LEEUWARDER COURANT van Vrijdag 24 Mei 1912. TWEEDE BLAD. --- Persoverzicht Wie verzuimde? De heeren Lohman en van Idsinga dienden bij de behandeling van de Invaliditeits- en Ouderdomsverzekering in de afdeelingen der Kamer in een uitvoerige nota eenige beschouwingen in over den rechtsgrond voor dwangverzekering, beschouwingen, die, zooals we gezien hebben, aandacht trokken o. a. van de „Nieuwe Courant". Maar dit blad maakte den stellers der nota er een verwijt van, dat zij niet een aantal principieele bestrijders van het dwangbeginsel hebben verzameld, „om alzoo vereenigd den wetgever een weg te banen in de goede richting." Hoe stelt het blad zich dat verzamelingblazen voor? vraagt nu „de Nederlande r". „Het is bekend, dat in de Kamer al heel weinig" tegenstanders van het dwangstelsel te vinden zijn. Over den „rechtsgrond" zijn weinigen het eenSi _ maar de meesten vragen daar niet naar. Met 'het „zoeken" daarnaar wordt meermalen de draak gestoken en niet door de sociaal-democraten alleen. Dat het stelsel „in de lucht zit , dat het in het groote Duitsche Rijk en in Oostenrijk is ingevoerd", geeft bij de meesten den doorlag Het „algemeen belang" — dat men al heel spoedig aanneemt, indien op eenige nuttige gevolgen gewezen kan worden — is voldoende. Andere „rechtsgrond" is overbodig. Zelfs de commissie van voorbereiding maakt zich met enkele woorden van de kwestie af, blijkbaar verrukt dat de kwestie in een nota mcci uitvoerig behandeld wordt, en zij ze dus kan laten rusten. Bij de behandeling der „vraagpunten" werd het vraagstuk eenvoudig genegeerd, zoodat het niet besproken kon worden. Onder alle partijen — zelfs onder de christelijk-historische — zijn er, die den dwang niet uit beginsel afkeuren; geen enkele groep heeft er zich als groep tegen verzet. De tegenstanders kan men op zijn vingers tellen! De commissie van voorbereiding deelt dan ook uitdrukkelijk mee, „dat slechts weinige leden de invoering in beginsel onaannemelijk achtten. Moesten de heeren Lohman-van Idsinga nu als'modeme Don Quichots, een propaganda-tocht organiseeren onder hunne collega s. „Zoodra het invaliditeits- en ouderdomsontwerp in de secties kwam, haastten zij zich nóg eens — bij het ziekteontwerp was het reeds geschied, hun bezwaren uiteen te zetten. Voor een vergadering met hun politieke vrienden, was, naar wij vernamen, geen tijd meer. Maar — zulk eene nota wordt voorgelezen in de sectie, en wel bij den aanvang der beraadslaging. .Welnu I Toen werden alle Kamerleden in de'gelegenheid gesteld, de rechtmatigheid van dat dwangstelsel nog eens goed te overwegen. Of van die gelegenheid gebruik is gemaakt, blijkt uit het verslag niet. Doch, indien niet — aan wie de schuld? Wie verzuimden? Zjj die de gelegenheid aanboden toch zeker niet?. --- „In de richting." Toen de Liberale Unie, als uitvindsel van den heer Borgesius, in zijn verkiezingsprogram van 1909 een dubbelzinnig en tot geen enkele politieke daad verbindend streven „in de richting van staatspensioen" schreef en daarmee aan de vrijzinnig-democraten een mooi populariteitsbloempje afsnoepte, was het de heer Treub die de zeker allerminst verheven Borgesiaansche taktiek heel uit de hoogte als van die van politieke slimmelingen verachtelijk maakte en daartegenover de onaantastbare eerlijkheid der vrijzinnig-democraten stelde, die liever als principieele aanhangers van dwangverzekering sneefden, dan als taktische voorstanders van staatspensioen het leven te rekken, schrijft het „Volk". „Maar", vraagt het blad, „hoe moeten die brave heeren, die als het ware het eeuwige voorbeeld van nobele en nimmer-kleine politiek voor gansch iNedt-rland uitmaken (in eigen oogen althans), elkaar na hun bondsvergadering van Zondag nu wel aankijken? Hoe moet in het bizonder de heer Treub, die zelf-aangestelde groot-inquisiteur van al wat tegen „moreele politiek" handelt, wel gevoelen na de oolijke komedie van louter politieke slimmerigheid die hij daar heeft opgevoerd? „De heeren zweren, dat zij nog standvastig aan de pensuoenv er zekering blijven .vasthouden en het dwaze staatspensioen, die verkapte armenzorg, door de onpraktische, utopische en demagogische sociaal-democraten ontdekt en door de politieke slimmelingen der Liberale Unie, met een slinger om den arm natuurlijk, aanvaard, uit den grond huns harten blijven verfoeien en verwerpen. „Maar „Maar, zij stellen de lagere loonen vrij van premie en voeren voor deze dus het premievrij pensioen, genaamd staatspensioen in. En zij laten overigens ieder ander Nederlander, tot de rijksten toe, „premie" betalen voor een pensioen dat een groot deel hunner nooit zal trekken, omdat het alleen aan personen onder een bepaald inkomen uitgekeerd zal worden. „Met andere woorden, zij stellen een speciale pensioenbelasting in, voor alle Nederlanders, behalve de min- of onvermogenden. En zij keeren dan een ouderdomspensioen uit, onverschillig of men in die pensioenbelasting ooit heeft bijgedragen of niet en onverschillig hoeveel men heeft bijgedragen. Zij maken het pensioen geheel los van de premie, die dan ook geen premie meer is, maar een belasting wordt. Zij geven uitkeering aan wie geen „premie" betaalden en onthouden uitkeering aan wie wel betaalden. En dat noemen zij dan nog verzekering! „Dit is werkelijk nog slimmer, althans bedriegehjker, slimmelingen-politiek dan de slimste ünie-shmmeling ooit verzonnen heeft. „Wat de Vrijz.-Dem. Bond thans besloten heeft, is natuurlijk niets anders dan een slechte en onpraktische staatspensioneering. Slecht en onpraktisch, omdat de dure en omslachtige premiß-betahngsmachinerie van het .verzekeringsstelsel geheel gehandhaafd wordt „Maar zoo gaat het, als men voor de staatspensioenstrooming bukken moet, zonder den moed le hebben om het te .erkennen " --- Vroeg er bij. In Emmen heeft men nu reeds ran anti-rcvolutionnaire zijde mr. J. A. de Wilde voor de Kamer yec;indidcerd. „De Standaard" acht dit vroeg, „maar toch niet onvoorwaardelijk af te keuren." „Het zou er niet meê door kunnen, indien bedoeld ware op de besluiten van de deputatenvergadering vooruit te loopen. Gemeenlijk wordt daar een program van actie voor de komende stembus geproclameerd, en dan spreekt het vanzelf, dat niemand onzerzijds candidaat wordt, tenzij hij aan het bestuur van de kiesvereeniging verklaard hebbe met dit program in te stemmen. „Natuurlijk kon dit thans in het district Emmen nog niet plaats hebben. We kunnen dan ook het besluit der kiesvereeniging niet anders dan als voorloopig opvatten, en ook van den heer mr. J. A. de Wilde niet anders aannemen, dan dat ook zijn bereidverklaring om de candidatuur te aanvaarden, een geheel voorloopig karakter draagt. „Doch is dit zoo, dan is er in zulk vroeg candideeren wel iets dat aantrekt, vooral zoo het geen oud-Kamerlid betreft en veeleer doel' op een candidaat, wiens eerste candidatuur voor de Kamer hiermee aan de orde komt. „Te ontkennen toch valt niet, dat onze kiezers in meer dan één district maar al te dikwijls uitgenoodigd zijn, om hun stem uit te brengen op iemand die hun geheel vreemd was. Dit wordt niet gezegd, alsof een candidaat persoonlijk aan alle kiezers bekend moest zijn. Hoe meer het aantal kiezers toeneemt, wordt dit steeds meer ondenkbaar. Maar tot op zekere hoogte dient de candidaat toch reeds vroeger bij de kiezers geïntroduceerd te zijn geweest, vooral zoo hij niet in het district zelf woont. Is dit laatste het geval, zoo is geen speciale voorbereiding noodig. Maar geldt het, gelijk ditmaal in Emmen, een candidaat, die misschien nooit het district bezocht, «n die slechts met enkele leden uit het district in een heel andere streek van 't land kennis heeft gemaakt, dan is het alleszins gewenscht, dat er kennismaking voorafga, en dan liefst niet een kennismaking ter elfder ure in het heetst van den strijd, maar bijtijds en in dagen van kalmte. „Dan steekt er zelfs geen gering voordeel in, zoo de candidaat in spe zich eenigszins van nabij op de hoogte kan stellen èn van den toestand van het district, èn van de politieke verhoudingen die in zulk een district den toestand beheerschen. En niet minder, dat ei althans enkelen uit elk vlek en dorp een persoonlijken indruk van den man hunner keuze ontvangen". „Met name een district dat nog nooit kans bood, kan er ons nader door komen. lets waar we te meer nadruk op leggen, omdat er nog wel enkele andere districten zijn, waar nu reeds geploegd kon worden, om straks te zaaien, en zij 't nu reeds of bij een latere stembus te oogsten ook". --- Ver van het volk af. „Het Huisgezin" schrijft: „In de Zweedsche Eerste en Tweede Kamer is de overleden schrijver Strindberg gehuldigd door de voorzitters der beide lichamen. „Stel u eens voor — men kan het zich voorstellen, maar het gebeurt toch niet — dat in ons parlement aan overleden kunstenaars en geleerden openlijk hulde werd gebracht. „Denk u eens, dat bij het overlijden van Israels, de voorzitter onzer Tweede Kamer dezen grootmeester met waardeering had herdacht. „Zou niet de opper-bode verbaasd de ooren gespitst en gedacht hebben: „Wat 'n nieuwe mcdes. Ik ken dien meneer niet: hij is geen minister geweest en heeft zelfs nooit in de Eerste of Tweede Kamer gezeten! ..Zouden niet de klerken aan de departementen de achtbare hoofden hebben geschud I „En zou niet al wat officieel of quasi-officieel is, gemeend hebben, dat een gewoon „burger" ZjC groote eer niet toekwam I „Wat staat er bij ons te lande al wat regeering of aan de regeering annex is ver van het volk en van het beste wat in het volk leeft af. „Het is natuurlijk prijselijk, dat een Kamerlid dat overlijdt of tot een anderen staat des levens overgaat, in het parlement kameraadschappelijke waardeering wordt gebracht, — maar de volksvertegenwoordiging zou er toch niet minder om worden, indien groote gebeurtenissen buiten haar engen kring, maar die toch feitelijk niet buiten haar kring liggen, in haar boezem weerklank vonden." --- BINNENLAND. Tweede Kamer. Ziekteverzekering. In aansluiting meit het [verslag van gisteren nog het volgende: Inderdaad acht de heer Aalberse (r.-k.), wat door deze ontwerpen wordt gedaan, gegrondvest op de waarheid, dat het loon niet voldoende is om behoorlijk van te leven en in het onderhoud te voorzien bij ziekte, ouderdom enz. Doch deze loon-theorie is niet Marxistisch. Zou dit zoo wezen, dan ware paus Leo XIII ook socialist, want die heeft iets dergelijks beweerd. Wie de premie moet betalen en zoo meer, is geen zaak van principe. Het ontwerp berust op beginselen, die elk chris-ten-staatsman kan aanvaarden. De heer Duys (s.-d.) herinnert uitvoerig aan de resolutiën omtrent sociale verzekering, genomen op het socialistisch congres in 1904 te Amsterdam. Daar werd de juiste rechtsgrond aangegeven. Maar op hem als socialist rust de plicht om de schijnbare liefde voor de sociale verzekering van de kapitalistische klasse in het licht te stellen, izoowel voor de Kamer als voor de arbeiders buiten de Kamer. De bezittende klasse heeft gelukkig ervoor gezorgd, dat men niet lang in twijfel behoeft te zijn ten aanzien van haar ware bedoelingien. Uit citaten van Bismarck e. a. tracht de heer Duy3 aan te toonen, dat heit slechtj om het kapitalistisch klassebelang te bevorderen gaat. bij hen. Maar het doel is niet bereikt. In weerwil van de sociale, iwetgetving in Duitsohland, is de sociaal-democratie gegroeid omdat de arbeider toch in weerwil van alles blijft proletariër, onderdrukt blijft door de produciiewijaf, d.opr de tirannie v&n jjgj kapitalisme,» En deze minister zegt hel zeer openhartig: om de verteerde kapitalistische (toestanden te kunnen handhaven moet men iets voor do arbeiders doen. Men denJce echter niet, hier te doen te hebben met een vrije gift van het kapitalisnue aan het proletariaat. Het is hier afgedwongen. Of de heeren spoedig of later ecu rechtsgrond zullen vinden, hangt eenvoudig af van de maoht d>er socialisten, niet van de ontwikkeling der reehtsbegrippen. Als men een zaïak wil dan vindt men een rechtsgrond, als men de zaak niet wil dan veinst men de afweizitfheid van een rechtsgrond. Daarop berust de apcnkool die men daarover tot dusverre heeft gehoond. De voorzitter merkt op dat hier wel redevoeringen worden uitgesproken doch geen kool wordt verkocht. (De heer Duijs neemt het woordt lerug.) Heden zal de heer Duijs doorgaan. --- Vlootverdediging van Nederland en Indië. Het „N. v. d. D." noemt het bericht van het „Dgbld. van Z.-H. en 's Gr.", als zou luit.-generaal van Heutsz, oud-gouverneur-generaal van Ned.-Indië, aangezocht zijn om het voorzitterschap op zich te nemen van de commissie, welke een onderzoek zal hebben in te stellen in zake de verdediging van Nederland en Nederlandsch-Indië, waarvoor in de Tweede Kamer toezegging is gedaan, onjuist. Van den heer van Heutsz heeft het blad vernomen, dat hij nog geen aanzoek ontvangen heeft. --- De Amerikaanche kruisbessenmeeldauw. Het hoofd van den phytopathologischen dienst, prof. J. Ritzema Bos, schrijft ons: Op verscheidene plaatsen is wederom het optreden van deze zoo gevreesde kruishessenziekte waargenomen en blijken zoowel de scheuten als dc- jonge kruisbessen aangetast te zijn. Vooral dit laatste is op dit oogenblik een enstig verschijnsel, daar het nu mogelijk is, dat er besmette bessen tusschen de ge-zonde komen, die voor uitvoer naar het buitenland zijn bestemd. Hiertegen moet met de uiterste zorg worden gewaakt, daa: men zoowel in Engeland als in Duitschland 6treng let op de kruisbessen, die uit ons land worden ingevoerd. Voor de Engelsche markt zelfs moeten dit jaar alle manden, waarin kruiïbessen worden aangevoerd, voorzien zijn van een aanduiding van den naam des afzenders en van de plaats van herkomst, terwijl het verhandelen van zieke bessen streng verboden is en gestraft wordt. Daarom moeten alle kruisbessen, die voor uitvoer bestemd zijn, aan een strenge keur worden onderworpen en alle partijen, waarin bessen voorkomen met de bekende witte of bruine, viltige vlekken, moeten worden geweigerd. Trouwens in or_s land is het verhandelen en vervoeren van kruisbes-ien, die door den Amerikaansehen kruisbessenmeeldauw zijn aangetast, ferboden bij Koninklijk besluit van 5 September 1911. leder die zich bezig houdt met het verhandelen en vervoeren van kruisbessen, moet daar dus met aandacht op letten, en alle kruisbessentelers moeten met de uiterste zorg op den gezondheidstoestand der door hen af te leveren kruisbessen acht slaan. Overtreding der in genoemd koninklijk besluit opgenomen bepalingen wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste een maand of geldboete van ten hoogste vijfhonderd gulden (art. 9 der Plantenziektemvet). Door den phylopathologischen dienst, waaraan in 't bijzonder de uitvoering van de bepalingen van het Koninklijk besluit is opgedragen, zal hieraan streng de hand worden gehouden. Dat dit van het hoogste belang is voor onzen handel, kan voor ieder duidelijk worden, al 6 men bedenkt, wat er gebeuren zou, als Engeland en Duitschland genoodzaakt zouden worden, hun grenzen voor den invoer van onze bessen te sluiten. Men zij dus op zijn hoedel --- Werk voor de Marinewerf. Het gerucht gaat, zegt het „Hdbl.", dat dc directie van de Nederlandsche Scheepsbouwmaatschappij aan de directie der Marinewerf het aanbod heeft gedaan om een groot koopvaardijschip te doen bouwen op de rijkswerf. De Scheepsbouwmaatschappij is door de buitengewone drukte op haar werf niet in staat zelve het schip te bouwen. Mocht het departement van Marine besluiten tot den bouw van dit schip, dan zou althans voor geruimen tijd de noodzakelijkheid van het ontslaan van eenige honderden werklieden worden verschoven. Wij hebben ter bevoegde plaatse inlichtingen ingewonnen omtrent de juistheid van boven meegedeeld gerucht en vernamen, dat inderdaad het denkbeeld is geopperd om ter Marinewerf een koopvaardijschip te doen bouwen, welks bouw door de Nederlandsche Scheepsbouwmaatschappij anders toch zou moeten worden afgewezen en dat eenige correspondentie daarover wordt gevoerd. Het plan heeft echter nog niet de minste vastheid. Daar het er hier om gaat de werkloosheid van een zeer groot aantal werklieden te voorkomen, is het lang niet onwaarschijnlijk dat de oplossing in een andere richting wordt gezocht. De rijkswerf heeft een aanzienlijk overcompleet aan werkkrachten en weinig werk, de Nederlandsche Scheepsbouwmaatschappij daarentegen zeer veel opdrachten en een tekort aan arbeidskrachten. Naar wij nu uit beste bron vernemen, zou de directie der Nederlandsche Scheepsbouwmaatschappij bereid zijn, de voor haar bedrijf geschikte werklieden der Marinewerf in haar dienst te plaatsen. Naar men aan het „Centr." meedeelt, heeft een comité van winkeliers der oostelijke eilanden te Amsterdam een rekwest gezonden aan den minister van Marine, alsmede aan de voorzitters en leden yan de Tweede Kamer, in zake het bericht van ontslag van 200 werklieden der rijks marinewerf te Amsterdam, met het verzoek dat ontslag in te trekken. --- Een klompen-kwestie. Ter bevordering der orde en zindelijkheid moesten sedert geruimen tijd de leerlingen der openbare school aan den Wierdcnschen weg te Ambt-Almclo bij het binnenkomen der klassen hunne klompen uittrekken, die ze, nadat ze hun zitplaatsen hadden ingenomen, weder mochten aantrekken. In de y.orige raadszitting werd deze door liet hoofd der school ingevoerde maatregel uitvoerig besproken. Het gevolg hiervan was, dat in de gisteravond gehouden zitting een voorstel van drie raadsleden was ingekomen, om de instructie voor het onderwijzend personeel in dien zin aan te vullen, dat het hoofd der school niet mag vorderen, dat de leerlingen sioh van hun schoeisel ontdoen. Dit voorstel werd aangenomen. --- Uit Nederlandsch-Indië. Het „N. v. d. D. v. N.-I." meldt, dal twee jeudige officieren, de luitenants D. en v. d. W. te Batavia in voorarrest werden gesteld, om voor den krijgsraad terecht te staan wegens het binnendringen in eene particuliere woning, waar zij zich onordelijk zouden hebben gedragen. Hartman's bioscoop te Ngandjoek wordt door de Chineezen geboycot, omdat de kassier zich niet van zijn staart wil 0ntd0en...... 1 --- KUNST. Jan B lok x is nog niet bij kennis gekomen, meldt men uit Antwerpen aan de „N. Rott. Ct."; hij ligt bewusteloos in zijn woning in de St. Jozefstraat. Hij moet in de laatste dagen over hoofdpijn en duizelingen geklaagd hebben, maar de altijd wat bleeke, zenuwachtige, kleine, gebogen man zag er niet naar uit een bloedaandrang te zullen krijgen. Sedert den tragischen dood van zijn dochter verleden jaar in een automobielongeluk is hij lijdend en verbleef op zijn buiten te Cappellenbosch (op de lijn Esschen). Jan Blockx is ver buiten de Belgische grenzen bekend als de eigenaardige componist van kleurige muziek met een bijzonder dramatisch temperament. Sedert 1901 is hij directeut van het Vlaamsch Conservatorium te Antwerpen, Blockx is 25 Januari l.l* 61 jaar oud geworden. Dat Strindberg's literaire nalatenschap belangrijk is, blijkt uit prijs, dien de uitgevei Bonnie. te Stockholm e. voor betaald heeft: 200,000 kronen. De erfgenamen behouden het opvoeringsrecht dei zeventig dooi Strindbcrg geschreven stukken. De schepper van het Hein e-monument te Hamburg, prof. Hasselrüs, is te Kopenhagen in den ouderdom van 68 jaar overleden. Keizerin Elisabeth van Oostenrijk had het gedenkteeken voor het Achilleion te Korfoe besteld, van waar keizer Wilhelm, toen hij het slot kocht, het liet verwijderen. Bij een schilder ij e n-v eil i n g te Parijs werden o. m. verkocht: een mannenportret dooi Ferdinand 80l voor 36,500 frs.; een schilderij van Cuijp („Pinkjes a, I'embouchure de la Meuse", volgens den catalogus) eveneens voor 36.500 frs.; „De Heks van Endor" dooi Eeckhout voor 36,000 frs.; Frans Hals' „Lachende Man" bracht 26,000 frs. op; Maas' portret van dr. Heinsius 28,500 frs.; een oever-landschap van Ruysdael 16,000 frs. en van Goyen's „Visschers aan den Maasoever" 15,000 frs. Tolstoï's nagelaten werken, die buiten Rusland in het Russisch en een aantal andere talen gepubliceerd werden, zijn in het tsaren-rijk zelf slechts in een door de censuur zeer besnoeide uitgave verschenen. Een aantal novellen zijn weggelaten of verminkt. Het testament van den schrijver heeft de publicatie echtei, hoe dan ook, tot een dwingenden plicht gemaakt, daar het bepaalde, dat de opbrengst ten bate zou komen van de kolonisten op Jasnaja Poljana. --- Rechtzaken. Rechtbank te Leeuwarden. Zitting van Woensdag 22 Mei. De koop was gesloten. Een koe /an Johannes Wijbenga te Gennm zou in andere handen overgaan; hij had ze op 15 April voor ƒ 135 aan Johannes A., 43 jaar, en Dirk P., 39 jaar, beiden koopman, de eerste te Akkerwoude, de andere te Valom, verkocht en zou het dier, volgens afspraak om 2 uur in den middag leveren in het smidshuis te Rinsumageest, waar hij ook het geld zou ontvangen. Toen echter de beido mannen waren vertrokken, hoorde Wijbenga van iemand te Genum, dat Johannes' soliditedt te wenschen overliet, waarom oppassen de boodschap was. Wijbenga besloot, dit gehoord hebbende, niet naar het smidshuis te gaan, maar de zaak nog eens af te wachten. Het duurde niet lang, of Johannes en Dirk waren te Genum terug, vroegen Wijbenga, waarom hij de koe niet geleverd had. „Jullie kunt ze wel mee krijgen ,dan zal ik 60 cent laten vallen voor het zelf halen", was het antwoord. Maar de beide mannen waren al in den stal en Dirk trachtte terstond de koe los te maken, waartegen Wijbenga, die hen gevolgd was, in verzet kwam. Daarna greep P. hem bij de keel en wierp hem .op den stal, terwijl Johannes hem tegen de borst stompte. Even later vertrokken zij met de koe. Wijbenga zond hun den deurwaarder achterna, om het geld te halen, waarmee deze werkelijk terugkwam, zoodat de verkooper der koe geen schade heeft geleden. Alleen moest hij een tientje aan den deurwaarder ofleren. Aldus het verhaal van Wijbenga. Beklaagden ontkennen het hun ten laste gelegde. De subs.-officier acht het bewijs tegen Dirk niet geleverd en vraagt voor dezen .rijspraak. Eisch tegen Johannes ƒ 15 boete of 15 dagen hechtenis. Aanstaanden Woensdag, 10 uur, uitspraak. --- Gerechtshof te Leeuwarden. Zitting van Donderdag 23 Mei. Toen op 16 Maart j.l. de landbouwer G. Eerken» van Ter-Apel eenigen tijd te Rütenbrock over de grenzen in een herberg had vertoefd, miste, hij bij het verlaten van deze zijn rijwael met lantaarn. Bij onderzoek bleek, dat de fiets was weggenomen door den 89-jarigen Albertus Sch., zonder beroep, geboren te Odoorn. Deze peddelde erop naar Zuidbroek en verkocht. het wiel, dat volgens den eigenaar een waarde van ongeveer' ƒ5O had, aan den scheepsjager W. Kram van Muntendam voor ƒ2.50. van wien de eigenaar, het bij de behandeling van beklaagdes zaak voor de. rechtbank te Winschoten voor ƒ7.50 heeft terug gekocht. Die behandeling had plaats op 12 April j.l. Toen' werd tegen Albertu3 een gevangenisstraf gevraagd. voor den tijd van 9 manden, welke straf hem op 26» April daaraanvolgende werd opgelegd onder bepaling) dat de in voorloopige hechtenis doorgebrachte tijd bij 3e uitvoering in mindering zou komen tot den 15den da# na de uitspraak. Beklaagdes appèl kwam heden voor. Getuigen wer-> den niet gehoord, 't Bleek, dat beklaagde, die voor 1* December 1810 »ppü met ie justitie in aanraking Ifwam, op dien datum voor drie misdrijven is veroordeeld tot 16 maanden gevangenisstraf. Op de vraag van den president, wat hem tot die misdrijven bracht, was het antwoord: .Ac drank". De dr+ak was het ook die hem op den datum bovengenoemd, slechts vijf dagen nadat hij met een aardige ui-gaankas was ontslagen, tot den diefstal fiets bracht, welk feit door hem werd erkend. Waarom hij appelleerde? Hij zou, bleef het vonnis onveranderd, op een voor hom /oer ongeschikten tijd uit de gevangenis komen. De president oordeelde, dat het dan waarschijnlijk het beste zou zijn, de straf te verlengen om beklaagde in het voorjaar, als er voldoende werk was, de vrijheid te geven. ... . 't Bleek, dat dit nu niet juist beklaagdes wensch De advocaat-generaal erop wijzende, dat de berechting der zaak zoo snel mogelijk heeft plaats gehad, achtte geen termen aanwezig om den tijd in voorloopige hechtenis doorgebracht in mindering te brengen en vorderde overigens, dat het vonnis zal worden bevestigd, terwijl de verdediger ambtshalve, mr. A. W. Koch te Leeuwarden, overeenkomstig beklaagdes verzoek, aandrong op vermindering van straf, daarbij mededeelende, dat beklaagde hem verzekerd had, zich in 't vervolg geheel te zullen onthouden van het gebruik van sterken drank. Den 35-jarigen Hendrikus S. landbouwer te Zevenfet-izen, gemeente Leek, is ten laste gelegd, „dat hij aJduar op 7 Februari j.l. aan W. Otter heeft verkocht en afgeleverd 37 K.G. vleesch. afkomstig van een aan darmontsteking gestorven koe, we ende, dat dit vleesch voor leven of gezondheid schadelijk was en dit aan den koper verzwijgende, door dezen mede te deelen dat het beest zijn natuurlijken dood gestorven was en aan darmonsteking gestorven was, *_och daaraan In strijd met de waarheid toe ie voegen dat het vleesch ambtelijk was goedgekeurd. Op 28 Maart stond beklaagde voor de rechtbank te Groningen voo. dit feit terecht en vorderde de officie, zijn veroordeeling tot 6 maanden gevangenisstraf op 11 Apnl daaraanvolgende sprak de rechtbank hem vrij. Het appèl van den Officier kwam heden voor. Er werden zes getuigen gehoord, onder wie een m décharge. Van dezen verklaarden W. Otter en diens vrouw pertinent, dat beklaagde bij de levering had verzekerd, dat het vleesch zoowel door den commies-keurmeester als doot den veearts was goedgekeurd. Later toen Otter reeds de zaak had aangegeven bij de politie heeft eerst zijn vrouw, later hij zelf getracht het geleverde vleesch aan het onderzoek te onttrekken. Beklaagde ontkende dit. Wel gaf hij toe, vrouw Otter te hebben aangeraden, het maar zoo gauw mogelijk in de pekel te zetten. De kommies op 18 Februari door den vader van Otter, aan wien een deel van het vleesch was afgestaan, ontboden omdat dat vleesch alle kenmerken •vertoonde, bedorven te zijn, constateerde als getuige, dat het vleesch bij de levering beslist reeds gevaarlijk heeft moeten zijn. Hij heeft het dan toen ook in beslag genomen. ... De veearts, die het bewuste beest onder behandeling had, als getuige gehoord, verklaarde dat hij desgevraagd het vleesch onvoorwaardelijk zou hebben afgekeurd, al kon hij zonder nader bacteriologisch onderzoek niet verklaren dat vleesch van aan acute darmontsteking gestorven dieren schadelijk is voor de gezondheid. De getuige a décharge deelde mee, een twintig pond van het vleesch met zijn vrouw en drie kinderen te hebben verorberd, zonder er eenigen hinder van te hebben ondervonden. (Otter en vrouw werden, na er twee- of driemaal van te hebben gebruikt, ongesteld). Beklaagde bleef bij zijn verklaring hierboven aangegeven. Volgens hem hadden Otter en vrouw gezegd, het vleesch te koopen voor hun hond. De advocaat-generaal achtte met den officier te Groningen het bewijs voor het aan beklaagde ten laste gelegde misdrijf geleverd, requireerde dus vernietiging van het vonnis der rechtbank en dat het hof, opnieuw recht doende, beklaagde op grond van art. 124 van het Wetboek van Strafrecht zal veroordeelen tot 6 maanden gevangenisstraf. Na dit requisitoir werd beklaagde nogmaals voorgeroepen en hem onder het oog gebracht, dat hij bij de aangifte van den dood van de koe te kennen had gegeven, dat hij het beest ging begraven en overkomst van den kommies-keurmeester niet noodig was. Beklaagde verklaarde dit onmogelijk te hebben kunnen zeggen. De verdediger mr. Holthuis te Groningen betwistte, dat het bewijs voor het schadelijk zijn van het vleesch voor de gezondheid op den dag van den verkoop, zou zijn geleverd: voor die schadelijkheid bestaan slechts vermoedens, meer niet. En «raar dit niet bewezen is, kon beklaagde het niet weten en kon hij het dus niet verzwijgen. Conclusie: vrijspraak. ---