S(pencer] K(ellog] LIJÏIMEEL VAN DE N. V. STfIöMMEf LFUBRIER „FflßïüHft" munt uit door HOOS EIWITGEHALTE DIJVERMOGEN en ZUIVERHEID - --- Fa. S. BOUW AN & Co. NIEUWESTAD - to. DE LANGE PIJP LEEUWARDEN SPECIAAL IN miSRIEN Groote collectie • Schitterende keuze — — Alle prijzen - — --- Leeuwarder Courant Zaterdag 17 September 1927. DERDE BLAD. --- IN EN OM DE HOOFDSTAD. CCLIII. Rouw in „Artis". — Tooneel en bioscoop. Juist in September-maand, de „oude" kennismaand der hoofdstad, nu de trek der Amsterdammers naar „Artis" — naar den beestentuin zeggen de ouderwetsche lieden in deze stad nog altijd — zoo groot is, omdat hij dan dagelijks voor eiken stadgenoot voor zoo luttel bedrag open staat, heeft bet_ genootschap „Natura Arlis Magistra" het afsterven te betreuren van den man, die jaren lang, vaak onder de moeilijkste omstandigheden — men herinnere zich slechts de oorlogsjaren — voor de belangen van „Artis" heeft gewaakt en geijverd. De directeur, dr. C. Kerberf, is op 78-jarigen leeftijd overleden. Wie het voorrecht gehad heeft hem te kennen, zooals ik hem gekend heb, zal beseffen wat „Artis" in dezen directeur verloren heeft. Dr. Kerbert had het grootste deel van zijn leven aan den dienst van het genootschap gewijd; hij leefde voor „Artis"; hij deed alles wat in zijn vermogen was om de schatten, aan zijn zorgen toevertrouwd, steeds te doen toenemen; te bevorderen dat de verzamelingen, waarover het beschikte, zouden staan op een hoog wetenschappelijk peil — de groote naam, dien zij hebben bij alle mannen der wetenschap op zoölogisch gebied in het buitenland, is aan dr. Kerbert allereerst te danken. Daarnevens deed hij alles om de Nederlanders, en in de eerste plaats natuurlijk de Amsterdammers, op te wekken, door toetreden tot het lidmaatschap den bloei van het genootschap te helpen bevorderen. En dat laatste is niet altijd gemakkelijk geweest, vooral niet in de latere jaren, toen het opkomen van vermakelijkheden van allerlei aard het ledental deed dalen; de tijden waren voorbij, dat een Amsterdammer, die zich maar even „voelde", het zijn plicht achtte lid van'„Artis" te worden en er geregeld de muziekuitvoeringen bij te gaan wonen. Bovendien, de gemeente, die aan den eenen kant — het dient ten volle erkend — de beteekenis van „Artis" begrepen heeft, besefte welke voorname plaats deze verzamelingen hadden voor het universitair onderwijs, heeft aan den anderen kant, onder den invloed van „democratische" stroomingen, den lust tot lid worden van Artis" en het fiezoek tegengewerkt. Het ge-4tha nhad op de gemeente een geroep om ::X^-P«^het^t tot een bedrag van f 10,000 'sjaars, werd toe gestaan, maar daaraan werd de voorwaarde toegevoegd, dat de Amsterdammers dan ook op Zaterdagen voor een kwartje toegang mochten hebben, terwijl bovendien „Artis werd toe schouwd als een „vermakelijkheid' en op de toegangsprijzen de belasting voor een publieke vermakelijkheid werd gelegd. Gevolg: allereerst dat velen, die vroeger lid waren, bedankten, de semeente gaf nu immers reeds steun met hun belastingpenningen, en dat het bezoek onder die zonderlinge belasting ging lijden; zonderling m dit geval zéker, omdat de verzamelingen van „Artis" in de eerste plaats een leerschool zijn en géén vermakelijkheid in de ware beteekenis des woords. Het. is niet anders dan begrijpelijk, dat dergelijke nieuwerwetsche democratische opvattingen den thans overleden directeur meer da.i een* bittere oogenblikkén bezorgd hebben. Sedert 1890 was dr. Kerbert directeur geweest — hij is de tweede geweest gedurende de bijna negentig jaren, dat het genootschap „Natura Artis Magistra" bestaat; de opvolger van den in genoemd jaar overleden eersten directeur, tevens de eigenlijke stichter van het genootschap, G. F. Westermann. Van 1838 af dagteekent het genootschap, opgericht op initiatief van den heer Westermann, die het zoölogisch museum had gesticht op het toen aan de Fransche laan gelegen buitengoed „Middenhof". De verzamelingen waren aanvankelijk afkomstig uit de collectie van Reindert Draak, een voor die dagen hoogstaand preparateur, die, aangezien hij tevens suppoost van het Burgerweeshuis was, zijn verzamelingen op de zolders van dat stadsgebouw had. Toen de gemeente die zolders noodig had voor andere doeleinden, werden op Wester-nann'6 initiatief in 1837 de verzamelingen eerst in de „Nieuwe Stadsherberg" in de Plantage ten toon gesteld en later naar „Middenhof" gebracht onder Draaks beheer; ze bleven er tot 1840, toen Draak ze terugnam, maar toen kon de verzameling door het opgerichte genootschap zelf worden aangevuld. Immers, in 1839 was aangekocht de in die dagen bekende menagerie van Cornelis van Aken en de overleden dieren vulden geleidelijk het zoölogisch museum aan. Onder Westermann's beheer is „Artis" steeds gegroeid. In 1851 verrees, het hoofdgebouw aan de Middellaan, waarin het museum gevestigd werd: daarna zijn gesticht het ethnografisch museum en gebouwd verschillende verblijven voor de ' dieren en al heel spoedig werd „Artis" dienstbaar gemaakt aan het onderwijs in de zoölogie. In 1877 kreeg het genootschap van de gemeente een groot terrein aan de Muidergracht in erfpacht, onder voorwaarde, dat daarop een aquarium zou verrijzen en dit is in September 1882 geopend. — Dr. Kerbert, toen lector in de zoölogie aan de AmsSerdamsohe universiteit, werd er als hoofdconservator aan verbonden en volgde acht jarMi later V mann als directeur van het genootscnap op. uitgebreider werden de verzamelingen der levcnCe dieren door aankoop, schenkingen, ruil met buitf-. landsche dierentuinen; steeds sierlijker werd dierenverblijven en de aanleg der tuinen; vai steeds grooter beteekenis voor de wetenschap worden de musea, de bibliotheek, het onvolprezen aquarium en mannen van wetenschappelijk: n naam werden naast den directeur aan al deze verzamelingen verbonden. Dr. Kerbert laat bij zijn afsterven een stichting na, die een grooten naam heeft in ons land en ver daar buiten; die de trots is der Amsterdammers, ook al zijn er nog te veel, die niet achter behoefden te blijven om door bun lidmaatschap te toonen, dat zij de groote beteekekenis van „Artis" beseffen. Maar, gelijk ik boven reeds zeide. de tijden zijn veranderd. Velen beschouwen het thans a_s wai „kinderachtig" geregeld naar „Artis" te gaan en bovendien, de middelen van vervoer zijn van dien aard geworden, dat men de behoefte aan een grooten tuin, waar men van den zomer genieten kan — tenminste als het zomer zijn wil! — niet meer gevoelt; auto's, electrische trams brengen de Amsterdammers immers binnen eenige minuten naar Haarlems dreven en naar Gooiland. En dan de modern© vermakelijkheden en de sportvelden —• zij berokkenen „Artis" allemaal financieele schade. Ik denk, dat er op dit oogenblik grooter belangstelling bestaat voor het 25-jarig bestaan van het „Rembrandt-theater" op het Rembrandt. plein dan voor een instelling als „Artis". althans bij een zéér groot aantal mijner stadgenooten. Niét omdat het „Rembrandt-theater" de zetel is van een tooneetgezelschap, doch omdat het sedert de laatste zeven jaren geworden is tot een der meest bekende en drukst-bezochte bioscooptheaters van Amsterdam. Met die bedoeling werd het gebouw een kwarteeuw geleden niet gesticht. Ik herinner mij nog zeer goed hoe groot indertijd de belangstelling van Amsterdam was, toen bekend werd. dat die eigenaardige oude hoek aan den oostkant van het plein door een nieuwen sébouwburg zou worden ingenomen. Een dergelijk gebouw was toen in die buurt werkelijk noodig geworden. De oude „Salon ra de Amstelstraat had zijn tijd gehad; de schouwburg van Lier was niet meer „up-tcM_ate , men kon er best een nieuwen schouwburg gebruiken. Bovendien het Rembrandtplein zou er zeker door verfraaid worden. We hebben er gehad specialiteiten, operettes, nog eens operette, tot in het begin vaa I^l9 het gebouw op eenmaal van eigenaars verwisselde en de bioscoop, de alles op kunstgebied verdringende bioscoop, er zijn entree maakte en er tot heden gebleven U en triomfen gevierd heeft. We kunnen er ach en wee over roepen met betrekking tot onze tooneelspeelkunst, doch er is niet veel tegen te doen — het publiek wil nu eenmaal niet anders, ook al doen onze schouwburg-directies nog zooveel moeite om de menschen naar hun voorstellingen te trekken. De concurrentie is natuurijk ernstig genoeg, vooral omdat de verdeeldheid toch altijd nog groot is. We hebben in deze stad te véél schouwburg-gezelschappen. In den Stadsschouwburg het gezelschap van Verkade en Verbeek; in het Paleis voor Volksvlijt een gezelschap onder leiding van Saalborn; in den Hollandschen Schouwburg in de Plantage onder directie van Louis de Vries; daarnevens het nieuwe Rika Hopper-gezelschap en troepen in den Plantage Schouwburg en bij van Lier; operetteopvoeringen in Flora en straks Italiaansche opera in het gebouw Carré. Al die directies hebben ons schitterende voorstellingen beloofd; _ hebben de stellig© verzekering gegeven, dat zij zich voorstellen het beste te geven op kunstgebied wat maar mogelijk is. Geen sterveling, die aan hun goede voornemens twijfelt, doch het is de groote vraag of elk gezelschap werkelijk in staat zal blijken goede kunst voor het voetlicht te brengen en bovenal of het dien steun van het publiek zal krijgen, welke de leiders in staat zal stellen het financieel te kunnen bolwerken tegen alle concurrentie onder elkaar en tegen aller concurrenten: de bioscoop en de dansvloeren. DAt is de groote vraag! Van den bouw van den meuwen Royaardsschouwburg aan de Weteringschans hoort men op dit oogenblik niet meer; de plannen schijnen te rusten, vermoedelijk ook omdat de groote tooneelspeler nog steeds ongesteld is; het is zeker voor Amsterdam te bejammeren, dat hij in bet nieuwe seizoen niet op den voorgrond kan treden. WIJ kunnen de ouderen op tooneelgebied nog zoo moeilijk missen. ,_.«-» SINI SANA. --- LANDBOUWKRONIEK. MDCII Een nabetrachting op de landbouwtentoonstelling. Zoo is dan de groote week achter den rug en rö L zich groote moeite, veel zorg en veel toewijd-K hebbST getroost om het geheel te ontwerpen en de onderdeelen op de juiste wijze uit te Sn, kunnen tevreden zijn. De Fnesche Maat Xppii als centrale landbouworganisatie met alle vïSingen, die zij 'm zich heeft opgenomen kan n^t trots op deze monstering van landbouw, tuinrirmw en veehouderij terugzien. Want zoo moet men, naar het mi] voorkomt, Heat, tentoonstelling beschouwen. Zij is in verschillende opzichten een monstenng geweest en w7z.n het er allen wel over eens. dat de indruk Ten Friesland daarbij als land en tuinbouwgewest heeft gemaakt, schitterend mag worden genoemd. Dat is de belooning voor veel betaalden en nog veel meer onbetaaiden arbeid, die reeds langen tijd Ia voeren tal van menschen hebben vemcht. Bij dien *unstigen indruk valt in het niet de mogelijk. • hèid, dat m i s s c h i e n in financieel opzicht een tekort zal worden geconstateerd. In verschillende opzichten een monstering. Vooreerst met betrekking tot bet buitenland. Het vee, dat op deze tentoonstelling is vertoond, moest bij de aanwezige buitenlanders wel den indruk wekken dat onze fokkerij nog steeds doorgaat om ten aanzien van exterieur en productie het ideaal meer en meer te benaderen. De zuivelproducten, zoowel die van de coöperatie als van de speculatieve fabrieken, alsmede de groote collecties oude en nieuwere werktuigen voor de zuivelbereiding en de instellingen op de controle van boter en kaas, hehben evenzeer den indruk moeten wekken of bevestigen, dat nog steeds naar verbetering wordt gestreefd De akkerbouwstreek heeft den vreemdeling doen zien, dat meer en meer de wetenschap in dit onderdeel van het bedrijf doordringt en in het bijzonder dat bij de keuringsinstituten, zoowel bij dat der Friesehe Maatschappij als bij het K. I. Z. het ernstige streven voorzit om zaai- en pootgoed te krijgen, dat door zuiverheid uitmunt. Deze en andere waarnemingen, gevoegd bij den zeer gunstigen indruk, dien de tentoonstelling als geheel heeft gemaakt, moet de neiging tot koopen onzer land- en tuinbouwproducten versterken bij hen, die ze reeds gebruikten, of wekken bij hen, die het tot nog toe niet deden. Deze tentoonstelling moet dus bevorderend werken op den afzet onzer producten. Vermeerdering van afzet hebben wij noodig om landbouw, veeteelt en tuinbouw te kunnen blijven uitoefenen in de richting der intensiveering, zooals wij in de laatste tientallen .jaren bezig zijn. Wij krijgen daardoor belangrijk meer producten van eenzelfde oppervlakte lands en zoodra de teonende afzet daarvan moeielijkheden oplevert of onmogelijji .wordt, ondervinden de bedrijven daardoor ernstige storingen. In de tweede plaats vormde deze tentoonstelling een monstering van het kennen en kunnen van den landbouwenden stand als één geheel. Wij zijn natuurlijk al lang over den tijd heen, dat een boer nog maar een boer was. Door het inslaan eener meer wetenschappelijke richting in het bedrijfsleven, mogelijk gemaakt door voorlichting van regeeringswege, door landbouwonderwijs en door het vereenigingswezen, heeft de individualistische ontwikkeling der boeren het bedrijf op een belangrijk hooger gemiddeld peil gebracht. Het individualisme is gebleven, maar aan den vroegeren grondslag van enkel ervaringsbedrijf is een tweede, namelijk die van wetenschappelijkheid toegevoegd. Als een groot voordeel van een goed opgezette tentoonstelling, zooals wij nu achter den rug hebben, mag worden beschouwd de omstandigheid, dat zij het hoogtepeil van den landbouw als geheel duidelijk voor de oogen van den boerenstand heeft gebracht. Mocht men oppervlakkig meenen, dat het toch niet noodig is dit voor de boeren te doen, dan verg.st men zich schromelijk. De individualis. z_ak6dMe • d,!e he"_ beheerseht. is vaak de oordacht tn 3 ï^f m hoofdzaak alleen hun andï sukie 1 b'J udat Stukje 'andbouwpractijk en bedrüf tIZÏ "f vt?' Waarmede zij in hun eigen St £,m7ake,n hebbe"- Daardoor wordt de kans CnwcTLil* h,Un *erhoud>n* tot het geheele 2 St de lan?bo4uwlCTen uit het oog verliekunnen 1,1 !? .'"toonstelling heeft dezulken S een" fc ** f bun ook moeten zien m-t dit IÏZ ,°nderdeeltJe van het geheel, hetwelk ontwikkpiln '" 6en Sfadium van toenemende ***riehe len l? T™^™* Verkeert en dus me< staat la"dbouw in de nauwste betrekking "dividuali?me bde kenmerj.ende eigenschap van onzen boerenstand en het is «J?'Jet *£*^ van het grootste belang, dat dit zoo bluft. B« een te ver gedreven individualisme verliest men ut het oog. dat de individuen, die eenzelfde bedrij! uitoefenen, toch altijd een groot aantal gemeenschappelijke belangen hebben en men verzuimi dan allicht om daaraan de noodige aandacht ie wijden. Deze tentoonstelling heeft m beeld gebracht, dat elke individueele boer een onderdeel vormt van een prachtig geheel en wanneer een goed aantal hunner dien indruk mee naar nuis heeft genomen, dan kan dit niet nalaten een gunstigen invloed uit te oefenen op het gevoel van saamhoorigheid en de bereidwilligheid om zh» voor de gemeenschappelijke belangen de ge wenschte inspanning te getroosten. In de derde plaats beschouw ik deze tentoonstelling als een monstering van den landbouw wor het niet landbouwende deel onzer bevolking, wei zijn we heen over het tijdperk dat^en boer nog maar een boer was, maar toch neemt in mijn 00, het landbouwbedrijf in de schatting van wat wij noemen de burgerij niet di e plaats in, waarop het recht heeft. Het landbouwbedrijf is het oudste en was oorspronkelijk bijna het eenige bednjf. Met ontwoekerde in den vorm van granen, vlas, vee, melk, wol, honig, enz. aan den bodem allerlei begeerlijke stoffen, die bin n e n dat bedryt zelf door malen, spinnen, weven, brouwen, enz. tot beter bruikbare stoffen werden omgewerkt. Toen is de splitsing gekomen, waardoor de landbouw nog enkel de leverancier van de grondstof, fen werd, terwijl de verwerking der grondstoffen zich in de steden ophoopte. De bloei der steden en de reusachtige ontwikkeling van de nijverheli en den handel maakten die 6teden tot centra van welvaart, ontwikkeling en wetenschap. De drijvers van het oorspronkelijke bedrijf bleven wel de leveranciers der grondstoffen, maar hun wroeten in den grond en hun verzorging van het niet altijd zindelijke vee waren de oorzaak, dat aanvankelijk de poorters en later de burgers der steden hen met meer of minder minachting beschouwden en behandelden. Van dien ouden zuurdeesem is nog altijd wel het een en ander overgebleven. Ik geloof zelfs, dat de strijd tusschen het platteland en de steden, die voor eenige jaren dreigde, maar nu gelukkig weer gaat luwen, daarvan nog een uiting was. Deze tentoonstelling heeft de burgerij van de steden en in het bijzonder van Leeuwarden laten zien, wat de moderne landbouw in ons gewest beteekent. . Zonder wroeten in den grond en vuile handen en kleeren bij de verzorging van het vee kunnen wij het nog altijd niet doen. Maar wel heeft deze tentoonstelling bij het niet landbouwende publiek den indruk moeten wekken, dat ei behalve die ordinaire bezigheden, <__» nu eenmaal den grondslag van het bedrijf vormen, beel wat inteilectueelen arbeid noodig is. om het landbouwbedrijf te brengen op het peil. waarop het tegenwoordig staat. Dit is de weg om alle overblijfselen van de vroegere minachting van den boerenstand als kaf voor den wind te doen verwaaien. Daartoe heeft in mijn oog ook meegewerkt, dat men zich bij ons voor allerlei vertooningen op klompen en dergelijke heeft gewacht. Naast deze factoren van meer algemeen nut kwam natuurlijk ook de meer individueele nuttigheidsfactor naar voren. Er waren heel wat plaatsen op de tentoonstelling, waar menigeen iets nuttigs of bruikbaars voor zijn bedrijf kon opdoen. Verschillende vormen van nieuwe werktuigen hadden heel wat bekijks en ik heb kunnen bemerken, dat er ook bestellingen op werden gedaan. Nieuwere methoden om die oudere bewerkingen te vervangen wekten groote belangstelling. Te oordcelen naar het aantal verschillende vormen, waarin dat nieuwe oo de tentoonstelling uitkwam, moet men wel aannemen, dat het ook in de practijk een vrij omvangrijke toepassing vindt. Het aantal verschillende merken melkmachines wijst er toch op, dat verschillende firma's, door wijzigingen of verbeteringen aan te brengen, den afzet van dit nieuwe werktuig naar zich toe trachten te lokken, wat ze in mijn oog niet behoefden te doen als de melkmachine nog maar bij uitzondering werd gebruikt. Hetzelfde kan ook worden gezegd van de verschillende nieuwere vormen om hooi en graan in de golle te krijgen, zooals hijschinrichtingen en hooiblazers. En nu gaan we weer een nieuw tien a vijftienjarig tijdperk tegemoet om op een monstering, die na verloop van deze periode wordt gehouden, te laten zien, welke stappen op de baan van den vooruitgang ter dan weer zijn gedaan. De individualistische toepassing van datgene uit het gebied der landbouwwetenschap, wat hij met voordeel in eigen bedrijf meent te kunnen gebruiken. De wetenschappelijke onderzoekers volgen den drang, die in hen leeft, om wederom kleine tipjes op te lichten van den sluier der wetenschappelijke raad. sels, waarvan het landbouwbedrijf nog vol is en bouwen daarop nieuwere en betere methodes, die dan aan den boer met de noodige voorlichting door pers, leeraren, landbouwonderwijs, enz. ter toepassing worden aangeboden. En over 10 a 15 jaar geeft een nieuwe tentoonstelling een denkbeeld van het peil, waarop de landbouw dan is gekomen. Ik heb mij altijd geërgerd aan de weinige of ook riet -zelden onmogelijke dingen, die met betrekking tot de weidecultuur op de landbouwtentoonstellingen werden te voorschijn gebracht. En wal niet zoo zeer om dat weinige of onmogelijke zelf, als wel omdat het feit typeerend is voor het weinige dat de wetenschap tot nog toe heeft gedaan ter verbetering van de weidecultuur in een land als het onze. waar het grasland verreweg overheerscht, zoomede in een land. dat er roem op draagt een der eerste centra voor de veefokkerij te zijn. Deze tentoonstelling vormt misschien den dageraad voor een belangrijke verbetering op dit gebied. De heer Kramer heeft met zijn uitstalling den weg aangewezen, dien men dient te volgen om een belangrijke verhef fing. der weidecultuur mogelijk te maken. Ik hoop, dat hij de gelegenheid krijgt om datgene, wat hij in zijn étalage in beginsel heeft vertoond, nader uit te werken. Dan is er kans, dat op een volgende tentoonstelling de weidecultuur zal kunnen toonen. dat zij langs banen, die voor haar geëigend zijn, een belangrijken vooruitgang heeft ondergaan. A. R --- FEUILLETON. VEREFFENDE SCHULD. Naar het Engelseh van DOROTHEA GERARD. 6. «n gSA66"'!6 deelneming voor een goddeloost* vecht» o» g' d'£het onderstond tegen Vadertje «na naar ?■■ VMr T'mOSh uit' zich §ehee' omkeede. n„ vn meesteres' terwijl zijn oogjes fonkel- Zeifs 2i^ vouw weet niet wat zij zegt! bij TiorPn lm ZOU ,nlet zonder een vervloeking .-r M g -r ultgesPr°ken worden". É Th' .fi/fehten voof hun land, voor het n •_. Je zult dat nooit begrijpen Ie moet Un^PVat_en alsof ziJ Russen wiren" J "'«tra?ht"nderS Wartn het"' Ti™^> I^dverrader?:fl1inrtVaaM00m ?UWend' "even zwa"ê onze daDDere kLm tl™ -laPansche duivels, die c oappere Kozakken thans achterna rijden" vre^d^Xte-'" Wie"? Te*n™ ee<* kruiIe|ana°rVdeer antw°°^ Timosh, een "^ Katya want dê beSrin^aarU,t °°k e..mge_ ergernis sPrak, a's'hijj de: vader LT Va" °Uden d.atvm' "eve"min *at jjzelf?n t ,7JafannerS !S_ Zl' deden al'een JJ«n in hun plaats zou gedaan hebben Zeg eens, Timosh, wat zou jij doen, als de Duitsche keizer het land kwam bezetten?" „Ik zou hem overhoop steken zoodra ik er kans toe zag", antwoordde Timosh onmiddellijk. „Welnu, dan zou je hetzelfde doen wat de Polen :n 1863 wilden doen". „Neen, dat is niet waar, want zij vochten tegen Vadertje die Poolsche zwijnsjakken, en ik zou voor hem vechten . „Och, Timosh, je bent een hopeloos geval! Daar is de aanlegplaats! Breng mij daar maar naar toe. Het is vandaag te warm om te kibbelen". oen Katya langzaam een der paden volgde, W!-iu zich kronkelden door een verwaarloosde en schilderachtige wildernis van hazelaars en berkeboschjes, van in het wild groeiende seringen en zich overal nestelende braamstruiken, had men aan haar verstrooide blikken kunnen zien, dat haar gedachten eicers waren vermoedelijk verdiept in beschouwingen naar aanleiding van de den vorigen dag door ._.«_-°,Ttvan§:en '"lichtingen, door het jongste ge- K Haa;toe SePrikkeld- Maar toen het efnde van Tl P ,7 het bosch was bereikt en zij in h_t open veld kwam, beschenen door de stralen van de ondergaande zon, deed een ongewoon gezicht naar haar schreden inhouden en bracht haar naar ie werkelijkheid terug. .!,"_. K°n._ging schi,terend onder en schonk, gelijk j-uija bij dit weer en op dit uur, het statige, witte nuis een gansch ander, een indrukwekkender aanw"r CT iu__-_*n.van het ,erras schenen, badende in net licht dubbelen omvang te hebben gekregen, en een gulden zonnestraal streek langs het groote geslachtswapen boven den ingang, waarvan de op zijn achterpooten staande beer en de kronkelende slang z'ch even duidelijk afteekenden als op dien anderen 12den Augustus. Over het niet bijster goed onderhouden maar weelderige grasveld wierpen reusachtige lindeboomen hun lange schaduwen tot den voet van het statige huis, als nederige smeekelingen het hoofd in het stof buigend. Katya had dit alles reeds ontelbare malen waargenomen, maar zij werd het nimmer moe het telkens weer te aanschouwen. Maar toch deed dit dagelijksch schouwspel haar niet stilstaan, doch het onverwacht gezicht van een vreemdeling, die roerloos onder een der lindeboomen stond, het gelaat van haar afgekeerd en naar het huis gewend. Niet alleen waren vreemdelingen buitengewoon zeldzaam op dit terrein; maar de gansche houding van den man had iets raadselachtigs. Wat deed hij daar? Waarom nam hij het huis zoo nauwkeurig op? Was het een inbreker, die de mogelijkheid van een nachtelijke expeditie overwoog? Een detective, die de bewoners bespiedde? Uit overweging, dat de figuur van den alles bekijkenden toerist in deze streken nog onbekend was, scheen een derde onderstellig vooralsnog uitgesloten. Katya's eerste gedachte was te vluchten, want een leven van volstrekte eenzaamheid had haar wel niet menschenschuw gemaakt, maar haar toch zekeren afkeer voor nieuwe gezichten ingeboezemd Maar nieuwsgierigheid behield de overhand On' hoorbaar sloop zij een paar schreden terug'tot 7.; een kijkgaatje vond tusschen de takken van een grooten seringenstruik, waardoor zij een goed le zicht had op den onverwachten ' bezoek? |.i leidde uit zijn figuur en de omtrekken »»„ l profiel, dat echter door een korteTdikken baL 22 omlijst, af, dat het een jongeman waT &Jrd£ wendde hij zijn hoofd zeer langzaam van links naar rechts, als trachtte nij het schouwspel goed in zich op te nemen, waardoor hij haar gelegenheid schonk hem beter op te nemen. Ja, hij was jong, zij het ook niet zoo jong als zij eerst had ondersteld — zoo om en bij de dertig leek haar het waarschijnlijkst — met een korten, vierkant afgeknipten baard, bruin van kleur, maar met een gouden weerschijn, waar hel zonlicht er langs streek. Hij had zijn hoed naar achteren geschoven en duidelijk kon Katya de scherpe afscheiding zien tusschen het blanke deel van het voorhoofd, dat anders steeds door den hoed is bedekt, en de rest van het door het zonlicht gebruinde gelaat. Zijn kleeren en laarzen waren met een laag stof bedekt als bij iemand die een langen weg te voet heeft afgelegd. Maar' de kleeren en laarzen waren van betere hoedani-£._J?. "h" J *■" inbreker mocht verwachten. J? l£__ en\ Stolite* want h'i had z''ch geheel anf £.r-Tg,eke5rd " met a"«St v"*g Zij Zich af, of hit inderdaad mogelijk wasfdat hij haar net kon zien. Een oogenblik schenen zijn oogedio de bladeren heen de hare te ontmoeten ru<£ biauWg„Jze n onder zwaree\e2g;: rassing g*" "^ den indnik van d« "'" Ze werd benieuwd naar wat hij nu ging doen. fou hij dichter bij het huis komen? Maar terwijl *qj daarover nog peinsde, drukte h» zich roet een snel gebaar den strooboed stevig op het hoofd en ging hij langs de laan naar den uitgang. In gedachten verdiept keerde Katya huiswaarts. De gedachte aan een inbreker had zij.reeds lang laten vallen; die aan een detective hield zij vast; het scheen de eenige aannemelijke verklaring. Toch was zij zich niet bewust, dat zij zich niet aan wetsschennis had schuldig gemaakt, maar dat was, geluk zij wist, geen bezwaar. En een ambtelijk bek_a .aan haar h'bliotheek zou, wist zij echter ook, \lc7r\°nver,mii «,-ant" ding aan het werk hadden gezet JW e,ke„ v^ boven den hoofdingang Pnlkte^A het «^ kwam men ze tegen, PP^^r* de % gesneden in de ruggen der stotc. sens-v« jWd geborduurd op de kostbare zijden kus ? u è waren er zooveel beren en slange t* doCh,* haar kinderjuffrouw er naar gev™ d ege - met een smalend woord ten ant»^7.Po ako>t het de wapens waren van me fgeno**i.en,,„ i. wien de go^de tsaar het I™"_^*^ zi het niet verdienden, bn *<•« , hadden het niet? Omdat zij het gewaag j Vadertje te vechten. .. . . me. dit a" dar' En een tijd lang had zij z'c^e beer en vergenoegd. Maar niet alleen i * her:; verhaalden haar van het verte*^ „, a*£. aan haar ongelukkige voorgangen rb, kanten, ook hij kleinere efl *^nrusfinpn- kender voorwerpen dan de wap ha| of aX,.-ant * trotsch stonden in de groote v"V,nS-e*i. * *f kolders, welke tegen de muren ~sC'--<'e,*i7oo ■c Malkoffs waren niet enkel .*"■„ er ornac pU"* Swigello's e-estapt, maar zi] * waren* * zeggen ingestapt toen ze nogJ» ,e boeki nen, welke zij hadden gevormfl. droe?en, Vo0f lazen, zelfs de kleeren welke w ?ekomen. „ w allen in handen van hun ojrjog!r;jkdom * Katya zelve beteekende dit mm langrijke ontdekkingen. „nolF* (Wordt ** ---