RECLAMES. PffrijAßGoSw b^bbX AAIMHk Aw Af' ■ m*r * ",. --- Aanbesteding. Baheudens nadere goedkeuring van B. en W. ▼an Aehtkarspelen wenschen heeren KEBKVOOGDEN der Bod. Herv. Gem. te Aagustiauv*a aan te besteden: Hot bonwen wan eon nieuwe COV3XSTOBIBKAMBB, WJUftan bestek en teekening vanaf Vrijdag 17 Dsc. 1915 ter inzage liggen in het café KOOPMANS to Angustinnsga. Nadere inlichtingen verstrekt T. STEL WAGEN, mr. timmerman te Augnstinnsga. Brieven franco in te leveren vóór of op 27 December 191», 's avonds 4 uur, bij den adm. fcorkroogd J. p. TJOELKEK aldaar. AANBESTEDING^ Eetwaren, Kleeding, enz. De COMMISSIE vaa TOEZICHT over het Armkuis te Stiens wenscht op Donderdag 23 Doe. a.s. ten behoeve der bevolking van dat gei.--'it aan te besteden : do owor 1916 benoodigde EET- ca WINBBLWABEB', BROOD, ELBEOTNG on LIGGINGSTUKKEN. Ds voorwaarden liggen ter lezing bg dea armmeester J. na BUITER, bij wien insebrrj. viagabiljetten a ö cent verkrijgbaar zijn. Monsters moeten vóór 23 Dec. franco aan het ASMHUIÜ worden ingezonden. Bouwland te Holwerd. D. J. HEERINGA, administrateur te Holwerd, zal op Woensdag 22 December 1915. 's avonds 7 uur, bij Knol aldaar, finaal werkoopen: Ecu stuk vruchtbaar BOUWLAND in den Oosterpolder nabij Holwerd, één stuk vanaf d*a Oudendijk en den 2en groenen reed, gi oot 1 hectare 09 are 60 centiare, in huur tot 1 Nov. 1917 bij den hoor H. Bierma I.Wzn. voor f 120 e jaars ca dan te aanvaarden. Bod 3 K/734. Betaling 1 Mei 1916. --- UIT DE PROVINCIE. Sloten, 17 Dec. Heden is ter aarde besteld het stoffelijk overschot van den heer R. v. Dijk, gedurende lange jaren wethouder dezer gemeente, ■lijks-gedeputeerife van het waterschap „die Zeven grietenijen en Stad Sloten" en bestuurslid van verschillende eorporatiën. Een lange rij van vrienden werden in den stoet opgemerkt Begaafd me* een welwikkend oordeel en een meer dan aHedaagsebè ontwikkeling en voorzien van een rijke ervaring, vooral op administratief gebied, was hij voor velen een vraagbaak. Op den doodenakker werd het woord gevoerd door de heeren G. Hartsma Muiier, burgemeester dezer gemeente; M. v. Heloma, voorzitter van het dijksbestuur fn O. Greebe, oud-burgemeester van Sloten. Namens de familie sprak de heer S. Sijbesma een kort woord van dank voor de betoonde belangstelling. De heer v. Dijk zal in Sloten niet licht vergeten worden: zijn eenvoud en minzaamheid, zijn rusteloos ijveren voor de belangen van de gemeente, zijn hartelijkheid in ien vriendenkring, zullen steeds in vriendelijk vandenken blijven. Schoterland, 17 Dec. De slaking van de houtwerkers in deze gemeente is geëindigd. De houtbazen hebben de eischen der arbeiders ingewilligd. Harlingen, 17 Dec. De opbrengst der „Splinters" voor „Het Groene Kruis" bedraagt .«ulo ./ 161.03 K. Na aftrek der kosten kan aan •le afdeeling „Harlingen" en aan crgelijke gebarsten tonen waren er ook ïn de stem van dezen ouden man. Vertelde hij echter van den veldslag bij Jemappes, dien hij als kind had meegemaakt en waarvan werkeüjkheid en fajtta.,ie *el eems verward werden, dan geschiedde dit op en zoo geestdriftige, jeugdige manier, dat de gebarsten klanken overhoord werden. O, hoe kende hij dien veldslag, zun veldslag! *Hoe wist hij het vreeselijke schouwspel van het geleverde gevecht bij hst vallen van den avond *• schilderen! De groote, ruim* vlakte en de heuvel vanaf *k mijn Kouge—Veine tot aan de Sir-Peaumesln J*<, de berghellingen, de reiden, het geheele •**rrein er omheen, lag bezaaid met lijken en ster- Enkele w-Horen klanken der Marseillaise echoden nog uit de verte na en vermengden zich met het rumoer van het slagveld, dat de avondstilte droevig verbrak. Aan de beek, door de stralen der ondergaande zon donkerrood gekleurd, stilden koortsige gewonden en den dood prijsgegeven soldaten hun dorst. Boven dit alles stond de maan en wierp haar witte Echt treurig on blerk als van een doodemna^ker omlaag, over 'de anttere dooden. Dan vertelde de opgewonden grijsaard zonder haperen het verhaal der dooden van Monterapeine. De morgen brak aan. Langzaam ging de zon aan den hemel op. En de mannen, de vrouwen, de kinderen int de geheele Borinage waagden zich eindelijk naar buiten, van uit hun stille dorpjes, waar den vorigen dag het kanongebulder en het strijdgewoel was losgebarsten. AUe dooden moesten begraven worden. In groote, gemeenschappelijke kuilen moesten de in het leven vijandelijk gezinden nu, verzoend, te zamen rusten. Men groef de graven, met verzamelde de lijken, totdat de avond viel. Men arbeidde den gansenen nacht door en toen de morgen van den derden dag aanbrak, groef men nog altijd breede, diepe kuilen en desondanks bleef het aantal der nog te begraven dooden onafzienbaar groot. Bij de stiekum-gapende, zeer oude mijn van Montempeine bevonden zich nog twes verborgen mijnen, die zoo diep waren, dat een steen, erin geworpen, bet einde van zijn val nooit scheen te zullen bereiken. Op een afstand van meer dan drie geweerschoten was hier de grond met ruiterij van bijna een geheel Oostenrijkse!) kurassiersrt'giment. in hun witte uniformen sa met hun paaiden, bezaaid, schier een niet te ontwarren nenschehjk kluwen vormend met de meer dan tweo escadrons Fionsehe voltij-aura. De bodem was door een vroeg-ingevallen vorst' hard als steen geworden. Door het rijp als in een wit kleed gehuld, wachtten de dooden op hun graf. Toen echter de derde dag ten einde ging en de bleeke maan uit den lichtbewolkten hemel nederwaarts blikte, besloten de mannen de loodzware lichamen der afgestorvenen in de opengesperde, diepe mijn naar beneden te werpen. Dit duurde den ganschen nacht. De arme menschen uit de nabijgelegen dorpen, ontzet over deze schennis, baden ijverig voor het zieleheil der afgestorvenen Doch sedert dien tijd, wanneer de winteravonden lang zijn, steigeren zwarte ruiters rond op spookachtige paarden, in de buurten van Mons. Wanneer de storm giert langs venstertuiken en rammert aan de deuren, en de straten vol zijn van het windgeloei, lioort men hoefslagen van galop - peerende paarden. De paarden met hun groote, zwarte ruiters jagen voorbij. De mantels der' mannen fladderen in den donkeren nacht en hun dieren bewegen zich snel voorwaarts, als de wind. Het zijn de dooden van Montempeine, die voorbijjagen, en de mannen achtervolgen, welke hen in de mijn hebben geworpen. Dof en treurig als een klacht, verliest zich dan het paardengetrappel in den donkeren nacht. Jaren zün voorbijgegaan. Hst keizerrijk werd door de stormen van den krijg weggevaagd De ooggetuigen van den grooten slag bij Jemappee verdwenen, de een na den ander. Zelfs de herinnering aan het monsterachtige krijgsrumoer verbleekte en het waren «Heen maar de ouden van dagen, die in de lange winteravonden de jongeren enkele vsn de episoden uit den moorddadigen stag konden vertellen, door fantasie eenigsvm» vertroebeld. Het *«4 on een mooien. zoelen Aorilavond. dat ,een der ronddrentelende jonge mijnwerksters na ocëindiging van haar dagwerk bij een der oude mijnen een wonderbaarlijke ontdekking deed. Marie-Arme neuriede zachtjes een klein, melan choliek liedje voor zich uit, dat als een vage avondgeur tot da sterren omhoog steeg. Leunend met de ellebogen op de borstwering, waarmee de toegang tot de mijn was afgesloten, ontdekte zij plotseling in ds breed-opengespalkte diepte een zwak lichtschijnsßl, dat op sterrengeflonker geleek. Bij het aich stseda verhelderend licht zag de verschrikte Marie-Anns, diep beneden zich, bewegelijke gestalten, dis met dohbelsteenen spelden. D« steenen waren ds glimmende schedels der geraamten. De mijnwerkater liep bevend weg en kwam nooit meer naar Montempeine terug. Op sekeren dag vertelde zij het geval aan dea grooten Darik van de Buisson-Noirmijn. Deze Pootiff», Jongs kerel, die aan mets geloofde, wilde, hos ket ook in, de spookgestaltsn in hun gangen o a Wieden. In een donkeren nacht trok nij naar Montem> pskie. Hy klom de uaeran ladder, die voor het aserdsnen in de mijn gebruikt werd, drie treden iuer beueden. De vierde, door roest verteerd, u Derik viel met uitgestrekte armen in de jjriez,ek*« dispte naar de gelieinizinnige spelers, die Marie-Aane gezien had. De geesten der diepte barstten in «en gril gelach uit, dat aan het geknars hunner rondrollende steenen deed denken. Ds dooden van 1792 waren gewroken, want de rooig Derik was de laatste afstammeling van d» BUnrie».-, die de doode krijgsiuakkers eens in de mijn hadden geworpen. Sedert zijn de dolle ritten der groote, zwarte ruiter? zeldzamer geworden. Maar vreesachtige- Inensehan hooren neg altijd in de lange, donkerei winternachten spookachtig-wegstervends hoefslam« van galoppeerende paardtn. ---