Buitenlandsch Overzicht. De beweging in Ulster heeft thans zulk een karakter aangenomen, dat er inderdaad een kentering moet komen. Er moet wat gedaan worden om een einde te maken aan den overspannen toestond in Ulster. Dat beteekent nog niet, dat de reg.-ering behoeft toe te geven, als zij maar laat blijken, hoe zij over den toestand denkt. Van den overspannen toestand getuigt de soort revue, die sir Edward Carson, de ongekroonde koning von Ulster, in tegenwoordigheid van zijn adjudant, generaal sir George Richardson, te Belfast over 12000 man vrijwilligers heeft gehouden. Liever do dood dan zelfbestuur, is de leuze dier mannen. En in de verwarring van het oogenblik werd nog een onschuldig meisje, een kind nog, door een revolverschot gewond. Sir Edward hield een brallende toespraak, waarin hij o. a. zeide, dat alle regeeringen op haar troepen moeten kunnen vertrouwen. Hij schijnt zich zelf dus als een soort regeeringspersonage te beschouwen. Een koud waterstraal diende de advocaat-generaal Ure hem toe, door te verklaren dat de regeering geenszins van plan was om sir Edward Carson gevangen te nemen, omdat zij van den ongekroonden koning geen martelaar wenschte te maken. Van den overspannen toestand getuigt ook, wat Zondag is voorgevallen in verschillende protestantsche kerken van Ulster. Die dag werd herdachl het besluit om zich, zoo noodig met wapengeweld, tegen invoering van Home Rule te verzetten. Verscheidene predikers waren zeer heftig in hun toespraken en deden het voorkomen alsof het een strijd om den geloove zou worden. Er werden zonderlinge dingen gezegd en gedaan bij den hoofddienst in Belfast, die gehouden werd in Ulster Hall. De dienst werd geleid door „t"anon" Harding van de kerk van lerland, den methodist Davidson en den presbyteriaan dr. Patterson, die gezeten waren aan een tafel, bedekt met de „Union Jack". Dr. Patterson hield de preek. Voor hij zijn tekst oplos, feliciteerde hij de vrijwilligers van Belfast met de gehouden parade. Er was geen stad in de wereld, zoo zeide hij, waar onder zulke omstandigheden zulk een keurkorps bijeengebracht zou kunnen worden. Als de koning deze vrijwilligers had gezien, zou hij gezegd hebben: „Nu ik weet te kunnen steunen op zulke mannen, ben ik met bang voor Duitschland of welk land ook." In zijn preek verklaarde de dominee, dat voor de menschen uit Ulster de aanvaarding van Home Rule hetzelfde zou zijn, als wanneer Israël zich weder móést krommen onder het Egyptische juk. „Home Hule" is een terugkeer tot de slavernij, waaraan de voorvaderen zich ontworsteld hebben. „Home Rule" beteekent „Rome Rule" en „Rome Rule" (de heerschappij van Rome) beteekent ver- volgin-i. In denzelfden geest ging de predikant voort. Voordat de dienst eindigde, verzocht „Canon Harding alle aanwezigen de handen op te steken ,en de overeenkomst opnieuw te bezweren en plechtig te beloven, dat zij Carson overal zouden Velgen, waarheen hij hen zou willen leiden. Wij hebben dus zoo iets als Ulsteriaansche cedgenootcn. Het spreekt van zelf, dat men van de overzijde ook niet altijd zwijgt. De regeering heeft zich tot dusver zeer gematigd en zeer weinig uitgelaten. Hetzelfde kan gezegd worden van de nationalisten. Maar eenmaal moest aan dit stilzwijgen een einde komen, dat was te voorzien. En dit is nu ook geschied. John Redmond heeft gesproken. Gesproken te Cahirseveen m 'het graafschap Kerry (Zuidwestelijk lerland). Met groote scherpte wees de leider der lersche r.aüonalisten elke gedachte aan een conferentie van de hand, als zij niet op de algemeene erkenning van het Home Rule-beginsel berust. Hij besloot zijn rede aldus: „Het is volkomen nutteloos over dit vraagstuk nog meer woorden te verspillen, ons schip is aan den ingang van de haven. Dc barometer teekent goed weer aan erhet bevel luidt „met vollen stoom, voorwaarts 1" Scherper nog dan in zijn reo"e heeft Redmond xijn gedachten geformuleerd in een interview, ■c*£ , alles toegeven. Alleen en geslagen moest vr« a[ t Na verkooS „ne onderhandelingen, die Turkije door zeer «e*-™1* to s,ade kwamen, ontbrandde 'r* tóg opnieuw. Met Servische hulp kwam Adrianopel ten .val. „Ook Skoetari moest _K:„.aa_ de Montenegrijnen overgeven. .Turkije leek verpletterd. Maar de bondgenooten kregen verschil over de verdeeling van den buit. Hooger en hooger liep dat, totdat de tweede Balkanoorlog uitbrak, tusschen Boelgarije eenerzijds, Servië, Griekenland en Montenegro anderzijds. De krijgskans was r:in den kant der laatsten. Nog zou Boelgarije misschien, na aanvankelijk teruggeslagen te zijn, het hoofd aan de vereenigde vijanden hebben kunnen bieden, als niet Roemenië zich in den strijd had gemengd. Daartegenover was Boelgarije machteloos. Van viff kanten besprongen, want ook Turkije maakte van de gelegenheid gebruik om Adrianopel weer te bezetten, moest het bukken. Een groot deel van den reeds verkregen buit ging verloren aan Servië en Griekenland bij den vrede van Boekarest. Daar stelde koning Karel van Roemenië de kaart van den Balkan vast. Boelgarije was ook gedwongen een deel van zijn grondgebied aan Roemenië af te staan. Afgestreden en uitgeput was Boelgarije niet in staat de wapenen op te nemen tegen het inmiddels versterkte Turksche leger. Het moest aan het onderhandelen gaan en van voren af stond wel vast, dat het Adrianopel weer moest teruggeven. Gelijk is geschied. Zoo zijn de duizenden strijders, zoowel Boelgaren en Serviërs als Turken, voor niets gevallen. Ook in andere opzichten zog Boelgarije een deel van zijn voordcelen, op Turkije behaald, verloren gaan. De oorlog, waarmee het 'n gebiedsuitbreiding met 22 procent en een bevolkingsaanwas van 16 procent verwon, kostte het 52,000 dooden en 100,000 gewonden. Er is een niet te ontkennen tragiek in Boelgarije's lot, want ontegenzeggelijk heeft het 't meest tot Turkije's neerlaag bijgedragen en er 't minst bij gewonnen. Servië en Griekenland, dit laatste vooral, gaan bij minder krachtsinspanning met het grootste voordeel strijken. Griekenland is er echter nog niet. Turkije, meester in de diplomatie, heeft den vrede met Griekenland weten te rekken en nu dit alleen staat en in geen geval op hulp van Boelgarije kan rekenen, gaat het een hoogen toon aanslaan. Zal ook Griekenland een deel van zijn winst verloren zien gaan als gevolg van den broedertwist? --- BINNENLAND. Het automobiel-verkeer. God. Staten van Friesland hebben, naar aanleiding van een verzoek van den heer J. H. Regenbogen, arts te Bozum, om den weg van Bozumer Indijk naar Wieuwerd met een automobiel te mogen berijden, dien weg geheel voor motorrijtuigen op meer dan twa» wielen opengesteld. --- De Friesche kern. In het groot auditorium van ac Utrechtsche universiteit heeft dr. J. H. F. Kohlbrugge, benoemd tot buitengewoon hoogleeraar in de ethnologie, een redevoering gehouden tot het aanvaarden van zijn ambt. Hij heeft daarin een overzicht gegeven van de beteekenis van zijn vak van studie. Spreker gevoelde veel voor de stelling van Domcla Nieuwenhuis, dat het eigenaardige gemeenschappelijk voor alle kustbewoners der Noordzee, van Denemarken tot Duinkerken is voortgekomen uit een Friesche kern, die door de vreemde invloeden niet kan worden onderdrukt. Daarmee is reeds aangetoond, dat de psychologie evenmin vreemd mag zijn aan den ethnoloog. Bezien wij nu de Friesche kern en hare uitingen als voorliefde voor land en water, zeevaart, handel en wr.tcrwcrken, dan dringt zich de vraag op: Bepaalde de aardrijkskundige gesteldheid van haar land haar karakter of koos zij de moerassige streken omdat deze aan het reeds bestaande karakter beantwoordden? Zulke vragen doen het nauwe verband tusschen aardrijkskunde en volkenkunde duidelijk zien, --- De Amsterdamsche hoofdcommissaris van politie. De heor Jan Feith, medewerker van hel „Hbld.", heeft den heer Hordijk op den man af gevraagd, wat de eigenlijke reden was van zijn aanvraag om ontslag als hoofdcommissaris van politie van Amsterdam. De heer Hordijk antwoordde hierop. „Kr is geen reden, u dit met te fflen eerder niet, omda **_*__£ prettige samenlaten voorkomen, •!«■* °"V "oester of de justitie werking tusschen zou zijn met den hoofdcommissaris ue -an mijn o^lagaonvrage. D ir* ._ Zondheidstoestand. Mijn^ sen B er hetzeW. w- jet vroege^ > dl' L'lW oïk TesPvan. De Koningin ze.de zelfs: mHeet^heor Hordijk, die nooit een woord te vnel en nooit een woord te weinig spreekt, en a - Z pveZs dezelfde is, last v«- zenuwen?! Ik voel mij gezond en sterk. Zelfs heb ik eenige jaren geleden, bij wijze van zelfproef, een gymnastiekcursus meegemaakt; geturnd, geschermd, revolver geschoten; ik was niet opvallend achteruitgegaan, vergeleken bij mijn officierstijd. Maar nadat ik hier eenige jaren als hoofdcommissaris in functie was, heb ik een onaangenaam zenuwverschijnsel bij mij geconstateerd. Het is de vreevdat. dit verschijnsel zich mochl herhalen, waardoor ik niet volledig in staat zou zijn, de zware en verantwoordelijke taak van mijn ambt te vervullen, welke mij heeft genoopt, bij H. M. de Koningin mijn ontslagaanvrage in te dienen". Hij herhaalde: „Dit is de eenigo reden." --- Wet op den waarborg. Verschenen is het rapport der commissie, benoemd bij beschikking van den minister van Financiën van 30 Januari 1911, teneinde dezen voor te lichten omtrent cene herziening der wet van 18 September 1852 op den waarborg en de belasting der gouden en zilveren werken, laat stelijk gewijzigd bij de wet van 1 Juli 1909. De commissie bestond uit de heeren L. J. Huber, voorzitter, inspecteur van den waarborg te 's Gravenhage, mr. dr. J. H. R. Sinnighe Damsté, commies aan het departement van financiën, C. Huygens, cssayeur van den waarborg te Arnhem, J. M. van Kempen te Voorschoten, W. van Rossum du Chattel te Leiden, J. Post te Amsterdam en P. Merkes te Rotterdam. De meerderheid der commissie (alle leden behalve den heer Post) heeft haar denkbeelden belichaamd in een wetsontwerp, waarvan het „Hbld." de voornaamste bepalingen vermeldt. Het minimumgchalte, volgens de wet van 1852 250/1000 of Yk (dus één vierde deel edel en drie vierde onedel metaal) wil men voor goud en zilver brengen op 330/1000, dus %. Dan wordt een verhooging van het belastingtarief voorgesteld van ƒl5 op ƒ2O per H.G. voor goud en vaa ƒ 0.75 op ƒ 1 per H.G. voor zilver. Dan zullen dc goederen, welke uit het buitenland komen, niet meer gestempeld worden met een zoogenaamd buitenlandsch merk maar zullen, ze wanneer ze aan dc vereischte gehalten beant woorden, gewaarborgd iwdeii- builenlan- Verder wordt de ei^hgestehJ^ bun ders, die ™*£1%lgJ£g*%S& kunnen binniet meer onder ve"efg^'nßcollecties moeten genenbrengen, maar dat uk, collect£ dgche< «SS.fe2*£ deren niet Afgewerkt aangeboden kunnen word De meerderheid der commissie stelt verder voor om ter onderscheiding var. gewaarborgde en nict-gewaarborgde goederen te bepalen, dat de eerste moeten voorzien zijn van Witte, de laatste van groene etiketten. Op de witte etiketten moet het gehalle wordea vermeld. Alle drukwerken, van den handelaar, uitgaande, moeten voorzien zijn van afbeeldingen der merken, waarin eveneens wijzigingen' worden voorgesteld. ,-„-i.-_-vv De heer Post verklaart in een afzonderlijke nota het niet eens te zijn met de z i. te geringe verhooging van het mimmumgehalte, .weura wordt voorgesteld. --- De jubileum-postzegels. naar verkoop der jubileum-postzegels schrijft het" - "ad. : li „dat ar absaluut zeker geen tweede oplaag van de zegels zal uitkomen; 3. dat de zegels aaß j_u, poatkantoren verkr-tgbaar zullen worden gesteld; 'i. dat ook iedere particulier voor elk aantal, hoe gering ook, bestellingen aan het hoofdbureau van posterijen en telegrafie kan opgeven; 4. dat juist de voorafbestelling georganiseerd is, ten einde het publiek zooveel mogelijk tegen opkoopers te beveiligen en gedrang aan de postkantoren te voorkomen. Dat het hoofdbureau zich door den maatregel een extra massa tijdreovend werk vrijwillig op den hals haalde, kan ieder wel begrijpen; 5. dat op alle ingekomen aanvragen volgens aen strikt rechtvaardig verhoudingscijfer toezending zal geschieden." --- Werkloosheidsfondsen. Te Utrecht is de jaarvergadering gehouden van de afdeeling der gemeentelijke werkloosheidsfondsen, onderafdeeling van de Nationale Vereeniging tegen de werkloosheid. Als bestuurslid werd o. a. herkozen de heer de Haan uit Leeuwarden. De voorzitter deelde mede, dat plannen in voorbereiding zijn tot reorganisatie van de Nationale Vereeniging tegen de werkloosheid tengevolge waarvan, worden deze plannen uitgevoerd, de afdeeling een zelfstandige vereeniging zal worden. Do vergadering machtigde het bestuur om aan de uitvoering der plannen mede te werken. Vervolgens is lang gesproken over de'vraag of het wenschelijk is, dat de bijslag uit de fondsen op de uitkeeringen een vast percentage zij in alle maanden des jaars, dan wel een wisselend. En in verband hiermede, of toegelaten kan worden, dat de vereenigingen het bedrag harer uitkeering regelen naar de grootte van den bijslag, m. a. w. minder uitkeeren, wanneer de bijslag hooger is. Vrij algemeen bleek men dit laatste niet geoorloofd te achten, aangezien tengevolge van een dergelijke regeling de verhoogde bijslag ten goede zou komen aan de kas der vereeniging en niet aan de verzekerden, hetgeen doel van het fonds moet zijn. Grooter nog wordt het bezwaar, wanneer een landelijke bond de uitkeering in plaatsen, waar gemeentelijke bijslag wordt genoten, lager stelt dan in plaatsen waar zulks niet het geval is. De verzekerden in de laatste gemeenten zouden dan genieten van den bijslag, gegeven door de gemeenten waar fondsen zijn. Voorts is bij de verschillende fondsen een streven op te merken, om het bijslag-percentage een vast in alle maanden te doen zijn, op grond van onbillijkheid, waartoe het tegenovergestelde zou leiden. Ten slotte werd nog besproken het al of niet wenschelijke van een wachttijd, alvorens tot het verleenen van uitkeering, resp. bijslag over te gaan. Hoewel het nut van een wachttijd van enkele zijden werd betoogd, bleek er een strooming te bestaan, om hiermede te breken en reeds den eersten dag de uitkeering te doen ingaan. De controle, door de vakvereenigingen te oefenen, werd voldoende geacht ter voorkoming van simulatie. Als plaats voor de volgende algemeene vergadering werd Arnhem aangewezen. ---