Leeuwarder Courant Donderdag 12 Februari 1925. TWEEDE BLAD. --- Kamer van Koophandel. Om 10 uur hedenmorgen opende de voorzitter, de heer B. Hartelust, in het Provinciehuis te Leeuwarden de maandelijksche vergadering van de Friesche Kamer van Koophandel en Fabrieken. --- Mededeelingen en Ingekomen Stukken. De heer Foekens te Harlingen heeft de medewerking der Kamer verzocht, om het daar heen te leiden,"dat de voorkeur-tarieven, die in sommige havens gelden, ook op die van Harlingen toegepast worden. De Kamer wenscht deze zaak zoo krachtig mogelijk aan te pakken. Aangaande den overweg bij Akkrum is een goed gedocumenteerd adres aan den minister verzon- Het bureau is werkzaam geweest inzake de warenwet in verband met het merken van kleine stukken kaas. Men heeft nog.geen inlichtingen kunnen krijgen, omdat het onderzoek nog geheim gehouden wordL De-.nieuwe Oosterbrug zal, zoo vernam het bureau van den directeur der gemeentewerken, met 14 dagen wel in gebruik genomen zijn. Onder de meer dan 40 ingekomen stukken behooren: Missive van de afdeeling Handel en Nijverheid, houdende mededeeling, dat een rechterlijke beslissing wordt uitgelokt inzake de inschrijving van de bij de centrale aangesloten boerenleenbanken. # . Missive van het uitvoerend comité van de internationale esperanto-conferentie, met verzoek, afgevaardigden naar Parijs te zenden. Missive van de Nederlandsche Kamer van Koophandel te Frankfurt, waarin wordt gewezen op de mogelijkheid van uitbreiding van den Nederïandschen export naar Duitschland in verband met de handelspolitieke constellatie. Antwoord van den minister van waterstaat aan de Veendamsche Kamer betreffende den termijn voor bezwaren tegen het ontwerp dienstregeling der Nederlandsche spoorwegen, dat die termijn niet langer kan zijn, daar het uitgeven van de definitieve dienstregeling zooveel tijd eischt, en dat vervroeging van de toezending van het ontwerp onmogelijk is, doordat de internationale verbindingen niet vroeger kunnen worden geregeld. Missive van het hoofdbestuur der posterijen, houdende mededeeling, dat het schrijven der Friesche Kamer inzake de telefoonverbinding met Engeland in onderzoek is. Missive van P. Westerhuis te Harlingen, houdende verzoek, te willen onderzoeken, in hoe verre de warenwet ten aanzien van kaas zal worden gewijzigd en tegen die wijziging, zoo noodig, op te treden. Deze stukken zijn voor kennisgeving aangenomen. Voorgesferd wordt, naar de financieele commis- He te renvoyeeren: ' Een verzoek van de vereeniging „Nederland in èen Vreemde", om te willen bijdragen voor het stichten van een gedenkteeken, daar het 't volgend jaar drie eeuwen geleden zal zijn, dat Nieuw- Amsterdam (thans New-York) werd gesticht. Een verzoek van de Algemeene Nederlandsche Vereeniging voor Vreemdelingenverkeer, om een subsidie over 1925. Aldus goedgevonden. --- Verslagen Van de buitengewone vergadering van den Middenstandsbond, op 15 Januari j.l. te Utrecht, wordt verslag uitgebracht door den heer B. Hartelust. Hij heeft zich met den heer Weima afgevraagd, wat het practisch nut is van het bijwonen van zulk een vergadering door een afvaardiging der Kamer. De heer Vermeulen stelt voor, naar dergelijke vergaderingen niet meer dan een afgevaardigde te zenden. De heer Peletier ziet zeer veel belang in het onderwerp (medezeggenschap in bedrijven), op die vergadering behandeld en is er tegen, dergelijke congressen maar langs zich heen te laten gaan. De Kamer moest in het meegedeelde aanleiding vinden, zulke onderwerpen „zelf aan te snijden" De voorzitter heeft de belangstelling niet willen ontzeggen, maar hij is eenigszins onvoldaan thuis gekomen. Gaat de Kamer den door den heer Peletier aanbevolen weg op, dan is het practisch uut niet te ontkennen. Het bureau zal de opmerking van den heer Peletier overwegen. Het voorstel-Vermeulen komt later aan de orde. Van de vergadering inzake het wegennet, op 26 Januari j.l. te 's Gravenhage, brengt de heer Hepkema mondeling verslag uit. Hij is ook niet >n alle opzichten voldaan, doch gelooft, dat het doel der vergadering — de groote trom te roeren voor de urgente verbetering van het wegennet —• wel bereikt is. Voor hem zelf was het vrij wel „een verloren dag." De voorzitter hoopt, dat do Kamer er in zal slagen, aan de oplossing van het in Den Haag behandelde vraagstuk bij te dragen. --- Vervoer van Export-goederen. _ Het volgende punt is openstelling der provinciale bruggen na 10 uur 's namiddags op Dinsdag en Vrijdag voor schepen naar Harlingen, geladen met export-goederen. De voorzitter licht dit punt toe. De booten kunnen niet eerder afvaren, wil niet een gedeelte der goederen op den wal blijven liggen. Een gedeelte dier goederen is aan bederf onderhevig en daarom zit de reederij er achter, om het zoover te krijgen, dat het vervoer tusschen 10 uur 's avonds en 1 uur 's nachts kan doorgaan. De Kamer zal wel doen, zich te dien aanzien tot Ged. Staten te wenden. De heer Vermeulen zou dit belang wat breeder willen opvatten. De bruggen des Dinsdags en des Vrijdags tot 1 uur 's nachts open, opdat de eene schipper geen voorrecht bekome boven den anderen. De Kamer gaat daarmee ace-oord. --- Het middelbaar technisch Onderwijs. Omtrent de middelbaar technische school te bneek deelt de voorzitter o. m. mee, dat de voorzitter van het bestuur dier inrichting de hulp der Kamer heeft ingeroepen ter voorkoming van hare opheffing (maatregel van bezuiniging). Hel bureau der Kamer was verdeeld over de zaak en wenscht dienaangaande het gevoelen der vergadering te vernemen. De secretaris, dr. Otten, geeft nog eenige toelichting. De heer Eriks zal gaarne de instandhouding der school helpen bevorderen. De heer Peletier is in zeker opzicht voor den moreelen steun der Kamer. De heer Postma duidt het belang der inrichting voor een groot deel der provincie en voor de financieel minder sterken aan. De heer De Boer acht het ook van belang, dat de school behouden blijft, omdat er een ernstig middenstandsbelang bij betrokken is. Een 50-tal leerlingen zouden niet naar Leeuwarden kunnen gaan. De heer Van Asperen redeneert in denzelfden geest. De heer Koopmans onderstelt, dat een aanvraag om financieelen steun het gevolg zal zijn en is daar niet tegen. De heer Hepkema acht die kans niet groot. De voorzitter was in het bureau tegen een request in het belang van het behoud der school, al sprak hij daarmee geenszins uit, dat hij voor hare opheffing is. De Kamer besluit algemeen tot het verleenen van moreelen steun, waaruit niet de bereidverklaring moet worden gelezen, om de school later financieel te steunen. --- Opheffing van Hulppostkantoren. De maatregel tot opheffing der hulppostkantoren ten plattenlande heeft in den laatsten tijd tot een uitgebreide gedachten wisseling in de pers aanleiding gegeven. De voorzitter licht de zaak toe. Deze toelichting is in hoofdzaak nog geheim. Nadere inlichtingen worden gewenscht geacht. Eenige mededeelingen van den secretaris geven den heer Hilarides aanleiding tot de opmerking, dat de zaak belangrijk genoeg is, om er tegen te ageeren. Voor de post wordt de toestand ver van ideaal. Het loopt op schade voor het platteland uil. Waarom moet dit als er bezuinigd dient te worden, altijd het kind van de rekening zijn? De heer Bajema is van oordeel, dat ook deze bezuiniging, zooals gew^oonlijk elke andere, op verslechtering zal uitloopen. Deskundige voorlichting aangaande het practisch nut is gewenscht. De practici hebben gewoonlijk de zaken het best onder de knie. Den kleinen man ook nog zijn eenig ooi lam te ontnemen, daar protesteert spreker tegen. De voorzitter merkt op, dat uit de mededeelingen van den secretaris al gebleken is. dat de 7 bestellingen te Amsterdam ook tot 4 teruggebracht worden. De heer Van Asperen is het in hoofdzaak met de bezwaren van de plattelanders eens. Eveneens de heer Eriks, die tegen uitstel van een beslissing der Friesche Kamer is. De heer Bajema zou ook dadelijk maar willen protesteeren tegen de maatregelen, die er beraamd worden. Aan het bureau wordt opgedragen, om een adres in dien geest aan de Tweede Kamer te zenden. --- Prae-adviezen Aan de financieele commissie was opgedragen, prae-advies uit te brengen over de verzoekschriften om subsidie van den handelscursus te Gorredijk en van den gemeentelijken handelsavondcursus te Franeker. Wat het eerstgenoemde punt befreft, wordt voorgesteld, over 1925 ƒ 250 subsidie toe te kennen, en wrat den cursus te Franeker aangaat, f 50, aan de Kamer de beslissing latende, hoe verder ten aanzien van de gemeentelijke cursussen te handelen. Na eenige discussie wordt besloten, de voorgestelde subsidies te verleenen. --- Rondvraag De heer DE BOER geeft de Kamer in overweging, eens na te gaan, of er niet een middel is te vinden, om deze instelling wat meer populair te maken, in de eerste plaats bij den kleinhandel. Gaarne zou hij daarover een bespreking in deze vergadering uitlokken. De VOORZITTER geeft te kennen, dat deze kwestie voortdurend de aandacht van het bureau heeft. Men. is ook reeds in die richting werkzaam, zooals blijkt uit het „M a a n d b 1 a d" en de artikels van den secretaris in dat orgaan. Ook zal d». Otten eerstdaags in verschillende plaatsen optreden, waarvoof de medewerking der leden wordt ingeroepen. Intusschen zal het bureau het voorstel-De Boer in overweging nemen. De Kamer gaat daarna in comité. --- Leeuwarder Bloemist-Patroons- Vereeniging. Dinsdagavond vergaderde de L. B. P. V. onder voorzitterschap van den heer P. Panhuis boven de Zuivelbank. De heer G. J. BOESCHOTEN, opzichter der gemeenteplantsoenen alhier, hield een voordracht over: het snoeien en onderhouden van onze heesters. De heesters vormen een belangrijke groep planten welke vaak door onkunde en totaal verkeerde behandeling, nog veel verwaarloosd wordt. Vooral het snoeien wordt nog al te veel: bederven der heesters. Om oordeelkundig te kunnen snoeien, moet men zooveel mogelijk trachten zijn planten te leeren kennen. Zoowel in den zomer als in den winter moet men ze kunnen onderscheiden, s Zomers is dit betrekkelijk gemakkelijk, doch ook in den winter zijn er onderscheidene kenmerken die aanwijzing kunnen geven zooals knopstand, verdroogde bloemtrossen, het voorkomen van knoppen van verschillenden omvang terwijl bij vele heesters reeds vroeg de bloemknoppen zichtbaar zijn. Voorts de kleur van het hout, dat juist inden winter het mooist gekleurd is, enz. Men kan de heesters verdeelen in bloem-, sier-, dek- en groenblijvende heesters. Men onderscheidt heesters die op het oude en op het jonge hout bloeien, terwijl er verder eenige zijn welke uit bepaalde oogen op het oude hout bloeien. Ven deze groepen dient men dus wel de eigenschappen te kennen, wil men ze naar behooren behandelen. Geen groep wordt vaak zoo verkeerd behandeld dan de bloemheesters. Enkele bloeien nooit of onvoldoende, doordat eenvoudig het beste .bloemhout wordt weggesnoeid. Maar ook door een verkeerde standplaats. Bij heesters die op het één- of meerjarige hout bloeien, worden de meeste fouten begaan, en geen wonder. In den winter worden deze gewoon met de andere gesnoeid, terwijl juist aan deze heesters 's winters niets moet worden weggesno'eid dan wat overtollige, te kaal geworden takken. Vrijwel alle twijgen inkorten is geheel verkeerd, men verkrijgt dan nooit een mooi gevormden heester, ook al. omdat door dit inkorten te vel twijgen ontstaan. De beste snoeitijd is tot einde Juni. Door dan alle uitgebloeide twijgen weg te nemen, geeft men aen het toekomstige bloeihout gelegenheid om zich krachtig te- ontwikkelen en goed uit te rijpen. Bh ododendrons en Azalea's worden eveneens direct na het bloeien, voor zoover noodig, ingesneden: uitgebloeide bloemtrossen worden weggenomen, zonder de er direct onder zittende scheutjes te beschadigen. Met heesters die op het jonge hout bloeien, begaat men minder fouten. Deze toch kunnen bijna allen nog kort worden ingesneden om todi nog voldoende te bloeien. In Februari of Maart worden deze heesters flink uitgedund en de blijvende scheuten tot op eenige oogen teruggesneden. Echter mogen niet alle scheuten op gelijke hoogte worden ingesnoeid; wij behouden daardoor een losser gevormden heester. Ook zijn er eenige heesters die uit bepaalde oogen bloeien, o. a. Hydrangea. Hibiscus, Ceanothus, e. a.; bij deze snoeit men de scheuten tot op de sterkste oogen terug. Gewoonlijk komen deze in 't midden der scheuten voor. Heesters die om de kleur of mooie vormen der bladeren worden gekweekt, snoeit men eveneens in Februari of Maart, Vaak ziet men daarvoor te hoog wordende gewassen gebruiken, zooals vleugelnoot, populier, gele iep, enz. Deze worden door jaarlijksch insnoeien tot afschuwelijke gedrochten misvormd. M«n snoeit vierbladhèesters om te bevorderen, dat ze niet kaal worden van onderen, om licht en lucht te laten toetreden, maar vooral ook om bij gekleurdbladige gewassen een betere bladontwikkeling en sprekender kleuren te verkrijgen. Zij vormen een mooien overgang van onze gewone heesters tot de boomen en brengen leven en kleur in onze heestergroepen. Bij het snoeien moeten wij rekening houden met de natuurlijke groeiwijze onzer heesters. Een hoog groeiende heester, steeds kort gehouden, geeft geen voldoening. Bij het planten moet men dus zorgen voor een juiste plaatsing. Over het algemeen snoeit men in den winter de bladheesters vrij kort in. De eenjarige twijgen snoeit men op 3 a 4 oogen terug, terwijl men ze verder zooveel mogelijk uitdunt en oudere takken vervangt. Om een goeden vorm te behouden, snoeit men ook al weer niet alle twijgen op dezelfde hoogte in. Voor dekheesters mogen ook niet te groot wordende gewassen worden gebruikt. Men moet ze niet te dicht planten, anders dekken ze spoedig niet meer en worden van onderen kaal. Het snoeien bepaalt zich tot uitdunnen en zorgen dat zij gevuld blijven tot onder toe. Ook groenblijvende gewassen moeten worden gesnoeid, echter niet met de heggeschaar. De beste tijd hiervoor is van April tot begin Mei. Veel behoeft men er echter niet aan te doen. Toch ziet men nog al eens, dat b.v. Coniferen alle als suikerbrooden worden opgesnoeid. De mooie, soms grillige vormen, iedere soort eigen, .komen dan natuurlijk nimmer uit. Jong zijnde moeten zi.l wel worden gesnoeid, vooral, ook om. een gesloten plant te verkrijgen. Later neemt men alleen verkeerd geplaatste takken weg, zorg dragende, dat het karakter der soort behouden blijft. Groen blijvende gewassen moeten eveneens gesloten blijven, vorm ze echter niet te stijf. Plaats ook eeen sterk groeiende soorten op plaat-: sen waar alleen bescheidener groeiende behooren. Ten slotte worden de heesters bijna altijd vergeten als het pp bemesten aankomt. Het gazon, de bloemperken, nu ja, dat is vanzelfsprekend, maar de heesters moeten zich zelf maar redden. Dit is een geheel verkeerde stelregel. Zullen onze heesters rijk bloeien en tal van jaren ons genot schenken, dan moeten zij ook wel degelijk bemest worden. Met de heesters gaat het gewoonlijk zoo: alle onkruid netjes wegsehoffélen, daarna wegharken. en in den winter netjes de bladeren opruimen, dus ook wat de natuur voor de heesters bestemde, mogen zij niet eens behouden. Na eenige jaren komen de wortels bloot te liggen en het resultaat is een kwijnende heester en.... veel gemopper. Wil men het blad en verder afval wegharken, dan is dat goed, maar dan zette men dat op een hoop en strooie het weer tusschen zoodra het verteerd is. Naast stalmest kunnen wij ook zeer goed voor het bemesten onzer heesters kunstmest gebruiken, wat gemakkelijk tusschen de struiken te verwerken is. Men kan thans b.v. 600 tot 700 K.G. superphosphaat en 350 tot 400 K.G. patentkali geven; half April bovendien nog 200 tot 250 chilisaloeter. Voor half Juni eeve men nog eens een overbemesting van 100 tot 150 chilisalpeter, alles per hectare. Deze meststoffen werkt men ondiep onder. Goed behandelde heesters zijn een sieraad in eiken tuin. Een goede grondbewerking, en, waar noodig, grondverbetering, is noodzakelijk. Ten slotte geve men ook een heester voldoende ruimte zich te ontwikkelen of dunne men bij te dichten stand tijdig uit. Open plaatsen kunnen gevuld worden met vaste planten. Waar de ruimte het eenigszins toelaat, plaatse.men groepjes van dezelfde soort bij elkaar, waardoor het effect verhoogd wordt. Op deze leerzame lezing volgde een aangename discussie, waarbij de heer Boeschoten nog menigen goeden wrenk ten beste gaf- --- PERSOVERZICHT. De Stemplicht De a.-r. „Standaard" schrijft. „Een wijziging der Kieswet werd ingediend, waarbij de strafrechtelijke sanctie van den epkomstplicht ter stembus -- gewoonlijk sternplicht of stemdwang genoemd -- zal worden weggenomen. De'minister van Binnenlandsche Zaken geeft ter toelichting van dit voorstel van wijziging enkele cijfers, waaruit duidelijk blijkt, hoe onprofijtelijk ook hier de dwang was. Het aantal kiezers, dat de taak, hun opgelegd bij art. 2. tweede lid der Kieswet, niet vervulde, bedroeg voor Amsterdam bij de Kamerverkiezingen in 1922. 57.810 en bij de verkiezingen voor de Prov. Staten in 1923: 76.677. Dit groote getal maakte vervolging der overtreding onmogelijk. De Overheid had dus een wettelijk voorschrit geseven dat zij niet kon handhaven. Zij kon, waar zij den onderdaan een plicht oplegde, haar eigen plicht tot handhaving van haar voorschrift niet vervullen. Erger werd dit nog. nu in kleine gemeenten, waar het getal der overtreders gering was, wel de wet in haar volle zwaarte werd toegepast. Dit schiep een ongelijkheid, die den eerbied voor d* wet nog meer schaden moest. Fn zoo mag liet verstandig genoemd, dat de vergissing werd erkend en dat wordt voorgesteld de strafbedreiging uit de wet te lichten. De Overheid dient hiermede zichzelf Maar zou het niet beter zijn. als nu ook d* dwang verviel? Het was inzonderheid hiervoor, dat wij het pleit voerden". --- Het eere-doctoraat der Koningin. Van de c.-h. „Nederlander": „Nederland heeft thans zes Universiteiten, de vak-hoogescholen buiten beschouwing gelaten: Drie Rijks-Universiteiten, één gemeentelijke Universiteit te Amsterdam en twee bijzondere Universiteiten te Amsterdam en te Nijmegen. Voor hen, die eenmaal student waren, blijft de band met de Universiteit, waar zij hunne opleiding genoten, gedurende het gansche leven beslaan. Utrecht, Groningen of Amsterdam blijf! hunne Academie, aan welke herinneringen verbonden zijn, die nimmer worden uitgewischt, omdat deze herinneringen samenhangen met de vorming van hun geestelijk bestaan — niet zelden ook met hun levensarbeid. Eén Universiteit is er, aan welke voor alk Nederlanders, gestudeerden en niet-gestudeerden, onuitwischbare herinneringen zijn verbonden, het is de Leidsche Academie. Men moet aan Leiden's Academie niet raken want dan wordt in het hart van een goed Nederlander iets van verzet wakker. Zonder twijfei legt dit een zware verantwoordelijkheid op aan allen, die als hoogleeraar aan deze Universiteil verbonden zijn. Maar ook als hier ooit van een tekort sprake mocht zijn, zoo moet men toch voorzichtig zijn ten opzichte van Leiden; want Leiden is de Academie, gesticht door Willem van Oranje tot erkenning van de trouw en den moed, door Leiden's burgerij aan den dag gelegd, in een der hachelijkste oogenblikken van de volksbeweging, uit welke de vrucht der vrije Nederlandsche Republiek zou worden geboren. Van Alkmaar begon de Victorie, maar ars Leiden niet had volhard, als Leiden gevallen ware, zoo ware de vrucht der Alkmaarsche overwinning te niet gedaan en ware, naar menschelijke overlegging, Holland verloren geweest. Zonder Leidens overwinning — geen Nederlandsche volksgeboorte. Leidens Universiteit staat daar als een opgericht teeken, om te gedenken de groote dingen, die God door Oranje, aan Nederland deed. Daarom is ook gedurende de 330 jaren, sedert de oprichting van Leidens l'niversiteit verloopen, de band tusschen deze Hoogeschool en Oranje —r ook tusschen deze school en het Nederlandsche volk — zeer hecht en telkens nieuw geweest. Daarom was het eene schoone — en niet vreemde gedachte, bij de 350-jarige herdenking van den stichtingsdag het eere-doctoraat in de 'rechten, door Leidens Universiteit aan te bieden aan Hare Majesteit de Koningin. De aanbieding van dit eere-doctoraat was niet enkel een? hulde aan het hoofd van het Oranjehuis, aan de nazaat van den stichter der Hoogeschool. Het was, gelijk de promotor, professor A. J. Blok, zich uitdrukte, ook „eene erkenning van de verdiensten van Hare Majesteit de Koningin op het gebied van het recht — niet ten aanzien van de theorie van een bepaald onderdeel van het reehf, maar verdiensten op het terrein van de praktijk, in het streven van Koningin 'Wilhelmina, om het recht, zoowel in de binnenlandsche, als in de buitenlandsche betrekkingen, te verwezenlijken." Wij wenschen de Leidsche Hoogeschool geluk met haar 350-jarig jubileum. Wij wenschen Hare Majesteit de Koningin gelflk met het verworven eere-doctoraat. Moge het drievoudig snoer: oprechte Godsvrucht, trouwe vaderlandsliefde en heilige wetenschap, ook door het werk van Leidens hoogeschool, nog jaren en eeuwen in stand blijven, tot heil van ons volk, lot versterking van den baai? tusschen Oranje en Nederland!" --- De Leidsche Hoogeschool Kon het anders? vraagt de „Nieuwe C t." Kon het anders in ons verdeeld vaderland? Kon het anders in onze nationale broeikas van god> dienstige onverdraagzaamheid? „Neen. het kon niet anders. Het moest wel. En het is dan ook niet uitgebleven. Na het koor van warmen jubel, waarbij men een oogepblik het gevoel had. dat nu eens — voor een heel enkele maal! — Nederland weer eensgezind was, komt een snerpende toon achterna, een toon, die eerst zuiver was doch valsch werd en nu, nu alles stil is, even aanhoudt en heel leelijk is. De „Maasbode" heeft dien toon aangeheven. Eerst zong het blad mee in de blijdschap der Leidsche Universiteit, huldigde het mee de Vorstin, die het eeredoctoraat aanvaardde. Doch, toen het dacht aan den gruwel der moderne theologie, die in de groote figuren als Scholten en Kuenen en Tiele haar machtige dragers heeft gehad, sloeg zijn stem om en werd de toon, dien het te hooren gaf, krijschend. Het spreekt van „wegrationaliseeren" van den godsdienst. v?.n het „verpletteren" van de hoogste goederen, van het aodsgeloof en de hoop op een eeuwig.leven. Dat was het werk dier mannen van zoo groote geestelijke allure, dat — aldus de „Maasbode" — „onherstelbaar en onberekenbaar" geestelijk verlies aan ons land heeft gebracht. Dat zijn de „zware slagschaduwen", die voor het blad op Leiden liggen. „Maar — en dit is de mooie tirade, waarmede de kritiek eindigt —: „in de feeststemming van heden willen wij den blik richten op het groote opbouwende, zuiver wetenschappelijke werk, dat naast veel sloopingsarbeul in de Sleutelstad ia 10l stand gebracht en niet heeft afgevoerd van God, die is dr hoogste, de grootste en de eerste Waarheid". Dus ... zoo erg is dat „wegrntionaliseeren" van den godsdienst, dat „verpletteren" van de hoogste goederen, van het godsgeloof en de hoop op een eeuwig leven toch niet geweest, nu „het f?roote opbouwende, zuiver wetenschappelijke werk niet heeft afgevoerd van God. de hoogste, ae^arootste en de eerste Waarheid. . . . Zou de „Maasbode" zich niet kunnen indenken, dat de waarheid, die het bind in zijn vorm belijdt, met aan één vorm gebonden is en dat zij zich uil in vele vormen, die elk zijn weg weet te vinden tot het menschenhart en die elk ook terugvoert en opwaarts heft naar den oorsprong, dien de ..Maasbode" zoo treffend aangeeft? In de groote menschenwereld. waarvan slechts een zoo klein gedeelte het Christendom belijdt i* het gevaarlijk om voor een onderdeel var.