Buitenladsch Overzicht. Het schijnt Japan te machtig te worden. De ontbinding van het Russische rijk neemt zulke afmetingen aan, dat Japan t met kan aanzien zonder in zich zelve den lust te voelen ontwaken om daar ook wal ..van de stokvisch" te krijgt!: Japan wü op avt-t-ur ia Sibtrii uit. Dat gaat echter zoo gemakkelijk niet, van wega de min of meer wantrouwend toekijkende bondgenooten. Engeland en Amerika. Dit laatje ree* Japan heeft heelemaal geen bedw tingen voor zich zelf. verzekert het. Het wil maar den Duitschen invloed in het Verre Oosten keeren. want daar is 't gevaar zoo groot geworden door de duizenden Duitsche en Oostenrijksche krijgsgevangenen, die nu in vrijheid worden gesteld en zelfs door de bolsjewiki zouden worden bewapend. En dan wil 't redden de groote voorraden, die in het uiterste tipje van Siberië zijn opgestapeld e« ook langs den Siberischen spoorweg. Men kan immers niet voorzichtig genoeg zijn. want stel eens, dat al die voorraden in Duitsche en Oostenrijksthe handen kwamen, die juist nu van den honger wat sla"p gaan worden. Japan zal dus als een dam optreden tegen den Duitschen vloed, die zich meer en meer mar het Oosten keert en een nieuwe afsluiting vormen van de centralen. Dat heeft 't immers bij verdrag aanvaard. Het zal moeten zorgen voor de belangen der entente in het Verre Oosten. Het is nu maar do vraag, wat de bondgenooten er van zeggen. Frankrijk vindt 't wel goed, Engeland wellicht ook wel maar Amerika was niet zoo geestdriftig er voor gestemd — omdat het daar m het Oosten zijn eigen belangen heeft. Het zou het eerste Japansehe plan vlakweg afgekeurd hebben. Japan schijnt nu een geilijke actie op touw te willen zetten, waaraan g vi, r Chineesche divisies zouden deelnemen. Feitelijk is deze actie niets dan menschlievend hulp- Vernam Reuter ..uit invloedrijke Japansehe geruststellende verklaringen? Japan is immers niet aangekomen met een voorstel tot eenige actie, die noodzakelijk zou kunnen zijn ten ge. an den toestand in Rusland. De zaken nebben zich eenvoudig zoo toegedragen, dat de Japansehe ring enkele dagen geleden door middel van haar n bij de geallieerde regeeringen navraag heeft laten doen om hun meening over den jongstcn loop VU zaken in Rusland te welen te komen. Van Ja. n kant is echter geen voorstel van militairen of anderen aard gedaan. Verder wordt er op gewezen, dit Japan dezen oorlog niet op eenige voorwaarde r.cch krachtens eenige overeenkomst met de geallieerden inging, waaruit zou kunnen blijken, dat Japan ooit eenig plan tot gebiedsvermeerdering in den zin heeft gehad. Het begon de vijandelijkheden stellig met met iets. dat naar zoon gedachte zweemde en indien het zijn krijgsverrichtingen moet uitbreiden, zal inlijving daaraan niet ten grondslag liggen. De nieuwe bedreiging heeft rechtstreeks op het Verre betrekking en geldt in de eerste plaats de veiligheid van Japan. Japan vat zijn positie in dier voege op, dat het verantwoordelijk is voor het behoud van den vrede en dc veiligheid in het Verre Oosten. Dc Duitschers zijn al een Ix-drciging in 't oosten van Siberië en. Meelde- wisten dit opperbest vóór de Duitonlahgs Rusland verder binnenmkten. Men moet wel in gedachten houden, dat voor Japans militair optreden onveranderlijk de noodzakelijkheid ten leidraad strekt, om zijn verplichtingen als bondgesool van Groot-Brittannifl na te komen zoowel als om reclitstrceksch gevaar voor eigen veiligheid te ontwijken. Dit mag nu zoo geruststellend mogelijk klinken, Amerika schijnt er toch niet gerust op. Wilson althans heeft de kwestie „in studie" genomen en doen leelen, dat daaruit een of andere schikking van internationalen aard kan voortkomen om te maken, dat de groote voorraden te Wladistok noch het toezicht over den spoorweg door Siberië den Duitschers in handen valle. Als 't eenmaal zoover komt en de Japanners zitten goed en wel in Siberië, dan zullen zij er wel blijven ovk. Daaromtrent zullen zijn bondgenooten zich wel i maken. Daarenboven kunnen zij thans iiun meening toetsen aan hetgeen de ..New- East" van Januari ontleent aan Japansehe tijdschriften. Het 1 wordt, is de „Taijo", een der voornaamste Japansehe maandschriften. De schrijver, de nieuwe hoofdredacteur Koson Asada, heeft tijd twijfel te kennen gegeven aan de mogelijkheid eener overwinning en den vrede bepleit. Hij ging nu zelfs een weinig verder en zonder rechtuit te verklaren, dat Japan tegelijk met Rusland zich van de entente moest losmaken, gaf hij toch te verslaan, dat dit denkbeeld zijn instemmjng had. Er staan voor Japan twee wegen open, zeide hij. indien Rusland een afzonderlijken vrede sluit. Japan moet óf met Rusland medegaan óf dit dwingen om slipt neutraal te blijven in den oorlog. Voor het eerste denkbeeld is, met het oog op dc zware nederlaag der Italianen, veel te zeggen. Het zou echter in Japan op hevige tegenkanting stuiten en wel niet in toepassing kunnen worden gebracht wegens den in- I der enter.tr-irezinde staatslieden in Japan. Wat de kwc.-lie aangaat, om Rusland te dwingen le neutraliteit te betrachten, voor het gevat van een afzonderlijken vrede zou dit het optreden von Japar.sche troepen op Russisch grondgebied noodt* maken. Is het nu waarschijnlijk dat het Japansehe volk, hetwelk tegen een expeditie naar Europa gekant is, er in zal toestemmen om Rusland binnen te vallen? Wat zouden echter de gevolgen zijn, indien Japan zou nalaten om troepen te zenden ten einde Rusland te beletten in de kaart van Duitschland te spelen? Het :s te vreezen, dat Duitschland gebruik zou maken van Russisch grondgebied als ba-u voor operatiën in het Verre Oosten, waardoor de vrek- aldaar als nooit te voren zou worden bedreigd. Ondanks zijn vredelievende gezindheid blijkt Asada echter toch ook veel te gevoelen voor een befn i'Hf VI ?Ü_T* e™^l»^. ten einde den vrede m het \crre Oosten te bewaren .„, ,nn£re?e' die .aangehaald wordt, is dr. Sjin Nina- I&setÏÏT.-. dC 'Uridrhe facul,eit *** de * ÜH&,rilt 5°l°n_n ™t*e*er aan verschil- S__"«.^_!*i stelde m Jli*Do* °i°bi Japanners) voor om in ver- C_lnV_o_The! Ba'k.W-i 1 °°SteUik deel van Slberiê- Japan Jut o^St?' S* rekeni"*~n, kuslslrook. die door & \v^ -ni,2ondorin« van de ten worden bezet. Hij JeeftT,!: „ ?la_,en ZöU moe- Ü. dc toekomst oorzaak z™ !_£. deZe °PlossinB f;chen de «elrftb^^^g^™ wrijvtng ten derde meening U dip r-., cl": nieuwe tijdschrift _s££_- Nakame in het -loeeai (internationaal). Deze verzet zich tegen het zenden yan roepen naar EuTopa o^n Rusland te beletten uit de rij der oorlogvoerenden te treden. Hij betoogt, dat de Russen. e> en- I£?eder ander volk. het recht hebben hun eigen re- Sringsvonn ta kiezen. Zij hebben als iedere andere natie het recht om te „revolutionneeren • Uit én iVs bhikt één ding met zekerheid: dat men zich hoegenaamd niet bekommert om de meening van den anderen bondgenoot, bij wien over wien en zonder wien men beslist, van Rusland. Rusland he»ft echter niet veel op met deze bescherming tegen het Duitsche gevaar. Het zou zelfs te verstaan hebben ge.even, dat het de entente-troepen in het Oosten als vijanden zou beschouwen en zich tegen hun opdringen zou verzetten. Van dit verzet zal intusschcn wel niet veel komen in de praktijk, gelet op wat de Russen zoo vlak bij hun hoofdstad, tegen de oprukkende Duitschers vermochten. Het is niet aan te nemen, dat zij er in het Verre Oosten beter georganiseerd en weerstandskrachtiger voor zullen staan. Ook een anderen staat is het te machtig geworden, n.l. Oostenrijk-Hong_rije. Het kon den Duitschen opmarsch in Ockraine niet aanzien zonder lust te gevoelen eveneens een handje mee te helpen. Men kon den Duitschers toch niet alles alleen overlaten, zelfs niet in 't geval, dat men eerst plechtig heeft verklaard niet aan dc actie te zullen deelnemen. En gelukkig is er nu ook een ..kreet om hulp" uit Podoliê. een der Oekrainsche gouvernementen, gekomen, zoodat Oostenrijk nu ook aan den slag kan gaan. En inderdaad werd spoedig na het bekend worden van die „kreet om hulp" bekend, dat het Oostenrijksche leger over een breed front was opgerukt, dat reeds de linie Nowo Sililza—Groiin—Kamenits—Podolski was bereikt. In de Oostenrijksche pers wordt de opmarsch nu verdedigd met' het betoog, dat het vredesverdrag met Ockraine zonder dit optreden een waardeloos stuk papier zou zijn, daar een passieve houding van Oostenrijk-Hongarije in Oekraïne den indruk zou moeten geven, dat de monarchie niet in staat was hulp te verleenen en de Oostenrijksch-Hongaarsche bevolking ten zeerste zou hebben teleurgesteld, daar de verwachte toevoer van levensmiddelen zou zijn uitgebleven. De vrees om wegens overwegingen van binnenlandschen aard de vruchten van den eersten Trede in gevaar te brengen, was groot. Met des te meer vreugde kan het besluit worden begroet, dat de hulproep van den gouverneur van Podoliê niet onverhoord zal blijven. Het was een gebod der noodzakelijkheid, dat de Oostenrijksch-Hongaarsche troepen zich in beweging zetten om de practische conclusies uit de overeenkomsten te trekken. Een andere houding van de zijde der monarchie zou door de groote menigte niet zijn begrepen. Voor Oostenrijk-Hongarije is de opmarsch in Oekraine categorisch gebiedend en de opmaisch der Oostenrijksch-Hongaarsche troepen in Podoliê zal als een bevrijdende daad worden gevoeld — aldus de bladen. Zoo is er aan het Oostfront vrede en geen vrede tegelijk. En ook met Roemenië schijnt 't niet erg te vlotten. Von Kühlmann en Czernin hebben te Boekarest met den Roemeenschen minister-president, generaal Averescu, over den vrede onderhandeld en Czernin is zelfs achter het Roemeensche front met koning Ferdinand in gesprek geweest. Maar oe vredesvoorwaarden zijn hard. Nu niet van Duitsche zijde, want Duitschland heeft er geen directe belangen. Maar van Bulgarije, dat de geheele Dobrocdsja opcischt en van Hongarije, dat grenswijzigingen in Zevenbergen wenscht. Beveiliging van de gren3 heet 't. Roemenië zou dan Khadeleos gesteld worden met Bessarabië, waaruit voor de zoovcelste maal blijkt dat ook in de buitenlandsche politiek gehandeld wordt naar het beginsel, dat 't goed riemen snijden is van andermans leer. Nu komt de ,JSöln. Volksztg." verzekeren, dat de onderhandelingen met Roemenië zijn misgeloopen. Het blad verklaart dat de onderhandelingen het helaas daarheen hebben geleid, „dat van de zijde der centrale mogendheden een onderbreking moest volgen. Op het oogenblik kan men nog niet overzien, of het tot een afbreken der onderhandelingen zal komen of niet. In ieder geval slaat vast. dat de Roemeensche onderhandelaars nog steeds onder den indruk verkeerep, dat men van de zijde der entente bereid is hun sterke militaire hulp te verleenen". Wanneer het inderdaad tot een mislukking komt, moeten de centralen van plan zijn onmiddellijk den veldtocht tegen Reemenië te heropenen. De ervaring ten aanzien van Rusland opgedaan, doet hen de hoop kosteren, dat heropening van den veldtocht „vredelievend" zal werken op de Roemenen. Gisteren is in de Sorbonne te Parijs de jaardag herdacht van het pretest, dat in 1871 door de vertegenwoordigen van Elzas-Lotharingen tegen de inlijving van hun departementen bij Duitschland in de Nationale lering werd uitgebracht. Bij deze gelegenheid heeft de minister van buitenlandsche zaken Ficüon over Elzai-Lo(haringen gesproken, dit belangrijke vraagstuk van den wereldoorlo- Want met België is Elzas-LoÜiaringen het gewichtigste vraagstuk, dat de oorlog in het westen gaande houdt. Pichon zeide dan: Er zijn 47 jaren verloopen sedert den dag, waarop de bevolking van Elza-s-Lothariiijcn onder het juk van den overwinnaar werd gebracht Nimmer is haar wil om de plaats in het vaderland te hernemen, welke haar werd ontrukt, minder te bestrijden geweest dan thans. Het protest dat op de tribune in de vergadering te Bordeaux werd uitjesproken in naam van de vertegenwoordigers van ckn poyen- en beneden-Rijn, de Meuxthe en de Moes.l bluft het symbool van de onvergankelijke eischen van het volk, dat met minachting van het volkenrecht door Duitschland is geannexeerd. Volgens den Duitschen rijkskanselier zouden het zuiver Duitsche gebieden zijn, welke hun rechtmaligen bezitters zouden zijn ontrenen door een voortdurende onderdrukking gedurende eeuwen totdat de Fransche revolutie zich' dagene zou hebben toegeëigend, wat nog ontbrak aan „den voorafgejranen diefstal" Dit is een vreemde wijze om geschiedenis te schrij_H niel Ly^0"0"1^ Z°U kunnen Wekke". K man ** lï ,* Ware Va" de **"*#» van den £_£« «eiegram van Ems vervaUchte (Bismarck) en van het hoofd der regeering welke het cynisme had om te verklaren, dat de inval in België v^on?Yt V 'ewAOTÓen ,en *e™>«* van een aanval.-complot tegen de schenders van zijn onzijdig- Niet wij. doch de koning van Pruisen zelf deed net na de misdaad, die hij had bedreven om onze beide provincies van ons af te scheiden, voorkomen alsof hij niet anders had willen doen dan Duitsche gebieden opnieuw te bezetten, door ze bij zijn rijk in te lijven. Ziehier een document, dal mijn uitspraak met de laatste stelligheid bevestigt. Het is een brief, welke reeds gedeeltelijk bekend is en welks geadresseerde, ex-keizerin Euzenie. de kiesche gedachte heeft gehad om onlangs het oorspronkelijke stuk aan onze nationale archieven af te staan. De brief was haar den 26 October 1870 van Versailles uit toegezonden door den grootvader van Wilhelm 11. De tekst luidt: „Na zich ontzaglijke offers voor zijn verdediging te hebben getroost, kan Duitschland verzekerd zijn. dat een volgende oorlog het beter voorbereid zal vinden om den aanval af te weren, waarop wij kunnen rekenen, zoodra Frankrijk zijn krachten zal hebben voorbereid en bondgenooten zal hebben gevonden. Het is alleen deze sombere overweging en niet mijn wensch. om het vaderland te vergroeien, welks gebied reeds uitgestrekt genoeg is, die mij noopt om op den afstand van gebieden aan te dringen, hetgeen geen ander doel heeft dan het uitgangspunt der Fransche legers te verschuiven, welke ons in de toekomst zullen aanvallen". Kan men beter de legende te niet doen, welke graaf Hertl-ng gepoogd heeft om ingang te doen vinden en volgens welke de annexatie van Elzas-Lotharin_en zou zijn voortgesproten uit den wil om Duitsche gebieden aan Duitschland terug te geven, welke het door Fransche overweldiging zou beroofd zijn geweest. Waarom gaf de koning van Pruisen zijn besluit te kennen om zich van onze provincies meester te maken? Omdat het Duitsche gebieden waren? Alleen omdat hij bij voorbaat op Fransch grondgebied het Duitsche grondgebied wilde beveiligen voor een aan\al, die van ons zou komen. Zij weten het wel deze lieden, die — niet tevreden zijnde met den meest gruwelijken oorlog te hebben uitgelokt en dezon onvermijdelijk te hebben gemaakt — hebben gepord om ons door de mee3t laffe dubbelhartigheid te onteeren en on 3 in den valstrik te lokken, waarin zij Europa hebben binnengehaald. Ik heb het vastgesteld door de onthulling van een document, dat de Duitsche kanselarij, na het te hebben opgesteld, zorgvuldig in het diep geheim van zijn meest geheime archieven bewaard. Wij kennen het pas sedert korten tijd, doch zijn echtheid is boven eiken twijfel varheven. Het draagt de handteekening von Bethmann Hollweg en is gedateerd 31 Juli 1914. Men weet n.l. uit de officieele mededeeling in het Duitsche witboek, dat de Duitsche rijkskanselier dien dag, door von Schoen op te dragen ons van het oorlogsgevaar fen opzichte van Rusland in kennis te stellen, dezen gezant tevens had verzocht ons te vragen om neutraal te blijven en ons een termijn van 18 uur voor het antwoord toe te staan. Hetgeen men niet weet en ik hier openbaar, is, dat het teiegram, hetwelk deze instructies bevatte, met de volgende woorden eindigde: „indien de Fransche regeering verklaart onzijdig te blijven, verzoek ik Uwe Excellentie haar te willen mede-deolen, dat wij als waarborg voor haar onzijdigheid de uitlevering van de forten Toul en Verdun moeten eischen, die wij zouden bezeilen en va afloop der krijgsverrichtingen met Rusland zouden teruggeven. Het antwoord op deze laaUto vraag moet vóór ZalcrdagmkWag 4 uur hier zijn." Zoo ziet ge hoe Duitschland vrede wilde op het oogenblik. dat het den oorlog verklaarde; hoe oprecht de bewering is. dat wij het hebben gedwongen aan de warenen op te vatten voor zijn verdediging. Zi sdaar tot welken prijs het meende ons onze laagheid te laten be-talen, indien wij de lafheid zouden hei.ben gehad liusland aan hem uit te leveren en het verdrag, dat België's neutraliteit waarborgde, hadden verscheurd. Wie kan zeggen, waar zij zou hebben opgehouden, indien wij laaghartig genoeg zouden zijn geweest om ons door zijn ufschuwelijke huichelarij te laten vangen. De zaak is duidelijk, besloot Pichon. Tevergeefs zullen de aanstichters van den oorlog door vervalschingen of door het wegmoffelen van ilocumcnlen trachten om zich aan de rechtbank der' volken en aan hei oordeel van het nageslacht te onttrekken. Het Ü n;e; meer alleen de Fransche natie, die tot Elzjs- Lotharingen zegt: ge zult tot uw vaderland terugkei ren; het is een groote coalitie van stalen, welke is Samengesteld om den verstoorders van den vrede den weg te versperren en om het internationale reclit ta herstellen. Het is de stem van de oude en nieuwe Wereld, van het oosten en het westen, de stem der wraak en der profetie, welke het geweld der veldslagen overheerscht en krachtig is door het gemeenschappelijk gevoel, dat een overwinning van deze vijanden vau den vrede een nederlaag voor de menschhcid zou zijn. Rij deze gelegenheid drukken de bladen den tekst yan het protest af. dat daarenboven in alle kerke-, kazernes en kampen zal worden voorgelezen. Ook is' afgedrukt de tekst van het adres waarin de afvaardigden der uiterste linkerzijde in 1871 den verte_enwoor-_gera der Frankrijk ontscheurde departementen kond deden, dat „de republiek hun belooft, niet te zullen ophouden met die terug te eischen". Naar aanleiding van dit adres herinneren ze er aan, dat nog maar één onderteekenaar daarvan in leven is. n.l. Georges Clémenceau. die „op dezen gedenkwaardigen dag over Frankrijk's lot waakt". --- BINNENLAND. Minister Treub en de levensmiddelenvoorziening. Volgens de „Haagsche Ct." koestert minister Treub het voornemen, om tijdens de levensmiddelendebalten met een volledig uitgewerkt plan eener nieuwe wijze van levensmiddelenvoorzieniug voor den dag te komen, waarbij meer dan thans de kostprijzen als grondslag worden aangenomen en waarbij de financieele bijdragen van den staat aanzienlijk worden verminderd. --- De militaire vleeschvoorziening. Naar het „Friesch Weekblad" meldt, heeft de Friesche Maatschappij van Landbouw van de Intendancc bericht ontvangen, dat voorloopig per week ongeveer 500 stuks vee door Friesland moeten worden geleverd. --- De vischvoorziening. De Kamerleden ter Spill en Dnymaer van Twist, leden der commissie van toezicht op de Zeevischvereeniging hebben een nota aan de leden van dc Tweede Kamer gericht, waarin zij uitvoerig dc moeilijkheden omschYijven die de commissie in hare werkzaamheden heeft ondervonden. Dat thans nog geene definitieve regeling is tot stand gekomen, dat de dicpzcevi.-scherij zals stilligt, wijten zij aan het gebrek aan samenwerking, zelfs tegenwerking die de commi-sie heeft ondervonden van de zijde vooral der N. L. _L Zoo moet b.v. een visscherijovercenkomst door eenige recders zijn afgesloten buiten samenwerking met de commissie van toezicht. De commissie richtte zich den Ben Januari 1.1. met een nota tot de ministers van Rinnenlandsche Zaken, npa Financiën en van Landbouw, met het verzoek, dat door een gezamenlijk optreden eindelijk orde zou worden gebracht in den toestand en de verschil-; lende vraagstukken van nationalen en internationalen aard, welke onderling ten namvste met elkaar ver-^ band houden, als één geheel zouden worden geregeld.' Na herhaald aandringen op bescheid ontving de commissie op 23 Januari een uitnoodiging van de drie ministers tot het bijwonen eener vergadering. Op deze vergadering werd besloten: 1. dat in geen geval verlof zou worden gegeven aan Nederlandsche visschersschepen om zich direct in dienst te stellen van de voedselvoorziening van een buitenlandsche mogendheid; 2. dat de regeling met het buitenland niet verder aan belanghebbenden zou worden overgelaten, docb zou geschieden door de N. U.'M.; 3. dat de N. U. M. deze besprekingen niet anders zou voeren dan in geregeld overleg met de commissievan toezicht op de Zeevischvereeniging; 4. dat eenige dagen later andere punten betreffende de distributie, de verhouding tot de N. I. ML, de regeling der uitgifte van consenten en dc financieel© regeling zouden worden besproken. Het gevolg van een en ander is echter geweest: 1. dat door de N. U. M. opnieuw de mogelijkheid van een verlof tot het varen in dienst van buitenlandsche mogendheden in uitzicht is gesteld; 2. dat van eenige besprekingen met de buitenlandsche regeeringen niets is gebleken, doch de N. U. M. zich wel gewend heeft tot den Engelschen vertegenwoordiger Hendry, die met enkele der réciters de vroegere besprekingen omtrent het gaan naar Engeland gevoerd heeft en die van zijn plan natuurlijk ongaarne afstand doet; 3. dat de commissie van toezicht omtrent al do stappen en misstappen door de N. U. M. gedaan ol nog te doen geen oogenblik is geraadpleegd; 4. dat ondanks schriftelijk en mondeling aandringen van de /commissie bij verschillende autoriteiten de nadere vergadering nog steeds niet is gehouden en de daartoe strekkende vragen onbeantwoord blijven. De samenstellers meenden deze en nog andere feiten niet te mogen verzwijgen. Zij zijn naar hun meening een treffend voorbeeld van de verwarring, de onderlinge tegenwerking -en vooral bet gemis aan eenheid in leiding. jOpmerking verdient hierbij, dat verder zoowel de consentregeling als de Unancieelc regeling geheel in de war dreigen le loopen, dat geheel noodeloos gemeentebesturen belast worden mei 10 pet. van kosten, welke tot nog toe in haar geheel dcor de zeer ruim verdienende reeden varen gedragen en dat van al de andere onderwerpen door de commissie van toezicht in haar memorie aar,.-ten aanzien van geen enkele nog een poging tot regeling is gedaan. --- Een geheim rapport. De heer Schaper heeft in de Tweede Kamer gezinspeeld op een „geheim" rapport van de R-k Kamerfractie waarvan de publicatie in het belang van de zuiverheid der parlementaire zeden gewenscht zou zijn. Naar de Tel. uit doorgaans goed ingelichte parlementaire kringen verneemt, betreft het hier een rapport over het R.-k. Kamerlid, mr. dr. Jan van Best voorheen voorzitter van de commissie van vluchtelingen in Noord-Brabant en voormalig regeerin"s-commissaris in België. Het rapport houdt zich bezig met de vraag in hoeverre mr. van Best het evenwicht heeft welen te bewaren tusschen zijn particuliere advocatenbe-lnn-c-n ojn menscMievend hulpbetoon eu zijn opdracht "als" regccringscommissaris. --- Prijsstijging van geneesmiddelen. De hoofdbesturen van de Nederlandsche Maatschappij lot bevordering der geneeskunst en der Nederlsnescne Maatschappij ter bevordering der Pharmacie hebben aan den minister van Bumenlandsche /.aken een adres gezonden, waarin zij onder de aandacht.yan den minister brengen, dat zij met fanou! de voortdurende prijsstijging, vooral in de laatste maanden van verschillende, meest gebruikelijke geneesmidde en en verbandstoffen hebben gadegeslagen tengevolge van deze stijging worden o. m. aan de ziekenfondsen zulke hooge eischen gesteld, dat deze ten slotte niet meer bij machte zullen zijn aan hun verplichtingen ten opzichte van de ziekenfondsleden te voldoen, waar de draagkracht dezer leden gelimiteerd is en onder de tegenwoordige üjdsomslandigheden bezwaarlijk tot een belangrijke contrirmtie-verhooging kan worden overgegaan. In het midden latende, of bovengenoemde stijging toe le schrijven is uitsluitend aan schaarschte dan wel of speculatie geest mede daarvan de oorzaak is is het zeker dat binnen afzienbaren tijd de locstand op het gebied van de verstrekking van geneesmiddelen aan de zieken zoodanig zal zijn, dat gevaar zal ontstaan voor de volksgezondheid. Het ia om die redenen, dat de hoofdbesturen van bovengenoemde maatschappijen den minister verzoeken die maatregelen te nemen, waardoor genoemde r.czwtren. welke thans een behoorlijke geneesmiddelenvoorziening in den weg staan, zooveel moge lij k worden opgeheven. --- De zeven getorpedeerde schepen. Dr. A. Plate, de Nederlandsche gedelegeerde tot regeling van de door Duitschland te verstrekken vergoeding voor de zeven op de Engelsche kust in februari van verleden jaar getorpedeerde schepen, is naar Bremen vertrokken voor overleg over de uitvoering van de overeenkomst, die lot verscheidene vraagpunten aanleiding schijnt te geven. --- Arbitrage. (Officieel), H