RECLAMES. Hp.'"*' -:^weiSAi7AAl^^r^^^^^^^Z-Ar^**SlSl^ Kin&hoest Evenals mazelen, roodvonk, croup en diphtheritis laat kinkhoest dikwijls een verzwakten toestand achter die moeielijk te overwinnen is. SCOTT'S Emulsion overwint de zwakte, versterkt de keel en longen en brengt de blos van gezondheid terug fop de verbleekte wangen van SCOTTS Emulsion (VAN LEVERTRAAN' wordt aanbevolen door doctoren in alle landen der wereld Let er op dat de Visscher zich op de verpakking bevindt. --- LEEUWARDER COURANT van Maandag 27 December 1915. Tweede Blad, --- Uit onze Staatsmachine. Financieele verhouding tusschen het rijk en de gemeenten. II. ln ons vorig artikel onder dit opschrift hebben wij o. a. gezegd, dat de afschaffing der plaatselijke accijnseo schuld had aan de verbreking van het evenwicht in de gemeentelijke financiën en dat de invoering van de inkomstenbelasting den weg baande om tot juistere verhouding tusschen rijk en gemeente te komen. Wij zullen dat nu nader verklaren en in het kort aangeven, hoe de tegenwoordige regeering zich de verbetering van den toestand voorstelt Wij moeten daarbij min of meer in herhaling treden. Door de afschaffing der plaatselijke accijnzen was de regelmatige toeneming der gemeentelijke inkomsten, zoodat elk der ingezetenen daartoe het zijne bijdroeg, van den laagsten tot den hoogsten, onmogelijk geworden. Noch de uitkeering van het vier vijfde van het personeel, noch, veel minder, het vaste bedrag dat daarvoor in de plaats kwam, noch ook de toekenning van een zeker bedrag per inwoner, volgens de wet van 1897, waren in staat op gelukkige wijze het verbroken evenwicht te herstellen. De staat zou een zeker gedeelte van, of eenige. opcenten op de rijksbelastingen kunnen toestaan, maar ook dit zou een onvoldoend middel zijn, omdat niet ieder inwoner eener gemeente in alle belastingen bijdraagt; koos men dus dit middel, dan zou alweer geen rekening worden gehouden met den werkelijken toestand in de gemeente; en dat zou toch het geval moeten zijn, als er naar billijkheid hulp '.ou worden verleend. Ja de fout zou nog grooter worden, doordat de rijkste gemeenten, d. i. de gemeenten, waar het meeste bezit gevestigd is, licht ook het meest zouden trekken, terwijl de gemeenten, waar een sterke arbeidersbevolking was, die èn ten behoeve van die arbeiders èn ten behoeve van de ondernemingen, waarin zij werkzaam zijn, groote uitgaven te doen had, altijd te weinig zullen ontvangen in verband of naar evenredigheid van de verplichte uitgaven. Om een billijken bijslag te verleenen zou er rekening moeten worden gehouden met twee factoren: de financieele draagkracht of de welvaart der gemeente en de zwaarte van den belastingdruk. Misschien meenen sommigen, dat deze twee elkaar dekken. Dat is onjuist. Ten eerste is de draagkracht der gemeente, het gemiddelde welvaartspeil, het best te kennen uit de rijksbelastingen, terwijl de belastingdruk vooral rekening houdt met de gemeentelijke heffingen. Ten tweede maakt het een groot verschil ol bijvoorbeeld een zeker vermogensbedrag in handen is van een betrekkelijk klein aantal ingezetenen, terwijl de anderen tot de on- en minvermogenden behooren, of wel, dat hetzelfde vermogensbedrag meer geleidelijk over de geheele bevolking is verdeeld. De twee zooeven genoemde factoren moeten dus een aanwijzing -zijn. Men zou nu de vraag kunnen doen, waarom men niet eerder die beide factoren in aanmerking heeft genomen, als dat zoo noodig is. Het antwoord kan eenvoudig zijn: omdat het niet kon! De invoering van de inkomstenbelasting heeft de mogelijkheid geschapen. Voor 1 Mei 1915, toen de inkomstenbelasting nog niet bestond, maar daarentegen de bedrijfsbelasting geheven werd met daarnaast een vermogensbelasting — een andere dan nu I — droegen landbouwers en tuinders en anderen in de bedrijfsbelasting niet bij en als nu in een gemeente landbouw het hoofdbedrijf was, bleef de draagkracht der bevolking verborgen. Dat is nu anders geworden. De boeren — wij gebruiken dit woord in zeer algemeenen zin — worden ook in de inkomstenbelasting aangeslagen en de gezamenlijke aanslagen leveren een vrij juist beeld van het welvaartspeil der bevolking, zoowel van het rijk als van de gemeente. Er mag hier en daar wat ontdoken worden, de belastingambtenaren zullen wel hun best doen om die gevallen te ontdekken en den schuldigen de duimschroeven aan te zetten. Wij weten nu naar welken maatstaf elke gemeente moet worden geholpen: 1. naar het welvaartspeil, 2. naar den algemeenen gemiddelden belastingdruk. Xv komt een andere vraag: hoeveel zal de gemeente krijgen en waar komt het geld vandaan? " .... . , De laatste vraag is het gemakkelijkst te beantwoorden. Uit de schatkist. Maar dat is toch al le eenvoudig. De mkHéter wil een gemeentefonds stichten, waaruit de bijdragen aan de gemeenten zullen worden gekweten. Dit fonds zal in de allereerste plaats gevoed worden met 25 procent van de opbrengst der accijnzen volgens het door den minister van Financiën ingediende ontwerp van b^astingen; de suikeraccijns wordt echter niet Bnarin begrepen, omdat er zoo sterk wordt aangedrongen op verlaging daarvan en het daarom ongeraden is dien er in te betrekken. Deze som vormt het te verdeelen bedrag. Wat er voor andere bijkomende uitgaven noodig i 3, wordt door het rijk verstrekt. Naar de berekening van den minister zal volgens do wet van 1897 de uitkeering aan de gemeenten in 1917 een bedrag vertegenwoordigen van ƒ12,250,000 en zal de opbrengst der accijnzen, zonder de suikeraccijns, zijn 53 millioen. De 25 pet. daarvan is dus ƒ13,250,000, zoodat de gemeenten samen 1 millioen meer krijgen. Wie het bovenstaande gevolgd heeft, zal begrijpen, waarom de minister juist een deel neemt van de accijnzen; immers zij komen ongeveer overeen met de afgeschafte plaatselijke accijnzen, die de oorzaak zijn van het getob. Bovendien blijft de ontworpen wijziging der Gemeentewet met uitbreiding van het belastinggebied der gemeenten gehandhaafd en ook de mogelijkheid van het heffen van opcenten op de vroeger door ons aangekondigde dividend- en lantièmebelasting; van naamlooze vennootschappen en andere dergelijke vereenigingen. Vu rail no? do mat te beantwoorden, hoe het aandeel van elke gemeente in het gemeentefonds zal bepaald worden. Dat is schijnbaar wat ingewikkeld. Wij willen trachten het duidelijk te maken. Twee factoren, zeiden wij reeds, hebben invloed: het welvaartspeil en de belastingdruk. Ten opzichte van deze twee verschillen de gemeenten en zij bepalen de behoefte. Gesteld dat over het geheele rijk gerekend elke ingezetene ƒ 5 betaalt aan inkomsten- en vermogensbelasting en dat in zekere gemeente A de menschen ƒl5 gemiddeld aan dezelfde belastingen offeren, dan is die gemeente driemaal zoo rijk als een andere, B, waar maar ƒ 3 opgebracht wordt, dat is het gemiddelde over het heele rijk. Die gemeente A zou dus ook maar een derde van de hulp behoeven, die de andere noodig heeft. Gesteld verder dat over het geheele rijk gerekend elke ingezetene ƒ8.50 betaalt in de gemeente-belastingen, terwijl in de gemeente A het gemiddelde cijfer is ƒl7. Dan is in A de belastingdruk tweemaal het gemiddelde en heeft ze dus tweemaal zooveel steun noodig. Nemen wij nu die beide factoren in aanmerking dan heeft de gemeente A wegens het welvaartspeil een derde van het gemiddelde en wegens den belastingdruk 2 maal het gemiddelde, dus in vereeniging 2 maal een derde of twee derde van het gemiddelde. Zoo kan dit cijfer voor elke gemeente worden vastgesteld Er zullen er zijn, waar het laag, ook waar het hoog is. Laat ons nu eens aannemen, dat het gemiddelde toeslag is ƒ 1 per inwoner en dat de straks genoemde gemeente A heeft 10,000 inwoners, dan zou deze gemeente al recht hebben op twee derde maal ƒ 10,000. Op dezelfde wijze kan dat voor elke gemeente worden berekend. Telt men dan al die sommen bij elkaar, dan zou het wel een wonder mogen heeten. dat het niet precies de 13K millioen van het gemeentefonds was. Laat ons aannemen, dat het maar de helft daarvan is, dan krijgt de gemeente A van straks 2 maal twee derde maal ƒ 10,000, Men zal begrijpen, dat zoo elke gemeente ongeveer krijgt naar zijn behoeften. Wij merken hier nog op, dat in het ontwerp de gemeentebelastingen zijn opgegeven, die bij de berekening van den belastingdruk in aanmerking komen. m^m^^^ • Wij hebben nu nog op te geven, wat er nog meer uit de schatkist zou moeten komen; wij doelden daar straks al op. Dat kunnen wij maar zeer oppervlakkig zeggen. Ten eerste is het mogelijk, dat een gemeente op deze wijze minder kreeg dan tot nog toe; welnu dat moet aangevuld worden. Verder kan het zijn, dat door verandering in den toestand in de eene gemeente, een andere minder kreeg dan vroeger: dat moet ook aangevuld worden en dit nu gebeurt uit de gewone rijksinkomsten. De minister geeft in de wet allerlei gevallen aan, die zich kunnen voordoen; en in de memorie van toelichting maakt hij allerlei berekeningen op ongeveer dezelfde wijze als wij het boven met de gemeenten Aen B deden. Men begrijpt wel, dat wij dat niet alles hier kunnen weergeven. 't Was ons alleen te doen om een denkbeeld te geven van de wijze, waarop de regeering de zaak wil regelen. Wij hopen daarin te zijn geslaagd. --- PERSOVERZICHT. Eet weghalen der Nederlandsche Mails. De „Nederlander" schrijft over het weghalen van de Nederlandsche mails van boord van Nederlandsche schepen: „Dat de bepalingen betreffende het Suezkanaal niet worden nageleefd, nu dat Kanaal wordt — of dreigt te worden — aangevallen en dus in staat van verdediging moet worden gesteld, is blijkbaar oorlogsnoodzaak; het raakt een geval waarop het Suez-tractaat kennelijk niet het oog heeft. „Maar hier geldt het een geval waarvoor juist het tractaat is gemaakt ! „Het hjkt ons onmogelijk, dat de Engelsche regeering bij deze, naar ons voorkomt onverdedigbare, rechtschennis volhardt. „Zij zou, dit doende, haar recht van spreken op het gebied van het recht ten eenenmale hebben verloren." --- De Drukpersvrijheid. Het „Weekblad van het Recht" wijdde een beschouwing aan de drukpersvrijheid. In een hoofdartikel in de „N. R. Ct." werd gezegd, dat die vrijheid zou zijn gewaarborgd, zoolang slechts de drukpers behandeld wordt naar de bepaüngen van het gemeene recht. „Die opvatting lijkt ons niet juist, verklaart het Weekblad. Veeleer zouden wij willen zeggen, dat die vraag, of in eenig land vrijheid van drukpers heerscht, afhankelijk is van den inhoud van het zoogenaamde gemeene recht en van zijn wijze, van toepassing. Het grondwettig voorschrift van art. 7 is voor het werkelijk bestaan van drukpersvrijheid slechts een geringe waarborg. De st-raHten-dn»- v»n art. 131 Swb. tegen opruiing,. U een bepaling van het gemeene recht. Zou er veel van de vrijheid van gedachtenopenbaring door middel van de drukpers overblijven, indien de rechter onder dit artikel ging brengen alle gevallen van zoogenaamde indirecte opruiing in zeer ruimen zin genomen, indien in al die gevallen, krachtens de tot het gemeene recht behoorende bepaling van art. 86 Sv. de van opruiing verdachte schrijver in preventieve hechtenis zou worden gesteld? Indien de regeering het zou willen en de rechterlijke macht bereid zou zijn haar te volgen, zou zonder één letter in ons Strafwetboek te veranderen, door een ruime uitlegging van de begrippen opruiing en beleediging, wat het laatste betreft bij toepassing van art. 111, 112, 117, 267 jo. 262 Swb.; dus door toepassing van het gemeene recht, aan de drukpersvrijheid een slag kunnen worden toegebracht, waarvan zij zich niet licht zou herstellen. Daarom moet wie de drukpersvrijheid lief heeft, ondanks al het kwaad, dat zij stichten kan en ongetwijfeld ook sticht, scheip toezien op de wijze, waarop 0. M. en rechter.ijke macht het gemeene recht willen toepassen, liven hoog als de persvrijheid, staat, zoo zeide minister C' rt van der Linden, het beginsel eerbied voor de wet. Wij zeggen het hem na, doch voegen er bij, dat het voor die vrijheid van groot belang is wat de wet zegt en hoe zij wordt toegepast. In 1900 werd door mr. Cort van der Linden als minister van Justitie een ontwerp ingediend o. a. tot wijziging van art. 131 Swb. en tot opneming van twee nieuwe artt. 266 bis en ter, in den Titel over Beleediging. Ware dat ontwerp wet geworden, dan zou de eerbied voor die wet een ernstig gevaar hebben kunnen opleveren voor de vrijheid van gedachten-openbaring, die men in ons land toch liefst zoolang mogelijk zou willen zien geëerbiedigd. „La liberté de la presse est le seul droit dont tous les autres dependent", schreef Mad. De Stael." --- Bolland's Opinie. Uit een in „D e Toekomst" opgenomen brief van professor Bolland: „Ik zie geen kans, door herhaling van wat eigenlijk allen weten of welen kunnen, maar de meeste landgenooten nu eenmaal niet verkiezen te bedenken of te laten gelden, iets in het midden te brengen, dat meer zal baten dan het geen gij en anderen bereids hebt gezegd; dat de leugen- en lastercampagne van de bespringers des Duitschen rijks bij onze brave landgenooten zoo gereedelijk ingang heeft gevonden en nog blijft vinden, is voor den kenner van Duitschland en zijn geestelijke grootheid inderdaad bedroevend, maar niet zoo spoedig te verhelpen. Jan Salie vindt den Parijzenaar nu eenmaal netter dan Michel, al moet hij Rinaldo Rinaldini erbij nemen; eeuwenlang heeft het Franskiljonisme onder ons evenzeer als onder de Vlamingen het Germaansche gevoel verbasterd en vergiftigd, zoodat ten overstaan van de Belgische, dat is de Fransche, zaak zelfs de VhamscJie zaak geen waarlijk broederlijk gevoel vermag te wekken. Het zoo genaamde rechtsgevoel, waarmede de gemiddelde Hollander zich tegenwoordig tegen het Duitsche militarisme en niet bijv. tegen het optreden der Franschen en Engelschen in Griekenland keert, zit hem feitelijk in het bloed als een anarchisme van den minderwaardige en minder kunnende, die bang is voor den tuchtmeester, wat de Hollandsche straatjongen gevoelt voor den politieagent, gevoelt hij groot geworden voor Duitschland. Eer3t de Kozak, en niet eens de Franschman ten onzent, zouden den g-middelden bondgenoot achterna het besef kunnen bijbrengen, dat tegenover het werkelijke gevaar voor barbaarsche overweldiging het Duitsche rijk de hoop en troost van alle hoogere geestelijkheid was geweest; alleen de zege der Duitsche wapenen zelve kan hem leeren, althans in het openbaar te eerbiedigen, wat hij in zijn hart niet liefhebben kan." --- Dreadnought of onderzeeër? Over dit vraagstuk handelen een tweetal artikelen in het „M a r i n e b 1 a d", orgaan der Marinevereeniging. H. E. van Asbeck bespreekt de vraag: zullen onderzeeërs een overwegend deel uitmaken van de oorlogsvloten der toekomst? Men mag, betoogt hij, niet de conclusie trekken uit het feit, dat de slagvloten nog niet slaags zijn geraakt, dat dit nu aan het bestaan van onderzeeërs is te danken. Daarin heeft men meer te zien een gevolg van den strategischen toestand. Hij gaat daa na wat door de duikbooten in dezen oorlog is verricht. De duikbooten hebben getoond een nieuw, geweldig wapen der verrassing te zijn in den zeeoorlog, geducht ook door den afstand, dien zij afleggen, maar ze zijn er niet in geslaagd*. „a. den toevoer van transporten van strijders, paarden, geschut, munitie, enz. enz. van andere werelddeelen naar Engeland of van Engeland naar het Europeesche vasteland eenig nadeel te doen — het geval der „Lusitania" daargelaten; b. eenige afbreuk te doen aan de flottielje, welke ettelijke weken lang den opmarsch der Duitsche troepen langs het Vlaamsche strand heeft belet en het daardoor voor die troepen onmogelijk heeft gemaakt den linkervleugel der Belgisch-Engelsch-Fransche troepen te omvatten; c. de communicatie te verbreken van de op het schiereiland Gallipoli gelande troepen met hun operatie-basis, ook al mocht het gelukken twee slagschepen in den grond te boren; d. eenig nadeel van beteekenis toe te brengen aan de Fransehe vloot, welke onder zeer moeilijke omstandigheden (gebrek aan kleine kruisers, basis der blökkeerende vloot — Malta — op grooten afstand) maanden lang de Adriatische Zee gesloten hield; e. de Duitsche vloot het meesterschap in de Oostzee te ontnemen, hoewel Engelsche onderzeeërs reeds eind November en begin December 1914 in de Oostzee gemeld werden en de gezamenlijke macht der Engelschen en der Russen in de Oostzee a?.n onderzeebooten ongetwijfeld grooter is dan die, welke Duitschland in die zee daartegenover kan stellen. De Duitsche onderzeeboot heeft aan de Engelsch-Fransche vloot het meesterschap ter zee over de geli2ele wereld — de Oostzee buiten beschouwing gelaten — niet kunnen ontnemen, dat geldt in 't bijzonder ook, als men den oorlog tegen handelsschepen door de Duitsche duikbooten qd den keper beschouwt. Door de feiten zijn dus een aantal van sir Percy,, Scott's argumenten ontzenuwd. De duikboot zal dan ook, meent de sehr., niet leiden tot afschaffing van scheepstypen. al zal weiwicht de gelalsverhouding tusschen de verschillende typen een verandering ondergaan. Van een overwegenden' invloed op de samenstelling der vloten van de groote mogendheden kan dus geen sprake zijn. En voor de kleine? Dat zal voor een deel afhangen van hun poU^e-ke ljftrekkingem Staaji zij alleen, dan zijn zij in de eerste plaats aangP*" wezen op een strategie van verrassingen en daarcm schijnt het den auteur verdedigbaar in ons viootplan procentsgewijs meer geld voor onderzeeërs uit te trekken dan door groote mogendheden zal worden gedaan. Het tweede artikel, van 0., stelt de vraag direct in verband met een minimum vlootaanbouw voor onze marine. Dit zijn de conclusies waartoe hij komt: 1. Terwijl over een defensie ter zee van het. moederland weinig verschil van meening bestaat, moet bij het ontwerpen van een systeem van maritieme verdediging van onze Oost-Aziatische koloniën als basis aangenomen worden de politieke verhoudingen in Üost-Azië in de naaste toekomst. 2. Die politieke verhoudingen wijzen naar Japan als meest waarschijnlijken tegenstander, naar de Vereenigde Staten als meest waarscliijnlijken bondgenoot. 3. Voor 't geval door een bondgenootschap zekerheid of op andere gronden nagenoeg zekerheid bestaat dat de Ver. Staten in een strijd tegen.' Japan onze bondgenooten zullen worden, moet onzevloot in Indië en onze vlootbasis passen in de organisatie der Amerikaanselie scheepsmacht die' in dien strijd op zal treden en is dus dim een eskader slagschepen en slagkruisers te prefcreeren boven een vloot van o.z.booten. 4. Hoewel een eskader slagschepen of slagkruisers een twijfelende houding der Ver. Staten gunstig kan beïnvloeden, heeft interventie alleen; dfcn groote kans van slagen, wanneer zij spoedig, komt. 5. Hoewel een slagkruiser-eskader, wanneer destrijd door ons zonder bondgenooten moet worden uitgestreden, meer kans op succes heeft dan een: eskader slagschepen, is het einde binnen kortere of langer tijd tegen de Japansche overmacht niettwijfelaehtig. 6. In zoon geval heeft een krachtige en goed gedisloceerde o.z.boot-vloot meer kans den. strijd tot een gelukkig einde te brengen dan een slagkruiser-eskader. 7. In alle gevallen is een uitmuntende ver-. kennigsdienst en idem draadlooze en telegrafische.: gemeenschap onmisbaar en van 't hoogste belang' Voor een o.z.bootvloot in het bijzonder kan haai. waarde niet overschat worden. 8. Een uitnemende verkenningsdienst eischti een omvangrijke voorstudie en voorbereiding,, waarbij in de eerste plaats aan aantal, snelheid, werkingssfeer en zeewaardigheid der verkenners: waarde moet worden gehecht, in de tweede plaats aan een krachtige artillerie. 9. De bijzondere diensten, die aan verkenningskruisers der o.z.bootvloot opgedragen kunnen' worden, leggen méér den nadruk op een krachtige bewapening dan bij verkenningskruisers eener Dreadnoug>hl-vloot het geval is. 10. De keuze der onlangs aangevraagde verkenningskruisers moei, 't bovenstaande in aanmerking genomen, een gelukkige geacht worden. 11. Bij de organisatie der maritieme verdediging kan, in hooger mate dan tot nu toe het geval was, gebruik gemaakt worden van de personeeie en materieele hulpbronnen van Indië's scheepvaart, speciaal wat betreft gemeenschap per D T. en brandstofvoorziening. --- Kunst-Onderwijs. In d<; Kroniek van het „Bouwkundig V\ eekblad" vraagt de architect Gratama om ander onderwijs: „Waar juist in onzen tijd een krachtige en veelzijdige ontbloeiing der beeldende kunsten plaats heeft, een ontbloeiing. die zich vertoont, als een allerwege zoeken, worstelen, en vooruit, willen van den scheppenden, modernen geest, een proces, dat, noodzakelijkerwijs nu nog veel, onontwikkelds laat zien, maar dat tegelijkertijd". de grootheid, de kracht en levensvolheid der beeldende kunsten al laat voelen, daar is het in. alle opzichten nuttig, dat een moderne academie,, zich van haar groote en dankbare taak bewust,, de zich vormende jonge kunstenaars leidt. Een. goede academie voor bouwkunst, beeldhouwkunst, schilderkunst en kunstnijverheid, om de hoofdvakken te noemen, hebben wij broodnoodig. De» nieuwe en diepere inzichten in deze beeldende-, kunsten, sedert 1890 langzaam aan doorgedrongen, zijn nu meer en meer gemeen goed geworden. De tijd is rijp, om datgene wat eerst aarzelend en onrijp werd verkondigd, maar nu tot; diep modern gevoel en levende moderne wetenschap is gegroeid, in een academie te ordenen, en tot een vruchtbare basis van hooger kunstonderricht te maken. „Buitengewone resultaten zijn hiermede te be-1 reiken. Een dergelijke academie bezit Nederland nog niet. De Delftsche Technische Hoogeschool heeft wel een afdeeling Bouwkunst, maar afgezien van de vraag, of het bouwkunst-onderwijs daar wel modern genoeg is, blijft het feit,, dat de andere beeldende kunsten in deze hoogeschool niet voldoende tot haar recht komen, zoodat het idee: Academie van Beeldende Kunsten,, daar niet voldoende tot toepassing komt. De, Rijksacademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam is het aangewezen instituut voor de rao-. derne inrichting, die boven is omschreven. Maar de verwachtingen, gewekt door de benoeming van den heer Derkinderen tot hoogleeraardirecteur, zijn nog niet verwezenlijkt. Het is daar tamelijk wel bij het oude gebleven, steeds wordt der bouwkunst de plaats onthouden, die haar in de Rijksacademie moreel en wettelijk toekomt; nog steeds heeft zij geen nieuw gebouw, zoodat noodzakelijk enkele vakken niet of niet voldoende onderwezen kunnen worden; terwijl bij de j.l. benoeming van een hoogleeraar in de beeldhouwkunst niet iemand word aangewezen waarvan men zeker wist, dat hij zal weten vóór te gaan in die beeldhouwkunst, welke do samenleving in de eerste plaats vraagt, en dr het groote arbeidsveld van do beeldhouwers i of beter moest ziin. namelijk in de archit' .„•vke l!--'t.l.n:ivl.-:- ï, tl . •'. I" ; .isL „Ook ib nieuw b tv erndc uiro'cfcur '.an •!<_ ,\i s-i'.e'ni • van Beeldend* Kunsten on Technische IV«tcc«eba{ipcn t- lioUerdflu was 01 ;> ■• . bekende iv hel rjjk de:* l.'m-t. Onze acmltiiiies ■••raken n de knel. T- i r.nehtpr m'sar !.„. lul kaag-bij-de-gronds-cb »iwï hl wil do neademies «Uwn verkwijnen ol haar verlagen door een opge. liruw'-vT. huwelijk mei een M. T. nt-hool. Kr zit hierin iets onzeglxn.r ItoUa*qds-van-de-sle»htstet Ort. Hel is, of Hoi'tuia in ''il i«pzienl indcfdaaiJ geen \(ilirffng iv;' i kent, >r hel maar Steeds piat en midéclcia'ig z* I zijn, et n land waar het hooger kunstondciv.rjs dl verouderd is 6f geheel • 'Iji.' rlijkt." ---