FEUILLETON. De Caballero van Majorca Uit het Engelsch van HENRY SETON MERRIMAN 36. HOOFDSTUK XIII. Terug op d'Erraha. Drie jaar later zat Eva op het terras van Casa d'Erraha Het was laat in den herfst en wij, die op Noorderbreedte leven, kunnen niet volkomen beseffen wat de herfst van Zuid-Europa is. Kunstenaars' en andere belangstellenden in de schoonheden der natuur hebben gaarne een drogen zomer, terwille van den herfst, die er dan op volgt. In Spanje en op de eilanden in de Middellandsche Zee is elke zomer droog, en elke herfst schitterend. De Casa d'Erraha is niet veranderd, in geen enkel opzicht — niets verandert op de Baleansche eilanden. Dezelfde zachte, eigenaardig Zuidelijke geuren kruipen op uit de vallei om slag te leveren met den sterken harsachtigen reuk van de pijnboomen, die de bergen sieren. Eva was nu een jaar op d'Erraha geweest, zoolang als zij getrouwd was. Graaf de Lloseta had het huis te hunner beschikking gesteld voor de wittebroodsweken. Fitz en zij waren er gekomen voor een maand, zij waren er echter twaalf gebleven. Zoo gaat het dikwijls in Majorca. Zes honderd jaar geleden kwamen er een aantal Spanjaarden — negen families, de negen namen zijn er nog heden ten dage. Fitz had d'Erraha genomen op de in Minorca gebruikelijke wijze — de „rotas", het oude huis, de oude vallei, behoorden dus aan hem. Eva was niet alleen op het terras, want een zeker klein heerschap, Henry Cyprian Fitz Henry genaamd, een toekomstig zeeman, lag met rosé kleurtjes in gezonden slaap op haar schoot. Henry Cyprian waardeerde ten volle de vallei der rust. Eva was bezig met het ontcijferen van een brief een jammerlijk gekrabbel, tusschen twee haakjes — duidelijk het werk van een man die weinig de pen hanteerde. „Liefste", begon de brief, waarboven het adres .Malabar Cottage, Somarsh, Suffolk. „Liefste. — Wil je goeden echtgenoot danken voor zijn brief, waarin hij mij de geboorte van je zoon aankondigt. Ik hoop, dat de kleine man net goed maakt. Maak een zeeman van hem. Daar ik er zelf een ben, had ik gelegenheid om ter zee varende menschen onder verschillende omstandigheden gade te slaan, en nooit heb ik reden gehad, mij over een scheepskameraad te schamen, behalve wanneer hij dronken was, en dat is menschebjk, zullen wij maar zeggen. Bedank den kapitein vriendelijk voor zijn belangstellende vragen. In antwoord kan ik berichten, dat alles goed gaat in Malabar Cottage. Het huisje is nog hecht en sterk, en nu mijn oude scheepskameraad Creary met mij samenwoont, kunnen wij ook gemakkelijk rondkomen. Op een effen kiel trekken wij wonderbaarlijk goed voort, want Creary is een goedhartig man, aangenamer scheepskameraad kan men zich niet wenschen. Hij heeft zijn eigen stukjes van dingen meegebracht en naast de mijne maken zij het hier heel gezellig. Ik mis je stem in huis, en soms gevoel ik mij wat eenzaam, maar daar ik een ruw zeeman ben, weet ik, dat Malabar Cottage nauwelijks geschikt is voor een dame als gij zijt. Graaf de Lloseta is tweemaal hier geweest om mij te bezoeken, heel minzaam zette hij zich dan met ons aan den eenvoudigen disch en dan liet hij Creary lachen, tot de tranen hem over de wangen liepen. Ik kan maar niet begrijpen, hoe het mogelijk is, dat de graaf en je goeden echtgenoot, de kapitein (K. M.), mijn geldzaken zoo konden regelen, dat ik van Merton's zooveel terugkreeg, terwijl de anderen geen halven cent hebben. Ik vroeg den graaf, of hij mij dit eens wilde verklaren, hetgeen hij dan ook met de noodige uitvoerigheid deed. Maar ik begreep het niet recht; nooit heb ik een goed hoofd voor cijfers gehad. Ik veronderstel, dat mr. Lloseta een gave heeft voor 't regelen van geldzaken. Zijn maandelijksche uitbetalingen komen tenminste stipt op tijd, en den laatsten keer waren er twee pond meer. Ik kan niet dankbaar genoeg zijn, dat ik zulke goede vrienden heb, en menschen, die ook zoo ver boven mij staan. Ik begrijp, dat graaf de Lloseta in dezen herfst naar Majorca gaat. Hij is een goed mensch. Je toegenegen oom, William John Bontuor (kapitein)". Eva las deze ontboezeming met een zonderling lachje, waarin geen vroolijkheid was. Zorgvuldig vouwde zij den brief dicht en legde hem naast zich om aan haar echtgenoot te geven, als hij thuiskwam. Toen verviel zij in een mijmering, terwijl zij uitkeek over de groote, stille vallei, die lag tusschen haar en de zee. Zij was weg geweest de wereld in, en nu was zij weer op d'Erraha teruggekomen. In de wereld had zij een ietwat wonderlijk» ondervinding opgedaan. Nooit had zij een vrouw lic gehad, nooit ook had zij de liefde van een vrouw gekend. De eene man na den ander was in haar leven gekomen, toen haar geest het meest voor indrukken vatbaar was, elk had op zijn wijze haar leven beïnvloed, elk had haar op zijn wijze lief, elk maakte aanspraak op haar liefde. Hier was een vrouw, de moeder van een jongen, wier gedachten gevormd waren door mannen, die haar kennis verkregen had door mannen, wier wereld was een wereld van mannen. Zij zou niet geweten hebben, wat zij met een dochter moest doen, daarom had God haar een zoon gegeven. Vanaf de Caballero ChaMoner tot Fitz, van Fitz tot kapitein Bonruor, van kapitein Bontuor tot John Craik, en van Craik tot Fitz, dit, met Cipriani de Lloseta er in komende en gaande, in en uit, was Eva Fitz Henr-/. leven geweest. Deze mannen hadden haar niets anders geleerd dan vrouw te zijn, z.oals mannen altijd doen; maar door hen had zij verkregen die breedere levensopvatting, dien ruimeren blik. die ten goede zouden komen aan Henry Cyprian, die lag te slapen op haar schoot. Zij dacht aan deze mannen, om al, wat zij haar onderwezen hadden,-om al, wat zij van hen geleerd had, zonder dat zij het wisten, toen een van hen naar haar toe kwam. Fitz was afgestegen in de „patio" en wandelde nu, wat stijf nog, over het terras. Hij was den geheelen dag op inspectie geweest in een afgelegen gedeelte van de d'Errahabezitring, want hij was nu tegelijk boer en zeeman. Na vijftien jaar onafgebroken zijn land te hebben gediend, had hij een jaar verlof aangevraagd. Het jaar was tot vijftien maanden geworden, en reeds werd gesproken van den tijd, waarin hij niet meer naar zee zou gaan. Fitz was weinig veranderd. Maar de sombere wolk, die vroeger als 't ware had gehangen in zijn oogen, was er uit verdwenen. Eva had die verdreven, langzaam maar zeker. Ook Henry Cyprian had er misschien het zijne toe bijgedragen, door zich te dringen in de plaats in Fitz's hart, eertijds door zijn oom Luke ingenomen. Tot op zekere hoogte had Luke zelf afstand gedaan van die plaats. Drie jaar geleden had hij Engeland vertaten om zijn fortuin te zoeken op andere zeeën, en Fortuna was tot hem gekomen, zooals zij dikwijls doet als zij met onverschilligheid wordt gezocht Luke' voerde bevel over een van de mooiste oorlogsschepen die in de vaart waren, maar hij zeilde onder' de Cfciliaansche vlag. „Brieven?" zeide Fitz. Eva glimlachte terwijl zij hem kapitein Bontuor's epistel gaf. En onder het lezen bestudeerde zij de uitdrukking van zijn gelaat. Dank zij een groote bedrevenheid, die zij zich hierin had verworven, had zij Fitz, die zich heel weinig uitte, volkomen leeren kennen en begrijpen. Er lag nog een ongeopende brief aan fitz geadresseerd. Bedaard nam hij dien op en opende hem op de manier van iemand, die alles heeft, wat hij wenscht en niets met de post wachtende is. Met verbazing zag Eva hoe zijn gelaat verhelderde onder het doorlezen van den brief. Toen reikte hij hem haar toe. ..Lloseta komt", zeide hij. „Hij is in Barcelona". Eva las den brief, achterover geleund in haar stoel. Peinzend, met iets vermoeids, als een herstellende zieke, zeide zij: „Ik heb graaf de Lloseta nooit goed begrepen. Er zijn zooveel menschen, die men niet begrijpt". Zij op met een half ongeduldig lachje. _ "-ia.,.i,eide haar echtgenoot bedaard. „Aan wie denk je? ..Agatha". Fitz keek naar het fijne kwarts-kiezel onder zijn voeten. ' „Agatha hield van Luke", zeide hij Even flikkerde er iets angstigs in Eva's oogen — het noemen van Luke's naam bracht dat altijd teweeg. Zij had de tweelingbroer nooit gezien —de schaduw, als 't ware, van Fitz' leven — en langzaam was tot haar doorgedrongen — misschien door Henry Cyprian onderricht — dat er een band is tusschen tweelingen, die niemand kan meten, noch waarvan iemand zeggen kan, waarheen die leiden zal. „Ja", zeide zij kalm, „dat weet ik". „Hoe weet ja dat? Heeft zij het je verteld'" Eva glimlachte. „Neen, maar ik wist het al heel lang. Ik geloof niet, dat zij goed was, Fitz, maar dat was goed in haar — heel goed. Men zegt, dat mannen er somtijds door gered worden. Vrouwen worden er dikwijls door behouden. Ik geloof, dat het voor een meisje veel beter is, in 't geheel geen moeder te hebben, dan een dwaze moeder, veel beter daar ben ik van overtuigd". „Vrouwen als mrs. Ingham-Baker", zeide Fitz barsen, „doen meer kwaad in de wereld, dan vrouwen, die alleen slecht zijn. Zij maakte Agatha tot wat zij was, en bracht Luke er toe de „Croonah" in het water te gooien". ..Maar de uitspraak van het Hof was, dat er een buitengewone stroom was", zeide Eva, die het officieele onderzoek woordelijk had gevolgd. Fitz haalde zijn schouders op. „Hij gooide het schip in 't water", zeide hij. „Een zeeman als Luke lijdt geen schipbreuk op de Burlir.gs". Eva ging niet op het onderwerp door, want dit was de schaduw op haar geluk. Het is nu eenmaal zoo bestuurd, dat wij hier beneden niet volmaakt gelukkig mogen zijn, en zij zijn het gelukkigst, die een schaduw hebben, die van buiten komt — van ergens anders dan van henzelf of van eigen liefde. Eva had, echt vrouwelijk, aan al deze dingen gedacht, ze ontleed, en ze erkende de schaduw openhartig. Te verstandig en te ver vooruitziend om volmaakten zegen te verwachten, wist zij er zich toch heel dicht nabij Fitz had den brief van den graaf aan zijn vrouw gegeven. Zij las hem langzaam en liet hem toen vallen. Terwijl hij neerfladderde op haar schoot zag zij, dat aan den achterkant nog iets was geschreven. „Heb je het postscriptum gelezen?" vroeg zij „Neen." Zij keerde den brief om en las luid: „Ik heb Craik gezien, juist voor ik wegging. Ik geloof, dat het met zijn gezondheid veel beter gaat. Zijn geest is te schitterend, zijn brein te werkzaam, zijn humor te scherp voor een ziek man. Toen ik hem uw goed nieuws vertelde, vergat hij totaal zijn rheumatiek. „Blij dat te hooren, blij dat te hooren," zeide hij. ~Zij was veel te goed om enkel een vrouw te zijn, die schrijft." Tusschen twee haakjes, ik vermoed dat Eva nu wel vernomen zal hebben, dat alle Spaansche artikelen, behalve het eerste, door mijn handen zijn gegaan, zoowel als door die van Craik, vóór zij werden uitgegeven. Ik wist wie ze schreef, en ik ben nog een van hun vurigste bewonderaars, maar, evenals John Craik, verheugt het ook mij zeer, dat de begaafde schrijfster haar aandacht nu wijdt aan andere dingen, met name mijn petekind, da* ik hartelijk laat groeten. Heeft een van u beiden ooit ontmoet den jongen lord Seahampton, een voortreffelijken kerel, met net voorkomen van een zindelijken groom en met het hart van een waar ridder? Hij is de vorige week bij een wedren met hindernissen gedood. Ik betreur hem van harte. Hij was een van mijn weinige vrienden". ** Eva legde den brief neer met een zucht, een van de speciale zuchten, die zij voor Cipriani de Lloseta in voorraad had. „Hij is een negentiende eeuwsch Quixote", zeide zij. „Niemand weet ooit wat voor goeds hij weer bezig is te doen." Toen begonnen zij te spreken over dezen man, over wat hij gedaan en wat hij ongedaan gelaten had. Zij raadden naar wat hij geleden had, en van het lijden, dat hij anderen bespaard had, wisten zij een weinig; doch zijn eigen gevoelens waren hun onbekend, zijn beweegredenen kenden zij slechts ten deele. Zijn leven was, tot op zekere hoogte, voor hun oogen geleefd, maar zij wisten er mets van; het was louter een oppervlakte zonder verschiet, en Eva, als een echte vrouw, wilde er een achtergrond aan hebben. „Maar waarom", hield zij hardnekkig aan, van de hoogte van haar eigen geluk, dat schijnbaar zoo gemakkelijk te bereiken was geweest, „waarom leidt hij zulk een eenzaam, somber leven? Waarom heeft hij zoo weinig vrienden? Waarom komt hij niet in Lloseta wonen, in plaats van in dat luguber huis in Calle de la Paz?" „Zijn leven is een en al waarom", antwoordde Fitz: „het is een groot vraagteeken. Hij zeide, dat hij het ons te eeniger tijd wilde vertellen: dat zal hij stellig doen". „Ja, misschien wel". Eva peinsde en kon weer niet nalaten te zuchten. „En nadat hij het ons heeft verteld, zal er niets aan te doen zijn, dat is het ergste van alles; er zal niets gedaan kunnen worden, Fitz". „Er is nooit iets aan te doen' geweest", antwoordde Fitz langzaam, zooals hij altijd deed. „Dat is de grondtoon van zijn leven geweest, zoolang als ik hem gekend heb. Als er iets te doen was geweest, kun je er zeker van zijn, dat de Lloseta het gedaan zou hebben". Eva boog zich over den kleinen man in miniatuur, die achterover op haar knieën lag. Zij trok Henry Cyprian's dekens wat dichter om hem heen. voorbereiding om hem mee naar binnen te nemen. „Dan is zijn leven ongetwijfeld het droevigste leven, dat men zich denken kan", zeide hij. 37. J (Slot volgt). --- De Commissaris der Koningin, mr. P.A.V. baron van Harinxma thoe Slooten aan boord van de „Prins Hendrik", opent officieel het nieuwe kanaal met het doorvaren van het over het kanaal gespannen touw (ter verduidelijking is deze lijn op onze foto wat aangedikt). --- De opening van het nieuwe Kanaal door de Makkumer Waard. In vervolg op het gisteren in ons blad opgenomene betreffende de feestelijke opening van het kanaal kunnen we melden: De Commissaris der Koningin, mr. P. A. V. baron van Harinxma thoe Slooten, en echtgenoote, de burgemeester van Wonseradeel, mr. L. K. Okma, en mevrouw Okma, alsmede de hoofingenieur van den provincialen waterstaat, ir. Wouda, kwamen om ruim 11 uur per luxe motorboot „Breezand" van Harlingen naar het sluisputterrein op het Kornwerderzand. Hier sloten zich het gemeentebestuur van Wonseradeel en andere genoodigden aan en werd het gezelschap rondgeleid en voorgelicht door de heeren ir. van Gils en van Renswoude. Met groote belangstelling werden de in aanbouw zijnde sluiswerken bezichtigd. Om half 12 vertrok het gezelschap aan boord van de „Prins Hendrik", welke voor deze gelegenheid geëscorteerd werd door drie sleepbooten, alle gepavoiseerd. Om ruim 12 uur werd het touw, dat over het kanaal was gespannen, door den Commissaris der Koningin, die het roer in handen had, stuk gevaren, en was het gezelschap weldra in Makkum, waar een groote menschenmenigte aanwezig was. Na het vermakelijk 'tobbe-varen te hebben aanschouwd, ging het hooge gezelschap naar de feestelijk versierde bovenzaal van hotel „De Prins", waar het gemeentebestuur een warme lunch had aangeboden. Hier hielden de Commissaris, mr. P. A. V. baron van Harinxma thoe Slooten en de burgemeester van Wonseradeel, mr. L. K. Okma, de reeds gisteren in ons blad opgenomen redevoeringen. --- De overdracht van het kanaal Vervolgens was het woord aan ir VAN DE "WALLE, namens de directie-generaal der Zuiderzeewerken. Toen in 1918, aldus spreker, de afsluiting en gedeeltelijke drooglegging der Zuiderzee werd gelast, moesten er tevens wettelijke bepalingen worden gemaakt, waarbij de belangen der bij de Zuiderzee betrokkenen niet zouden worden geschaad. Vroeger was de toegang naar Makkum gebrekkig; thans bezit Makkum een machtig vaarwater, hoewel het rijk geenerlei verplichting op zich genomen had de buitenhaven te baggeren. Spreker zeide, dat er dikwijls critiek over de Zuiderzeewerken wordt uitgeoefend; de een vindt het peil van het toekomstige IJsselmeer te laag, de ander te hoog of wel worden de sluiswerken te nauw geacht. Spreker is er evenwel van overtuigd dat de critiek van Wonseradeel en van Makkum gunstig zal zijn en _ dat V\ onseradee! dankbaar is voor wat gedaan is. Spreker betoogt dan, dat om economische reden dit kolossale kanaal, waarvan de bodem 2.80 —N.A.P. ligt, is gegraven. Op mij rust de aangename plicht, vervolgt 6preker, een woord van dank te brengen aan de M. U. Z. voor de buitengewoon vlotte en vlugge wijze, waarop het graven van het kanaal is geschied. En zich tot den burgemeester wendende, aan wiens gemeente spreker het nieuwe kanaal overdraagt, besluit spreker zijn rede met den wensch, dat de geul van Makkum vele duizenden tonnen zal mogen doorlaten, tot heil van Makkum. --- Rede A.L. de Vries De heer A. L. DE VRIES, voorzitter van Plaatselijk Belang, wees er op, dat de zaak der afsluiting en drooglegging van de Zuiderzee te Makkum steeds een groote en gunstig gezinde belangstelling heeft ondervonden. Ongetwijfeld vloeide die buitengewone belangstelling voor een deel voort uit de hoop, dat Makkum, vroeger bekend om scheepvaart en nijverheid, doch nu vele jaren kwijnend door gewijzigde omstandigheden, niet het minst door den meer en meer onvoldoend, geworden weg naar zee, door de uitvoering der plannen van de Zuiderzeevereeniging met een afsluitdijk in de richting van Piaam en een kanaal van Piaam over Makkum naar Harlingen, weer tot nieuw leven zoude worden gebracht. Toen enkele jaren geleden het zooeven genoemde plan werd gewijzigd door verlegging van den afsluitdijk van Piaam tot bij Zürich, werd dit hier door velen met teleurstelling vernomen, doch steeds heeft men zich on het standpunt weten te stellen, dat de kardinale belangen van het groote werk moesten voorgaan bij de plaatselijke belangen. De belangstelling bleef onverzwakt bestaan en het bestuur van de vereeniging Plaatselijk Belang te Makkum meende zijn leden een dienst te bewijzen door aan de directie der Zuiderzeewerken te verzoeken door het houden van een lezing een uiteenzetting te geven van het nieuwe plan. Op de meest bereidwillige wijze werd hieraan voldaan door een zeer belangrijke lezing van den heer L. T. van der Wal, toen eerstaanwezend ingenieur bij de Zuiderzeewerken. Na die lezinc stond, naast het groote werk zelf, het kanaal door de Makkumer-waard wel in het bijzonder in het teeken van belangstelling bij de Makkumer ingezetenen, maarvooralbij het bestuur van de vereeniging Plaatselijk Belang, en het is spreker aangenaam, als voorzitter van deze vereeniging thans gelegenheid te hebben een woord van hulde en dank te brengen aan de directie der Zuiderzeewerken voor de groote welwillendheid die steeds aan het bestuur der vereeniging werd betoond, wanneer het aangaande deze zoo belangrijke zaak inlichtingen vroeg of wenschen had te berde te brengen. Thans is het langverbeide kanaal officieel voor het verkeer opengesteld. Bijzonder stellen wij, aldus spreker, het op prijs, dat u mijnheer de Commissaris der Koningin naar hier hebt willen komen om de plechtigeid der opening te verrichten en dat zelfs uw echtgenoote u daarbij terzijde heeft willen staan. Een bewijs voor ons, dat deze nieuwe verbinding van uwe provincie met de open zee en later met het IJselmeer ook door u van groot belang wordt geacht en dat de perspectieven die dit kanaal voor onze plaats en voor geheel dit gewest opent, reeds thans uwe aandacht hebben. Wij hopen dat deze dag bij u en bij uwe echtgenoote een aangenaame herinnering zal achterlaten en het is mij een groote eer, u als aandenken aan dezen dag en uit erkentelijkheid voor uw bezoek aan Makkum, namens de vereenigins Plaatselijk Belang een wandbord te mogen aanbieden, dat naar het ontwerp dat ik u hierbij doe overhandigen zal worden vervaardigd door de hier reeds sedert ruim drie eeuwen gevestigde Makkumer Aardewerkfabriek. Ook u mijnheer de burgemeester en u mevrouw wensch ik een woord van dank te brengen voor alles wat u hebt gedaan om dezen dag te doen slagen. Toen wij het prachtige kanaal dat wij thans bezitten zijn voltooiing zagen naderen hebben wij gevoeld dat eene plechtige en tevens feestelijke opening dit werk moest bekronen en wij hebben ons tot. u gewend, wijzend op de medewerking die van de Koninginne-vereeniging zou kunnen worden verkregen. Weinig is door u toegezegd, maar zeer veel is door u in samenwerking met het bestuur der Koninginne-vereeniging tot stand gebracht en de illustre wijze waarop thans de opening van ons nieuwe kanaal heeft plaats gevonden danken wij voor een groot deel zeer zeker aan u. Nog dikwijls zal het bestuur van Plaatselijk Belang zich in de komende tijden tot u wenden in verband met den door het kanaal geschapen nieuwen toestand. Wat thans door uwe medewerkine is bereikt, geeft plaats voor hooggespannen verwachtingen en hoop voor de toekomst. De Commissaris der Konin.in bracht hierop een woord van dank aan den heer de Vries voor het schitterend cadeau, hetwelk steeds een aangename herinnering aan dezen dag zal zijn. In een korte toespraak van Ir. VAN SCHERPENBERG, als vertegenwoordiger van de directie van de M. Ü. Z., hoopte deze spreker dat bet nieuwe kanaal tot heil van Makkum moge zijn. Vervolgens werd o. m. nog het woord gevoerd door den heer J. S. TICHELAAR, voorzitter der Koninginne-vereeniging, die sprak als volgt: Weet gij wat een directiekeet is? Zoo niet, ga er dan gerust binnen om uw wetenschap te vermeerderen, want het is zoo goed als zeker, dat gij er niemand aantreft. Het is een van de meest kenmerkende eigenschappen van een directiekeet, dat er niemand in is. Er is stellig iemand geweest, en hij zal even zeker terugkomen, maar als gij er komt, is er niet een. Maak van de gelegenheid gebruik en zie om u heen. Aan de wanden zijn blauwdrukken, reglementen, arbeidslijsten, enz. opgeprikt, op een groote teekentafel is een schets bevestigd, die nooit af komt. In een hoek ziet gij een verzameling paperassen: rollen teekeningen, contracten, losse vellen van bestekken, die hebben gediend, en nog niet weg kunnen. Niemand wil ze weg hebben, en niemand ziet er meer naar om. Behalve papieren ontwaart gij een collectie monsters van de meest verschillende bouwmaterialen, als daar zijn: steenen, pannen, tegels, hang- en sluitwerk, waaronder scharnieren, sloten, deurkrukken en dergelijke wordt verstaan, voorts plankjes met kleurproeven, schroefbouten en geluidwerend materiaal, en een paar leege koffiekoppen, waarin de wespen gonzen. In zoon directiekeet wordt echter ook gewerkt, als gij er niet zijt. Men ontwerpt, beschrijft en becijfert, en als men daarmede klaar is, dan komt er wat anders. Dan komen er halfwassen en jongens, onder-aannemers en loongeschilten, vorst, grondwater of de bouwpolitie, en die sturen alles wat zoo mooi leek, in de war. Het komt altijd wat anders dan men gedacht had. Ik wil u een voorbeeld geven, van wat ik hier beweer, een voorbeeld dat velen onzer voor onze oogen hebben zien afspelen. Op een goeden dag komt er een baggermachine, die zich langzaam, maar zeker door de Makkumer Waard heen eet. Plotseling, als zij er zoo goed als doorheen is, schiet het haar te binnen, dat ze nog wat heeft laten zitten, en ze gaat terug en begint van voren aan. Dan komt er een sleepboot, die hier een balbrengt, welke moet worden gehellingd en als de sleepboot weer zal vertrekken, dan blijkt het, dat de baggermachine juist iets te weinig heeft weggenomen, om te voorkomen, dat de sleepboot bij hoog water aan den grond raakt. Het eerste dat anders kwam, dan de bedoeling was. Geen nood, collega's sleepbooten zullen hem er wel even aftrekken bij het volgende hoog water, maar nu blijkt het juist niet toog genoeg te worden om het bootje vlot te krijgen. Dat was het tweede. Een nieuw middel wordt te baat genomen, da baggermachine zal het bootje wel even helpen- Een staalkabel wordt aangebracht, «de lieren van de machine trekken uit alle macht, en, de kabel blijkt juist iels te zwak, en breekt. Dat was het derde, dat anders kwam dan men had verwacht Natuurlijk won de M. U. Z. het pleit ten slotte, dat schijnt ze zoo gewend te zijn. Men heeft eenvoudig het bootje laten ondergraven. Wat ik u zoo pas vertelde over die directi&H keet, was geïnspireerd door iets, dat ik onlangs las, en dat me in de laatste 14 dagen telkens in m'n hoofd spookte. Want het organiseeren van een feestdag is, als het uitvoeren van een werk, het komt ook dan, altijd anders. Om te beginnen moest de Koninginne-vereeniging afwijken van haar reglement (bestek zou ifc haast zeggen), dat zegt jaarlijks een nationaal feest te houden, bij voorkeur op den verjaardag van de Koningin. Wij zagen wel aankomen dat ons kanaal op 31' Augustus nog niet klaar zou zijn. En van den beginne af aan hadden wij getracht het daarheen te leiden dat ons jaarlijksch feest ditmaal zou kunnen worden gecombineerd met de officieele opening van dat kanaal. Ook daarom was eenig uitstel gewenscht, en wij hadden toen hoop ons feest te kunnen houden op 6 September, dat was de dag waarop juist 30 jaar geleden de Koningin gekroond is. Het kwam alweer anders. En zoo kwamen wij ten slotte tot den dag van heden. Maar juist omdat wij het ten zeerste zouden hebben toegejuicht indien die dag zou hebben kunnen samenvallen met een dag van nationale beteekenis wil ik u, mijnheer de voorzitter, een woord van dank brengen, voor uw voorstel aan H. M. een telegram te zenden, en voor de woorden waarmede u dat voorstel hebt omkleed. Wij hebben echter meer redenen om u te bedanken. Ik mag hier wel zeggen, dat onze plannen aanvankelijk uwe passieve medewerking hadden, als ik het zoo noemen mag. Maar niet zoodra was gebleken dat voor ons plan' algemeen werd gevoeld, of uwe medewerking is in een zeer actieve veranderd. Aan de voorbereidende werkzaamheden hebt gij gedaan wat gij maar doen kondt, daarmede de taak van het bestuur der Koninginne-vereeniging, en speciaal van haar voorzitter, zeer verlichtend. Ook daarvoor onze dank. En, alle goede dingen bestaan in drieën, tenslotte hebt u het voorzitterschap van dezen disch op u willen nemen, waarvoor ik u dank zeg. Wees er van verzekerd dat dit alles ten zeerste gewaardeerd is. Wanneer de dag van heden eenigszins geslaagd zal mogen heefen, dan is dat zeker voor een belangrijk deel uw werk. Namens onze vereeniging, of beter, namens Makkum onze hartelijke dank. --- De Makkumer haven in feestdos. Door het talrijke publiek worden de demonstraties van watervliegtuigen met belangstelling gevolgd. ---