NIERMEIJER KELDERS VRAAGT NAAIMACHINES IMPORTEUR: N. V. R. A. M. I. v/h. Fa. NAUTA _= LEEUWARDEN = Het beste geneesmiddel voor een trage lever, schele hoofdpijn, verstopping en slechte spijsvertering is een dosis Foster's Maagpiilen. Deze pillen regelen de vloeiing der gal van de lever naar de ingewanden. Nu en dan een dosis Foster's Maagpillen verzekert goede werking van lever en ingewanden, en is het beste voorbehoedmidd.l tegen een slechte gezondheid. Prijs per flacon van vijftig versuikerde pillen ƒ0.65; in apotheken en drogistzaken. (Reclame). --- RAAMHORREN EIKENHOUT - VERSTELBAAR 30 TOT 120 f 1.75 --- Leeuwarder Courant Dinsdag 10 Juli 1923. DERDE BLAD. --- Kerkelijke Goederen. VII. Wommels en Hijdaard. De paatoraha van Hijdaard. De oudste gegevens zijn van 1543, van de hand van Claes Martenz. Pa stoer, Taecke Ambrosiusz. ende Aleff Jwz., kerekefoeghden toe Hydaerdt: Landen ende pachten, byhoerende aen de Pastorie. Int eerst, de fennen XXVI pondemaeten. Item, XVI pondemaeten hoeghe meeden. Item, ses pondemaeten leeghe landen.- Item, de Zylens XII pondemaeten. Somma LX pondemaeten. Volgt nog de opgave van 7 pachten, „die den Pa6toer boorl," varieerend van VI stuivers tot een gouden gulden. Vóóraf gaat de aanbreng van de Landen ende pachten, byhoerende aen den Kereke oft Patroen. Item, die Patroenslanden, daer Je 11 e Rienkzoon op woendt, by loopt XV pondemaeten. Item, noch leytet, anderhalfue pondemate, dat dié Patroen toeeompt. Volgen 4 pachten, „daer de Patroen boert". Met deze grootheden stemmen die van de in 1582 aan den grietman Poppo van Burmania en de gemene gemeente overgelegde rekening (zie het vorige artikel) vrijwel overeen. De in dat artikel genoemde afzonderlijke pastorie-administratie over de jaren 1580 en 1581 bevestigt dit nader: Ten eersten hebben d'administratóers (Sipcke Takez, Wilke Jansz. en Jan Rijnerdtz) verclaert en aengegeven dat hun pastorie groot was van tsestich pondten ongefeerl van wêleke dat vier arme gesetenen in huer dorpe ende gênaempt Claes Janz., Claes Jacobsz., Gerben Sickez en Pieter Gerrytz in bruyekme hebben XX pondten oft daeromtrent, van welcke XX pondten syluydf-n te huyr geven XXXVI ggl., mits dat sy vr> lant hebben en geen schattinge staen. Van belang is ook de omschrijving van de uitgaven over de beide jaren: Die voorsz. voeghden en administratoers 'overleggen haeren uytgave diewelcke sy in beyden jaeren gedaen ende uytleyt. hebben als tot onderholdinghe van Martinus Lauermans deelspredicant. Item den onderholdinghe van hueren schoelmr ende van den geschoten schattinge op te armen landen.... De beheerders voerden dus het in art. S van de Statenrlsolutie van 31 Maart 1580 bepaalde getrouw uit. De aard van de werkzaamheden van den schoolmeester (koster) bracht mede dat hij naast den pastoor gesteld kon worden, zooals de in dien tijd opgenomen rekening van net deelsdorp Waaxens het duidejijk zegt: Aen Take Hessels schoolmr ter cause van syn dienst, dien hy metten predecant gedaen heeft 4 ggld. Te Hydaard zal de na de Reformatie optredende schoolmeester een deel van den arbeid van den vroegeren pastoor overgenomen hebben en daarom uit de „opcompsten der pastorieghuederen onderholden" zijn. Ook de armen ontvingen hun deel: „'t gebruyek van XX (of XXI) pondten landts". Maar zonder dat de pastorielanden hunne oorspronkelijke bestemming verloren. Wat blijkt uit de nieuwe verhuring dier landen en de pogingen om een „predecant te kusen" na de resolutie van December 1592. Dat is 10 jaar na 1582. Maar nog 100 jaren na Stezen, in 1682, hebben, blijkens het tusschen de gemene meent en ds. Duco Sylvius gesloten aceoord, die goederen nog hunzelfde bestemming en staat deze predikant aan de gemeente „toe de Pastorie opr-.omsten in voegen als voorên dit onder verbandt ende submissie, soo naa rechte". Let wel, ds. Sylvius gaat niet buiten zijn bevoegdheid, hij staat slechts de „opcomsten", niet de pastorie-stichting zelve af. Aldus in 1682, maar 12 jaren later, toen ingevolge de aanschrijving van 26 April 1694 van de Gedeputeerde Staten om de kerke, pastorie en andere geestelijke goederen te registreeren, ook de gemeente Hydaard hiertoe overging, teekenen de beheerders dier goederen aan: Eerstelyk 5 goudgulden eeuwige rente. 2. Een plaats groot 40 pondten (18 'loreenen). 3. 15 pondten losse landen. (6>j floreen). 4. 2(> pondten by verscheiden personen gebruikt los lant. (8 floreenen). Eindelyk IX pondt. De complexen van 1580—'82 zijn hier gemakkelijk weer te vinden, dm sub 8 en 4 zijn de pastorielanden. Hierbij sluiten de oudste kerkerekeningen van 1696—1707 aan. De aan die rekeningen voorafgaande en door den notaris Siderius opgemaakte inventaris specificeert: Eerstelijk coomt de kereke in eygendom toe de schone sathe en landen, groot na naem en faem iet en veertig pondemaeten, liggende in den dorpe Hydaard, met de huysinge, hovinge, watermolen en hovingeboomen en plantage cum annexis, daarop staande. 2. competeert den kereke voornoemd agt pondem. liggende in de dorpe Hydaard. 5. noch aekere agt pondem. liggende in voornoemde dorpe. 4. Noch sekere ses pondem. liggende aldaar. 5. Noch sekere seven pondem. liggende aldaar. 6. Noch sekere anderhalf pondem. liggende aldaar. . 7. Een eeuwige renthe (5 goldguldens; 8. Zekere kamers in gesegden dorpe. 9. Anderhalf pondem. land binnen Hydaard, van Sikke Fongers te Leeuwarden als donatie afgecoomen. Sub 1, 2 (of 3) en 4 zullen weer de postoralia zijn. ~ Maar duidelijker dan deze inventaris en die van 1722 van den administreerenden kerkvoogd Paulus Obbes geven de floreencohieren der aan de pastorie behoorende grootheden aan: De kerke van Hydaard. Sub 18. 46 pond. (20 floreenen) plaats. Sub 20. 14 pond. (6 floreen) los land. Sub 21. 18 pond. (6 flor. 14 st.) los land. Van de in 1580 aan s.-amelc ruyters verhuurde 20 pondematen pastorieland is dus 6 pondematen bij de plaats gevoegd. Dientengevolge zijn de in 1694 genoemde 8 floreenen (zie boven) van die .0 pondematen met 2 verminderd, welke bij de 18 floreenen gevoegd zijn, waarmede de plaats bezwaard waa. Vanaf 1700 is dus de paatörie-eigendom al heel gemakkelijk na te gaan. Want dat ten spijt der registratie van 1694, ten spijt der inventarissen van 1707, 1722 en 1760 de hier vermelde landen ten onrechte alle kereke goederen zijn geheeten, behoeft na het betoogde in de vorige artikels niet meer aangetoond. Slechts de toenmalige hoogste macht ten lande zou, zooals te Menaldum en in .€newirden cc schiedt, de pavtoralia van Hijlaard voor altiid aan het beheer van den pastor loei onttrokken kunnen hebben. Maar nergens is eenige aanwijzing van een desbetreffende resolutie der Staten te vinden. En dat in 1694, toen de genoemde ds. Sylvius nog den dienst in Hijdaard waarnam, de pastorielanden niet afzonderlijk vermeld werden, bewijst hoogstens dat de gemeente uit het in 168 beurde een onjuiste conclusie trok. Evenals drie jaren later, in 1697, ta Usbrrelitum. Tjalkhuizeiv en Tirns, toen na het overlijden van den predikant* ds. Dupré de ingezetenen dier drie dorpen het. beheer der pastoriegoederen aan zich trokken en den predikant voortaan een vaste wedde uitkeerden. Deze z.g. „vrijwillige ordre" had plaats met toestemming der Staten, zonder dat de pastoralia echter hunne bestemming verloren, zelfs niet nadat zij zoo jaren lang met de kerkegoederen geamalgameerd waren geweest. Immers zij zun thans weer sinds 1890 in beheer bij den plaatselijken predikant. Evenmin ais in 1697 te IJsbrechtum ca. kan in 1682 te Hijdaard van een rechtsgeldig besluit gesproken worden, krachtens hetwelk de pastoriegoederen met die van de kerk samengesmolten zouden zijn. Het meergenoemde aceoord deed wel het recht van ds. Sylvius op beheer en inkomsten der p'astoralia teniet, doch kon niet verder werken dan tot dien betrokken titularis persoonlijk, liet dus het recht van diens opvolgers op het zakelijk recht, het vruchtgebruik, onverlet en, liet hun ook de bevoegdheid, dit voor zich te vindiceeren. Ook nadien zijn de aard en de bestemming der pastorielanden van Hijdaard niet gewijzigd; er is geen toestand in het leven geroep pen waaruit rechtsgevolgen ontstonden, die bindende zouden zijn voor hen die een dergelijke overeenkomst niet wenschten aan te gaan; de stichting zelve is door dat aceoord niet te niet gedaan, nu evenmin als later bij de komst van opvolgende predikanten; het argument van verjaring kan hier niet worden toegevoerd, omdat de kerk nooit eigenares der pastoralia geweest is; de kerkvoogden hebben alleen in qualiteit van beheerders het bezit gehad, te weten het bezit voor een ander en daarom had de boven omschreven aparte pastorie-administratie van 1580, '81 tot heden gecontinueerd moeten zijn. Dat hier in 1762 met als in Wommels, waar mede Hijdaard vanaf 1719 toen da. Syrvh» te Oosterend overleed een z.g. ..vrije'' combinatie was aangegaan, de pastoriegoederen zijn verkocht, bewijst allerminst, dat het pastoriaat niet meer bestond. Wanneer de kerkvoogden van Zweins in 1694 verklaren alzo in den dorpe Swéyns geen Pastorielanden apart en syn, maar onder den kereke naast menschen geheugenisse al is geu soo dat den Predicant zijn Traelement van de kerekvoogden jaarlix comt te genieten, dan zvjn die pastorielanden daardoor evenmin als in Hijdaard ker c k elanden geworden. Maar dat. desniettemin de zathe te Zweins in 1763 door de Staten verkocht is. was een gevolg van de overdracht der pastorieën van Zweins en Peins aan die Staten. De pastorie van Hijdaard ' was echter niet overgedragen en dus konden hare landen niét. verkocht worden; zij bleven, evenals de elf pondematen costerydanden van den dorpo Sweyns. later verkeerdelijk op naam der school in beheer bij de burgerlijke gemeente, hunne besteraming behouden, tot heden ten dage toe. Met uitzondering van een perceel, 't welk in Maart 1797 ten gevolge van de Decreten van 6 October 1796 en 10 Januari 1797 van het provinciaal bestuur verkocht moest worden om X der geschatte waarde der op naam der kerk staande goederen op te brengen aan den lande Het geval wilde dat alle kerkelanden, no. 21 van het floreenkohier, n.l. 8 + 7 pondematen, alsmede de in den loop der tijden tot 3H pondernaat uitgedijde \V> pondernaat van 1543 (zie boven) voor nog geen / 1050 of nog geen / 60 per pondernaat verkocht werden. Van het oude pastoryecorpus (XLI of XLH pondten oft daeromtrent in 1582), no. 2 van hel register van 1694 kwam niets, van de na de reformatie aan „scamele ruyters in bruckme"' gegeven XX pondten, no. 4 van hetzelfde register, kwamen 6 pondematen onder den hamer. Resteerde van dit complex 14 pondematen, waarvan blijkens de genoemde inventarissen van 1707 en 1722 een perceel van 6, en blijkens den inventaris van 1760 ook het overige perreel, van 8 pondematen, onder de plaats gevoegd en verhuurd waren. Staat derhalve vast dat de na den verplichten verkoop geregeld in de floreencohieren sub 18 en 20 op naam der kerk van Hydaard vermelde, zijnde de in het midden der vorigeeeuwtenkadaster aangegeven parceelen gemeente' B, no 177, 178, 191, 195, 803, 201, SOU, 205, 276 en 277 (*) sectie A no. 25, resp. groot 11 bunders 68 roeden, 53 ellen of 40 pondematen en 3 bunders 82 roeden 90 el!en .>f ruim 10 pondematen, foutief getiteld en op naam der paMone Hydaard moe ld zijn. Tezamen dus ruim pondematen, zoodat de vroegere opgaven steeds te groot zijn geweest Na dien is nog van allerlei geschied, h< alienatie's plaats gehad, zijn er ruilingen tot stand gekomen, zonder toestemming van den pastor loei en dus onrechtmatig en, als zijnde er nog geen termijn van 30 jaren verstreken, vernietigbaar. ('lok is er een bijzondere school nel omlerwijzerswoning op een perceel pastorieland gebouwd en zou de pastor loei, evenals heer Julius van Botnia in 1568 te Jellum, verwijdering en dus afbraak der gebouwen kunnen eisenen. Maar zoover behoeft het niet te komen, het recht mag ook de billijkheid gediend. Beide brengen mede dat van de momenteel op naam i kerk van Hydaard staande 60 pondematen land óO, een grootheid dus gelijk aan die van da vorige eeuw, in beheer aan den plaataeüjken predikant van Wonimels en Hydaard teruggegeven worden, daaronder allereerst het nog aanwezige oude pasloryeeorpus van 40 pondematen. F.en en ander vergezeld van de zuivere opbrengst dier goederen sinds zijne bevestiging op 19 Januari 1919, vergezeld ook van een dankbetuiging voor het genoten vruchtgebruik en de door de pastorie bc. wezen diensten aan de bijzondere school, de evangelisatie en andere corporaties. (•) Thans kad. _cm. Oosterend, sectie B, no. 204 a, 277, 415, 526, 538, 529, 581 'school en erf). 524 ihms en schuur). Het perceel sectie A, ne 25 is een paar jaar g«leden omgeruild tegen sectie B. nn 210 en nu in bezit van den heer S. W. Zwanenburg te Hydaard. --- FEUILLETON. De Tweelingen Naar het Engelsch van ELIZABETH VON ARNIM 35. De society-kolom van het te Acapulco verschijnende dagblad, waaruit men meest al het verlangde nieuws omtrent de laatst-aangekomencn kon vinden, had — verlegen met zijn onwetendheid — zijn toevlucht tot het Fransch genomen, omdat er aan een Fransch woord zoo licht een tweeledige beteekenis is te hechten. Het blad had weinig kennis van, maar zeer veel vertrouwen in de Fransche taal. Entourage scheen de redactie een heel bruikbaar woord, 't Klonk even goed als bijvoorbeeld clientèle. Eerst had ze dit laatste willen nemen, maar doordat er toevallig geen accent onder de lettertypen aanwezig was, koos ze entourage. De gasten in .'t „Cosmopólitan" lachten om het woord, maar bleven beminnelijk, en tot aan den allerlaataten middag voelde alleen de hotelier niet veel sympathie voor de Twinklers. Dat zat in den ka«arievogel Zijn sympathie was vcrminScrd van het oogenblik af, waarop hij van 't kamermeisje gehoord had, dat de dames Twinkler de zware kooi hadden vastgemaakt aan het electrisch hanglicht in hun slaapkamer. Hij had natuurlijk niets gezegd. Als men hotelhouder is, zegt men niets, tot op het 'aais*e' beslissende moment, waarop men alles zegt. Op dien laatsten namiddag dan, vóór mevrouw Bilton's komst, verschenen de vermoeide tweelingen in de hall van 't hotel om daar een uurtje uit te rusten. Ze voelden niet veel lust om naar hun slaapkamer te gaan, vanwege den zingenden Kanarie, en met ten dankbaar gevoel in een paar van de gemakkelijke schommelstoelen neervallend, zetten ze hun bestoven schoenen op de onderste sport van een laag tafeltje en keken met vriendelijke belangstelling naar de andere gasten. De andere gasten keken even vriendelijk naar hen. 't Was voor 't allereerst, dat de entourage zonder haar geleider verscheen, en „de andere gasten" brandden van verlangen bijzonderheden van hen te hooren. Zoo gebeurde het, dat de Twinklertjes nog geen vijf minuten in de hall gezeten hadden, ol een heer ving een van Anna Felicitas' vriendelijke blikken op en schoof dadelijk zijn stoel dichterbij. „Oom er vandaag alleen op uit", begon hij, want hij behoorde tot die hotclgroep. die, ondanks het sprekende verschil in gelaats-snit, tot de familietheorie overhelde en hij waagde een gooi naar den graad van bloedverwantschap. „We hebben geen oom dichterbij dan Engeland", lichtte Anna Felicitas allerbeminnelijkst in. „En dien hebben we nog maar bij toeval gekregen", vulde Anna Rosé aan. „Door een ongelukkig toeval", zei Anna Felicitas, haar herinneringen raadplegende. „O, ja?" vroeg de oude heer. „Hé, hoe kwam dat zoo?" „Op de gewone manier, wanneer een oom géén bloedverwant van je is", antwoordde Anna Rosé. „We hadden toevallig een huwbare tante, en daar trouwde hij rhee". „Wat je noemt een wanbof", vervolgde Anna Felicitas, zich dat ver-verwijderde beeld steeds meer voor den geest halend. „Ja", vond Anna Rosé. „Hij had even goed iemand anders' tante kunnen uitkiezen. Maar neen, zijn spiedend oog viel ongelukkig juist op de onze". „Ja", stemde de oude heer toe. „Zeker", en terwijl hij over 't gehoorde nadacht, rustte zijn welgevallige blik (hij bezat een gevoelig temperament en was een allervriendelijkst mensch) beurtelings op de beide Arma's. „En dus is mijnheer Twist — we kennen hem natuurlijk allemaal — een weldoener der menschheid —" „Ja, dat is hij," stemde Anna Rosé, aan de ambulance denkende, met een stralend gezicht toe. „Een zegen voor de ontbijttafel —" „Ja, vind u ook niet?" viel Anna Rosé hem opnieuw, glanzend van plezier, in de rede. ~Hij is altijd zóó gezellig aan 't ontbijt." „En dus is hij — mijnheer Twist — „Trekpot- Twist," zooals we hem altijd in mijn woonplaats noemen " „Trekpot Twist?" herhaalde Anna Rosé. „Hé, dat klinkt erg oneetbiedig, vind ik." „Volstrekt niet zoo bedoeld hoor! 't Is zoon vriendelijk, vertrouwelijk naampje; een teeken van ons aller dankbare genegenheid. Dus is hij geen oom van u?" „Onze eenige echte oom," vertelde Anna Felicitas nu, terwijl ze droomerig met haar kin in de hand, de beeltenis van oom Col uit haar geheugen samenstelde, is in den hemel." „Weizoo," antwoordde de oude heer. „Weizoo." En hij dacht ook hier eens over na, terwijl n\n dorstig hart (hij bezat een dorstig hart en werd door zijn vrouw verhinderd dien dorst te lesschen) warm voor de tweelingen begon te kloppen. „Hij werd erg oud. /iet tl, en was lastig te verplegen, en eigenlijk stierf hij nog door zijn eigen onvoorzichtigheid", zei Anna Felicitas. ..O, ja?" vroeg de oude heer belangstellend. „Hoc kwam dat dan?" „Doordat — ja, ziet u, waar wij woonden was geen electrisch licht," vertelde Anna Rosé, „en eens op een nacht — den nacht waarin hij naai den hemel gin? — zette hij de petroleumlamp —" En ie was op 't punt die vreeselijke geschiedenis van oom Cols tragisch einde (in deze bladzijden reeds aangeduid als ongeschikt voor plubliciteit) te gaan vertellen, toen Anna-Felicitas, wier gevoelens door den tijd minder schenen te zijn afgestompt — een smeekende hand ophief. Zelfs na al deze jaren kon Anna Felicitas niet zonder een griezelig gevoel aan oom Cols einde denken. Het had haar in haar kindsheid achtervolgd. Het had haar afschuwelijk doen droomen van heete vlammen, die haar aan alle kanten met hun tongen belektcn. Ee het waren niet alleen die vlammen. Er waren omstandigheden mee gepaard gegaan Nog maar korten tijd — sedert de oorlog 't gevoel voor afgrijseüjkheden op kleinere schaal had doen afstompen — was ze den indruk een beetje kwijtgeraakt. Tegenwoordig kon ze tenminste kalm over hem spreken, maar de bizonderheden van zijn dood kon ze toch nog niet aanhooren. Op dit moment kwam een al tamelijk bejaarde dame — van het magere, actieve type: kaarsrecht en met een gezicht vol rimpeltjes, het type, dat Amerika hij massa schijnt te produceeren — de trap af, en de tweelingen in gesprek ziende met den ouden heer, stapte ze recht op hen af en ging met een .weiwillenden glimlach bij hen zitten. „Kom als mijnheer Ridding een praatje met u kan maken, zie ik niet in, waarom ik het niet evengoea zou kunnen doen," zei ze, terwijl ze haar breiwerk uit een brocaten taschje te voorschijn haalde en het groepje vriendelijk toeknikte. Ze was bezig met sokken voor de soldaten der geallieerden in Frankrijk tegen den volgenden winter, maar daar het op dit oogenblik erg ho in Caüfornië, breidde ze katoenen sokken om minder last van de warmte te krijgen. De tweelingen waren één en al beleefde glimlach terug. „Ik brand letterlijk van verlangen eens iets van jullie te hooren," zei de levendige magere dame, met groote energie breiende en de Twinklers beurtelings toelachende. U komt pas uit Europa, is 't niet? — U zegt? — Kersversch? Jullie zijn een paar bijdehantjes geloof ik! Van plan lang in de Staten te blijven? — U zegt? — Voor heel ons volgend leven? Neen, maar, dat noem ik een prachtig plan! Ouders ook gauw hier verwacht? — U zegt? — ■Verhinderd? Nu maar die verhindering zal zeker wel niet van heel langen duur zijn. En inmiddels onder de hoede van mijnheer Twist — U zegt? — Is er geen „inmiddels"? Wel ik moet zeggen, dat ik dat niet heelemaal Is mijnheer Twist uw oom of uw neef? — U zegt? — Volstrekt geen familie? Hm, hm, Volstrekt geen familie, zegt u? Een goed vriend van uw ouders dus zeker. — U zegt? Kenden uw ouders hem niet? Hm, hm. Ze kenden hem dus niet zegt u? Maar ik begrijp niet goed. — U zegt? _ Ö dat u hem des te beter kent. ja, juist, dat zie ik' Hm, hm. Ik begrijp nog niet goed " Haar naalden vlogen tikkelend in en uit haar stelen, en in haar verbazing liet ze haar kluwen over den' grond rollen. Eer de oude heer, die met dorstige waardeering naar Anna.Felicitas keek, zich uit zijn stoel gewerkt had, was Anna Rosé opgestaan om het kluwen op "fei u" legde Anna Felicitas uit, gebruik makende 'van de stilte, waarin de dame voor 't oogenblik verzonken was. „Als man beschouwd, is mijnheer Twist al oud. maar als vriend beschouwd is hij nog heel nieuw." . „Splinternieuw," bevestigde Anna Rosé Hm hm " zei de dame, terwijl ze heftiger dan ooit breide en eerst de eene, toen de andere tweeling opnam. ,Hm, hm, hm. Splinternieuw zegt u? Werkelijk, ik begrijp niet, hoe —" Haar glimlachjes moesten zic>i nu door twijfel en onzekerheid den wég banen en verflauwden zichtbaar. „Maar waar heeft u Trekpot-Twtst feitelijk het eerst ontmoet?" informeerde de oude heer, niet minder verbaasd, maar doordat hij geen dame was en een zeer ruim hart bezat, niets minder welwillend gestemd. „We ontmoetten 'mijnrieer Twist," lichtte Anna Rosé in geërgerd over de ongepaste benaming, ~op de boot." „Niet eerder? Had u mijnheer Twist tevoren nooit ontmoet?" riep de dame ontzet, terwijl haar laatste, al zeer bleeke glimlach, wegstierf. „Niet voor aan boord? Niets meer dan een bootskennis dus? Ouders hem nooit gezien? Hm, hm, hm!" „We zouden hem heel graag eerder ontmoet hebben, als 't gekund had," verzekerde Anna-Felicitas haar volkomen ernstig. „Natuurlijk," bevestigde Anna Rosé. „'t Is het grootste terugwerkende verdriet van orls leven geweest, dat we hem zoo laat ontmoet hebben." „Wel," zei de oude heer glimlachend, „ik kan het nog niet precies „laaf" noemen." Maar de breiende dame glimlachte heelemaal niet, doch zat strak en stokstijf en zei niets dan „Hm, hm, hm" tegen haar vliegende naalden. Niet alleen rezen er allerlei twijfelingen omtrent de tweelingen bij haar op, doch het hinderde haar ook, om de vrouw van den ouden heer, die haar vriendin was, dat hij zoon levendige belangstelling voor de meisjes toonde. Hij zat daar zoo vroolijk en wakker te kijken. In gezelsohap van zijn vrouw scheen hij wel nooit wakker, en ze woonde hem nu voor 't eerst bij zonder zijn vrouw. „U moet u niet door den «chijn laten verleiden," zei Anna Rosé tegen den ouden heer. „We zijn ouder dan we er uitzien!" „Neen hoor," antwoordde hij met een levendigheid, die de breiende dame opnieuw hinderde ter wille van haar vriendin. „Als ik me door iets laat verleiden, zal 't zeker niet door een schijn wezen." En hij lachte inwendig, tot zijn gezicht vuurrood werd; hij dien ze tot nu toe altijd als een degelijk rustig man had beschouwd, die niet inwendig lachen kon! En geleek wat hij daar net gezegd had, niet bedenkelijk veel op 't geen de Franschen een doublé entendre noemen? Zij zelf bezat geen echtgenoot, maar als ze er een bezeten had, zou ze er op gestaan hebben, dat hij zich even rustig en netjes gedroeg als hij van haar wég, als wanneer hij bij haar was. en ten minste even vrij van doublé entendres. „Hm, hm, hm" kwam ze weer, met haar breipennen tikkelende en eerst de tweelingen en toen den ouden heer afkeurend aankijkend. „Bedoelt u, dat u geheel alleen den Oceaan is overgestoken. Zoo maar met u beidjes?" vroeg ze om te voorkomen, dat hij met dit eigenaardig, ongepast soort badinage zou doorgaan. „Ja heel alleen," bevestigde Anna Felicitas. „Dat 's te zeggen — we hadden mijnheer Twist natuurlijk" verbeterde Anna Rosé. „Toen we hem eenmaal te pakken hadden," vulde Anna Felicitas weer aan. „Jawel," zei de breiende dame. „Ik begrijp. Hm hm, hm. Toen u hem eenmaal „te pakken" had Maar 't is mij toch altijd nog een raadsel " „Wel, ik vind dat jullie een paar aardige, ondernemende deerntjes zijn!" viel de oude heer haar op hartelijken toon in de rede, „en ik kan niet anders zeggen dan dat ik wat graag op die boot zou zijn geweest." i „Daar komt uw vrouw aan," waarschuwde de magere dame haastig, met een zucht van verlichting, en de oude heet werd onmiddellijk kalm. „Wel mevrouw Ridding," voegde ze er achter, toen de dame onder 't bereik van haar stem kwam, „u ziet er uit alsof u behoefte aan rust hebt." Mevrouw Ridding, de vrouw van den ouden heer, was langzaam van uit de veranda genaderd. Ze had daar sedert de lunch gezeten, trachtend er van te bekomen. Dat was de eenige schaduwzijde van een maal vond ze: dat bet zooveel tijd kostte om er van te bekomen; en hoe lekkerder het was hoe meer tijd dit kostte. Daar nu de voeding in 't „Cosmopólitan" buitengewoon goed was, werd haast je heelen tijd in beslag genomen met er vau te bekomen. Haar omvangrijke figuur wekte dan ook sterk de gedachte aan eten. Toen de oude heer haar trouwde, was ze jong geweest en had ze dus no. geen gelegenheid gehad zoon groot aantal malen te verorberen; hij en zij waren toen van denzelfden leeftijd geweest, maar waren ongelukkig niet van denztlfden leeftijd gebleven. Die ongeschiktheid van zijn vrouw om even jong en levenslustig te blijven als hij, had zijn bestaan bedorven. Hij had behoefte aan n jonge vrouw, en hoe ouder hij werd — want zijn hart behield lastig genoeg, zijn jeugdige frisch-' heid — hoe jonger hij haar wenschte. In plaats daarvan werd zijn vrouw nog ouder dan hij. De oude heer voelde, dat zijn heele huwelijk feitelijk een groote vergissing geweest was. Waarom moes» hij aan deze oude dame gebonden zitten? Hij had nooit of te nimmer gewenscht oude damas te trouwen en hij vond het heel hard om — op eetj leeftijd, waarop hij opwekkende frissche jeugd het meest waardeerde — zich verplicht te zien zi)i> kostbare laatste jaren (de jaren waarin zijn geeS' tot wijsheid gekomen was, terwijl zijn gemoed der jongen levenslust behouden had) door te brenge" aan de zijde van een oude dame van geweldiger omvar.g en kostbare gewoonten enkel en alleen omdat hij jaren geleden eens toevallig verliefd «a--geraakt op een knap jong meisje. ~. Zoodra hij haar zag, worstelde hij- zich beleew heidshalve uit zijn stoel terwijl de geïmponeerd door haar eerbiedwaardige afmetingen, eveneens ontstonden. (Wordt vervolgd). --- De Boekentafel. Fryske Skriften Fris i a, tndskrift for Fryska Taelkinst. — A. J. Osinga, Boalsert. !>♦ yn „Frisia" goed stjürde, wisse en kïeare pinnen oan it wirk binne, docht ut 'e jeften 2 en 3 ek wer bhken. Bütenwenstige suver en natürlik besknuwt Brolsma yn syn forfolgen fen 11 Wid d o u's Bern, hwet er > n in jonkje fen sechstjin jier omgean kin. en hwet dêr om ta mield is. is fen de selde goede deugd. It twade stik fen Hidde syn malle Reis (fen R. P S) hat lis net sa best foldien a mar dochs sjogge wy dit type wol hbben en klear foar üs. .liff.- .-.terinan jowt in gnappe bisknuwnig fen Maitud yn Parys. Kalma is bigoun mei in dichterlike skogmg oer Frvske Ferskinst en forfettet syn forbvldn- Mai 111 dsdrea m. in wirk. det hjir en dêr de brekken fen wndweidigens en ünfolsleinens fen sizwize hat. It oare fersewirk yn jefte 2 sit rjue moais yn. Vn as eigen TaeT. rooannesknft fen it christlik Frysk Selskip. — A. J. Osinga, Boalsert. Vn ml 6 skriuwt W. B. as altyd klear en learsum en derby op in ündérhéldende wize oer it plantelibben. Fetse. Greidema hat goed for it bigryp, det de earnstige minske in atriiid op ierde hat en it slagget him faken, om d*"r wier en feardich syn fieling oer yn wirden to bringen. Dit l<*-ste stik fen FA 1! e n is der in goed steal fen. Ek Léste Joun is in priuwke, det _t det er as skriuwer mear ünthjit as sljuchtwei hinne. It fersewirk jowt üs dizz' k*ar gjin oanlieding, om er hwet fen to sizzen. B. ---