Bleekzucht en Vermoeidheid Jj& zijn aanduidingen van Annfr niet gezond zijn en lï-sP kunnen verbeterd wor- ff I ,*J den door SCOTT'S |M|} Emulsion. Alle lijders Iftgp*» aan zwakte, bloedar- fm^ moede, langzaam groeien, moeite by tanden krijgen en engelsche ziekte worden gevoed, versterkt en beschermd door de echte SCOTT'S Emulsioii (VAN LEVERTRAAN) A/*^w<\_^s\ Gezondheid en j**\** 5/Z\! «3», j Kracht voor jC fj^~^\^^\/ iedereen. iikjL^^ j^^Afcv Evenzoo goed ILaiÖ^Siiv^^V ooor volwas'w**^w^ ' "5 tenen. --- Leeuwarder Courant Zaterdag 12 November 1927. vgFDE BLAD. --- IETER JELLES' JEUGD. gedenkschriften. eerste deeL gording" door mr. P. J. Troelstra, — Em. Querido's. Uitgeveremaatsohappij. Amsterdam. rullen niet alleen des schrijvers partiji n en geestverwanten in engeren zin zijn B^die met groote belangstelling het verschij. : « dit boek hebben tegemoet gezien. De posi*TL Troelstra in de laatste jaren in ons land «ingenomen, de waardeering, die zijn pertó zün zich terugtrekken uit het actieve »n. r: jeven van alle kanten mocht onder?j stempelen hem voldoende, tot een '■uk figuur om helangstelling voor'zijn autovWr in° alle mogelijke kringen te veronder*« En ten slotte heeft dit eerste deel der kschriften, dat loopt tot des schrijvers 1 lik partijkiezen voor de sociaal-democratie, ie friezen, die Pieter Jelles waardeeren als TOM tonner meest geliefde volksdichters, een "? V^ daar het optreden van den heer t wi te Friesch literator of beter gezegd schrijver juist in deze jaren vali teJ tpjeta Jelles en literator zijn nu eena iepippen, die bijzonder slecht bij elkaar ca »jt de schrijver zelf ook gevoeld schijnt Hebben, toen hij schreef: „Mijn streven is gericht op onopgesmukte waarheid, hetgeen medevenet de zucht naar den grootst mogelijken eenoud van uitdrukking. Een „literarisch" werk an men dit nauwelijks noemen." En werkelijk, de schrijver blijft zijn zucht naar onopgesmukte waarheid zoo goed getrouw, dat lijn werk, vooral in de passages waarin hij spreekt oter zün studententijd, hier en daar min of meer het karakter van „confessions" krijgt Dezen tijd, narin hy deelnam aan de geneugten, die het bruisende maar wilde studentenleven van zijn dagen bood, hij kan hem slechts critisch zien en Kj beklaagt zich er over, dat vooral de lectuur ran Kneppelhout hem in die dagen tot dingen Jracht, die beter ongedaan hadden kunnen hüjvtn. Maar literatuur, vooral in de beteekenis, die er in Nederland door den nog steeds nawerkenden j Woed van Tachtig aan gegeven wordt? De ithrijver zegt er zelf van: „Ik stond dus vreemd tegenover de beweging ter Tachtigers, ondanks het nieuwe en betere, dat zij bracht en waarvan ik als Hollandsch journalist later mede heb geprofiteerd. Ja, ik was lij haar opkomst afgestooten door haar afzonde - ring van het werkelijke leven, haar verwijderdbeid van de volksziel, het individualisme in de 'trgoding van den dichter, dien zij hoog lieten rreven als een mikrokosmos boven de menscheni, waarbij de werkelijk levende kosmos als Hhrlaagsch en minderwaardig in het niet scheen I i verzinken. Het uitpluizen en overdrijven van :ualisfische, veelal zuiver literaire gevoe«. vaak tot wereldstorroen opgevijzeld, was mij •ppafhjek. Ik miste in hun literatuur zoowel Wingrijke persoonlijkheden als de groote «#e schepping, welk gebrek door de ■■anon mutuelle,", die nu eenmaal bij een ** sekte behoort, niet werd weggenomen." .» k passage, waaraan deze regels ontleend *& motiveert mr. Troelstra den weinigen in*«, die de tachtiger beweging op zijn werk als I ***h dichter heeft gehad. En van iemand, die • m den aanvang van zijn leven zoo critisch j*™ tegenover een beweging, die onze literatuur ■*" hervormd, kan toch waarlijk niet worden !j*ncnt' dat hij een literator in den modernen «B'inhet woord zou worden. Geen wonder dan «*.!• t°6n Toor korten een Hollandsche öüling van zijn verzen verscheen, deze in Hol- Ij™ Tij ko-ei werd ontvangen. „Literatuur" zijn rrt verzen nu eenmaal niet, evenmin als "eerste deel van deze gedenkschriften een boek en de auteur een literator is. ton"^ ' Welke 'erdienste hij als publicist ™"r de helderheid van zijn betoogtrant en de erpte van zijn pen ook mag hebben gehad, ende invloed, zooals van dr. Kuyper, is | 80. hem uitgegaan en deze gedenkschriften 2*» niet buiten het kader van zijn ander werk. I (jT^'^ride dit hebben zij de groote ver- dat ze door hun ernstig streven naar J^eid een buitengewoon goed beeld geven op schrijver als persoon en op de invloeden, die tjT* vorming van Pieter Jelles eerst als Friesch w*> later als sociaal-democratisch strijder C* medegewerkt. Mocht er eens een Nederj2*e Ludwig opstaan, hij zou in „Wording" materiaal voor een biografie vinden. • * m*» z"m rra de invloeden, die Troelstra ge„jj"..hebben tot wat hij geworden is? Aller- HflJJ'*» aanleg, die naast een sterken drang naar J^T*tlek wordt gekenmerkt door een groot ver?«rii!Lnaar P^-etische daden. Interessant in dit K^is wel, dat volgens Troelstra zelf naast al! en mr. C. Vosmaer Robert Hamerling. WT'nvloed °P nem hebben uitgeoefend. Met der/"'"S's critiek op het onromantische heden *a u* fer ]Ween was b'J hel ?eheel eens en in ket afi? ?ezen tijd stammenden klaagzang over '°«lt van een onzer oude Friesche Staten, '"de ?6n Tooral den weemoed om het schoone 't dai wordt verwoest. Maar Troelstra m^cht «enj a°' wat het heden betreft, met Hamerling Ulij d w' dadelijk hierop laat hij volgen: „Dat op indrui aatlVa' -Tan Hamerling op het kapitalisme tegej,,.> maj^te is zeker, maar de wijze, waarop hij *Blieliikh ■ .!erloren ideaal der kapitalistische <*n dj» z'Jn e'cen ideaal stelde, was voor mij in d^g 'f'eurstelling". „Het Vaderland" moest surr°gaat dienst doen. het Duitsche ?rooi6 d met zijn verdichte deugden en zijn bestaaaj1 'looze kleine dynastieën, zijn niet meer •Urken 1° eermeid en zijn gemis aan vrijheid en Jelles n^ensdrang- Deze 'dealen hebben Pieter <*bevrJ? kunnen bekoren, het heden mocht *oelde hi^T1 zi^n- een ylucht naar het verleden fre«p ] als n°g onbevredigender aan. Daarom Mi i.n.aa,r de meest moderne denkers van zijn ■Ultatuh. Bückner, Lange. Na jj- * * ** Cy2ThR op de H. B. 3. te Lec tvarden, -" *<*>rU het ood^nrijr in d. natu js; tenediappen leerde waardeeren, volgde zijn voorbereiding voor het eindexamen van het Gymnasium, aan welk examen hij zich moest onderwerpen om aan de universiteit in de rechten te kunnen studeeren in dezen tijd valt ook zijn eerste optreden ais rriesch dichter. Oogenschijnlijk lijkt Troel™ S J ?e LVOOr ** Friesche taal eenigszins H«nm j in huß W6rd n™™* Friesch doch steeds Hollandsen gesproken, zijn eerste kinderjaren bracht hu door te Leeuwarden, naar welke stad on' J£ree* Terblijf Van enkele te Stiens, op vufbenjangen leefüjd terugkeerde Maar de th?;n,Tr vet Friesch biJ Troelstra werd waarschunlrjk geboren uit zijn echt Friesche natuur. -Met alleen toch stamde hij uit een oud-Friesch b^rengeslacht. zijn geheele aard was onvervalscht wSh u ,spreekt vaak van Friesche stijfma, ht' *** teurecht maar deze hoofdigheid, zijkan™ v mA Stwke mat 6 bestaan- » ™* de meest men !Si e'genschap van het Friesche volk, men vindt haar bij zeer vele boerenvolken terug. wie ntt h™Tim"il T*?** heeft gade W "!l hen4d*J"JlB heeft gesproken over ernstige uLen,: weet- dat »<* W*' bun geslotenheid toch kenmerken door een sterken nL^J the[etblsch6. en tevens door een zucht oW^>m.ant'ekf10 *«* evenwel van romantische dr^menj afkeert maar zich in daden wil uiten. Tro.ti^ JUKtude «B«>«ï»PPen. die de jonge Kl * mat 6 braaL Ze« beschouwt mÜf -Friesche periode dan ook als een der C""11^ TO? 2ijn leven- di€ °p zÜn fat" S er «ifvïnl D ""^ hêrfl uit*eo6feD4- HiJ W 6D W6ld het Friesch ongemerkt de brug, die mv voerde naar de opkomende Friesche democratie en sociale volksbeweging van die dagen, ten paar bijdragen in het „Friesch Volksblad .van Oebele Stellingwerf, mode opgericht door zijn oom, den vruchtbaren Frieschen schrijver Waling Dukstra, hadden de uitnoodiging der eerstgenoemde tengevolge om hem een bezoek te brengen. Deze kennismaking tot na mijn gymnasiumtijd en het begin van mijn studententijd volgehouden, gaf een zekeren politieken vorm aan wat er aan democratisch en volksgezind besef in mv leefde". Zie hier een van de factoren, die tot Troeïstra's socialistische vorming medewerkte. Er zijn nog vele andere. Allereerst natuurlijk de bittere sociale nood, vooral die der landarbeiders in die dagen, die hij uit eigen aanschouwing kende. Had hij niet als dertien a veertien-jarige jongen te Stiens vaak in arbeidersgezinnen vertoefd om er na het voorlezen van enkele Friesche versjes mede te eten uit den gezamenlijken brij- of aardappelpot? Ondergeteekende herinnert zich nog een oud vrouwtje in Stiens, die zich, juist in den tijd dat de staatsman mr. P. J. Troelstra op het hoogtepunt van zijn roem stond, eens liet ontvallen: Dy Pyt Troelstra dêr 't se nou san drokte fen meitsje. Hij hat mannich pantsjefol brij by my bihimmele". Zelf prijst mr. Troelstra den tijd. dien hij afe dorpsjongen te Stiens doorbracht als de periode, die hem voor het eerst met de arbeiders en hun ellende in aanraking bracht. Naast deze beide factoren, mvloed van zijn Friesch-gezinde geestverwanten en eigen aanschouwing der sociale ellende, zijn er nog andere, n.l. onbevredigdheid met het leven in het gezin, waarin hij was opgevoed zoowel als met den kring, waarin hij te Leeuwarden verkeerde. Zijn moeder was gestorven, toen hij nog een kind was. zijn vader, waarover hij steeds met de grootste achting spreekt, was volgens de getuigenis van zijn zoon geen paedagoog en hoe ouder hij werd hoe veelvuldiger er conflicten tusschen vader en zoon voorkwamen. De overige familieleden, de zusters en de broers, leefden ieder hun eigen leven als echte „Noordelingen". Een godsdienstige band, die het gezin bijeen hield, bestond niet. Belangwekkend is, wat mr. Troelstra hierover opmerkt: „Ik wees er reeds op, dat ik feitelijk ben opgegroeid niet alleen slechts zonder dwang van dogmatische formules, maar buiten elke sfeer van den godsdienst. Van jongsaf heb ik de geestesstemming, die uit deze godsdienstlooze atmosfeer in mij is gegroeid, met gemengde gevoelens aanvaard. Die atmosfeer paste geheel in de stijlloosheid, die den tijd, waarin de generatie van 1860 is opgegroeid, heeft gekenmerkt. Het oude geloof moge voor den naar vrijheid en het uitleven van eigen wezen dorstenden mensch groote bezwaren hebben gehad, het gaf aan zijn omgeving, aan zijn leven een zekeren stijl, een zekere vastheid van richting, een zeker gevoel van eerbied voor boven den mensch staande machten, een gevoel van rust en veiligheid te midden der woelingen van het menschenleven. De godsdienst- Joosheid, die op de verwerping van het oude geloof is gevolgd, neemt eiken stijl weg, evenals veel van den luister, waarmede het kerkelijk en godsdienstig leven den sterveling bekleedt, wien het troost bij leven en sterven belooft. Nadat de ethiek haar uitgangs- en steunpunt in den hemel heeft verloren, moeten deze in de menschen zelf worden gezocht, niet slechts in den individucelen mensen, maar bovenal in de maatschappij, de collectiviteit. Zoolang deze het individu geen richtsnoer voor het leven, met zedelijk gezag heeft gegeven, blijft het een zoeken en tasten, of een verwildering en afdwahng, die den mensen ongelukkig maken." er* Naast deze onbevredigdheid met engeren kring kwam die met het gezelschapsleven te Leeuwaz den tusschen 1870 en 1880. Hoe de schrijver hierover denkt blijkt uit de volgende passages: „Wat de sociale geleding betreft, zoo had de stad nog niet het karakter eener vorstelijke residentie geheel verloren. Vandaar de zekere deftigheid en hooghartigheid in de leidende kringen, een sterk konservatisme bij de rechterlijke macht; een zeker autocratisch cachet, niet slechts bij de vertegenwoordigers van den Frie schen adel, maar ook bij de hoogere ambtenarer en de voornaamste vertegenwoordigers van de vrije beroeper • (groote advocaten, enz.), die als mannen van gezag in de provincie bekend stonden. Hel verzamelpunt van de leden dezer groep, waarbij h voegen de officieren, gegradueerden, enz., de Groote Sociëteit, V?n dezen afgescheiden was een belangriik-* groep c" ■ ge burgers, gedeeltelijk afkomstig u" de vroeger r'den, die aan de stad eertijds niet s'»hrs hara oedrijfsreiders, maar ook burgenr-eters, a«z, hadden lieverd. Zu dragen namen als Zeper, Gorter. Tigle of met dezen verwant of gelieerd, Oiieina. Albarda, Wigersma enz. Deze groep, evenals de andere leden yan den koopmansstand, vond haar samenkomst in Amicitia. Onder de van buiten aangekomenen trof men ambtenaren en beambte" aan, zooas mijn vader, die zich eerst in 1853 als employé bij de belastingen en later in 1878 opnieuw ahs Rijksontvanger in de stad had geves tigd." En door verschillende omstandigheden was de omgang van de Troelstra's tot de laatste groep beperkt. "; hoewel mijn vader al spoedig magistraatspersoon was en lid der beide genoemde sociëteiten, scheen er eer onoverbrugbare klove tusschen ons gezin en de maatschappelijke groep, waartoe wij feitelijk behoorden, te bestaan. Wat mij zelf betreft, ik vond alras in die groep mijn vrienden en werd aan deze eenigszins nauwer verbonden door de vereeniging „Halbertsma", door mij opgericht. Toch bleven conflicten zoo nu e:« dan niet uit en na deze gememoreerd te hebben vervolgt de schrijver: „Overigens hebben deze omstandigheden voor het oogenblik geen anderen invloed gehad, dan dat ik vrijwat minder gewicht bleef hechten aan de gezelschapsvormen en de conversatie, dan in normale omstandighed*.-.- het geval zou zijn geweest." Zoo werd door verschillende factoren den bodem voorbereid en toen mr. Troelstra als jong advocaat verschillend* processen, waarin de leiders der toenmalige arbeidersbeweging waren gewikkeld, te behandelen kreeg, helde hij hoe langer hoe meer naar het destijds opkomende socialisme over. Bet was, zooals het in Friesland zoo dikwijls bij socialistische intellectueelen het geval is geweest, gevoels-socialisme. \\ el wordt in deze memoires gewaagd van utopistische socialisten als Saint Simon en Fourrier, die de schrijver als jongmensch met groote be langstelling las, maar van Karl Marx wordt gezwegen, slechts een enkele maal wordt de schrijver van „Das Kapital" en dan nog zeer Herloops aangeroerd. Een groot bezwaar voor Pieter Jelles om tot de beweging toe te bleef steeds de heftige wijze, waarop Domela Nieuwenhuis haar leidde. En in een op 17 Maart 1891 gedateerd antwoord op een uitnoodiging van het „Comité voor de Volkspartij in het district Leeuwarden", om zich candidaat te stellen voor de Tweede Kamer, zegt mr. Troelstra: „Ik zou bezwaar moeten maken om. indien bij de te houden herstemming de definitieve keuze op mij mochU vallen, de candidatuur aan te nemen; niet, omdat ik den strijd voor onze partij schroom, — van het tegendeel hoop ik al meer en meer het bewijs te geven, — maar omdat ik nog te kort bezig ben met de studie der groote vraagstukken van onzer- tijd en te weinig politieke ervaring bezit, dan dat ik met het noodige zelfvertrouwen mijne plaats onder de leiders onzer partij zou kunnen innemen." Met dit antwoord aan zijn partijgenooten, die den pas tot hun richting bekeerden talentvollen jongen advocaat candidaat voor de Tweede Kamer wilden stellen, eindigt dit eersfte deel der gedenkschriften „Dit was," zoo besluit de schrijver, „mijn eerste openbare politieke getuigenis. Ik had mijn levenskeuze gedaan." S. D. DE J --- IN EN OM DE HOOFDSTAD CCLXI. Over twee columbaria. — Afleiding langs den openbaren weg. Volgens het antwoord van B. en W. op de aanen opmerkingen, die in de afdeelingen van den raad bij de daar voorloopig gehouden besprekuigen over het ontwerp der gemeentebegrootmg zijn gemaakt, voelt ons dagelijksch bestuur er niets voor om in te gaan op den door een der raadsleden geuiten wensen, dat we er gemeenteduiven op na zullen gaan houden op den Dam en dus de gevel van het Paleis, die zich door alle kroonlijsten en beelden uitnemend zou leenen tot stedelijk columbarium, zal worden dienstbaar gemaakt aan de snelle voortplanting van het duivengeslacW. Misschien zijn er Amsterdammers, die docr het antwoord teleurgesteld zijn. c kan mij rjorstfcllen, dat teleurgesteld is de oude juffrouw, cV zich, toen z;; het voorstel van het ongenoemde raadslid gelezen had, er z;ch al op g* spitst h-d op de plek, waar eens Naatje Eendracht va' verhief op ka- voe*l met duiven op gehad. Ze hebben er onder elkander steeds handel in gedreven; ze zijn verz-i op duivenwedvhichien en gaan er L-otsch op als hun duiven bij dergelijke wedstrijden de prijzc.- weghalen. Reyding, die in vroegere jaren zoovele toen geliefde echt-Amsterdamsche revues heeft gemaakt — waarom hebben we ze tegenwoordig niet neer van dat soort? — heaft de duivenliefhebberij van den Amsterdamschen Jordaner niet vergelen, toen hij in een dier revues ons in kennis bracht met „Pietje Puck, die had het mooiste duivenplat (lees in echt Amsterdamsch „duive-plèt") van heel de Leidsche Buurt". Laten we tevreden zijn met die échte Amsterdamsche duiven en met de stadszwanen, die statielijk ronddrijven in onze Singelgrachten en parkvijvers en de duiver' van het plein maar stilletjes over laten aan Venetië —■ B. en W. van Amsterdam hebben groot gelijk: geen columbarium op den Dam. Véél verstandiger — ook al zullen er zijn, die in deze wegens gemoedsbezwaren er anders over denken —is het voorstel van B. er.' ~ om in beginsel den raad te doen beslissen over het stichten van gemeentewege van een ander columbarium, met name de stichting, die dan aan een te bouwen crematorium verbonden zal worden. B. en W. zijn tot dit voorstel gekomen in verband met een reeds in 1917 tot den raad gericht adres der „Vereeniging voor facultatieve lijkverbranding", waarin werd aangedrongen op de stichting van een crematorium op de gemeentelijke Oosterbegraafplaats, die gelegen is aan de Kruislaan van de voormalige gemeente Watergraafsmeer. De zaak is sedert hangende geblevr^ ook ai is zij bij menige begrooting-behandeling aangeroerd, maar wordt nu aan de orde gesteld, omdat bij de geweldige uitbreiding der gemeente in de laatste jaren het vraagstuk der begraafplaatsen wederom urgent geworden is. Binnen eenige jaren zal de Oosterbegraafplaats als gemeentelijke begraafplaats weder te klein geworden zijn en er zijn dan ook reeds plannen om terreinen, in het Zuiden en Westen der stad gelegen, als laatste rustplaats onzer dooden in gereedheid te brengen. Zeer terecht merken B. en W. op, dat bij het uitwerken van plannen daaromtrent de kwestie betreffende lijkverbranding niet uit het oog mag worden verloren. Zij wijzen er in hun prae-advies op. dat, niettegenstaande het feit, dat door den rijkswetgever het vraagstuk der lijkverbranding nog niet definitief is opgelost, van rechtswege nog nimmer bezwaar is gemaakt tegen eenige verassching op Westerveld. bij Haarlem. Al is het een niet te loochenen feit. dat het aantal lijken uit Amsterdam naar Westerveld tot verassching vervoerd, percentsgewijze klein was slechts 44 in 1926, terwijl op de Oosterbegraafplaats alleen jaarlijks ongeveer 2800 lijken worden begraven — mogen deze cijfers niet worden aangevoerd als bewijs, dat de hoofdstad het buiten een crematorium kan doen. B. en W. merken op, dat de verassching op Westerveld thans nog uitgaven met zich brengt, die voor vele Amsterdammers te groot zijn, terwijl velen vermoedelijk de verassching hunner afgestorvenen wèl zouden verlangen, indien de kosten door het bestaan van een gemeentelijk crematorium aanmerkelijk lager waren. Op dien grond acht ons dagelijksch bestuur het wel degelijk de taak van het gemeentebestuur om bij het ontwerpen van plannen eener nieuwe begraafplaats met deze feiten rekening te houden en hebben zij den raad daarom voorgesteld in begin-el tot stichting van een crematorium met columbarium te besluiten. Gezien de samenstelling van onzen gemeenteraad mag men aannemen, dat dit prae-advies zal wor* den aangeaomen — de hoofdstad moét in dez» rekening houden met hetgeen door een grooi deel der burgerij over het vraagstuk der lijkverbranding wordt gedacht in den geest als dh in het prae-advies wordt belichaamd. Wat de Amsterdammers verder de laatste dagen danig bezig houdt is de toestand in de Utrechtsche straat tusschen Rembrandtplein en Heerengracht. Onze voorvaderen zijn ondernemende lieden geweest, die zeker wel goed geweten hebben, waarom zij zich een woonplaats stichtten op den drassigen bodem aan Am^tel en 1 — . A is trouwens gebleken, 'at ze goed g^-ien hebben, war-t w ' 3.' j^r er onze -oede en mooie stad thans . Ni tr dJckw ma-r tteh. het moeten wei <« --W »"«•*» gave et zün. .die hen verlokten hier te gaan zitten m een moeras. Ofschoon — ze hebben toen niet kunnen vooruitzien, dat er geslachten zouden geboren worden, die niet alleen óp den drassigen bodera zouden wenechen te bouwen, doch ook diep daarin. Dat geschiedt nn aan de Utrechtsche straat, óf zal geschieden, want men is reeds geruimen tijd aan de voorbereiding tot dien onder-straalniveau-bouw bezig. Ge weet, ter plaatse genoemd zal verrijzen een reusachtig gebouw van de „Amsterdamsche Bank" en in den „bodem" daarvan moeten gemaakt worden de meest moderne kluizen en bergruimten, waarover dergelijke „up-to-date" bankgebouwen beschikken moeten. Het op groote diepte uitgraven heeft natuurlijk het gevolg, dat het water uit aangrenzende gronden naar dien diepen put vloeit en het gevolg is, dat de Utrechtsche straat op sommige plaatsen verzakken ging. Men begrijpt de moeilijkheden, die daardoor ontstaan in een drukken verkeersweg met het voortdurend verkeer der zware electrische tramwagens; het andere as-verkeer kan gemakkelijk lang» de Heerengracht over het Thorbecke-plein geleid worden, maar de tram kan daar niet gemist en gas-, telefoon, on andere noodlakelijke geleidingen in de straat dienen tegen weg-zakken verzekerd, weshalve de gemeentediensten daar, zoolang de bouwput niet flink bewand is, voortdurend waakzaam dienen te zijn. Maar voor de Amsterdammers, die altijd tuk zijn op een of ander „straat-pretje", ie zoon incident een intermezzo in het dagelijksch leven, waar veel naar te kijken, veel over te bespiegelen en véél over te debatteeren valt. Daarbij kwam zich Zondagmiddag nog voegen een ander incident op het Muntplein. dat middelpunt van allerdrukst tramverkeer, toen tengevolge van de stortregens der voorgaande dagen door bodemverzakking een tramwissel roede naar de laagte ging. een paar tramwagens derailleerden en de trams in lange file langs het Rokin stonden. Gelukkig dat het op een Zondag gebeurde en dus bet langdurig stoppen der trams de zakenmen6chen niet gehinderd heeft — 't was nu een prachtige vertooning langs den openbaren weg, al zuHen de pleizier-passagiere het minder aardig hebben gevonden. In de Damstraat, een andere plek voor nieuwsgierige Amsterdammers — het uitgraven van een bouwput van gesloopte huizen, juist voor de bekende distilleerderij van Wijnand Fockink in de Pijlsteeg. Vroeger was onder de nu afgebroken perceelen in de Damstraat door een korte passage, die toegang gaf tot dit bekende huis der likeurstokers^ Het oude perceel komt nu eigenlijk pas goed tot zijn recht, nu men er uit de Damstraat den vollen kijk op heeft, maar zulks zal maar tijdelijk wezen, want het open terrein wordt weder bebouwd; natuurlijk, zou men in onzen tijd haast zeggen, maar een passage tusschen de perceelen door, recht op Wijnand Fockink aan. zal er weer komen. Een oud servituut, dat die firma op dien grond heeft, gebiedt zulks. Thans, nu de plek open ligt, is zij ook als een punt van de voortdurende belangstelling der Amsterdammers, die heusch met te klagen hebben, dat er tegenwoordig aan den openbaren weg niet geworgd wordt voor wat „afleiding"! SUfl SANA. ---