Een moedige Redding. Naar het Engelsch van H.A. WOOLLEY. liet was een mooie avond. De maan bescheen met haar heldere stralen een troepje padvinders, die yan een wedstrijden-avond, welke in de naburige stad gehouden was, naar hun dorpje terugkeerden. De jongens hadden tweo wedstrijden gewonnen 'en praatten druk over den heerlijken avond, dien zij gehad hadden. Het was een avond van allerlei emoties geweest, maar de vroolijk huiswaarts keerendo jongens vermoedden niet, dat het grootste avontuur hun ribg wachtte. „Het was een eenig leuke avond," zet Ben Foster, „en we mogen tevreden zijn met den uitslag der wedstrijden, maar " Plotseling hield hij op met spreken. „Wat is dat?" ging hij even later voorï en hij snoof flink op. „Ruik jij niets, Leo?" „Ja," antwoordde Leo Moor, de leider, „Ik rook al wat, terwijl jij sprak." Vlug lleö hij' nu naar een hek aan den kant van den weg^ „Het is net een brandlucht!" zei eeg -r3e Jongen. „Zou er ergens ?'' Vanaf den weg was er niets te zien, daar 3e boomen alle uitzicht belemmerden. Dom het hek kon men echter verder kijken. Plotseling schoot het Leo Moor door do gedachte, dat de brandlucht van Boschlust, het aardige buitenhuis, moest komen. In minder dan geen tijd was hij over het hek geklauterd. De Bndere jongens volgden hem. „Vlug, George I" klonk het boven van het hek. »,llet is het huis van meneer Walton, dat in brand staat. Als zij de alarmklok nog niet geluid hebben, moet de brandweer gewaarschuwd worden. Doe jij dat, George — dan ga ik met de anderen naar het brandende huis." Bij deze laatste woorden zag hij kleine rookvvolkjes uit het huis opstijgen. Het leed geen twijfel: de woning stond in brandl „Kom mee, jongens 1" riep Leo, terwijl hij aan den anderen kant vlug het hek afsprong. ~Er is ,werk voor onsl Maak voort!" George was aT weg en al de andere padvinders snelden nu naar het brandende huis, Leo achterna. Deze riep hun reeds tegemoet! „Zijn waarschijnlijk uit! Krijg geen antwoord! Maar geloof, dat 'k een kind hoor huilen. Zeker al naar bed en " Het huis was niet groot en er waren geen dienstboden voor dag en nacht. Uitwendig zag men niet veel van den brand: slechts een paar kleine rookwolkjes boven het dak waren zichtbaar. De lucht verried echter duidelijk dat er brand was. En terwijl de padvinders op orders van hun leider stonden le wachten, hoorden zij een krakend geluid, dat maar al te duidelijk de hevigheid van don brand verried. Als er kinderen in huis wnren, zouden zij in bed liggen, waarschijnlijk aan den achterkant van -het huis, schoot het snel door Leo's brein. Hij zond nu de padvinders onmiddellijk om het huis heen, terwijl hij en Ben Foster aan den voorkant door een raam, dat een eindje openstond, naar binnen keken. „Wij moeten naar binnon!" zei Leo. „Ja," stemde Ben in. „En ik geloof, dat je gelijk hebt — ik hoorde daareven ook een kinderslem." Maar nog vóór hij uitgesproken had, had Leo het raam hooger opgeschoven en was er door naar binnen gegaan. Hoe warm was het hior 1 Langzaam deed hij de gangdeur open. Een verstikkende rook en een ondragelijke hitte noodzaakten hem echter haar onmiddellijk weer te sluiten. Op hetzelfde oogenblik stond één der padvinders, die het huis was omgeloopen, hijgend vóór het open raam en zei, dat er op dc eerste verdieping aan den achterkant een jongen en een meisje met bleeke, verwrongen gezichten en angstig om hulp roepend, vóór het raam stonden. „Goed!" zei Leo op een toon, die wonderlijk kalm klonk, terwijl hij nadacht over hetgeen hij zooeven in de gang gezien had. „Wij zullen hen onmiddellijk helpen. Zoek een ladder en zorg er voor, dat de kinderen in hun angst niet uit het raam springen. Kom Ben, we moeten weer door het raam terug." „Maar kunnen we dan nici ?" „Nee, niet binnendoor. De trappen slaan in brand. Vlug! We moeten hen redden!" Maar hoe? Langs dc trap was een onmogelijkheid en er was nergens een ladder te vinden. Bovendien 6tond het huis een heel eind van andere woningen af. Wat moesten zij doen? Wel was eén der padvinders de brandweer gaan waarschuwen, maar dit was een heel eind en lang vóórdat er van dien kant hulp kon opdagen, zouden de kinderen gestikt of verbrand zijnl Ook Tegde Leo haastig uil, dat zij wol langs den klimop naar de eerste verdieping konden klimmen, maar deze groeide slechts aan den voorkant van het huis, zoodat zij alleen de ramen aan de voorzijde konden bereiken. De brandende trap en de verstikkende rook in de gang zouden hier hetzelfde beletsel opleveren als beneden. Het waren ontzettende oogenblikken, maar de padvinders lieten den moed niet zakken eu «lolden een onbegrensd vertrouwen in hun kalmen en flinken leider. Zij twijfelden er geen oogenblik aan, of deze zou een oplossing weten te vinden. Er zij werden niet teleurgesteld. Aan den achterkant van het huls waren twoe in elkander loopende slaapkamers. Hier sliepen de beide nog jonge kinderen en het was voor het raam der jongenskamer, dat twee angstige gezichten keken nnar de padvinders, die beurden stonden, E£n blik was voldoende om Leo le overtuigen, dat hel lanm der endere kamer slechts met behulp vnn een ladder le bereiken was. 0 schijnlijk was het met het raam, waarvóói beide kinderen stonden, ntet veel beter gesteld Plotseling flitste het echter door Leo's brein, dat er een mogelijkheid bestond - irfijke weliswaar, maai- toch een mogelijkheid en heenige, wilden de kinderen gered fcrorden. „Ik heb je touw noodig. Hou je klaar, tot ik. roep", zei hij tegen één der padvinders, die in zijn nabijheid stond mcl het touw over zijn schouder, 'lat zij dien avom! voor oV wedeterijden gebruikt hadden. In het volgend oogenblik zagen de padvinders hun leider langs de regenpijp iv den hoek ')ij do achlcrdour naar boven klimmen. Terwijl zij liem «een oogenblik uit het oog verloren, werd /.tjn bedoeling hun nl heel spoedig duidelijk. Een eind boven den grond liep een small" lijst — nauwelijks 25 c.M. breed — langs één der muren van het huis, om bij de aclilenleur te eindigen. Het was Leo's bedoeling deze mol behulp van de regenpijp te bereiken, want de lijst liep langs liet zijraam der kamer, vóór welker achterraara de kinderen .stonden. Zou hij slagen? Zou de lijst breed genoeg zijn voor Leo om zijn evenwicht te kunnen bewaren? Nooit zullen de padvinders deze moedige daad van hun leider vergeten, maai' ook nimmer zal Leo zelf deze oogenblikken vergeten, ln gespannen aandacht keken cle anderen toe, terwijl liij1 behoedzaam één voet op de smalle lijst zette en langzaam, voetje voor voetje, langs den muur liep- Met Ingehouden adem volgden allen hem* Langzaam kwam liij vooruil. Alleen lemand, die een groote dosis kalmte, moed en vastberadenheid had, kon deze laak ten uitvoer brengen. Leo Moor bezat deae eigenschappen en hoewel hij zic-li heel goed bewust, was, wèlko gevolgen éón misstap bonden hebben, verwierp hij elke gedachte aan gevaar voor zich* zelf. Reeds naderde hij het raam hij was erf Het open te schuiven en er door naar binnen 10l klimmen was slechts een kleinigheid, „Hoera!" klonk hel nu vnn beneden. „Het louw — vlug!" riep Ldo. In het volgend oogenblik greep hij hel hem toegeworpen touw en maakte hij dit slovig vast ruin een ijzeren ledikant in do kninor. 1 let andore einde hing langs den muur omlaag en Bon Förster klom Br in, om het kleino meisje van Leo aan lö nemen. ~Pas op!" zei do laatste, die door den rook moeilijk kon ademhalen. „De kamer is oen ovent Hot kind is bijna gestikt. Voorzichtig — hier is hot." Leo was al weer langs het louw nnar boven go« klauteid. Even later kwam hij met don kleinen longen in sijn armen beneden, waar hij luid rn hartelijk door zijn kameraden verwelkomd werd Hm • uitgeput; maar dachl er nog nnn |i „Juli ■ 'le oiiili rs en wnudelen een eindje. Zeg hun, dat