BINNENLAND. Het Bezoldigingsbesluit. De conclusie van het O. M. bij de Haagsche Rechtbank inzake de intrekking van art. 40 van het Bezoldigingsbesluit is uitgesteld tot 9 Februari. --- Huldiging van dr. C. Lely. Maandagavond hebben de fracties van de Eerste en de Tweede Kamer van den Vrijheidsbond een feestmaaltijd aangeboden aan.dr. C. Lely. Na een rede van mr. H. C. Dresselhuys werd dr. Lely een schilderij aangeboden van den kunstschilder H. van Meegeren, voorstellende den bijna voltooiden dijk, die Wieringen met het vasteland verbindt. Het schilderij draagt als opschrift: „Aan Dr. C. Lely, den Schepper van Neerland's twaalfde provincie, opgedragen door de fracties der beide Kamers van den Vrijheidsbond." Dr. Lely dankte geroerd voor de hem gebrachte hulde;, hij verklaarde, dat het hem een behoefte was, hier nog eens te verzekeren, hoezeer voor hem de totstandkoming van den Vrijheidsbond was. en bleef de verwezenlijking van een door hem steeds gekoesterd ideaal: samenwerking van alle liberalen onder het motto: Ziet toch niet steeds naar kleine verschillen, maar zoekt uw kracht in de groote liberale gedachte, die u vereenigt. --- Loterijzwendel. De Nationale verzekering- en herverzekeringmaatschappij, gevestigd in den Haag, heeft de hoofdprijzen, die de vorige week in de Staatsloterij zijn uitgeloot, niet uitbetaald. De 100,000 viel op tien twintigjes, welke in het bezit waren van een clubje van 100 fabrieksarbeiders te Dordrecht, de 25,000 viel viermaal te Dordrecht en te Amsterdam, en de 15,000 viel in Amsterdam. De directie van het bijkantoor der maatschappij, te Amsterdam deelde aangaande de debacle het volgende mee: Toen in October j.l. de justitie obligaties in beslag nam ten hoofdkantore in den Haag en op het bijkantoor in de hoofdstad werd het publiek, zooals vanzelf spreekt, wantrouwend. Het gevolg was, dat slechts 25 pet. van het gewone aantal obligaties verkocht werd. De directie hoopte toen, dat de hoofdprijzen zouden vallen op de 75 pet. van de obligaties, die in portefeuille bleven. Deze speculatie viel echter verkeerd uit. De hoofdprijzen vielen namelijk alle op obligaties die uitgegeven waren. Er was toen niet genoeg geld in kas om die prijzen uit te betalen. Ook het reservefonds was niet toereikend, waar dit rfeeds flink was aangesproken, omdat de maatschappij meermalen obligaties op crediet had verleend, hetgeen zij deed om te concurreeren tegen Het Witte Kruis. Naar de directie verklaarde, ia het niet uitgesloten, dat de prijzen alsnog uitbetaald zullen worden. Dit kan echter alleen geschieden als het tekort niet grooter wordt doordat nog meer hoofdprijzen op uitgegeven obligaties vallen. Geschiedt dit niet, dan kunnen misschien pondspondsgewijze ds uitgeloote prijzen uit kasgeld in reserve betaald worden. Omtrent de situatie der loterijonderneming wordt nog vernomen, dat het tekort reeds meer dan een halve ton bedraagt. Als bij de trekkingen, die nog VA week plaats vinden, prijzen worden uitgeloot op de nummers van de uitgegeven obligaties, zal dit tekort nog aanmerkelijk: stijgen. --- Voorkoming van brandgevaar. Het Staatsblad no. 20 bevat het Kon. beslui, van den 2lsten Januari, bepalende het tijdstip van inwerkingtreding van de wet van 13 Januari 1923 houdende nadere voorzieningen ter voorkoming van brandgevaar voor gebouwen en getimmerten. Daarbij is bepaald dat deze wet m werking zal treden met ingang van 1 Februari 1925. --- Het rapport-Nolting Maandag kwamen de voltallige vakgroepsbesturen van den C. B. P. T. T. te utrecht bijeen ter bespreking van het rapport-Nolting. Algemeen was men van oordeel, dat dit rapport van het begin tot het einde getuigt van een groot gebrek aan psychologisch inzicht. Nadat uiting was gegeven aan de algemeen gevoelde verontwaardiging en gedetailleerde vernietigende critiek op het rapport was uitgebracht, werd ten slotte de volgende resolutie met algemeene stemmen aangenomen: I. De C. B. P. T. T. stelt zich op het standpunt, dat een* reorganisatie, beoogende meer economische bedrijfsvoering bij den P. T. T.--dienst, gewenseht is en verklaart daaraan zijn medewerking te willen verieenen. 11. De reorganisatie echter, zooals die door da commissie-Nolting in haar rapporten wordt geadviseerd, kan leiden tot een déb&cle als ra 1923-24 bij den Postchèque- en Girodienst, en leidt tot het nog meer topzwaar maken van het bedrijf, zulks ten koste van het middelbaar en lager personeel, en is derhalve voor dit personeel onaannemelijk. 111. Aan een extra-parlementaire commissie, welke commissie dient te worden aangevuld met vertegenwoordigers, zoowel van het lager-, het middelbaar- als het hooger personeel, worde o. raopgedragen: __*____■ •_ a. na te gaan m hoeverre de uitvoering van de voorstellen van de commissie-Nolting, -Van Roven en -Rink betreffende reorganisatie van den P. T. T.-dienst zal schaden de goede functioneering van het staatsbedrijf en is overeen te brengen met de belangen van handel en industrie; b. een ernstig onderzoek in te stellen naar de werkzaamheden van het hooger personeel der P. T. T. en c. daarna te adviseeren of een eventueele uitvoering der voorstellen van genoemde commissies zal gepaard gaan met de door de commissie- Nolting voorgestelde wijziging van de geheele personeelsorganisatie, verandering in de werkzaamstelling van en ontneming van rechten aan het personeel. In een vervolg-vergadering zullen de actiemaatregelen tegen de invoering van het rapport- Nolting worden besproken. --- Buitenladsch Overzicht. Frankrijk's Bchnld aan Amerika. — Trees voor een Amerikaansche pressie, — Offers van weerskanten noodig. — De Keulsche zone. — Bnitenlandsch debuut van de nieuwe Duitsche regeering. — De indruk njet onbevredigend. — De oeconomische onderhandelingen met Frankrijk. — Bet sleepend verloop gehandhaafd. — De valorisatie in Duitschland. — De rechtsgeldigheid der noodverordening ontkend — Lapmiddelen. —De moeilijkheden van het eigenlijke valorisatie-vraagstuk. De Franschen zijn niet op hun gemak over Amerika's plannen inzake de schuldenkwestie. Eenigen tijd geleden heeft Clémentel de Amerikaansche regeering trachten te polsen over een regeling, waarbij de Franschen gedurende negentig jaar betalingen zouden doen, doch waarbij tevens rekening zou worden gehouden met de mate der Duitsche betalingen aan Frankrijk. Men weet, dat de Franschen iets dergelijks ook aan Engeland voorgesteld hebben, maar dat men er in Londen niet veel voor voelt. Voor een vermindering der vordering op Frankrijk zijn de Engelschen wel te vinden, maar ze willen dan een definitieve vaststelling van de jaarlijksche afbetalingen, waaraan later niet getornd zou mogen worden. Waarschijnlijk denkt men er aan de andere zijde van den Atlantischen Oceaan evenzoo over. In elk geval heeft Clémentel nog geen antwoord op zijn voorstellen gekregen en zijn de Amerikaansche financiers er zelfs toe overgegaan om alle onderhandelingen over leeningen aan particuliere Fransche ondernemingen, gemeenten en koloniën af te breken. Dat hierdoor nervositeit in Parijs gewekt is, valt licht te begrijpen. Men is daar ook nog steeds beducht voor de positie van den franc, die wankel blijft. Herriot heeft met veel klem in de Kamer verklaard, geen inflatie te willen, maar wanneer de Franschen nergens geld kunnen krijgen, geraken ze toch onherroepelijk in moeilijkheden. Zijn Amerika en Engeland het eens. dan kunnen ze gemakkelijk een financieele pressie op Frankrijk _ uitoefenen, die dit land tot toegeven noopt, daCis .trauwens een jaar geleden, toen deze beide mogendheden zich tegen Poincaré verzetten, wel gebleken. Natuurlijk hebben de Franschen spoedig de neiging om zich verongelijkt te gevoelen en het is, voor de stabiliseering der politieke verhoudingen in Europa, niet gewenseht om dit gevoel al te sterk te laten worden, daar het licht tot een herleving van het „Poincarisme" zou kunnen leiden; dat in de ontwikkeling die de dingen gekregen hebben, niet meer op haar plaats zou zijn. Het is daarom zeer te hopen, dat er spoedig wat schot zal komen in de financieele onderhandelingen tusschen Frankrijk en de Angelsaksische mogendheden, waarbij men zich aan weerskanten offers zal moeten getroosten. Het heet dat Franklin Bouillon, de begaafde en invloedrijke voorzitter • der commissie voor buitenlandsche zaken in de Fransche Kamer, binnenkort naar Amerika zal^aan om stemming voor het Fransche standpunt te maken. Hij zal daar vooral moeten goed praten, dat Frankrijk nog zooveel voor leger en marine uitgeeft en daarbij natuurlijk dankbaar gebruik maken van de „verschuiving naar rechts" in de Duitsche regeering, die in Frankrijk het wantrouwen m de democratie van Duitschland zeer versterkt heeft. Maar evenzeer zal Franklin Bouillon den pijnlijken indruk, welke de rede van het Fransche Kamerlid Marin op de %nerikanen gemaakt heeft, moeten zien te verzachten. In de Vereenigde Staten 7*et men in Marin's rede bij de behandeling Ider begrooting van buitenlandsche zaken er het L ïwjjs van, dat Frankrijk in het geheel niet beta.en wil. Aan de sindsdien uitgeoefende financieele intimidatie-politiek • van Amerika zal die rede dan ook wel niet vreemd zijn. De eerste nota van de nieuwe Duitsche regeering aan de geallieerden beteekent inderdaad een voortzetting van de door het afgetreden kabinet gevoerde politiek, gelijk Luther die in zijn regeeringsverklaring aangekondigd heeft. Ze is van Stresemann, die ónder Marx eveneens buitenlandsche zaken beheerde, en het verschil in den toestand is alleen, dat thans de goedkeuring van eenige Duitsch-nationale kabinetsleden in plaats van de democraten op het stuk noodig was. Evenals het antwoord op de eerste nota der geallieerden over de ontruiming der Keulsche zone, volgt ook dit laatste Duitsche stuk met de kortst mogelijke tusschenruimte op het geschrift der geallieerden. In een dag tijds is het opgesteld. Het stuk sluit zich aan bij de nota van het kabinet- Marx, is dus niet agressief en als zoodanig te waardeeren. lets aan den toestand veranderen doet het ook verder niet, we hebben gisteren trouwens al opgemerkt, dat de tusschentijdsche nota der geallieerden, dat hiet toeliet. De geallieerden hebben zich op de artikelen 428 en 429 van het vredesverdrag beroepen, waarin de bezetting van West-Duitschland op 15 jaar werd gesteld, na 5 en 10 jaar te verminderen, indien Duitschland zijn verplichtingen getrouwelijk na kwam hetgeen terzake van de ontwapening niet het' geval was geweest. Stresemann zegt nu in zn antwoord, »tLt a geall'eerden het ten onrechte voorstellen, _._?__„ ontrui™ing van Keulen een gratie zou S.M _„|n_*rt,kel t 29 uitd^kel,jk wordt vastfnd en _? n 6 :?*_. jaar "zal" &**** "ebben, Ï" f »u!ts<-hl^ aan de gestelde voorverdï^Vdi ?nl ,De DVHsche note bet°°-t «u verder, dat dit laatste werkelijk het geval is ge„De volkomen ontwapening van Duitschland is zoo zonneklaar, dat de Entente-regeeringen hun weigering om op len gestelden termijn tet ontruiming over te ?a;n, niet met den huidiger. stand van Duitschland's ontwapening kunnen motiveeren." De nota eindigt met het dringend verzoek om spoedig de bewijzen te ontvangen, waarmee de geallieerden zeggen te kunnen aantoonen, dat Duitschland ni.i aan zijn verplichtingen voldaan heeft, ten einde ..aldus de voorwaarden voor het zich verstaan over de bijlegging van het ontstane conflict te L-cheppen." Vooral de slotzin is teekenend. Er wordt dus door de nieuwe Duitsche regeering over een „bijlegt/en" van het conflict gesproken, hetgeen concessies van weerskanten insluit. Dientengevolge verklaren de Duitschers zich bereid tot onderhandelen. Het is verblijdend, te ontwaren, dat de Duilsch-nationale fantaziën nog niet in de buitenlandsche politiek van het land zijn doorgedrongen. Op deze wijze wordt een oplossing van de pijnlijke Keulsche kw.stie, welke inderdaad slechts door een compromis te bereiken is, niet afgesneden. De eerste uiting der buitenlandsche politiek van het nieuwe kabinet is niet onbevredigend. Op ander buitenlandsch politiek gebied, en wel bij.de oeconomische onderhandelingen met Frankrijk, gaan de zaken minder vlot. Toch kan men ook hier van een voortzetting der politiek van het kabinet-Marx spreken, want daaronder zijn de strubbelingen begonnen, die thans voortduren. Von Trendeienburg. de voorzitter van de Duitsche delegatie, is weer eens naar Berlijn geroepen om het kabinet over den .tand der onderhandelingen rapport uit te-brengen. In de laatste dagen is er niets anders geschied dan het wederzijds overhandigen van „vragenlijsten", gelijk Taittinger het in de „Information" uitdrukt. Al die vragenlijsten hebben betrekking op het modus vivendi, dat altijd nog gesloten moet worden, om tijd te geven over de' eigenlijke onderhandelingen, die de Duitsche-s overigens naar hei schijnt willen uitstellen tot .ia de beslissing der Fransche Ka.