Een goed plan in 't nieuwe jaar. door HERMANNA. Marianne had een ontevreden bui, helaas niet voor den eersten keer; lusteloos stond ze uit te kijken voor 't raam der kinderkamer, 't Zag er or;; saai uit buiten. Prettig winterweer, dat zou 't zijn als 't sneeuwde of vroor, maar verbeeld je, 't nieuwe jaar was begonnen met ongewoon zacht weer en regen, altijd maar regen, 't Park zag er zoo troosteloos en verlaten uit, de boomen met hun kale takken glommen van 't nat en op den grond was 't één drassige pap met hier en daar groote modderplassen. Nu de boomen kaal waren, kon Marianne heel tot aan 't groote, ijzeren hek zien, dat 't park van den straatweg scheidde, maar dat gaf ook al weiniir variatie, want in 't laatste half uur was er niets voorbij gekomen dan één boerenwagen. De tjilpénde musschen, vechtend om een broodkorstje, vlak voor 't huis, gaven warempel nog de éénigc afleiding. Met een welgemeende zucht keerde Marianne zich om. „Hé, kindje", zei moeder, die voor 't andere faam zat te naaien, „ik had zóó gehoopt, dat je die vervelende buien in 't oude jaar had achtergelaten, 't Zou voor jezelf vooral, en ook voor mij, zooveel prettiger zijn. Kom, ga eens wat uitvoeren, je zult zien, dat 't helpt. Zullen we samen 't Fransche stukje eens overlezen, waar je gisteren zooveel moeite mee hadt? Als juf dan morgen komt, kan je haar er mee verrassen." -„k Heb 't al overgelezen en mijn andere werk is ook af", antwoordde Marianne met een pruilstem. „(la dan wat lezen of met de poppen spelen. Kiim, kijk eens in je kast; je hebt zooveel speelgoed — er zal toch wel iets bij zijn, waarmee je jo kunt bezighouden?" ~llé nee — zoo vervelend altijd diezelfde poppen — en de boeken heb ik allemaal al zoo dikwij Is gelezen —" „Is 't nieuwe boek, dat je van vader hebt, dan ook al weer uit?" „O heden, al langl 'k Vind er niets aan altijd diezelfde verhaaltjes te lezen en mijn speelgoed kan me niets meer schelen", bromde Marianne, die hoe langer hne knorriger werd. „Je zult strenger aangepakt moeten worden, vader en ik zijn misschien wol wat to toegevend voor ons eenig meisje," zoi moedor half luid, meer tot zichzelf dan tegen Mnrianno, maar deze had 't toch wel verstaan. „Dut is het 'm juist, dat ik alleen ben", riep ze wat levendiger uit. ~'k Wou, dat ik zooveel zusjes en broertjes had als Rika van den koetsier; u zou 's zien hoe lief en tevreden ik dan was." Nu moest moeder toch even lachen. „Zou je dat heusch denken, of — zou 't ook aan 't humeurtje kunnen liggen?" Onderwijl knikte ze naar buiten. „Nu kind,- dat is welkom bezoek: Zuster Marie komt er aan!" Een oogenblikje scheen het, alsof Marianne's gezichtje zou ophelderen. Ze hield veel van de wijkzuster. Maar de booze bui zat nog te diep om zoo gauw den aftocht te blazen; ze bleef stil in haar pruilhoek bij de speelgoedkast zitten, toen de zuster binnenkwam. „Sta op Marianne en zeg zuster Marie goedendag", zei moeder op strengen toon; „ja, mijn slechtgehumeurd dochtertje is vanmiddag nu juist geen aardig gezelschap voor me." Met hoogroode kleur en ingehouden tranen gehoorzaamde Marianne. „Ik kom juist van een meisje, dat óók in niet al te best humeur was", zei de zuster glimlachend; „zij meende nog wel, dat ze een toonbeeld van tevredenheid zou wezen, als ze in jouw plaats was, Marianne, — geen lastige kleine zusjes en broertjes had en in 't bezit van zoon heerlijke boekenkast was. — Ik was even bij de vrouw van uw koetsier om naar het kleintje te zien", voegde ze er bij tot Marianne's moeder gewend. „En 't ontevreden meisje was Rika?" vroeg deze. „O, die onverstandige kinderen 1 Hier, onze pruttelaarster dacht juist, dat ze nooit weer ontevreden of knorrig zou wezen, wanneer ze 't zoo had als Rika!" Moeder en zuster lachten. Er verscheen nu toch ook een glimlachje op Marianne's gezichtje. „Rika moest jou een paar van haar zusjes, en jij Rika wat van jouw boeken leenen", zei zuster Marie uit de grap, maar Marianne vatte 't als ernst op. „He ja, als dat kon! — Vindt u 't goed, moeder?" „Nu, daar heb ik niet op tegen; je mag Rika met twee van haar zusjes vragen Woensdagmiddag bij je te komen spelen; dan kunnen jullie er de proef eens van nemen", zei moeder en zuster Marie beloofde, dat ze dan eens zou komen kijken. Nu was de booze bui geheel gezakt. Marianne bedacht allerlei plannetjes voor dien Woensdag en ging al dadelijk de boeken uitzoeken die Rika, naar ze dacht, 't best zouden bevallen. Den volgenden dag moest de juffrouw, die Marianne les kwam geven, er ook alles van hooron ja, Marianne was er zóó van vervuld, dat has'r werk or f wier leed, en 't niet veel scheelde, of de visite had niet mogen doorgaan voor straf. Rika stond al een uur lang klaar in ces keurig, stijf gestreken jurk met roode linten, 't Was wel een dunne v.x>r .lanuari, maar 't was de beste, die ze had, en moeder vond, dat ze haar dochtertjes niet mooi genoeg kon kleèden voor een bezoek op 't Huis. Betje en Antje, de kleine zusjes, werden nu* door moeder onder hajnden gejnomen: Den vorïgen avond waren er papillotjjes gezet en nu waren de sluike vlasbolletjes in knlllebolletjes veranderd. Natuurlijk dat Betje rn Antje, evenals Rika, de beste spulletjes aankregen: óók witte jurkjes, maar met blauAve linten*», Onder 't aan* kleeden gaf moeder nog allerlei raad, hoe haai) meisjes zich moesten gedragen opi 't Huis. „Altijd met twee woorden sprekten en als ras*. vrouw wat vraagt, dan zeg je: metuw welnemen; mevrouw. — Als er een koekje nepresenteerff wordt, niet dadelijk toegrijpen en \-*-' „Maar moekie", riep Rika teleueiesteld, „datf krijgen we niksl" „Jawel, dan zeggen ze: kom, doe'ft maar ge-i rust, — en dan pas mag Rika er ééntje nemer* voor zich alleen en nóg ééntje om 't tuesohen Ant en Betje te deelen. Onthoudt 't goed, hindersv Ant en Betje mogen nooit iets zeil nemen en als mevrouw soms limonade of melk geeft. dan zorgt Rika er voor, dat ze een glaasje met 'fl beiden krijgen. Zal je er óm denken kind? —r Altijd beleefd en bescheiden zijn. — O ja, en hier is een mooie, schoons zakdoek voor Riek; die moet gedurig de kleintjes maar 's helpen. En als jullie spelletjes doen, moet je de jonge,uf-| frouw altijd laten kiezen; wat die wil, dat moet] gebeuren — niet bazig wezen, hoort" „Gunst, moe, 'k zou het niet durven^, zei Riks.,, „en moet 'k ook zeggen: ~'k zal 't uwe wel nemen jongejuffrouw", — net als tegen mevrouw?" „Met uw welnemen, heb ik gezegd, kind —n onthoud 't nu goed; ja zeker, óók tegen de jongejuffrouw. En denk er om, dat je altijd je rechter hand gebruikt en goed je voeten veegt op de mat Och heden, ik hoop zóó, dat jullie je netjes gedraagt ! — Ga dan maar — opgepast, hoor, Betje en Antje moeten maar net doen als Rika en niks zeggen, als er niks gevraagd wordt." Vol trots keek moeder 't drietal na, dat, onder den indruk van moeders lessen, bedaard hand aan hand 't park doorwandelde naar het Huis. Rika prevelde aldoor: „met u zal ik 't welne-' men, mevrouw, — 'k zal wel 't uwe nemen, jongejuffrouw", bang als ze was, dat ze het heelemaal vergeten zou zijn, voordat ze goed en we.' binnen was. Onderwijl voelde ze telkens in haar jurk of ze den zakdoek nog had. De zusjes waren op 't punt van te schreien en kleine Betje wöu op eens omkeeren, maar Rika hield haar stevig vast en zoo kwam „de visite" op 't Huis. Juichend sprong Marianne de meisjes tege moet. Ze had al lang op den uitkijk gestaan Vroolijk babbelend trok ze haar gastjes mee, die van beduusdheid heelemaal vergaten de voeten te vegen. Wat waren de loopers in de gang en op de breede trap zacht 1 — je hoorde heel niet, dat je stapte 1 Met groote oogen keken Rika en haar maar praten durfden ze niet, ook boven niet, in de kinderkamer. Mevrouw kenden anders wel goed, maar nu waren ze zoo verlegen, alsof ze linar nog nooit gezien hadden. Toen de kinderen lator onder elkaar waren, f!:."! 't wel wat beter. Ze begonnen van lieverlede te ontdooien. De platen aan den muur waren ook zoo mooi en wat eon boeken on speelgoed waren er in die kast! Antje vergat moedors les van niets te zeggen, als haar niets gevraagd word on zei op eens, terwijl ze naar Marianne's pop wees: „die heeft ook krulletjes, net als ikke, kijk maar!" „Wil je do pon oen? op de schoot hebben? Ze li rot Ik'tsv!" Anljo's oogen straalden on Betje zoi gauw ..ik een pop op schoot hebben!" Marianne Het or haar zelf oen uitzoeken. Ze maakte eon gezellig hoekje en daar zaten ze nu olk met eon kindje op schoot, 't Verbeeldde een theevisKe; om do Jieurt mochten ze inschenken. O, als Antje'-< moeder toch eens gezien had, hoe ruim haar kleine meisjes met de suiker omsprong! Duimdik schepte ze dien in haar kopje en djept,e die dan met haar vingertje er uit op. Rika vond 't heel erg, maar Marianne lachte er om en zei, dat 't best mocht. Toen was Rika genist en ging zelf ook echt aan 't genieten. Ka een uurtje kwam Marianne's moeder weor eens kijken en bracht zuster Marie moe; nu, die nas een oude bekende van Rika en de kleine meisjes. — Jammer vonden zo 't allen, dat zus- Ter maar zog kprl kon blijven, maar daar was niets aan te doen. „Moeder", zqi Marianne toen, ..Rika vindt voorlezen zoo prottiL', verbeeld u." ..Rika is ga.st, dus wat Rika prettig vindt, gebeurt vanmiddag", riep moeder en kreeg al ren boek uit rit- krst. Marianne keek wol een beetje sip, maar ze begreep loch óók, dat 't zoo moest (rezen, air moeder zei. Hè, wat -juncwit die Rika! — Ze werd rood van 1 insospauni*n luisteren. Marianne luisterde, — ;ersl togen wil on dank — mee on kon or at gauw niet bij, dat dif. 't, zelfde verhaal was, dat zo laatst en mi-ldag. Toen er nog een mooi baal was voorgelemn van een klein meisje, dat i;i eon groot, donker».bosch verdwaalde, maar lenjs!olto'.gclukk,3 r.certtHJ baar vader en moeder terecht kwam, rrerd 't \}d »oor de gssten om te v rirekken. r.ika '. ", |!i«hlcr..vsn de boeken, „W eet je wat?" zei Marianne. „Noem er maar een mee om thuis te lezen; als je 't dan uit hebt, kom je er woer een halen." Rika wou 't wat graag. „Ik ook een boek moe!" riep Botje. „Neen, jij kunt immers nog niet lozen, je zoudt er niets aan hebben; maar weet je, als Rika weer een boek komt halen, mogen Antje on jij meekomen om ecu poosje met de poppen te spelen," zei Marianne's moeder en Marianne Kwam gauw met mooie plaatjes aan. „Kijk 's, die mogen jullie meenemen.'1 „Om to houden?-' „Jazeker!" Botje en Aatje k«'kon elkaar opgetogen aan en bij 't goedendag zegden vergaten zo, evenals. Rik-*, te bedanken voor den prettigen middag. (Hoi vétgt). --- KINDERBLAD DER LEEUWARDER COURANT van 31 December 1915. No. 307. ---