KINDERBLAD der LEEUWARDER COURANT van Zaterdag IS Februari 1928. No. 42. --- Tante Frans. Naar het Éngelsch van E. ENOCK. HOOFDSTUK VII. Een Rosé Biggetje. Toen Puck den volgenden morgen wakker werd, stond Bob met een allerliefst schoon, klein rosé biggetje in zijn armen vóór haar bed. Puck ontdekte het dadelijk en het zag er zóó grappig uit, dat zij in een lachbui uitbarstte. Het aardige diertje stak zijn snuitje in Bob's zak en knauwde •— bij gebrek aan iets beters —op zijn zakdoek. Bob'a gezicht was één-en-al glimlach, toen hij zijn zusje zoo hoorde schateren en hij zette het biggetje met een zucht van verlichting op het bed, terwijl hij zei: „ik dacht wel, dat je het leuk zou vinden. Is het geen grappige snuiter? Ik heb 'm heelemaal gewasschen en bij schreeuwde net als een mager varken." Puck stak — bij wijze van liefkoozing — haar vinger door het krullend staartje. De jeugdige eigenaar ervan was hierop echter blijkbaar niet gesteld en schreeuwde zóó hard, dat tante Frans, die in de hall met Jan stond te praten, verschrikt vroeg: „Wat is dat voor geluid?" De oude man onderdrukte slechts met moeite een glimlach. Hij was in het geheim en antwoordde : „'t Is 't allernieuwste speelgoed van de kinderen." Intusschen vertelde Bob aan zijn oudste zusje, »rat er den vorigen dag gebeurd was. „Je ging drie keer kopje-onder en de derde maal beeft tante Frans je gegrepen. Je hield Feetje heel stijf vast. Als je dat niet gedaan had...." Bob maakte zijn zin niet af en boog zich —. Om zijn opkomende tranen te verbergen — over het biggetje heen, dat een heel gat in één der dekens gezogen had. „Tante Frans heeft me dus gered?" vroeg Puck met een nadenkende uitdrukking op haar gezichtje. „Ja, daar komt zij juist aan...." „Maar Bob", zei tante Frans, nadat zij Puck begroet had, „neem alsjeblieft dadelijk dat biggetje wegl" Eea schittering in haar oogen en een trilling om haar mondhoeken verzachtte de strengheid van het bevel. Puck schaterde het opnieuw uit. Hierdoor aangemoedigd zei Bob: „Torn Jansen heeft het mij geleend. Bc vroeg hem, waarmee ik Puck hel meest zou kunnen op- Vronlijken". „'t Is heel goed bedoeld. Bob", zei tante Frans vriendelijk, „maar neem het nu mee, anders eet het de heele deken nog op." Bob gehoorzaamde en liet Puck mcl tante Frans uil „O, tante Frans I" riep Puck uit. terwijl zij haar armen om den hals van haar tante eloeg. „Hoe zal ik u ooit mijn dankbaarheid kunnen toonen?" „Door dit op te eten", zei tante Frans lachend, terwijl zij op het blaadje wees, dat zij meegebracht had, „je rustig te houden en te probeeren nog wat te slapen." Puck deed wat haar gezegd werd en voelde zich tegen den middag zóó goed, dat tante Frans haar permissie gaf om op te staan. Zijzelve, Feetje en Job waren het natte pak en den schrik gelukkig ook weer heelemaal te boven. --- HOOFDSTUK VIII Het nieuwe Neefje Twee dagen later kreeg tante Frans met de mor. genpost een brief, die haar gedachten geheel in beslag nam. Hij was van haar getrouwde zuster, die pas met haar man en haar vijfjarig zoontje uit Indië teruggekeerd was. Zij schreef, dat haar man plotseling ernstig ziek was geworden en de doctoren hem aangeraden hadden naar Zwitserland te gaan. „Ik zou Harry zoo graag willen vergezellen, maar er is één groot bezwaar en dat is Torn, het neefje, dat jij noch de kinderen ooit nog gezien hebt", schreef zij: „Hem kan ik onmogelijk meenemen. Gedurende onze zeereis hebben we ons hart telkens vastgehouden en ik zegende het oogenblik, toen wij eindelijk veilig met hem aan wal slapten. Nu wilde ik je vragen, of jij je eenigen tijd over hem wilde ontfermen. Ik weet, dat je veel van kinderen houdt en twijfel niet, of je zult hem vol liefde verzorgen...." De zaak was spoedig beslist en tante Frans schreef onmiddellijk aan haar zuster, dat zij Torn maar sturen moest. De jeugdige Herners waren in de wolken bij het vooruitzicht, weldra een nieuw neefje in hun midden te hebben. De dag, waarop zijn komst bepaald was, brak aan en de oude man, aan wiens zorgen hij toevertrouwd was. reisde door. Tante Frans stond reeds meer dan een kwartier met twee ongeduldige neefjes en twee niet minder ongeduldige nichtjes op het perron te wachten, toen de trein eindelijk binnenstoomde en een klein jongetje uitstapte. De begroeting was beeT hartelijk. Zelfs Feetje deed beschermend tegen het ruim een jaar jongere neefje en zei: „Wat een lief, klein jongetje!" „Ikke ben niet klein; ikke ben al groot!" haastte Torn zich te zeggen. ~En ikke ben met een heel groote boot uit Indië gekomen." Blijkbaar wilde hij hen allen dadelijk overbluffen. „Hoe groot was die boot?" vroeg Bob vol belangstelling. „Zoo {root als de heele wereld!" Allen lachten. „Fn wat speelde je aan boord?" vroeg Job. ~' i, allerlei leuke spelletjes," _ „En was de kapitein aardig?" vroeg Puck, . „Ja, behalve bij „een man over boord". „Wat was dat voor spelletje?" vroeg Feetje mr. „'t Was heelemaal geen spelletje 1 Er viel een man overboord in de diepe zee en de kapi« tem liet het schip stoppen en een boot uitzet* ten, met een paar matrozen er in. Die hebben den man weer opgepikt. Eerst zag hij erg bleek, maar later kwam hij bij." „Gelukkig!" zeiden verscheidene stemmen met een zucht van verlichting. „Maar — waarom was de kapitein niet aar* dig?" vroeg tante Frans, die de kinderen eerst wat onder elkaar had laten praten. „Ik had mijn lieven Béri overboord gegooid, Hij had nog maar één oor, maar ik hield vreese« lijk veel van hem. En ik riep: „Man overboord". Ze lachten allemaal en de kapitein lachte het hardst, toen ik zei, dat hij het schip moest laten stoppen en een boot uitzetten. Maar hij wou het niet doen en mijn arme Béri is verdronken. Is dat niet vreeselijk?" „Ja, vreeselijk! — Ik ben bijna verdron« ken", zei Feetje. ~ Torn keek haar nu plotseling vol eerbied aan. jj „Vertel eens", zei hij. Onder het naar huis loopen kreeg hij nu hc£ verhaal in kleuren en geuren te hooren. „Dat was één, twee, drie, vier man over* boord I" merkte Torn op. Toen zij thuiskwamen, lieten de kinderen het nieuwe neefje hun lievelingsdieren en hun speel* goed zien. Torn noch één der anderen kon begrijpen, dat zij elkaar nog maar zoo heel kort kenden. En toen Torn dien avond door tante Franit naar bed gebracht werd, sloeg hij de armen OM den hals van zijn nieuwe tante en zei: ~lk hou van jou!" (Wordt vervolgd). --- Een vermakelijke Vastenavondvertelling. 't Was de tweede dag van het Carnaval. Zin* dag in den namiddag en ook dien avond had men druk feest gevierd, zoowel in de dorpen als in da steden van Zuid- en Belgisch-Limburg. Doch in de Belgische stad Luik wa/s de feestvreugde dien nacht heel groot geweest. Dat zag men wel aan de met confetti overdekte straten en pleinen, ert aan de serpentines, die, als veelkleurige linten, zich om hekken, struiken, ja zelfs rond boomtak* ken slingerden. Doch vooral zag men bet den volgenden morgen aan de slaperige gezichten van een troep zoogenaamde Carnavalscasten, die terug moesten naar eenige der omliggende dorpen, waar zij Ihuis behoorden, en die nu, vroolijk zirw gend en hossend plaats namen in de tram, die thans nog geheel leeg op bet eindpunt, het groolej marktplein, stond. Geheel leeg was eigenlijk de tram niet want op de achterste bank, heel diep in een hoek gedoken, zat reeds iemand. Wie het was, dat kon bij het binnenkomen geen der vroolijke passagiers onderscheiden, 't Was ook nog zoo heel vroeg m den morgen, en nog zoo grauw en schem vooral m de tram, waar geen licht brandde. D toen hun oogen wat aan de schemering waren gewend, zagen allen, dat hij, die zoo heel stil en met gesloten oogen, alsof bij sliep, daar in den hoek zat, een reusachtige, grijze heer was. „Lieve help, 't is een beer!" riep met een angstig gilletje een Pierrette. Dadelijk e«?hter stelde een Harlekijn haar gerust door te zeggen: „Ja, natuurlijk 't is e-en beer, maar 't is er een, zooals de witte poes en die daar met dien ezelskop, daar op de vierde bank. Natuurlijk is hij een verkleede, zooals wij allen. „Nou, maar hij is prachtig, hoor!" riep een Zigeuner. „Kijk dat berenvc-1 eens keurig om zijn lichaam zitten! En dan die kop en pooten 1 Zou men er niet op zweren, dat 't een echte beer was?" „Ja, ten minste als hij niet zoo slaperig was", grinnikte een neger, en toen tot zijn buurman, een zwart en wit gestreepten clown, die juist vreeselijk geeuwde: „Hij schijnt juist zoo slaperig te zijn als jij.." „Dan zal hij ook wel druk gedanst en meegeïost hebben," was het antwoord. „Wacht, we zullen hem eens wakker maken en een grap met bern hebben..." Hij liep nu naar den nog altijd slapenden beer, greep hem vrij ruw bij een poot, schudde dien heel joviaal en schreeuwde toen het dier toe: „Hé, zeg eens. beste vriend, •Raar moet je heen? Ben je uit Scraing of uit .Vévignis?" (*) De beer hield de oogen gesloten, maar een gegrom, zóó natuurlijk als het grommen van een echt dier, klonk den vrager tegen, zoodat deze luid lachende weer naar zijn zitplaats terugging. Ook de andere passagiers hadden schik in den carnavalsgast, die zoo prachtig een beer nabootste en die, naar zij dachten, zoo geheel in zijn rol bleef. En de grootste pret kwam, toen aan één der halten een vrouw met een kind de tram binnenkwam. Ze had zich neergezet juist tegenover den beer; naast haar zat het kind, een vijfjarig ventje, met een groote wafel in zijn hand. „Kijk eens, Joseph," zei de vrouw tot het kind, „kijk eens, hoe mooi die man in een beer is verkleed!" Daar opende juist de beer zijn oogen en toen hij nu de wafel in de hand van het ventje zag, greep hij die met zijn klauw en stak ze in den bek. 't Kind zette een keel op van belang en de Bloeder, woedend op den ongemanierden carnavalsgast, gaf den beer een flinken klap op den kop, en daarna verliet ze met het kind haar plaats en riep : ~'k Wil er uit bij de eerstvolgende halte! Ik wil liever wachten op de volgende tram, waarin fatsoenlijke menschen zitten, geen schooiers, die de wafels uit de handen San kinderen stelen! Er uit wil ik!" De anderen deden alle moeite om de woedende ■vrouw tot bedaren te brengen. Ze zeiden, dat het ïnaar eens in 't jaar Vastenavond was en dat het een grap was, en ze wilden haar zelfs geld geven om andere wafels te koopen. Doch de koppige vrouw riep alleen: „Ik wil er uittkij «de eerstvolgende halte!" Ook de conducteur, die juist binnenkwam om het geld in ontvangst te riemen, zette een boos gezicht. „Kom, wat is dat hier tochl" snauwde hij. „Die verkleede vent, die ongemanierde carnayalsgast, heeft zoo maar mijn jongen een lekkere wafel afgenomen, en hij heeft ze toen zelf opgegeten, die dief!" schreeuwde de vrouw. „En :k wil geen plaats betalen, 'k ben er zoo juist in gekomen, en 'k wil er dadelijk weer uit!" De vrouw moest echter haar plaats betalen en dit maakte haar nóg boozer. „Ik begrijp niet, dat er zulke slechte kerels, die de kinderen hun wafel ontstelen, in de tram mogen zitten 1" riep ze woest. „Laat hij, die de wafel stal, mijn L') Dorpen vlak bij Luik Belegen. f plaats maar belalen f Ik belaaT niet, lioorl" De conducteur werd nu ook heel boos. Hij bep oo «Jen beer toe en begon: „Nu moet die grap maar eens gedaan zijn, versla je I Je zult je hier in de tram behoorlijk gedragen, ook al is het Vastenavond. Fn betaal nu alsjeblieft vlug je Plaats, en binder . „iet niccri 0f anders moet ik je er uit zeiler 't Was alsof de beer nii wat dc conducteur lot hem zeide. Kalm bleef bij zitten. Hij deed zelfs niet de minste moeite om zijn beurs voor den dag te halen en hij sl.iot weer de oogen. „Denk je soms, dat ik hier voor gek sla," snauwde nu de conducteur. „Kom, vooruit betaal, of je gaat er uit!" Weer kwam er geen antwoord, 't Was, of de beer sliep. Nu begon ook do conducteur zijn geduld te verliezen. Hij greep den beer bij zijn pels, schudde hem flink en trok hem daarna vrij ruw van de bank. „En nu er uit en vlug ook, als je met betalen wilt," bulderde hij tegen den beer, die nu vlak voor hem op zijn achterpooten stond. Maar op eens deed hij met beide carpoolen, alsof hij den conducteur wilde omarmen, doch hij bromde daarbij zóó woest, dat ei der vrouwelijke passagiers gilden: „O 't is waarlijk een echte beer! Hooren jullie dan met, hoe echt hij bromt? O, we willen er dadelijk uit!" ..Weineen, weest maar niet bang voor dezen rustverstoorder," zoo stelde de conducteur hen gerust, „'t Is een gewone carnavalsgast, dio hier de mensehen met zijn gegrom bang wil maken. En daarom moet hij er dadelijk uit!" Juist waren ze bij een halte gekomen. De booze vrouw, die met haar kind reeds bij den uitgang stond, sprong nu dadelijk uit de tram, klampte een paar voorbijgaande gendarmen aan en wees hen op den beer, die juist, zeer onzacht en weer onder woest gegrom, de tram werd uitgezet. Terwijl men zich in de tram met den beer bezighield, liep er een man als radeloos door de rue Guillemins, een der vlak bij het hoofd-station gelegen straten. Hij was blootshoofds en, hoewel het dien morgen vrij koud was, zonder jas of das. Zoekende keek hij overal rond; alle slopjes en steegjes liep hij door, om daarna weer terug te komen in de hoofdslraat, die hij ten einde liep, totdat hij een daar posteerenden politie-agent aanklampte met de vraag: „Ach mijnheer de agent, hebt u mijn lieven Bruno soms gezien? Hij is weggeloopen uit den wagen en hij is nergens te vinden! Den geheelen nacht heb ik al overal loopen zoeken, langs de boulevards en door de parken, ja, waar al niet. En nu hoorde ik zooeven, dat misschien de politie hem gevonden heeft en zoolang onder dak heeft gebracht, totdat er iemand naar hem komt vragen. Is dat zoo? — Ach, mijn arme, lieve Bruno, als de politie hem nu maar gevonden heeft. En waar is het bureau, mijnheer de agent?" gaat hij in één adem voort. „Waar kan ik te weten komen, of mijn Bruno is gevonden? Want ik ben hier vreemd, weet u. Ik ben met mijn Bruno uit Zwitserland gekomen. We zijn op reis naar Nederland. Daar moeten we overmorgen in een circus optreden. En ach, als ik mijn Bruno niet spoedig terugvind, wat moet ik dan beginnen...?" De agent sluit den woordenvloed van den radeloozen man, door hem den weg le wijzen naar het hoofdbureau. Daarheen rent nu Weer op een draf, hij, die zijn Bruno zoekt. En op het bureau aangekomen, vertelt hij weer hetzelfde, wat hij zooeven den agent heeft medegedeeld. De agenten, ja, zelfs de inspecteur, allen denken, dat de man, die bijna onverslaanbaar Fransch spreekt, het over een kind heeft, dat Bruno heet, vooral als de inspecteur bij de vraag: „Hoe oud is je Bruno?" als antwoord krijgt: „Mijn Bruno is bijna zes jaar oud, mijnheer". Een der agenten, die natuurlijk ook denkt, dat Bruno het zoontje van den man is, zegt op eens tot den inspecteur: „Zouden de zigeuners, die hier vanmorgen zoo heel vroeg voorbijtrokken, den knaap misschien hebben ontmoet en meegenomen?." „Ach ja, dat is best mogelijkl" roept bijna schreiende de man. ~Fn dan zullen de zigeuners hem de kunsten laten maken, die ik hem met zooveel liefde en geduld heb geleerd. Ach, en nu zie ik mijn armen Bruin, nooil meer terug!" „Kom, wees maar bedaard", sprak vriendelijk leur, „'t waren misschien gc-eu echte zigeuners, 't Was misschien een vroolijk dat hier langs Ir«-k. Fn boud maar goeden i wie weet, hoe gauw je den jongei hebt". De man was waarscliijnlijk le bedroefd om het woord „jongen" te hoofren, of misschien lette hij er niet op. Hij lette nu alleen op alles, wal de inspecteur den agent vroeg: „Zae je ex.k, ■ heen de zigeuners gingen, Gilottc?" „Ze liepen den wea op naar den bouh liere <>rban, mijnheer", was het antw „Waarschijnlijk zijn ze den kanl van Vévigni» uit . „Zag je ook, dat ze een knaap bij zich hadden? ' „Hé, een knaap, wat was dat nu weer?" dacht de man. Maar weer luisterde hij naar wal de agent antwoordde: „Dat kon ik niet onderscheiden, mijnheer; 't was. nog bijna donker". „'t Beste is, dat ik de gendarmen van Vévignis maar even opbel", dacht te inspecteur, en dat deed hij dan ook dadelijk, en gaf bevel zich te postceren bij de verschillende tramhalten tusschen Vévignis en de eerste halte vannf Luik. Daarna bet hij een auto komen, slopte den nu zeer verbaasden man er in en gaf daarna den chauffeur bevel hem te brengen naar Vévignis, en vooral goed op te letlcn en langzaam te rijden' als hij op den weg zigeuners zag, omdat deza lieden er van werden verdacht, het zoontje van den man te hebben meegenomen. Zoo zou er natuurlijk een groote verwan ing zijn ontslaan, als niet juist op dit oogenblik een agent was komen vertellen, dat eenige gemaskenlen, waaronder zigeuners en een grijze beer, in da tram voor Seraing zaten. „De tram is juist vertrokken", zei hij. „Dan moet je den man naar Seraing brengen, chauffeur", beval de inspecteur. „Maar vlug wat, en kijk vooral goed uit bij de tramhalten". Terwijl de man in de auto den weg naar Seraing opreed, dacht hij alleen aan de zigeuners, die, naar hij dacht, in de tram zaten. En in dien tijd dacht de inspecteur aan Bruno, als aan een kleinen, stouten knaap, die misschien niet door de zigeuners was meegenomen, doch stilletjes was weggeloopen. En de gendarmen, die op post waren gezet bij de halten tusschen Luik en Vévignis, wachtten tevergeefs op de zigeuners. Doch een paar gendarmen, die juisl op den weg naar Seraing liepen en bij één der tramhalten bleven staan, om per tram naar Seraing terug ta keeren, zagen bij aankomst der tram iets bijzonder vreemds. Eerst sprong uit de tram een vrouw, met een kind, de vrouw woedend de vuisten ballend en schreeuwende tegen een grooten, grijzen beer, die juist door den conducteur de tram werd uitgeduwd en die nijdig gromde. En achter dezen beer het booze gezicht van den conducteur en de>; vroolijk lachende gezichten der andere passagiers, „Wel, wat is hier gebeurd?" vroeg één der gendarmes lachend. „Waarom schreeuwt die. vrouw zoo boos tegen dien beer?" „Die beer is een oplichter, een dieft" bromde de conducteur. „Eerst steelt hij het kind eert wafel uit de hand, en toen ik bij hem kwam om! geld voor den. rit, hield hij zich alsof hij sliep, Daarna deed hij als een echte beer, begon ts grommen en te brommen, en nu, nu doet hij nog zoo. Reken hem maar gerust in, h00r...." Nog had de conducteur niet uitgesproken, of daar kwam in woeste vaart een auto aantuffen. Een man, blootshoofds en zonder jas sprong er uit, snelde op den beer toe, en riep: „Ach, ben je daar, mijn jongen! Kom toch bij den baas, mijn beste Bruno I" En toen nu de passagiers zagen, hoe Bruno, op echte berenmanier, zijn baas omhelsde, riepen allen: „O, wij dachten wel, dat het een echte beer wasl" En daarna kropen zij allen zoo ver mogelijk in de tram. Maar de conducteur, die nog buiten stond, vroeg sidderend van angst aan den man: „Zeg, je zult hem nu toch niet meer los laten loopen, wel?" „Wees maar niet bang", zei lachend de man. „Als mijn Bruno had gewild, zou hij jou het allereerste verslonden hebben. Maar hij doet geen kwaad..." Ongeveer een uur later, want nu 't een echte beer was, mocht hij niet met de tram terug, en de auto was veel te klein voor Bruno. stond de man met zijn beer weer voor den inspecteur. „Hier is mijn Bruno, mijnheer", sprak hij Vroolijk. „En ik dank u wel vriendelijk voor de moeite 1" „Hè, wat nu?l" riep de inspecteur verbaasd Uit. „Moest alles in rep en roer worden gebracht door een beer? Ik dacht, dat Bruno je zoontje .was!" „Ik heb mijn beer lief, alsof hij mijn zoon was, mijnheer", sprak nu met aandoening in zijn slem de man. „Ik vond hem, als heel klein beertje, in één der wouden van Silezië. 't Was in 'de laatste maanden van den oorlog, 't Beestje, dat misschien zijn moeder verloren had, was ziek en zwak, toen 'k het vond. Ik verzorgde het «oo goed ik kon, deelde met hem het weinige voedsel, dat ik had. Daardoor hechtte Bruno zich aan mij. Tweemaal redde hij mijn leven. En nu verdient hij, door het maken van kunsten, 'den kost voor ons beiden, want ik kan niet werken, ziet u maar zelf". Hij toonde nu zijn twee handen, die in den oorlog vreeselijk verminkt waren. „En nog nooit is hij weggeloopen, mijn Bruno", ging hij voort. „Hoe dit nu is gebeurd, begrijp ik nog niet". „Wel", sprak lachend de inspecteur, „ik denk, dat Bruno het Carnaval heeft willen meevieren, en je ziet, dat dit hem goed is gelukt, want allen in de tram, zelfs de conducteur, zagen hem voor een Carnavalsgast aan." „Ja, ja, mijn Bruno is slim", zei de man, en toen ging hij met Bruno heen. TANTE JOH. ---