s;tHUWARDUi 1 \ I'^^^oeuhigï z.iyt*i-^—t> Ê N^THEESOORTEN Z_J --- VIERDE BLAD. Zaterdag 30 Juli 1927. --- VOOR DEN ZONDAG. Buiten de grenzen. Een Londensche correspondentie in een onzer bladen bevatte dezer dagen belangwekkend nieuws. Uit opgravingen is gebleken, dat de stad Ur der Chaldeeën, de plaats, waar de Aartsvader Abraham jarenlang woonde, alvorens hij met de zijnen de woestijn introk als hoofd van een Bedoeïnenstam, in Abrahams dagen reeds groot mocht gaan op een buitengewone beschaving. Ur bezat een cultuur, van zóó hooge waarde, dat zij onze wetenschap nog thans in verbazing brengt. Interessant nieuws, voorwaar 1 Niet het minst, omdat het heden inmmers in zoo groote mate afhankelijk is van de lessen uit het verleden. Intusschen, dit kunnen wij aan de mannen van het vak overlaten. Wat ons meer interesseert is het feit, dat die zelfde Aartsvader Abraham, dien wij ons immers den laatsten tijd zoowat zijn gaan voorstellen als een troephoofd, een sheik, zooals er duizenden zijn geweest en nog zijn, met als merkwaardige bijzonderheid, dat deze zwerver, deze trekker, wiens leven vervuld moet zijn geweest met telkens nieuwe zorg voor grasplaatsen voor zijn schapen en zijn kemelen, de man moest zijn, die de stamvader zou worden van een antieke cultuur, die nog in onze Westersche beschaving ieder oogenblik van den dag zich doet gelden. Maar . 't is anders! Deze Abraham, deze zwerver, die in wat wij duister bijgeloof achten, zijn eigen kind straks zal willen offeren, deze woestijnvorst is ééns kind van zijn tijd geweest Eens heeft hij als knaap gedarteld door de nette straten van zijn vaderstad, of zitten blokken over de vraagstukken, over de moeilijkheden, die de machige wiskunde, de duistere sterrenkunde opleverden. En, ouder geworden, zal hij zich verlustigd hebben in de schoonheid van zijn fraaie stad, in de schoone huizen, de trotsche tempels, de sierlijke gebouwen, die hij aanschouwde, als zijn oog, moe van het kijken naar de kleurige menigte onder het balcon van Abrahams woning, zich ophief naar den maantempel of den toren, die stad en land beheerschte. Totdat Nu trekt hij heen, door het eentonige landschap van Sinear, door de steppen van Syrië over Damascus naar het Beloofde Land. De verwende stedeling, de man, die genot en gemak eener beschaving heeft gesmaakt, trekt heen, plaatst zich en de zijnen buiten de wet en het zullen harde, moeilijke, kommervolle jaren worden, voordat hij rusten mag aan de oevers van den heiligen stroom. Zie hier op 't treffendst weergegeven het keerpunt, dat zich in ieder leven kan doen gelden, een ommekeer, gansch onlogisch, onverstandig, onberekend en onberaden. Wat zullen de brave bewoners van Ur zich vroolijk hebben gemaakt over dien zotten Abraham, die — nu ja, op een Godsstern, maar wie hoorde ooit van zoolets in het verstandige Ur — daar de dorre woestenij introk, waar schrale grasgrond afwisselde met eindelooze gebieden van grauwe eenzaamheid ? Hoe zal hij zijn beklaagd, bespot, becritiseerd, berispt misschien, totdat men de handen van hem aftrok en den dwaas liet aftrekken met zijn even dwaze verwanten. Doch kalm en verzekerd trekt hij heen. Hij heeft de Godsstern verstaan. De geschiedenis is meer dan veertig eeuwen oud. Maar Abrahams geest leeft voort en blijft reageeren op de stem, die gebiedt, zich reisvaardig te maken, om te trekken naar het land, dat God den Zijnen geven zal. Wij kennen allen de figuren, van wien zulk een Abrahams-besluit bekend is. De namen van den kerkvader Augustinus en zoovele anderen, die op éénmaal blijk gaven, de stem te verstaan, die hen opriep uit het leven van blijdschap en verstrooiing tot een bestaan vol harden, onbaatzuchtigen arbeid op onontgonnen velden, spreken voor zich zelf. Zelfs zou het niet moeilijk vallen, personen in het openbare leven van dezen tijd aan te wijzen, die op zeker oogenblik van hun leven de grenzen, waarbinnen zij tot dusver verkeerden, ontvluchtten en welbewust een bestaan van zonnige onbezorgdheid prijs gaven voor een leven van offer en overgave, een leven, waarheen dezelfde geheimzinnige stem aandreef, een leven, waarheen dezelfde geheimzinnige hand wees. Vanavond heb ik nog even staan luisteren naar een openluchtdienst van een paar Heilsoldaten, geassisteerd door wat „bekeerden". Ik kende van die laatsten wel enkele. Ik wist, dat ze indertijd vrij vertrouwd waren met het interieur van onze gevangenissen. Nu stonden ze er bij, ernstig, aandachtig en ik aacht aan die zelfde stem, die in die levens wat Vr "P!.oken hebben; wie onzer zal zeggen, Reeaan „d,e _)oof maakte hü namellJV /vn t. moC,3J3* hü bepaalde, dat een klem •»»* ïn 3e voorstad van Paru3 aan fat ti-buis voor blinden zou worJ.-n gelegateerd. Dit tehuis voor blinden, dat s-dert de dertiende eeuw bestaat, is tegenwcordi- nog eigenaar %an het stuk grond, waarop de laatsta halva jeuw de Folis Bergères hun roem hebben ontplooi*. Als voorwaarde voor het legaa. eischte pater tourtin alleen, dat iaarlüks negen missen voor zun zieierust zouden worden gelezen. Aan deze voorwaarde wordt tegenwoordig nog streng de hand gehouden, maar of het gebruik, dat men tegenwoordig van het stuk grond maakt. geheel in den geest van den ouden Kanunnik is. mag twüfelachtig «noemd worden. Overigens komt de pacht, die voor de •**,°*> es Bergères" wordt betaald, aan een nobel doel ten goede, want het is een van de voornaamste bronnen van inkomsten van het blindeninstituut. en de 300 blind°n. die er onderdak hebben gevonden, wonen dankbaar de mis voor pater Courtin bu. aan wiens legaat de Folies Bergères hun ontstaan hebben te danken. ---