Leeuwarder Courant. Zaterdag 31 Maart 1928. DERDE BLAD. --- FEN IT FRYSKE HIEM. Hike. t)êr siel se yn hjar leechsolderich diakenijkeammerke. De gealjue neamden hjar trochstrings „Piere-Hike", mar hja hiene likegoed, einliks noch better, bliere Hike sizze kinnen In himpen wyfke wier se. It fine ljochtbloune hier dounse yn lytse wylde krolkes om it fleurige bolroune gesichlsje mei de fjürreade wangen en de kleare blauwe eachjes, dy't jimmeroan laken efler 'e glinsterjende brilleglêzen. It wier as de sinne him der yn spegele en in slikmannich etrielen ofterlitten hie. Al stie ek hjar hiele antlit earnstich, forsafier as der by Hike fen earnst praet wêze koe, altiten wier der in iaits yn dy eagen, hwent hja naem alles fen 'e lichtste kant op, det wier hjar butaan, Hja hie it net breed. De diakens joegen hjar dit keammerke forgees mei in krflm ünderhftld en winterdei hwet turf en ierdappels der op ta. En fierder skarrele hja mei arheidzjen, bolrinnen en hüshifnmeljen as it wer safier wier, troch de liid. Hjar man wier al jierren wei en sy hie allinne for hjar beide bern soargje moatten. Mar Dammen hie hjar ca klaeijen heard. Hja die hjar wirk blijmoedich en ti>freden, sünder in oar minske syn better lot te fo-pinncn. It stie for hjar tésl: earmen en riken, God hat se beide skepen. Hja seach nea kwea yn oare minsken, mar hja wier sels in aQnderesaa, dy forios_ing nedich hie- yn 't bloed fen Kristus. Sa hiene hjar fllden it hjar as bern leard, de doomny's biprek-en it 'Sneins op 'e stoel en dêr hie hja frede mei. Hjar Uden hie se al jong fotlern en do wier se by in oar kommen to tsjinjen. Op elk plak hie se it best hawn, hwent de ljue mochten hjar graech lije. De bern wieme ek mftl mei hjar: Hike koe sokke moaije forteltsj«*s dwaen. Den mochten se yn skimerjoun by hjar op 'e skirte sitte, den wipte se mei de stoel efteroer en song softe, swiete lietkes, det yen de triennen derby yn 'e eagen kamen. Mar det wier yn lang forfleine tidcn, skraechwirk tweintich jier lyn. En nou siet Hike yn hjar keammerke, op hjar wenstich plak by de tafel to stopjen. De sinne skynde troch de lytse rütsjes fen H brede finster en sette alles hwet er mar byneikomrae koe yn gouden gloede. Earst it readkoperen konifoarke ünder 'e trekpot yn it Japanseh forlakte blêdtsje mei thégfld en 'e blau glêzen klüntsjepot. Den glied it ljocht oer H swilkje mei greate blommen op 'e tafel, op it rea en swarte flierkleed en kroep stadich nei de hoeke fen 'e keamer. Dêr botste it tsjin 'e koperen dófpot en biskreau dêr omhinne in strielekrans. Fierder kleau it oer de glêdwreaune stoelen by 't bêdsket op en bidarre by de beide platen yn swarte listen dy't Jezus foar Pilatus en de krusiging foarstelden. Dy hongen oan wearskanten fen it alde eken kammenet, mei gielkoperen bislanh en hansels oan 'e laden, in wier pl-onkstik. .Dat lik© him ek al to forbliidzjen yn it kleare, waerme sinneljocht, dat op it einsluten lol4nne kaem yn 'e hoeke by de doar en dêr op 'e wicht fen 'e ald stirtklok ütinoar barstte. De kat siet yn 't finsterbank, dêr't de geraniums en beltsjeblommen prielen, en formakke him danich yn 't waerme sintsje. Poeske spinde, det it sahwet die, bislikke syn poaten, knippere den mei 't iene, den mei 't oare each en aeike himsels oer de kop en 'e earen. It wetter yn it lytse Ifcjettellsje op 'e théstove stie süntsjes to sieden (en song derby in ienlüdich lietsje. De ;lld klok liet al oan en al wei syn evenredich tik-tak bearre, as woe er sizze: „Hike, de tüd stiet net s'tiT. Tin kinne Jy for sa wïrMeas hhne . BÜfe, minske." ■En as er nettende, del de frou hwet oanpoarre wirde moast, den hie er net. alliiel fmgelyk, hwent it üke wol, det hja loai wier, hjar hannen leine stil yn 'e skirte en de stopnidle stike «.niluvrh lil 'e slappe hoa_. Hike wier sloeeh, it knikkeboljen wiisde it wol üt. Mar it wier gjin «ümlcr, h.ja hie in swiere dei efter hjar: de nioarns fen 't bêd öf hie se it linnen opapield en opbongen, fierder de hiele moarn bolroun en nei iten noch ris wer. Nou bilóel de Ijea hjar. Vn bi'irman syn hinnehok kraaide in hoaune. It lüd skürde troch de stiltme fen 'e eftermiddei. Hast op it selde stuit klosten in pear jongesklompen mei i/.eren plaetsjes bislein troch it steechje, foartby Hike finster lilns, det it minske skrille dêrfen wekker. Do seach se «p 'e klok. Dy wiisde al ketier oer fjouweren, det moast den fêst in neibliuwer wêze; hie se den sa lang en fêst sliepen, det se de oare bern net iens luns gean heard hie? Kom, mar gau in kopke thé ynjitte, det scoe de sloegens wol fordriuwe. De hoazzen moasten ek ris ré. Den joech se hjar wer del to stopjen en rekke oan 't prakkesearjen oer eartiids, dot hjar man noch libbe. Hwet wier do alles hiel oars, mar hwet kaem der gau in ein oan hjar lok. Pier wier bocrefoinl, dot hja forkearing mei him krige en dot hja trouden scoe er arbeid/je by Oebele Jans. Hja kochten yn in boelgoed in best fearren bêd, in kammenet en hwet stoellen. Fen 'e bakker dêr't hja by tsjinne krigen se in tafel. Dy hie ek noch in alde kolomkachel OWtallich c«p 'e sulder steen en dy koene se ek krije mei in turfbak derby. Lang hie dat arbeidzjen lykwols net dürre. Pier hie der altiten al sm oan hawn om eat for hirasels to bigjinnen. Do koe er in frachtboiitsje oerkrije for in binük pryske. De man dy't dêr mei foer, koe 't net mear allinne dwaen omdel 91 to èld waerd en in feint derby koe net. Mar it wier in fiks boargerbistean, hwent in oare fraehtt.jinst wier der net yn dat plak, sadet men net bang hoegde to wezen for konkurrinsje. Sa waerd Pier fearskipper. Syn boer liendo him hündert gounc en frege in oare arbeider yn 'e krante, „dy't tige melke koe.". Twa jier hie Pier dat baentsje folhalden, do rekke il boat oan 'e wal en hy op bêd. It kjeldlijen yn det iepen preamke by waer en wyn, sile as 't woe en loeke as 't net woe en den wer by 't roer stean, hie him gjin goed dien. It scoo him noch formoarde hawwe, as er it net carder opjown li ie. Ton earsten woe 't him net oan, mar hwet letter seach er it sels ek wol yn, hy kaem net wer yn it boat en dêrom hiene se it mar ridlik gau forkoft, foardet it fear forroun wier. Do wier it stadichoan nei de ein gien mei him. It waerd sukkeljen. De simmers lei er noch op 'e rêststoel yn 'e blikke, mar tsjin 'e hjerst joech er bloed op. Det herhelle him noch trije kear, do wier it dien. In goed wike nei Nijjrer hie er rest en hja hiene him to höf brocht op in kalde, winige dei. It wier fel winter. De deagraver koe it grêf hast net op 'e tüd ré krije, sa wier de groun ynfêrzen en dot it iepenlei, waehtsjende op it lyk det it bergje moast, stouwen de wite flokken dêr yn. Dêr stie hja do mei hjar beide weeskes yn 'e kjeld, hjar oanhald pn breawinder wier der net mear, hwet moast hja nou bigjinne? Mar hja wist, hjar himelske Heit, dy't widdouwen en wezen net forlit, scoe hjar net forjitte en Ih ek wol fierder for hjar soargje. En hjar bilrouwen waerd net biskamme. Troch alle tiden hinne hie se elke dei wer op 'e nij in stik brea hawn en ek noch wol hwet mear, for hjar en hjar berntsjes. Dy wieren yn sounens opwoechsen, Abc wenne al in jiermannich by de boer, fortsjinne skoan jild en Rinske tsjinne by de timmerman. In best plak wier dat, fikse Ijue, al wieren hja den ek fen oare bigjinsels, hja wieren it fanke altiten tige tagedien, dy mocht der graech wêze en de frou joech hjar ek gauris hwet mei for mem. Nou wier *t fen 'f wTnW al Pyftsjetl jier Tyn, del h.iar man forstoar. Uwer Mcau de tüd. It heugde hjar noch as de dei fen jister. In deimanmch letter stie se op 't üs yn 'e lijte fen 'i skel (en doonmy's Wn efter iri tafellsjc mei in pear banken dêr by. Hja hie hwet dübbeltsrske koeken fen 'e bakker helle en mei in tsjetlel tol gleone sealjem.lke op 'e théstove, hwet kopkea derby koe hja de klanten «".rwnchlsjo. I.ylsc bern, dy't it riden leare rnoaslen, en ek greateren, dy't de kinst al hwet better forsliene, koflen nou en den in kopke raölke for in sint «-f in stik koake for in botsen. Wol wier se slim kald wirden, mar de m.Mke en 'e koeke rekken op en dv tniddeia hie se fyftsjen sturen skjin jiid oerhftlden. Dat wier lang net min for de earste kaar. Letter hie hja it noch faken dien en it forlsjinne ornaris goed. Vn dy tüd wier it noch ris sterk üs, mar tsjinwirdieh koe men der net mear op rekkenje. As lt al ris frear winterdei, den kaem it net oan sterk iis ta, en as it al haal sa fier wier, den bigoun it wer to taeijen. Lykwols, hja scoe «leinou ek gjin nocht mear oan ha en stean dêr op 't iis to forklomjen. Kjeldüjen wier it en sa hoogde se nou ek net mear. Hja koe binnendoar wirk genöch krije. Kom, alle gatten yn 'e hoa/.zen wieren ticht, hja scoe it goed ris fen 'e line helje. It wier grif droech, de sinne hie dêr de hiele dei op skynd, wylst hja .op in baen wier mei de holkoer. Aenstouns scoe 't wol wei damp wirde, de sinne sakke al gans en yn 't Westen kaem in ljochtskiere dize oer de lannen settcn. Moarnier scoe it wer bytiid dei for hjar wêze-. Frou llarkenia woe de winkel himmelje en Hike dy't dêr yn 'e regel fêst Snjeons arbeide, moast dêr in ekstra dei mi 'e wike for komme. H like moai waer to wirden moarn en del wier ek lo hoopjen, hwent san winkel, «lêr is Invet mej to redden' 't spil moat allegear fen 't plak en ljeafst bütendoar to wierjen, oars is 'I noch heal wirk. Dêrom makke Hike de joun net lang en gyng al vntiids efter 'e doarren. De oare ïm.arns acht üre uier se presint by llarkema's en it hinimeljen koe bigjinne. Hja troffen it skoan mei it waer. De baes scoe der mar mei 't pak op üt, den roun hy de frouljue net yn 'e wei en koene hja mar trochpiele. De frou winske hjarsels ta, det der nou hjoed mar net folie klanten kamen, al ho graech se oars ek immen kommen seach. Den hoefde se net by hjar wirk wei en it wier ek ü san spil om eat to finen as alles fen 't plak wier. Kofjedrinke diene se hjar bast net oan tüd en it iten gyng ek mar hwet mei in slinger en in slach. It wieren grouwe earten mei spek_ en süpenbrij ,fen 'e karre", den hie de frou der hjoed net folie drokte fen. Mar grouwe earten wier krekt Hieke' kost; hja sei: „Och frou, hwet smakket it my, it is in keningsmiel." Dy wier it ■wol mei hjar iens en in ketier letter stie Hike wer op 'e treppen mei in tobbe fol skjin waerm sjipsop. Hja wier mei it léste fok fen 'e solder dwaende en as 't der nou fen kaem, det de treppen hwet wippelich stie, of det Hike hjar to fier fen siden bügde, mar yn ienen rekken de poaten to gliden en hja foei mei tobke en al nei ünderen. Frou Harkema, dr't yn 'e koken oan 't skiitel waskjen vier, hearde in lüde akreau en do in hirde klap as foei der in swier ding del. Hja waerd heislike kjel en fleuch nei Foaren. Dêr laei Hike mei de treppen plat o*»r de flier en it sjipsop streamde alle kanten üt. Hja kerme ien pine en róp al mar: ..O myn foet, niyn foetl" It like sa mil, det de frou koe earst gjin wird ütbringe, mar den bitocht hja, dêr moa.st hwet dien wirde en prebearre om it [ortuteaze wyfke oerein to krijen. Mar dat lokte' net, Hike jammere it üt en koe stean noch gean. Do roun de frou de bürren yn en stjürde de earste de beate jonge, dy't hja yn 'e miette kaem, nei dokter. Hie nou hjar man mar thüs west! Sou moast se hjar dêr allinne mei redde. Dok ler si ie r'ê' om op 'e Ms to «Tappen en [0 n,|rlli do'| ~]■ ivise Doede oankoinn dy't him ha-.t ut 'e mikken roun „H lo redden?" föp er ol Pen lierren, hwent oan Doede syn halding seach er wol, det it om him to dwaen wier. _ „Piere-Hike is fftHen — by Harkema s—• fen 'e treppen," slammere de jonge hymjend. Dokter helle hastich syn forbantromp, sprong op 'e fyls en wier yn in amerij to plak. Hy seach op 't slach hot it der mei Hike foarslie. __ ~.ly Imi hjir hik lo pas kommen," sei er tsjin hjar, „jou foet is stikken." - „Dat tocht ik al, dokter, hwent it knapte as in woartel, .dot ik delkaem," andere hja en biet op 'e tesken fen pine. Do sette dokter dalik de foet en laei dêr m .spalk forbftn om. Mar nou wier it de fraeeh bo hjar thüs to krijen. Dokter sei: ~As it in oar gefal wier, helle ik myn auto, mar dêr kin mar twa man yn en de patlenl DOOat rjuchlüt lizzc." Dêr kaem Jantsje, de a!«l baekster, tafallich de winkel yn en sei, hwette skruten om it nuverc ütstel, alhowol hja oars net bang for dokter wier en wol hu et si/ze doarst: „Scoe il ek mei ti.isse mölkrider syn hounekarre kinne, dokter?" „Dêr sizze jy sa hwet," andere dy. „Jawis, dat kin skoan." En Doede, dy't mei de nn'ile yn 'tgjer by «e «loar Stie to wachtejea as der sims ek noch hwet rtsjinjen vier, hjitte er: _ i;!.rt jonge, gean hinne en helje him. „De houn ek?" frege Doede oer syn skorwer. ',|i,. houn aetl" biel dokter him ta. „Bist gek, jonge, ik kin sels wol in karre skouwe." Mar Gosse uier Huk en kaem sels mei. Frou Harkema laei ih pear tekkens en in kjessen op 'e karre en sa broeiden dokter en (losse mölkrider Hike thüs. Do móasl Gouse Rinske by de timmerman warskógje, den koe dy hjar mem forsoargje en sel^kip hftlde y« hjar Qnk, salang as t nedich wier. Op 'e wercynreis naem Gosse in ledikant feu 'I (iriene Krüs mei eu «ler moast U warbere wjfke nou «lanen lang rjuchtüt op 'e rêch vn lizzc. Il wier in swiere biproeving for 't minske, hu ent nou wier hjar for.lsjinst ek oer. Dokier hie der ton earsten al hwet in min each op, om't hja net jonjg mear wier. Mar de foet knapte al mei gauwens wer op en Hike koe mei in goed wike wer opsitte, al wier 't ek foart noch nef oan rinnen ta. Dal rigoasl syn tüd hwet ha, mar nea klage se der oer, det hja sa lang yn 'e hüs si:te moast, ef det se yn al dy wiken nrat forlsjinne. As dokter'kaem to sjen forwündere hy him der altiten wer oer, ho tofreden hja wier. Sims sei se: ~Ik bin sa tankber, «lat ik myn dochter, nou om my hinne ha. Wy hawwe in sellich übben togearre. Oars bin ik altiten allinne." En dot dokter in kear orncarre. det di2Ze twongen rest scoe hjar beurs wol gjin goed dwaen, seach hja him tige forwitend oan en sei: „Myn himelske Heil hal altiten for my .scoe er my den forjitte nou't ik mei in stikkene foet sit, dokter?" , . Fen san ünwankelber fêst leauwe stie dokter biskamnie. De gongelstök, dêr't Hike it rinnen wer mei leare moatten hie, wier al lang wer nei syn rêslplak op 'e solder forbannen' en hja r - in Ijip mei hjar bolk«->erl. earm, dn foun se op in nioarn bytiid in bfau .h'ifkc ünder 'e tfoar Iroch skpud. II ia waerd kiel: de dokter.-rekken! Hja hie sa by hjars'd^ al ris tucht: Dokter skynl folie forlet fen syn jild to bauwen. En nou scoe se aenstouns sjen, hofolle as se wol bitelje moast. De man hie hjir gau ris oer 'e flier west, il der wol ynrinne! Do socht se de skjirre en knipte mei (dijende filmers it slüfke iepen — den foei der in giel briefke op 'e tafel. TRYN MERKS. --- IN TUIN EN KAMER. Het werk voor April. Heeft de afgeloopen maand ons nog een echte vorstperiode doen doormaken, het lijkt nu wel, dat het milde voorjaar gekomen is. Opmerkelijk is het, hoe dan als bij tooverslag ook de heesters en planten in den tuin gaan veranderen. Even opmerkelijk is het, hoe goed de eerste voorjaarsplantjes tegen het wisselvallige voorjaarsweer bestand zijn. Sneeuwklokjes, Crocussen, Winteraconietjes en Arabis alpina, die vóór de hevige koude van half Maart al bloeiden, schitteren weer in volle pracht. Tijdens de wintersche dagen schenen ze ineen te krimpen van de koude, de bloempjes doken geheel weg, maar zoodra is niet de koude voorbij, of ze steken moedig haar kopjes weer omhoog. Hoe geheel anders zijn ze dan de bloemen van den laten herfst, die, als ze door een vorstnacht worden overrompeld, bijna zonder uitzondering het leven moeten derven. Daarom zijn ons de eerste voorjaarsbloempjes zoo dierbaar, zij strekken ons ten voorbeeld, als wilden zij ons leeren, dat ook wij, na eenigen tegenspoed niet direct het hoofd moeten laten hangen, maar vol goeden moed op een betere toekomst moeten blijven hopen. In den tuin komt thans weer volop werk. Allereerst gaan wij de voorjaarsperken bijwerken. Hei blijkt ons, dat zoo hier en daar nog al wat van de bet vorig voorjaar uitgeplante polletjes zijn verloren gegaan. Vooral Muurbloemen, ViooltJ e s en Silenen hebben in den winter van afwisselend bevriezen en ontdooien veel te lijden. Menig plantje bezwijkt dan, en het perk zou Pr binnenkort zeer onregelmatig uitzien, wanneer wij niet tijdig zorgen voor nieuwe plantjes. Daarom is het gewenscht in het najaar niet alle planten op de perken te brengen, doch eenige in reserve te houden, welke nu de verloren gegane kunnen vervangen. Hebben wij geen reserve plantjes en blijken de perken gedeeltelijk leeg te zijn, dan doen wij het beste de beplanting van twee perken naar één perk over te brengen. Hadden wij b.v. een perk met Muurbloemen en een perk met Viooltjes, welke beide erg gehavend zijn, dan kunnen wij de muurbloemen in het midden van het eene perk zetten en de viooltjes langs den rand, waardoor men toch nog een aardig geheel krijgt. Het leeg gekomen perk kan dan een andere bestemming krijgen, b.v. voor de beplanting met gladiolussen. Evenzoo is het met de beplanting van de vaste plantengroep of border. Ook hier gaan in den winter vaak eenige planten verloren, die wij nu nog gemakkelijk door andere kunnen vervangen. Zoo noodig kunnen groote pollen van andere vaste planten thans gedeeld worden. De weggenomen stukken kunnen dan als vulling van de ledige plaats dienst doen. Dikwijls is het ook niet eens noodig de open ruimten aan te vullen, daar de liefhebber veelal tot gewoonte heeft, dat hij de planten te dicht bijeen zet, zoodat ze elkaar in den zomer hinderen. Door te dicht bij elkaar staande pollen met een flinken kluit uit te steken en ze wat verder vaneen te planten is van de open ruimten spoedig niet veel meer te bemerken. Verder kunnen voor de vulling van open plaatsen in borders heel goed voorjaarsknolgewassen, zooals Gladiolus en Montbretia gebruikt worden. Zij nemen weinig ruimte in beslag en bloeien mooi en lang. Bij voorkeur plant men deze soorten tusschen de vroegbloeiende vaste planten', zijn deze uitgebloeid, dan kunnen de Gladiolussen en Monfbretia's haar taak overnemen. Tusschen laatbloeiende vaste planten komen ze niet zoo goed tot haar recht. Behalve in de borders zijn Oladiolus en Mon(-bretia ook zeer geschikt om op afzonderlijke perken geplant te worden, zooals wij hierboven reeds opmerkten. Voor een krachtige ontwikkeling hebben zij voedsel en vee) zon noodig. Men geve ze dus een zonnige plaats en brenge vooraf een flinke hoeveelheid ouden koernest in den grond. Gladiolussen plante men 4 a 5 c.M. diep en 10 c.M. van elkaar, Montbrefia's moeten iets dieper geplant worden, b.v. 7 c.M., en 12 c.M. van elkaar.. Beide soorten leveren prachtige snijbloemen, waarvan men binnenshuis lang genot kan hebben. Wie over voldoende ruimte beschik!, plnnle bij voorkeur niet alle Gladiolussen tegelijk, doch van Maart tot. Mei bij veertien dagen tusschenpoozen telkens een gedeelte; men kan ze dan achtereenvolgens van Augustus tot October in bloei hebben. * Wandelen wij door den tuin, dan zien wij, dat ook hef onkruid reeds welig begint te tieren. Wij gelroosten ons de moeite, het zoo spoedig mogelijk te verwijderen; laten wij het een poosje groeien, dan zal het binnon korten tijd niet alleen de sierplanten overvleugelen, maar ook een groote hoeveelheid voedsel aan den bodem onttrekken. Bovendien ontsiert het den tuin, want een tuin vol onkruid slaat slordig. Ook uit het, gazon worden de onkruidplanten met groot blad, zooals paardenbloem, zuring, hoefblad, distels, enz. met wortel en tak uitgeroeid. Wanneer men een flink lang mes in schuinsche richting tamelijk diep onder de planten doorsteekt, kan men de rozetten met het grootste gedeelte van den wortel gemakkelijk lossnijden en krijgt men geen onnoodige gaten in de graszode. Men zal bemerken, dat het gras in de nabijheid van groote onkruidplanten niet zoo welig tiert, daar het onder de groote bladere© geheel verstikt. Om spoedig veer een mooie diciitc zode te krijgen, is het 't beste het gras na het verwijderen van het onkruid af te knippen en een bemesting te geven van een K.'i. ehilisalpeter per 100 vierkante meter. Wanneer men het bezwaarlijk vindt om het chilisalpeter zoo evenredig mogelijk over de oppervlakte mt te strooien, dan kan men het met wat zand of fijne aarde vermengen. Nu wij hel toch over bemesting hebben, merken wij hier terloops op, dat'elke bezitter van een tuintje steeds wat kunstmest in voorraad moet hebben, n.l. chilisalpeter, BUpèrfoafaai en patentkali, b.v. van elk een kilogram. In een goed sluitende blikken bus kan het gemakkelijk langen tijd bewaard worden en men heeft het steeds bij de hand om zoo hier of daar eens een kleine hartversterking te geven. Het gras krijgt, b.v. telkens nadat het gemaaid is, een overbemesting van 1 K.G. chilisalpeter per 100 vierkanten meter. Rozen en vaste planten geeft men gedurende den bloeitijd eens per week een mengsel van 2 gram chilisalpeter, 2 gram patentkali en 2 gram superfosfaat, opgelost in één liter water. Potplanten kan men in den zomer eens per week op gelijke wijze bemesten. (Iladiolussen kan men bij het opgroeien eveneens een paar malen een kleine overbemesting met •ehilisalpelor geven; kortom het moet zoo vaak gebruikt worden dal het van groot belang is steeds een hoeveelheid direct bij de hand te hebben, teneinde de planten tot krachtiger ontwikkeling te brengen. In hoe krachtiger zich de planten ontwikkelen, de.s te mooier en beter zullen zij ook bloeien. Bovendien duurt dan de bloei langer en verkrijgen de bloeni.n intensiever kleuren. Natuurlijk kan men ook wel pakjes bloemenmest koopen, zoodat. men vrij is van zelf mengen, doch in den regel is de prijs hiervan veel Ie hoog en dikwijls is men ook niet zeker dal men krijgt wat men meent te koopen. Ook de gebruiksaanwijzing op de pakjes vermeld is niet altijd juist. Zoo zagen wij pakjes waarop aanbevolen werd een lepeltje vol meetpoedér over de aarde te strooien. In den tuin zal flat niel zoo <>rg zijn, maar bij potplanten aangewend krijgt men dan steeds een harde korst aan de oppervlakte. 't Gevolg is in de eerste plaats, dat het voedsel de wortels der planten zeer onvoldoende bereikt, terwijl door de harde korf! de lucht geheel wordt afgesloten, zoodat de aarde in den pot verzuurt. Bij potplanten geve men derhalve steeds de meststoffen in opgelosten toestand in het gietwater, terwijl dit ook voor de bloemgewassen in den tuin is aan te bevelen. Met het water zakt dan het voedsel direct in den grond en bereikt de wortels, zoodat deze het onmiddellijk kunnen opnemen. Na een paar dagen kan men het resultaat reeds aan de planten zien. Bovendien voorkomt men door het toedienen in opeelosfen toestand,'dat de bladeren der planten niet verbranden, wat bij uitstrooien wel eens voorkomt, vooral wanneer de bladeren min of meer vochtig zijn. Het snoeien der rozen behoort nu a'gel «open te zijn. Zoo noodig kunnen rozenstruiken en slerheesters nu nog verplant worden, maar men mag er niet lang meer mee wachten, daar ze anders te ver zijn uitgeloop, n en dan moeilijk aan den groei komen. Voor het verplanten van blijvende heesters, zooals Coniferen, Hulst, Rhododendron, enz. is hel nu de meest geschikte tijd. Al deze soorten verlangen over hel algemeen een veenachtigen bodem. Bestaat de grond van onzen tuin uil klei of zand, dan kan men deze heel gemakkelijk jji goede conditie brengen door z«' met een meer of minder groote boeveelheid turfstrooisel te vermengen. NTa. het planten worflt de grond stevig aangetrapt en goed nat gegoten. Heeft men randen van Buxus (Pahnboompje) of Evony m u s. dan kunnen deze thans worden bijgekriipt, waarbij men vooral moei zorgen «Ie lijnen goed zuiver le houden. Zijn tegen het einde der maand de eerste voorjaarsheeslers Uitgebloeid, ZOOale RibeS «anguineum, Forsythia viridi -■.. Il a.m amel i s, C o mus mas en dergelijke, dan kunnen die worden gesnoeid, z00d..l zij gedurende den zomer krachtige scheuten kl maken, die zich het volgehd TOOrjaar weer volop met bloemen zullen tooien. Ken voorname werkzaamheid in deze mar; het zaaien van eenjarige zomerbloemen. Haast heeft het nog niet, in den regel wordt eerder te vroeg dan Ie laat gezaaid, doch niet het gereed. maken der perken kan nu in elk geval beg worden. Vooral op koude, natte gronden verdient het aanbeveling de bedden reeds nu om te. spitten, zoodat de bovengrond kan Opdrogen en «Ie aarde wat kruimeliger wordl. Met de hark ui uilen de kluitjes goed fijn gemaakt. De keuze in éénjarige zomerbloemen is enorm groot, het mooiste van alle zijn wel. de Leeuwen bekjes (A ntirr hi n u m), zij groeien op ei! zonnig plekje en bloeien reeds in de derde maand na hel uitzaaien, om daarmee te eindigen tot het begint te vriezen. De hooge soorten leenen zich behalve voor tuinversiering, ook goed voor snijbloemen, ja men zal nauwelijks dankbaarder snijbloemen aan kunnen treffen, want hoe meer men er afsnijdt, des te rijker bloeien ze D soorten zijn meer geschikt voor perkbeplanling of voor randen. Waardevolle snijbloemen leveren «ms ook Goreopsis en Scabiosa. Voot perkbeplanling noemen wij nog: Afrika antje (Tagetes), Zinn ia, Phlox, Iberis, Violieren, Korenbloemen (Centaurea), Clarkia, Cosmos, Anjelieren, Godetia, Gaillardia, Verbena, Viooltje en Asters. Af deze soorten kan men desgewenscht ook in bakjes uilsaaien en de plantjes na ze een paar malen op wat grooter afstand in andere bakjes overgezet te hebben, later op de perken uitplanten. Vooral in kleine tuintjes, waar men met de ruimte woekeren moet, is dit aan te bevelen. Heeft men voldoende ruimte, dan kan men de eenjarige zomerbloemen ook op een luw, zonnig hoekje of afzonderlijke akkertjes zaaien en de plantjes, als «e groot genoeg zün, op de perken brengen. Men moet dan echter voor tijdig uitdunnen zorg dragen, daar de plantjes anders te ijl on te slap opgroeien, waardoor ze bij het minste windje omwaaien. Men heeft bij de laatste manier van zaaien dit voordeel, dat men de overtollige -plantjes op de akkertjes kan laten staan om hiervan de snijbloemen te nemen en om reserve- T-lanten to hebben voor het geval dat op de perkim open plaatsen mochten ontstaan. 1 Inkele soorten zooals Papaver, Ese hscholt zia en Reseda houden er niet van vcrplant te worden. Dezo worden dus direct .jes. zijn de bekende sierorwljofi (Latbyrus) niet, haar heerlijk welvickeiiile. mooi gekleurde vHnderbbempjee. Wd men er lang genot van hebben, dan moeten ze •vroeg gezaaid worden, liefst in een bakje binnenshuis, e.n later Op een vooral zonnige plaats overgeplant. \o«Tr bet maken van droge winterboui|uetten vergeten wij niel. een hoekje slroobloemen te zaaien. Men heeft hiervan dubbel genot, vooreerst als ze in den tuin bloeien en later. afgêtmedtt en gedroogd, den geheelen winter in de kamer. Behalve de eenjarige kunnen nu ook de tweejarige planten gezaaid worden, zooals Judas- P>'nning (Lu nar ia biennis), Klokjes I[l', a m pan uI a Medium), Vingerhoedskruid (1) igit a 1 i s purpur e a), Muur blo ein en (C hei ranth ue Cheiri), Du izendöohoon (Dianthns barbatue) en Ih^aniabloam tf.<.ooionis). De bloemen van laatstgenoemde soort zijn •alleen 'f nachts geopend. Men zaait deze planten op een afzonderlijk perkje uit en kweekt ze gedurende den zomer krachtig voort. In het najaar zet men ze dan op de plaats waar ze het volgend jaar moeten bloeien. Bij gunstig weer kunnen wij in de laatste helft der maand onze Dahl i a 's uit gaan planten. Men geve ze eea zonnige en zooveel mogelijk windvrije plaats. De grond behoeft niet al te zwaar bemest te zijn, wijl de planten dan wel veel blad maken, doch minder bloeien. Men zorge voor een ruimen afstand, minstens 114 _ 2 meter bij hooggroeiende soorten. De oude «tronken v*n het vorige jaar deelen wij in «tukken, ieder met één of twee. stengel,.. Heeft men de knollen reeds vroeger oixler glas of binnenshuis in potten aan d c.M. afstand. Deze bakken vult men met. een grondmengsel, bestaande uit gewonen tiungrond en fijn turfsfrooif.pl, half om half. De aarde wordt matig vochtig gehouden en overdag fbnk gelucht. I„.ter, als geen nachtvorst* meer le vreezen is, kan men de planten met kluit op de perken brengen. Deze methode voldoet beter da«n «Ie knollen elk afzonderlijk in een pot aan den groei te brengen. Wil men de knollen voor kamereultuur opkweeken, dan moeten zo natuurüjk wel in [>ot!. n gezet worden, doch dan bron_e men /.«■ dire.l in de vensterbank, danr andera de bloemen veelal «spoedig atvall. n. Andere IBMfa fe&6fgaw«_j*a, welke vee! te weinig worden gekweekt, zijn Anemonen en Ranonkel. De klauwtje, der Anc, legt. men thans 3 C.M. diep en 10 c.M. van elkaar in lichten tuingrond. Op zware gronden moet men een hoeveelheid bladaarde e.n zand bijvoegen. De knolletje.s der Ranonkel* worden op gelijke wijze behan in huis, waar ze niet te warm moeten staan. Hoe koeler plaats men ze geeft, dea te langer en zekerder zullen ze bloeien. Thans is de tijd der bloeiende Cineraria's weer aangebroken. Zij hebben spoedig last van luis, hoe meer frissche lucht ze krijgen, des te gezonder blijven de planten. Voor een langen bloei ia het gewenscht ze goed vochtig en niet te warm te houden. Na den bloei kan men ze wegdoen, daar ze éénjarig zijn. ---