Buitenlandsch Overzicht. Hat vredesvraagstuk. — Einde der algemeene beschouwingen in het comitó- Beneij. — De Zweedsch-Duitsch-Nedcrlandscbe stelling. — Het bereikbare nagestreefd. — Zweden's arbitrage-voorstel. — Het Duitsche voorstel inzake de verzoeningsjirocedure. — Uitbreiding van da bevoegdheden van den Volkenbondsraad. — Het Nederlandsche pleidooi vooi directe actie van den Bond. — Geen „model-verdragen" maar werkzame overeenkomsten onder BondstoezichL — Een voordeel voor Duitschland. — Vergoeding voor het in Amerika tijdens den oorlog in beslag genomen bezit — Een schep geld naar Duitschland. — Hoe hel besteed kan worden. Het comité-Benesj heeft gisteren zijn algemeene beschouwingen over de veiligheids- en arbitragevraagstukken geëindigd. Thans zullen de aan de hand gedane denkbeelden moeten worden onderzocht en voorzoover mogelijk in het eindrapport verwerkt. Gebrek aan zulke denkbeelden is er niet geweest; de beraadslagingen hebben op een hoog peil gestaan en wanneer dit bij het verdere commissie-werk gehandhaafd blijft, kan er iets goeds uit voortkomen. Ondanks dc rem, die het Britsche standpunt de conferentie heeft aangelegd, heeft men toch niet alle vooruitstrevendheid laten varen en zoo is er ontstaan wat men de Zweedsch-Duitsch-Nederlandsehe stelling zou kannen noemen, die dc problemen op een ongetwijfeld vèr-strekkende wijze dichter bij hun oplossing wil brengen. Het Zweedsche voorstel behelst het tot stand brengen van verplichte arbitrage in alle conflicten. Daartoe moet niet een model-arbitrage verdrag ontworpen worden waarvan niemand zich iets behoeft aan te trekken, maar een verdrag dat van den aanvang af zooveel mogelijk staten zal omvatten. Daar het van Engeland en de staten die het Britsche standpunt deelen niet verwacht kan worden, dat ze zonder voorbehoud tot zulk een verdrag toetreden, wenschte Unden, de Zweedsche afgevaardigde, de mogelijkheid open te stellen tot" het maken van voorbehoud, mits dat dan zoo scherp, mogelijk wordt gesteld, zoodat' men volkomen weet, op welke punten de betrokken staten zich niet aan arbitrage willen onderwerpen. "Wüit' de kwestie der veiligheid betreft, deed Üjidener werk aan door er op te wijzen, dat die, toch mede haar zwaartepunt in de ontwapening zou moeten vinden. Het gaat niet aan, steeds maar den eisch te stellen, dat er volstrekte veiligheid moet bestaan voor men wil beginnen te ontwapenen, want zoolang er geen begin met die ontwapening is gemaakt, kan er ook geen volstrekte veiligheid bestaan. Men moet bij gedeelten vooruit gaan, zoowel wal de veiligheid ais wat de ontwapening betreft. Wat overigens de veiligheidskwesties betreft, Unden erkende dat regionale veiligheidsverdragen voor sommige landen groote waarde konden hebben, al behoorde Zweden daar, door zijn ligging en de omstandigheden waaronder het verkeert, niet toe. Tenslotte sprak l'ndcn zijn instemming met de Duitsche veilighcidsvoorslcllen uit. Deze voorstellen, welke thans hun formuïeering gevonden hebben, beoogen de verzoeningsprocedure zoo duidelijk mogelijk aan den Volken bondsraad te onderwerpen, waartoe de bevoegdheden van don Baad moeten worden uitgebreid. Het Duitsche voorstel is in vier afdeelingen gesplitst, die als volgt luiden: 1. De staten moeten vooraf de verplichting op zich nemen, voor het geval dat de Volkenbondsraad met een concreet geschil zich bezig houdt de voorloopige aanbevelingen van den raad aan te nemen en uit te voeren, die ten doel hebben een verscherping of uitbreiding van een geschil tegen te gaan en zulke maatregelen te nemen, dat verhinderd wordt, dat er een terugslag plaats heeft op de uitvoering derxloor den Volkenbondsraad m overweging te geven oplossing van het geschil. 2. In het bijzonder moeten de staten vooraf zich verplichten, voor het geval dat oorlogsgevaar bestaat, die aanbevelingen van den raad te aanvaarden en uit te voeren, die ten doel hebben de militaire status quo van don normalen vredesloestand te handhaven of te herstellen. ■3. De staten moeten zich vooral verplichten voor het geval, dat de vijandelijkheden reeds begonnen zijn, zonder dat naar bet oordeel van den Volkenbondsraad dc mogelijkheid van een vreedzame regeling reeds geheel verdwenen is, een door den raad voorgestelde wapenstilstand te land, ter zee en in de lucht aan te nemen, waarbij eventueel reeds de in het vreemde land doorgedrongen strijdkrachten zullen moeten terugtrekken en de eerbiediging der sou verein'teit van den anderen staat' te waarborgen hebben. 4. De Duitsche delegatie stelt voorts voor, dat de commissie voor arbitrage en veiligheid overwegen zal of voor de hier bedoelde aanbevelingen van den raad eenstemmigheid vereischt behoort te zijn. Men ziet dat de Duitschers vooral beoogen door den Raad het uitbreken van oorlogen te doen voorkomen en daartoe de verplichtingen van de Bondslcden tegenover den Raad scherper te omschrijven. Het Duitsche Voorstel voorziet in zijn derde clausule ook in het geval dat er reeds vijandelijkheden mochten zijn uitgebroken. Men kan er aan twijfelen of, indien de dingen reeds zoover zouden zijn gekomen, er nog keeren aan is, maar de clausule past in het geheele verband van het voorstel, dat met alle mogelijkheden rekening wil houden. In ieder geval heeft het Duitsche voorstel de deugd, het Engelsche standpunt dicht te naderen, dat immers ook van verzoening meer verwacht dan van arbitrage, welke, het te weinig soepel, en daarom in te veel gevallen onaanvaardbaar, acht, dan dat het een volledige waarborg tegen het uitbreken van geschillen zou kunnen geven. De Nederlandsche afgevaardigde, mr. Butlers, is niet niet een concreet voorstel gekomen, maar heeft in een lange en knappe redevoering de wenschelijkheid betoogd om de Volkenbondsbevoegdheden ten volle uit te buiten, teneinde de veiligheid te bevorderen. In dat verband pleitte mr. Rutgers voor wei hij de „directe actie." van den Volkenbond noemde, in tegenstelling met hel ontwerpen van abstracte regelingen, waarvan niets terecht zou komen indien ze niet werden bekrachtigd en nageleefd. De Nederlandsche afgevaardigde begon nul er tegen le waarschuwen om al te veel ineens te willen bereiken; men diende de lessen uit dr' mislukking van het protocol van Genève van 11*21 te trekken. Onder directe actie verstond mr. Rutgers o. a. lief tot stand komen van collectie dragen tusschen zooveel mogelijk staten. Evenals de Zweedsche afgevaardigde gaf hij daaraan de voorkeur boven algemeene „model-verdragen", die werkloos dreigden te blijven. Een alles omvattend veiligheidsplan is gebleken, onverwezenlijkbaar te zijn, en men moet zich tot het bereikbare beperken. De directe actie van den Volkenbond diende dan verder om te voorkomen, dat de statuten onder elkaar, geheel los van den Bond, regionale verdragen gingen sluiten, waardoor de vrede op den duur niet zou worden gediend. De Bond moet dus wel degelijk het middelpunt van de geheele veiligheidsactie blijven, maar hij behoeft niet aan al zijn leden precies dezelfde verdragen op te dringen — dat zou ook onmogelijk zijn — of ze hen voor te houden, waarvan het resultaat slechts zou zijn, dat door het bestaan van algemeene, maar niet geratificeerde verdragen, de vredesactie verlamd zou worden. De collectieve verdragen zouden dadelijk van kracht kunnen worden tusschen de staten, die' ze aangaan en openstaan voor andere staten, die er in willen toetreden. De door Zweden gewenschte arbitrage kan bat onderwerp van zulk een eoljeo. tief verdrag Worden, evenals het Finsche pkn tot verleening van financieelen bijstand aan een aangevallen staat. Ook het Duitsche plan nopens de verzoeningsprocedure achtte de heer Butcers voor een collectief verdrag geschikt, maar, dar dit de bevoegdheid van den Volkenbondsraad uitbreidt — waar Nederland, in het algemeen gesproken, niet voor i 6 — maakte hij het voorbehoud, dat dit verdrag dan toch door een voldoend aantal stalen zou worden geratificeerd, om de veiligheid werkelijk te verhoogen. Over het algemeen hebben de spreker.^ te Genève zich op den grondslag van het bereikbare gesteld en daarmee degelijk rekening gehouden mei het Britsche standpunt. De Vereenigde Staten hebben indertijd niet het vredesverdrag van Versailles met Duitschland geratificeerd, maar later een afzonderlijk vredesverdrag gesloten, dat veel milder was en o. a. dc bepaling bevatte, dat beide partijen het van elkaar in beslag genomen eigendom zouden teruggeven c.g. vergoeden. De regeling van die vergoeding is, gelijk vanzelf spreekt, een arbeid van langen adem geweest, maar ze nadert nu loch haar voltooiing. De Amerikaansche senaat heeft voor enkele dagen de wet aangenomen tot teruggeving van den vijandelijken eigendom en men rekent er op, dat die wet ook in do voltallige congreszitting — Senaat en Huis van Afgevaardigden — zal worden bekrachtigd. Dan zal Duitschland geleidelijk de beschikking krijgen over niet minder dan 375 millioen dollar, als vergoeding voor het in beslag genomen bezit, patenten enz. Van zijn kant moet Duitschland ook wel vergoeding betalen, doch dit is veel minder aanzienlijk en als garantie voor die afdoening wordt slechts een klein gedeelte van de genoemde 375 millioen gereserveerd. Van het totaio bedrag krijgt Duitschland binnen ecu jaar reeds een milliard mark uitbetaald terwijl de rest binnen 15 jaar geheel, ook wat de garantie voor de Duitsche contra-prestaties betreft, zal worden uitgekeerd. Er komt dus wat men noemt een „schep geld" naar Duitschland, en het voornaamste voordeel hiervan trekken de stoom vaartmaatschappijen, wier schepen en installaties immers in den oorlog in beslag zijn genomen. De Hamburg—Amerika-lijn, de Norddeutscher Lloyd en de Hansa stoomschip maatschappij krijgen 400 millien mark en voorts krijgen vele groote banken aanzienlijke bedragen. Het „Hbl." oppert de mogelijkheid dat de Duitschors, met hun behoefte aan kapitaal, reeds dadelijk zullen trachten, tegen onderpand van de verwachte betalingen te gaan leenn, waarbij de 'iklicid z.ou beslaan dat een deel dezer leeningen in ons land zou worden geplaatst, al acht het blad die kans niet groot. Voor het oeconomische herstel van Duitschland zal de Amerikaansche betaling zeer veel kunnen beteekenen. Het zal er zijn, onder ongunstige voorwaarden gesloten, buitenlandsche leeningen wellicht voor een deel door kunnen converteeren en zelfs aflossen, het krijgt de beschikking over meer kapitaal en ook ons land, dat bij Duitschlands welvaart zoozeer gebaat is, zal van dit alles de voordcelen kunnen ondervinden. --- BINNENLAND. Het stoomgemaal bij Lemmer stopgezet. Ged. Staten hebben last gegeven het provinciaal stoomgemaal, dat 7 Januari j.l. in werking werd gesteld, morgenochtend 8 uur stop te zetten. De gemiddelde waterstand bedroeg heden 26.5 c.M. boven VV. --- Arbeidstijd Zuivelindustrie. Op hel bureau van den directeur-generaal van den Arbeid heeft, evenals vorige jaren, eene bespreking plaats gevonden Iv when de vertegenwoordigers van de organi; a ies in de zuivelindustrie en van de betrokken arbeidersbonden over de werktijdregeling i - hel jaar 192 in de boter- en kaasfabrieken, fabrieken van gecondenseerde melk en melkproducten en melkinrichtingen. Van werkgeverszijde (Bond van ratieve Zuivelfabrieken) werd aangedrongen om voor de boter- en kaasfabrieken het aantal arbeidsuren per jaar uit te breiden tot 2665 (voor 1927, 'i's werd 261.'' uur toegestaan), en dc werktijdregeling voor de Noord-Hóllandsche kaasfabrieken ook te doen gelden voor fabrieken met 9 personeelleden (thans 7 personen). De particuliere werkgevers wenachten voor hunne bedrijven eene soepeler verdeeling van de toegestane werktijden. Van werknemerszijde werd elke verdere verlenging van den werktijd in de 7.uivelindustrie onnoodig geacht. --- Nederland en België. In den Belgischen Senaat zijn gisteren bij de voortzetting van de algemeene bespreking van de (mg vau buitenlandsche zaken de Nederlandsch-Belgische betrekkingen nogmaals te berde g, I'rachL tic socialistische senator voor Antwerpen Barnich verwonderde zich er over, in de Dinsdag door minister Hijmans gehouden rede niet de minste zinspeling te hebben gevonden in de passus betreffende de betrekking tot Nederland op het daarmee nochtans innig verbonden veiligheidsvraagstuk. Hoewel men ons, socialisten — zeide liarnich — vrij algemeen voorstelt als vaderlanders van mindere kwaliteit, dring ik er toch op aan, dat gevolg worde gegeven aan onze rechtmatige eischen. Het neutralitoitsregime van 1839 ia opgeheven, wij bereiden een algemeens reorganisatie van onze legermacht voor en de regeering denkt er aan, verdedigingswerken op te richten aan de grens. Al deze maatregelen zouden echter zonder eenig nut blijven, indien wij er niet in mochten slagen, een kwestie als die van het gat door Limburg te regelen. Wij verzochten om grootere vrijheid, toegang vau onze oorlogsschepen langs de Schelde. Te Vetaaillea en in Nederland leden wij evenwel de nederlaag, zonder do<,r onze bondgenoot en te zijn gesteund (blijken van instemming op verschillende banllet vraagstuk blijft dus gesteld, van dien kant wachten wij op het complement van veiligheid, waarop wij recht hebben, zoo wij.er niet in mochten slagen, het met Nederland eens te worden. Toch hadden wij van dit land de verzekering gekregen, dat bet iederen inval in België over zijn grondgebied of langs zijn wateren als een casus belli zou beschouwen. De verwerping van het verdrag heeft deze verbintenis echter eveneens teniet gedaan. Sedert dien hebben wij Locarno gehac', maar Nederland heeft zich noch bij het pact van Locarno, noch bij het Bijnpact aangesloten, zoodat, ik herhaal het, dit vraagstuk in zijn geheel gesteld blijft Er valt echter een nieuw feit aan lc stippen. Sedert de verwerping van het verdrag heeft de stad Antwerpen een begin gemaakt met de uitvoering van een grootsch plan, de uitbreiding van de haveninstellingen. De het vorige jaar lusschen Staat en stad gesloten overeenkomst Steil verder de uitvoering in het, vooruitzicht van werken, die van Atnwerpen een der best geoutilleerde havens van het vasteland moeten maken. Nauw verband daarmee, houdt de aanleg van een rechtstreeksch kanaal Antwerpen—Luik, doch volgens sommige geruchten zou aan de uitvoering van dit werk worden verzaakt. Minister Hijmans: Uw vrees is ongegrond en de regeering is vast besloten, deze werken zoo spoedig mogelijk te doen aanvangen en tot een goed einde te brengen. Barnieh dankte Hijmans voor deze verklaring, maar voegde er aan top, dat het bedrag van 3 millioen francs, dat dit jaar voor de werken wordt voorzien, absoluut ontoereikend te achten. Mei, de verbreeding van het kanaalpand luaschen Antwerpen en Herenthals en do aan den gang zijnde werken tusschen Lixhe en Luik, zeide spreker, voortgaande, dient s|>oed te worden gemaakt. De uitvoering van het geheel vergt trouwens niet minder spoed, want Nederland voltooit thans zijn Maaskanaal en weldra zouden we voor het paradoxale feit kunnen staan, dat onze producten de richting nemen van Rotterdam in plaats van die van Antwerpen. De toekomst van de AntWerpeche haven, aldus Barnieh venier, hangt eveneens af van haar verbinding met het Rijnland. In Nederland wordt beweerd, dat Antwerpen geen Rijnhaven is. Het aandeel van Rotterdam in het Hijnverkeer bedraagt 55 pet.; dat vnn Amsterdam 15 pet. Amsterdam is dus ook peen Rijnhaven. Waarom tracht men dan wel Amsterdam rechtstreeks met den Rijn te verbinden? Wij hebben dus alle reden om aan te dringen, dat Nederland or.s voldoening zal schenken. Het kanaal van Hansweert is le smal en de scheepvaart belemmerend, maar het»tractaat van 1839 gaf recht op betere scheepvaarlvoorwaardcn langs dien kant. Wij vragen dan ook aan de Nederlnndsthe regeering, met ons het kanaal Antwerpen-Moerdijk Ie willen' aanleg- Liii lit de rede van minister llijmans weten wij, dat de Nederlandsche regeering weldra voorstellen znl doen. Onze wensen is, dat deze voorstellen%ons zoo spoedig mogelijk zullen U-reiken en ven vriendschappelijke samenwerking tot een Oplossing moge leiden, Wij hebben recht op bestaan en Nederland profiteert toch ook van allo veiligheidsmaatregelen, welks wij treffen. IV onderhandelingen mei Nederland moeten het karakter hebben van een handdruk en op hartelijke wijae de gewenschte overeenkomst brengen, (Licht applaus op sommige banken). Later, loen de vergaderzaal bijna « loopen, drong ook de liheral, roo> DoorhiÜ alsnog aan Op krachtige verdediging do,,r de ring van I ning van de Lractaten betrokken belangen, bij I elke verdediging zij, naar spreker verzekerde (terwijl minister rtijmang. dit even niet een hoofdknik bleek te willen bevestigen) het geheele land achter zich zal hebben. --- Generaal Snijders en de Volkenbond. Voor het Nederlandsen Comité tot Onderzoek van de Oorzaken van den Wereldoorlog heeft generaal b. d. ('. ,1. Snijders, oud-opperbevelhebber van leger en vloot, gisteravond te 's Gravenhage een lezing gehouden over „Oorlogsoorzaken". Na de lezing volgde eenig de). Kolonel van .Munnickrede meende, dat de Volkenbond veel goeds kan doen. Hü is nog slechts ecu kiem. Generaal Snijd,rs bleef overtuigd, dat de Bond onmachtig zal zün. als het om levenskwesties fier itaten gaat Spreker wijst ~P Frankrijk! afwijzen van Volkenbondsbemoeiing bij de Roerbezetting en Mossolini'a dreigement met uittreden bü het Korfoeconflict. Kolonel Schuurman betoogde, dat de Volkenbond z. i. reeds een heel andere mentaliteit der volken heeft doen ontstaan. Oorlogen zullen voorloopig wel onafwendbaar zijn. Maar in de nu heerschende sfeer is het denkbaar, dat ook een groote staat op andere wiiae expansie zal zien te verkrijgen dan door oorlog. Dat de Volkenbond goed werk heeft verricht en nog verrichten kan. ontkent de spreker geenszins. De Volkenhond is echter geen onpartijdig, zelfstandig lichaam, m.i ar fep weerfPJegeling van de politiek der .Uren. Hü - onpartijdig, zelfstandig lichaam. Hij kan **a tvß.ardevol orgaan worden bü hei vermijden vaa oorlog. M»ar uitbannen kan hü den oorlog niet. De oorlog is een verschijnsel, dat onuitroeibaar i.» in het menschelijk Jpven. Terenover de opmerking van kolonel Schuurman, dat er een andere geest ia gekomen in de volkon. zegt spreker, dat dit iv Nederland het geval mag ziin. elders zeker niet. Er zijn volken, die geenszins npz'on tegen een oorlog, er zelfs op aansturen! Spreker heeft te-en den Volkenbond, dat hij il een orgaan van wederzijdsche lekkormakrrij. Men praat elkaar naar den mond. maar meent er niets van. Verder heeft hij bezwaar tegen de enthousiaste ontboezemingen in de pers over sehijnresultatew. Hü zou wenschen. dat de Vscheiden, nuchter en reë"l werd. Maar hü znu hem niet willen missen. ITij protesteert er tcjron. dat men hem zon willen voorstellen als oen vijand -o den Volkenbond. --- Het conflict in het kleermakersbedrijf. Hei hoofdbestuur vau den Bond van Kleermakersnatrnons deelt mee. dat h-t heeft kunnen vaststellen. dat door alle patroons het hondl"-,oslr--> tot uitsluiting van georganiseerde Hoedemakers stipt wordt opeevnled. Van zon -ned als uit allo plaatsen ziin de on^aven binnen gekomen. Hieruit blijkt, dat 531 georganiseerde werklieden ziin uitgesloten: 408 werklieden bobben verk'aard ongeor^ap'snord tt> """. zij bliiven grnntondonl* aa,| Hep arbeid. TTef aantal nngeo'-anisperdep is ip werkelükheid srooter. somrnirre patroons pootppo het aantal ongeorgariiseerdop in hun diepst niet. --- Vacantiekaarten. Naar het ..Volk" verneemt, zullen door de Nederlandsche Spoorwegen in 1928 gedurende de volgende Hldvakken vacantiekaarten afgegeven worden: van 6 tot en met 12 April (Paschen*), van 25 tof en met 30 Mei (Pinksteren) en van l Juli tot 15 September. --- 451 inwoners zoek. De gemeentesecretaris van Vlodrop, die teven» ambtenaar van den Burgerlijken Stand is, had als totaal aantal inwoners van de gemeente 31 December 1927 opgegeven 2108 zielen. In de. raadsvergadering van 9 Februari j.l. trok wethouder Lodewüks dit in twijfel en werd met algemeene stemmen besloten cc.p volkstelling te hnmlen. D-> beide wethouders en twee raadsleden stelden zich daarvoor ter beschikking en de uitslag il nu in een spoedvergadering medegedeeld. Het bleek, dat er 31 December 1657 inwoners waren geweest, zoodat er een verschil van 451 was. De lecretarii ,rdde dat bil dc volkstelling in 1920 het aantal inwoners 1841 bedroag on dat in 1920—'27 het overschot tussohen geboorten en overlijden bedroeg 174, dvi sanafoti 2010 inwoners. Van vertrokken personen wordt niet gesproken. Wethouder Lodewijks wenschte dat zijn telling van 1057 gecontroleerd wordt eu een officieele volkstelling gehouden. Vanwaar nu het tekort van 451 zielenV Dc secretaris deelde mede. dat het klooster de v-rtroVken persoppp piet meldt Wethouder Lodewijks: ..Waarom hebben P. en W. vroeger dan nooit het bevolkingsregister gecontroleerd?" en hij haalde als voorbeeld aan zekere P., die op last van liet hooM der politie over de grenzen werd ge/cf en toch in het bevolkingsregister staat ingeschreven. Do voorzitter gaf hot register 1927 ter inzage dat elk jaar wordt opgestuurd naar het Centraalbureau van Statistieken van Volkstelling, waarop wethouder Lodewijks opmerkte, dat dii register niet is bekrachtigd door de handteekening van B. en W. Wethouder Lodewijks wilde nu zelf den uitslag van zijn telling opzenden naar bedoeld bureau, waartoe de raad met algemeene stemmen besloot. ---