Militie- en Landweervergoeding. De BURGEMEESTER van Leeuwarm den brengt ter kennis van belanghebbenden, dat de uitbetaling van de toegekende MILITIE- en LANDWEERVERGOEDING over het tijdvak van 6 tot en met 15 December 1915 zal plaats hebben op Donderdag den 16 Decent' bor a.s., in de voormalige GEMEENTESCHOOL ne. 5. aan het Oldehoofsterkerkhof alhier, te weten: aaa de echtgenooten eni. van dienstplichtigen, wier geslachtsnamen aanvangen: niet de letters A tot en met J de* voormiddags 10 nnr; die met de letters K tot en m.t S des voormiddags 11?. nnr en die met de letters S tot en met Z des namiddags 3H nnr. De uitbetaling, welke dea voormtSddmgm II Vs srs»* aanvangt, eindigt dem oamlddaga t2\i, uur. ZIJ, dio Oj» tUd tijdstip niet aanwezig zijn, komme» zich voor do ontvangst dom vergoeding doe ma middag e 2% umr ammemmidomm Leenwarden, 15 December 1915. Se burgemeester voornoemd. J. PATIJN --- ADVERTENTIËN. Selskip for Fryske Tael- en Skriftenkenni-se. Kriie LJOUWERT. Bfttengewoane Gearkomste (TOANIEL-KBIICH) op Snein 19 Desimber 1915, de jonns om 8 drs. yn 'e „HARMONIE". It tsaaielselskip „VBIENDEinCRINO fen Aldeboarn scil den opflere „De Reis oei üe Jiclitniasters", fen T. Ct. van der Meulen. Effternei dounsjen frij! Lsden fen it tielskip habbe frjje tagong; dy fen de krite Ljouwert eikmes mei in froumineke (hüagenoat). Hja kinne fierdere bus genoatsn as gasten meinimme tsjin 50 sinten -\- stédsbilêsüng de persoau. Tagongspriis for oaren in gonne -f- stèds-ilftfitfng Op fortoan fen de kwitansje kinne de leden feu de krite twa kaerten heljo by de Skathalder, da hear K. v_ur deb V£LDI_, Nyestèd For eltae kaart moat 5 sinten stèdsbiidsting bitelle wirde. Plakken bisprekke op Snein 19 Desimber o.s„ ya 'e „Harmonie" fen 11 —12 Ore. --- Griste laai „De Harmonie"' le Leeuwardei. CJOIVOERT op Wiwsèi 22 Beeenita 1915, 's avonds 8 nor, te geven door het Leeuwarder Symphonie-Orkest, Directeur de heer J. PAABDEKOPHR. Solistde heer A. na JONG te Middelburg, viool Programma: 1. le bymphonie . . . L. v. Eikxhovjk*. «. Adagio molto; b. Allegro eon brio . c. Andante cantabile con moto; d. Menuetto: e. Adagio-Allegro molto e vivace. 8. Concert A dur . . . W. A. Mozibt, Toor viool met orkestbegeleiding. Pauze. 5. Ouverture Aleeste . Che. W. v. Gmjck, 4. '/TT. Romance . . . Sv__sds___.. Voor viool met orkestbegeleiding. 6. tt. Der Eriks Gang . £. Kbxxscumkr. h. Krönungamarsch . „ ■ ToegïQjskaarten voor loges, baignoires en zaal f 1. B „ galerij fO.öO. Verkrijgbaar bij den heer H. v. BELKUM en 's avonds aan de zaal. Plaat'baspreken op Dinsdag 21 December 1915 van 11 — 1 uur. ■ ' ' . ■ i ■ ■ — ■ ■_ Oaacs__.e-_rxv.ijs. Aan de O. L. School te Vinkega wordt gevraagd een ONDERWIJZER of ONDERWWZEEES. Jaarwedde ƒ6OO, na 2-jarigen dienst f5O en na 5-, 8- en 12-j. dienst telkeni f 75 verhooging. Stukksn vóór 26 December a.s. aan «en BUR GEMEESTER te Wolvega. --- Parijsche Brieven. Een indrukwekkende manifestatie. Parijs, 3 December 1915 Verleden Zondag — dat wil zeggen: verleden Zondag nu ik dit schrijf, maar niet wanneer u het leest, want het was 28 November — heb ik in de reusachtige zaal van het Parijsche Trocadéro een manifestatie bijgewoond, die ik niet zal vergeten. Het Fransche volk is daar samengekomen om te prote_rteeren tegen die de...- enfin, de terechtstelling van miss Edith Cavell. De bijeenkomst was georganiseerd door den „Hond voor Menschenrechten" (Ligue des Droits de I'Homme), en om er een officieele sanctie aan te geven, zou ze worden gepresideerd door den heer Painlevé, minister van openbaar onderwijs, schoone kunsten en uitvindingen betreffende de nationale verdediging, en worden bijgewoond door den heer Raymond Poincaré, president van de republiek. Om twee uur, het uur dat bepaald was voor den aanvang, was de enorme ruimte tot den nok gevuld. Dat wil zeggen dat er vijf duizend menschen bij elkaar waren. Het orkest —de orkestklasse van het Conservatoire — was op zn post. De dirigent — niemand minder dan Vincent d'lndy — gaf zn laatste instructies. Maar het was precies half drie toen de heer. en mevrouw Poincaré de presidentieele loge binnenkwamen, vergezeld van eenige hoogwaardigheidsbekleeders en hoofdofficieren. De Marseillaise klonk plechtig in de hooge ruimte. De 5000 menschen waren opgestaan, en ze bleven staan toen het God save the King op het Fransche volkslied volgde. Toen nam de heer Ferdinand Buisson, voorzit» ter van de Ligue des Droits de I'Homme, het woord, om te spreken over de ongelukkige vrouw, wier sympathiek gelaat, op het titelblad van het programma, het onderschrift droeg: „Edith Cavell, Nurse and Martyr", en de laatste woorden die ze sprak, vóór ze werd doodgeschoten: „I must have no hatred or bilterness towards anyone." De heer Buisson begon te herinneren, van welke misdaad miss Cavell beschuldigd werd: het helpen van Belgen om uit België te komen, ten einde dienst te nemen in het leger van de geallieerden. Hoe ze voor den Duitschen krijgsraad kwam, hoe ze haar „misdaad" volmondig bekende, en ter dood veroordeeld werd. En toen schetste de spreker de beangstigendspannende oogenhlikken, die aan de executie zijn voorafgegaan. We weten die al wel uit de krantenberichten, maar in den soberen eenvoud van het verhaal, dat de heer Buisson ons uitvoerig vertelde, was iets ontzettend droevigs, dat je een prop in de keel joeg. Hoe een paar jonge diplomaten, leden van de Spaansche en de Amerikaansche ambassade te Brussel,tot 'savonds om elf uur nog getracht hebben tusschenbeide te komen; hoe hun werd geantwoord, dat er nog niets zekere beslist was; hoe er toen, op hun aandringen, naar den gouverneur von Bissing werd getelefoneerd, en hoe toen niet mssr ts ontkennen viel,- dat tot ds «terechtstelling" was besloten zonder ook mssr de mogelijkheid ts willen afwachten, dat ds keizer eens gratie mocht verleenen. Hoe toen, om twee uur 's nachts (12 October 1915), de ongelukkige vrouw naar de binnenplaats van'Je gevangenis van St. Gilles werd gebracht, waar het executie-peloton haar wachtte; hoe zij flauw viel; hoe toen, naar beweerd wordt, de Duitsche officier, dis het vuurpeloton commandeerde, het bewustelooze slachtoffer met zn revolver door de slaap schooi Ik zou te uitvoerig worden, en ik zou misschien riskeereu, in dit blad van een neutraal laad niet heelemaal neutraal ts blijven, wanneer ik verder zou willen vertellen alle liefelijkheden, die «an het adres van Duitschland, het Duitsche ras en ds Duitsohe „Kultur" werden gedebiteerd. Ik vermeld dus alleen dat na den heer Buisson het woord werd gevoerd door Madame Séverine, die in aangrijpende woorden sprak namens de Fransche vrouwen. En het was een oogenblik van machtige aandoening, toen deze vrouw, zelf in diepen rouw over een bloedverwant (*), in gedachten verwijlde bij een arme oude moeder, in een voorstadje van Londen, die stille tranen schreit over haar terechtgestelde dochter. De heer Painlevé nam toen het woord, en deed de verdere duiten van zn verontwaardiging in het zakje van den algemeenen afschuw. Hij herinnerde nog aan het gerucht, dat op het gezicht van de bewustelooze miss Cavell het vuurpeloton zou hebben geweigerd te schieten, waarop de Duitsche officier het beulswerk verrichtte. Maar het bericht van deze „dienstweigering" is uit Berlijn dadelijk heftig tegengesproken. Op de enkele veronderstelling — zei spreker — dat in tien Duifache soldaten nog een greintje menschelijk gevoel zou zijn overgebleven, heeft Berlijn verwoed geprotesteerd! Maar betere tijden zullen aanbreken! Het heldhaftige België, het dappere Servië, welks tegenstand de bewondering opwekt van de heele wereld — hier stonden de vijfduizend menschen in de zaal opnieuw op, en een lang-aangehouden applaus voor de helden van het verre Servië daverde los, terwijl de Servische gezant, aan de eeretafel op het podium gezeten, den minister de hand drukte — zij zullen bevrijd worden, hersteld in hun politieke en economische onafhankelijkheid! Het is de belofte die, drie weken geleden, de chef van de Fransche regeering hun deed op de tribune; het is de belofte van de vier groote naties, die strijden voor de vrijheid van de wereld, en die onoverwinnelijk zijn omdat hun hulpbronnen onuitputtelijk zijn. En zij zullen de wapens niet neerleggen, vóór deze belofte werkelijkheid zal zijn geworden 1 Het podium werd nu ontruimd en veranderd in een tooneel. En terwijl de heer Eugène Gigout op het groote orgel, onvergelijkelijk-mooi, de Marche Funèbre van Chopin speelde, kwamen twaalf klaagvrouwen, in witte gewaden, nader om het marmeren graf-gedenkteeken op den voorgrond. En voerden een lijkdienst uit in antieken stijl, bloemen strooiende op het graf, rythmisch zich ■ scharend in het ronde, en neer buigend de slanke lichamen in ontroostbaar treuren. Het was een moment van plastische schoonheid, uitgevoerd door twaalf artisten van het ballet van de Opéra. Bij het tweede gedeelte voerde het orkest de „Elegie" van Gabriel Fauré uit. Daarna kregen we drie fragmenten uit het Requiem van Verdi („Requiem en Kyrie", „Domme Jesu" en „Agnus Dei") met solisten van de Opéra en de Opéra Comique, en de koor- en orchest-klassen van het Gonservatoire. Toen fragmenten uit „Iphigéniée en Tauride" en „Orphée" van Glück en twee voordrachten van Madame Segond-Weber van de „Comédie-Francaise": „A une Martyre" van André Dumas, en „A Miss Cavell" van A. Ferdinand Ilerold. En tot slot fragmenten van de prachtige „Béatitudes" van Gesar Franck de le en de 8e Béatitude. Ik moet mij tot deze korte vermelding bepalen. Het was een aangrijpend slot, toen de woorden uit de Bergrede weerklonken: Heureux ceux qui pour la Justice . . Sont persécutésl Maar helaas! Hoe ver zijn we nog verwijderd van het „Hosanna! paix sur la terre" CABOGHON. (•) Br meen dat haar zoon gesneuveld is. --- Feuilleton. MIRIAM. Roman naar het Engelsch. (Slot). Conquest keek Miriam ondereoekend aan, terwijl hij snel en diep dacht Hij kon met klagen, d*t de grendels gesloten en de gordijnen neergelaten 'Waren. Integendeel, zij had hem zulk een vrijen |>hk gegund in de schuilhoeken van haar hart, *« hetgeen hü zag hem deed ontstellen, zooals L*a»ere waarheid dat dikwijls doet. Terwyl hij » gedachten verdiept zat, verdween zijn voorge*•«* «misme en ook het opgemaakt jeugdige m ** Tootkomea Zij zsg hem onder haar oogen rWa»*«er, grijzer, ouder worden sn wroeging en 5T ««delgden maakten zich vsa haar meester "f** h«*r nog altyd van bezieling gloeiend gelaat ■N^hsnd^ia imut s«ho«i. jwc ai *h <*** de tafel naar hem toe en sprak op dien klankrijken, diepen toon, die hem altijd ontroerde. „Wat ik voor jou voel, heeft zooveel overeenkomst met liefde dat je nooit het onderscheid zoudt hebben geweten als je het mij niet had afgeperst" Ofschoon liij doelloos met een klein zilveren voorwerp van de tafel speelde en niet opkeek, ging er bij haar woorden een rilling door zijn lichaam. De verstandige man binnen in hem was zeer welsprekend, hij herhaalde telkens den sm, dien zij voor een paar minuten had gebruikt Wat kon hij meer van haar verlangen;1 Wat kon hij inderdaad meer van haar verlangen na deze ernstige, oprechte verzekering, die zoo geheel uit haar «in hart voortkwam? Het was genoeg om mannen te voldoen, die veel meer eischten dan hij ooit had gedaan en met veel meer pretenties dan hij ooit had gedroomd te koesteren. De verstandige man smeekte hem met twee of drie phraseu te antwoorden — vriendelijke, kleine phrasen, die haar voor altijd aan hem zouden geboaden hebben en waarbij hij toch de achting voor zioh zelf zou hebben gered. Hij overwoog ze in zijn binnenste en zij zweefde» hem op ds.tong, terwijl hij ze in een aangenamen vorm en toch beknopt traohUe in te kleeden. Hij kon voelen, dal M l*~*_Mid_i* uw sums&übm VJdA sïsmla hij haar schitterende, vragende oogen op zich voelde gericht en toch bleef hij doelloos met het zilveren voorwerpje spelen, een zeker bitter ge-, noegen scheppend in zijn eigen weifelen. Hij had nog niet opgekeken en evenmin de phrasen van den verstandigen man naar zijn smaak gepolijst, toen een lakei de deur openwierp en Norrie Ford in eigen persoon binnentrad. De ontmoeting was ongedwongen, voornamelijk door de onbevangenheid van Ford. Toen hij door de kamer stapte en eerst Miriam vervolgens Conquest de hand drukte, was er een onderdrukte opgewondenheid in zijn blik en manieren, die alle kleine overwegingen te niet deed. „Neen, ik zal niet gaan zitten", verklaarde hij haastig en ietwat gejaagd. „Ik kwam maar. even binnen. Er staat buiten een rijtuig op mij te wachten. Eigenlijk kwam ik binnen om afscheid te nemen.'* „Afscheid te nemen?" vroeg Miriam. „Niet voor lang, hoop ik. Ik ga na heen — om mü aan te geven." „Maar waarom vanavond?" vroeg Conquest. „Waarom zoon haast?" „Omdat ik hen voor wil wezen. Zij hebben mij in het oog. Ik vermoedde dat gisteren al ss vaadasg swsj ik, 'frefr «eker, öt wensoh te toonen, dat ik niet bang voor hen ben en du. ga ik bun gastvrijheid voor vannacht vragen- Ik heb mijn valies in het rijtuig en alles behoorlijk in orde. Ik kon echter niet gaan zonder nog een laatste woord met je te wisselen. oude vriend, ik was van plan u dan op te zoeken, miss Strange. Maar nu ik u hier vind —" „Beboet je dat niet te doen," vulde zij opgewekt san. „Ik ben blij, dat ik je tijd kan besparen, ik .vertrouw, dat we je niet lang zullen behoeven te missen en daar ik weet, dat je verlangt ts gaan, kan ik je slechts het besie toewen schen on my in je vertrek verheugen." Zij stak haar hand uit, vrijmoedig en flink als iemand, die niet bevreesd is. „En nu", voegde _ü er, zioh tot Conquest keerend, bij, „\ zoek ik je mij naar mijn auto te brengen. Ik zsl je met Ford alleen laten, daar ik weet, dat gij samen nog het een en ander hebt te regelen. Ford protesteerde, maar zij raapte haar handschoenen en bont bijeen en beide mannen begeleidden haar naar de straat. Het was een najaarsavond, druilerig en donker. Over de geheele Fiftli Avenue weerkaatste het vocht op 't plaveisel liet licht der eleetn sche lampen als beslagen spiegels, ir warcß weiniü voetgangers, maar een auto siioroe ar, oe woest uit de dtüsternis te voorschijn en [verdween weer daarin. JXwr er geen andere njenschni te mm «aren, trokken twee mannen, die m den regen stonden, do aandacht van de.drtedie samen &»_*«*_ ■toep afkwamen. .Daar zrjn ze , men Ford eeasklsps, „Dromrmers, ze zijn mij voor geweest." Onwillekeurig «reep Miriem zijn arm, toen een •v.m de twee vreetndefaagen, verontschuldicend nader trad. ' ~l' is mijnheer John Nerri* Ford, nietwaar?"-„Hie ben ik." „Het spijt mij zeer, mijnheer, maar ik hol> bc.vi l _gekreges o in heehtems te nemen." „Heel goed", zei Ford opgeruimd. „Ik was juin) op «reg naar u. U zal mijn valies in het rijtuig vinden Wij gaan rijden, als het u het«elfde y „Ja, mijnheer. Zeker, i_ij.rlw.cr." D( man trad beleefd seö p:;_ir stappen ad-tersil, lerffjjl Ford zich UA. zyn vi.en.Jen wendde. .Hij zag ii' opgewekt nH. En Jliriani's gelaatdraalde Lm de gedachti lop handen zijn•li ü triomf. Ml.mm Conqu . aig betrokken en ,ii!'-i'k; i>ij huiverde in de_ >n en toonde zorg 1 geloof niet dat ei I len le : " -..'.■' 'i \;-'-'. mei I' .Ac OnhSndig-' heid van een eenvoudige natuur in een oogenblik van zenuwachtige spanning. Jk weet mijn dankbaarheid: met goed te loonen. Mi_ss Strange "weet dat al. Maar die is hier binnen," hij tikte tegen zijn borst met een karakteristiek gebaar —. „hesl groot, heel heilig." ' „Dat weten we", zei Ccmquebt ïnet gesmoordestem e» even vertegen als Forti „Nu, dan, vaarwel." „Vaarwel." Na ieder hartelijk de hand te Jiefcfoen «udruk-, begaf hij zich naar liet rijtuig. Ren van edieiwa ven een sacrament. Voor Miriam zelfwas het het .zegel, gedrukt op een verleden, dat nooit heropend kon worden. Z\j voelde dat het voor goed was afgestoten, loei» _ij, naar Conqnesl -terugkeerand, bet portier boord., dichtslaan en liet rijtuig wegrol-. len. Het scheen haar, dat Coß__BSt voor baar totugdeiiisde, toen zij hem nadenk. „Je komt toch morgen? Ik zal.om vijf uurl thuis-t_jjn." Cooqne_t had liaar in. baar auto gezet, de plaid-. oear hasr he*» getrokken -en sloot nu het portier. Terwijl tsj dit deed, merkte zij iels langzaams-.~ heuscih, „ik /.al morgen niet komen," .Dan ovecmoiven.* ook oM-nnorgeu niet/* „Wol, kom dan als je kunf. Als'je li. iaat weten, zal ik thnis blow h, wanneer het ook moge zijn." „Je behoeft niet thuis le blijven. Ik kom niet meer." „O zeg dut niet. Zet; dal niet", .smeekte zij. «Je doet.mij verdriet" ,Jk ka/i niet komen, Mirnoü. '/Ac je ft*, mei ia-f Is dat ski deidef^.cenoeg? Ik kan niet komen. Ik meende dai wel te kunnen. Ik tracht* te dejiken, dat ik je zou kunnen behouden, -J ondanks allf■=. Maar ik kan niet. Ik tan oiet. „Je kunt mij behouden - - als ik blijf- 1!c suuseb te blijven. Je moet mij niet lnten gaai'. Ik wil dat je gelukkig wordt Je verdient het. •" hebt zooveel voor mij gedaan — en voor km*. Kij den nadruk op dat Isatste woerd en ie* Irioinfantelijks en verrekt- in haar toon «J zij niet kon bedwingen, «eek hij plotseling luidden op het trottoir achteruit „Vooruit, Laporte," zei Wj op Bchcrpen toos tegen den chauffeur. ...Miss Strsngc is _*"**£ „Neen, n.en," riep M-risn», hem tnsw b«s handen toestekend ..Ik ben niet gereid. H