Van alles wat Mostard en peper. Toen George I koning van Engeland was, kwam er op zekeren dag een nieuw soort mosterd op de koninklijke tafel, — het was in het jaar 1720 — die zijne majesteit zoo goed beviel, dat hij last gaf die soort steeds te gebruiken. Hij was niet langer gediend fan den mosterd, zooals hij en ieder ander dien genoten had sinds de Farao's op den Egyptischen troon zaten. Dit besluit van koning George moet een goede tijding geweest zijn voor zekere dame, die in de stad Durham woonde en die den mosterd volgens een methode, door haarzelve uitgevonden, gemaakt had. Tot nu toe had men bij het malen de schillen tegelijk met de kleine zaadjes meegemalen, maar mevrouw Clements (zoo heette die dame), bedacht dat het beter zou zijn de schillen uit te zeeven en op die manier mosterd te maken, zooals thans nog geschiedt. De plant, die het meest voor de mosterdfabrikage verbouwd wordt, heet bruine mosterd. Het zaaien heeft plaats in April en wanneer de schil bruin is, is het zaad rijp. Na het maaien wordt het voorzichtig op den grond te drogen gelegd en de boer hoopt dan dat er ge-en regen zal komen, want vochtige mosterd verliest de helft van zijn waarde. Wanneer de schillen broos zijn geworden en gemakkelijk breken, gftat het naar de dorschmachine, maar dit transport moet met veel zorg geschieden, daar er anders zaden ontsnappen en zich zelf zaaien en dus de plaats innemen voor boekweit of rogge, die dan aan de beurt zijn. Ten einde dit te voorkomen, worden groote lappen doek of zeildoek gebruikt, waarin het zaad wordt overgebracht. In -den molen werden de zaden tot een fijn, goudachtig poeder gemalen. De peper komt ver hier vandaan en heeft een tropische zon boven en vochtigen grond beneden zich noodig. Per jaar wordt ongeveer 18,000 ton van het eiland Sumatra verscheept, en, na tot poeder gemalen te zijn, naar de verbruikers, die over de geheele wereld verspreid zijn, verzonden. Een pepertuin heeft acht jaar noodig voordat hij vrucht afwerpt; daarna kan-j men rekenen dat iedere struik voor een waa"rde van ongeveer ƒ 6 jaarlijks oplevert. --- Zeepbellen en ijskogels. Maak op een kouden winterdag (zoo ge kunt van gesmolten sneeuw) een vet zeepwater en van een stroohalm, welks eene einde eenige millimeter ver veelvuldig opengespleten en straalsgewijs uit elkander gebogen wordt, een blaaspijp. Ga daarmede naar buiten, doop het straalsgewijs uiteengebogen einde van het stroohalmpje in het zeepwater en blaas in het andere einde. Er zal nu een zeepbel ontstaan, die de mooiste kleuren vertoont en al grooter en grooter wordt, hoe langer gij blaast, totdat zij eindelijk uitéén spat. Om bij verdere zeepbellen dit uitéén spatten te voorkomen, moet men onthouden hoe groot de eerste was, toen zij barstte en de volgende dus iets kleiner blazen. Als zulk een zeepbel nu langer blijft bestaan, komen er kleine sneeuwvlokjes op, die als sterretjes om de bel gaan of sterren met stralen, zes» hoeken en allerlei figuren vormen evenals die welke door het vergrootglas bekeken in de sneeuw te zien zijn. Als men een kop van een aarden pijp in het zeepwater steekt en door den steel blaast, krijgt men grooter zeepbellen, waarop men de sneeuwvorming duidelijker kan zien. Zullen er echte harde ijskogels gevormd worden, dan vult men den kop van een dergelijke pijp met vet zeepwater, gaat daarmee op een kouden winterdag naar buiten en wacht totdat het zeepwater kleine kristallen begint te schieten: blaas dan in den pijpesteel en laat de zeepbel, die daardoor ontstaan en tot een ijskogel bevroren is, op den pijpekop staan of leg haar voorzichtig op een geschikt droog voorwerp, om de mooie teekeningen nauwkeurig te kunnen bekijken. --- Dure scherts. Een Duitsch dichter had eên vriend, die evenals hij veel van soherts hield. Onophoudelijk plaagden zij elkaar. Een van hen deed eens een verre reis. Na verloop van eenige dagen ontving de dichter een dikken, ongefrankeerden brief, waarin niets te lezen stond dan: „ik ben zeeïj welvarende". Zonder morren betaalde de dich* ter het hooge port. Kort daarop ontving zijn rei-* zende vriend een loodzwaar, ongefrankeerd! kistje, waarin een steen van 8 kilo en daarom heen een papier, waarop geschreven stond: „Beste vriend, bij het ontvangen van uw laatsten brief is mij de2e steen van het hart gevallen/ --- Wie had er gelijk? „Wat is die sneeuw akelig koud!'* zei Mina, die onder een flinke sneeuwbui een brief naar de bus had gebracht, en ze hield de handen tegen de ooren. „Wat is die sneeuw heerlijk warm!" zei het winterkoren, toen het, bij felle vorst, den Noordooster over zijfri beschermend sneeuwdek hoorde gieren. „Wat is die sneeuw akelig koud!" zei Polly, die met hangende ooren achter zijn baas aan liep door de besneeuwde straten, en hij lichtte zijn dunne pootjes 2»o hoog mogelijk op. „Wat is die sneeuw heerlijk warm!" zei de boer, toen hij 's morgens in zijn kelder kwam en hij voelde, hoe lekker warm het daar was; den vorigen avond had hij het keldervenster goed onder de sneeuw gezet. „Wat is die sneeuw akelig koud!" zei Pudwajo, het Eskimo-joragetje, dat met zijn handjes sneeuw van het dak der lage hut haalde, om er een sneeuwpop van te maken. „Laat dat tocht" zei zijn vader, „want die sneeuw is zoo heerlijk warm!" — Wie had er geSjk? •— --- Afrika, de verkeerde wereld. In Afrika groeit de wol op de hoofden der menschen en het haar op de ruggen der schapen. De mannen dragen er soms lang, vrouwen altijd heel kort haar. Waar akkerbouw en veeteelt wordt nd, ploegen en zaaien de vrouwen. De mannen blijven thuis om te naaien, te spinnen, te weven en de koeien te melken. De bergbewoners van Europa worden algemeen als gastvrij, edelmoedig en dapper erkend, die in Afrika zijn wantrouwend, listig en laf, zelfs in vergelijking met hun landslieden in de vlakte. Veel Europeanen gelooven, dat do Afrikanen en ook zij zelven van de apen afstammen: de Afrikanen daarentegen meenen, dat hun zielen na hun dood in de ue hamen van apen overgaan. ---