te hebben in de daarvoor ingestelde Raadseommissien ? ia me* 80 tegen 26 atemmen aangenomen. De Traag ia het wenschelijk, uitdrukkelijk in de wet de bevoegdheid Tan burg. en weth. op te nemen, zich in de vergaderingen Tan don Raad door de hoofdambtenaren Tan de gemeente te doen bijstaan? ia aangenomen. --- LEEUWARDER COURANT van Maandag 3 Juli 1911. TWEEDE BLAD. --- C.A.A. Dudok de Wit. † Donderdag is te Bloemendaal de heer C. A. k. Dudok de Wit in den ouderdom Tan €9 jaar overleden, algemeen bekend staand ala de minister Tan sport. Dudok de Wit waa een sportman Tan de oudo garde, een Tan de baanbrekers, die in de jaren, toen iedereen 't dwaasheid vond om aan sport te doen, Tolgehouden heeft en rustig sgn gang gegaan is. Hij stelde belang in alles wat de sport raakte en van die belangstelling gaf hij blijk door 't verleenen van financieelen en moreelen steun. Qeen wonder dat hij bij zooveel sportvereeni. gingen op de lijst der eere-leden te vinden ia. Het vreemdelingenverkeer bevorderde hij, niet alleen als bestuurslid der daartoe opgerichte vereeniging, maar ook ala organiseerder van feesten. Onze binnenvisseherg heeft hg bijzonder bevorderd en sgn proefnemingen met het verrijken onzer wateren met verschillende vischsoorten hebben hem ook in dese een goeden naam bezorgd. Voor vrienden en kennissen bad hij alles over en waar ter wereld hij zich ook bevond, steedn hield bij door middel van prentbriefkaarten contact met de in Amsterdam vertoevende vrienden. Bram de Wit was ook een man van diepgevoelde en hartelijke attenties, hg had een hart ala goudl Dat hij op sgn reisen den burgemeester van Amsterdam niet vergat, mag wel blijken uit het feit, dat, in welke stad bij ook vertoefde, hij een kiek wist te bemachtigen met het huis van den burgemeester er op. Al dese kaarten stuurde hjj aan mr. Tan Leeuwen, opdat hij kon zien, hoe zijn collega's in het buitenland gehuisvest waren. In sportkringen sal men zijn gemis zeer zeker gevoelen, doch ook daar buiten, in alle mogelijke steden van ons land, zal het bericht vaa zgn dood een pijnlijken indruk maken. Ten slotte een aardigheid uit zgn sportleven ab jury-lid. Bij een gehouden wedstrijd in het visschen was een prijs uitgeloofd voor de kleinste baars, die gevangen zou worden. Nu was er een slimme Amsterdammer, die een heel klein baarsje in een flesch had meegenomen, en dit den heer de Wit ter keuring aanbood. Het jurylid de Wit keek het baarsje in den bek, iixoerde scherpzinnig de buitenrandjes en zag, dat er geen vischhaak doorgeslagen was geweest. Het beest kon dus onmogelijk met den hengel gevangen zijn, en onze slimme (?) Amsterdammer werd bij dezen wedstrgd ge* disqualificeerd. De begrafenis van dea heer de Wit ia bepaald op 8 Juli te Breukelen, waar het lijk sal worden bijgezet in het familiegraf. ---