De Zilverberk. Naar het Engelsch van EDNA LAKE. HOOFDSTUK XIV. Gevangen genomen. Herr Scharf en zijn metgezel hadden verstaan, •wat Bob gezegd had, of in elk geval hadden zij gehoord, dat er iemand sprak, uit welk feit zij natuurlijk hadden kunnen opmaken, dat zij bespied werden. De jongens begrepen dit maar al te goed en zij hadden niet de geringste hoop, dat de beide mannen hen niet zouden opsporen. Zij moesten dus handelen en wel dadelijk, indien zij er prijs op stelden te ontsnappen. „Achteruit! Gauw!" fluisterde Bob. zoo zacht mogelijk, maar toch nog hard genoeg, dat de beide anderen hem. konden verstaan. Zij begonnen met een zeer behoedzame achlerv aarische beweging in het kreupelhout. Het was al heel ongelukkig voor hen, dat zü in hun vlucht geremd werden door het besef zoo min mogelijk geruisen te moeten maken, terwül hun vervolgers niet zacht behoefden te doen en zich dus veel vlugger konden bewegen. De mannen naderden ras en bevonden zich nu op de plek, waar de jongens zich verborgen gehouden hadden. Zü kwamen regelrecht op hen af. „Laten we ons verdeelen," fluisterde Rudolf en dit scheen inderdaad het verstandigste te zijn, wat zü in de gegeven omstandigheden doen konden. Zij gingen nu elk een verschillende richting uit, maar daar zij nog altijd zoo zacht mogelijk wilden doen, dachten zü niet anders, of zü zouden hun vervolgers onherroepelijk iv de handen vallen. Plotseling drong het echter tot hen door. dat zij nog een kleine kans hadden en wel, als zij zich zoo snel mogelijk uit de voeten maakten. Éénmaal uit liet kreupelhout zijnde, konden zij natuurlijk veel liarder loopen dan hun vervolgers, daar zij jonger beenen hadden dan deze en hard loopen bovendien dagelijksch werk voor hen was. Zij spoedden dus weg in de richting, welke hun verderop den minsten tegenstand scheen te zullen bieden. Bob liep naar den boom. waar zü op het terrein gekomen waren en Jim ging een anderen kant uit, terwijl Rudolf Bob volgde. Dé maan wierp haar zilveren stralen op de jongens, die nu duidelijk gezien werden door hun vervolgers. „Als u dien ééne voor uw.Tekening neemt, zal ik met de beide andere afrekenen", zei de man, die met Herr Scharf was. „We moeten hun den mond snoeren, want anders zouden wü snel eens Ip°' met hen kunnen krijgen. Kom. vlug hen ac erna!" Herr Scharf volgde den raad van zijn metgezel op en zat Jim achterna met een vaart, die slecht paste bü zijn gezetheid. ~ Weldra was hij dërt jongeii. dan ook op de hielen,, terwijl Jim — in zijn 'onbekendheid met hot teTrein — niot wist welken kant hij uit moest. Hij voelde, dat Herr Scharf meer en meer veld op hem won en vroeg zich angstig af, of deze hem herkennen zou< Juist, toen deze gedachte hem begon te kwellen, raakte zijn voet verward in een braamstruik en viel hij voorover op den grond. Dit was het einde der jacht, wat hem betrof en het volgende, dat tot hem doordrong, was dat hij weegedragen werd en in een voertuig gezet, dat buiten de muren van lloschwijk stond. Hij hoorde iemand zeggen: „Daar komt er nog één aanl" Hierna verstond hij echter niets moer, want één der mannen hield iets onder zijn neus, iets dat heel eigenaardig rook en hem de vreemdste droomen bezorgde. Rudolf was ook weldra gevangen genomen, want hij had het ongeluk, vlak bij den muur te komen en nog wel in een hoek. vanwaar hij met geen mogelijkheid ontsnappen kon. De man, dien zij zoo dikwijls in gezelschap van den assistent gezien hadden, was sterk en tildo hem gemakkelijk op, al v^jzette hü zich ook uit alle macht Daarna haalae de man iets uit zijn zak en bond het over hel-uezieht van den jongen. In het volgend oogenblik was nu ook nummer twee buiten kennis. Toen de man bemerkte, dat hij niet meer tegenstribbelde, tilde hij hem opnieuw op en bracht Ik m naar de auto, die aan het einde der laan stond. Daar was ook Herr Scharf en samen gingen zij nu aan het beraadslagen. „He heb Jan den ander achterna gestuurd", zei de laatste held. „Als we ze alle drie hebben, kunnen we hen naar de een of andere eenzame plaats brengen". „Ons werk voor dezen nacht loopt ten einde, Herr Scharf I" antwoordde de ander „Ik zag zooeven een licht en geloof vast. dat er iets uitgelekt is. We moeten hier weg. Zooals de zaken nu slaan, ia het niet geraden, dat ik op het terrein aangetroffen word, want Haverford heeft vanavond nog gezegd, dat hij mü als een hond zal doodschieten, als hij mij hier weer aantreft En hij is er toe in staat I Hü is krankzinnig 1" „Maar —* het gohoiml We zijn het bijna op het spoor!" stribbelde de ander tegen. ~U kunt hier terugkomen, als u er lust in hebt, maar ik heb er genoeg van. Ik weet niet, of het u zooveel wnard is, doch ik waag er mün leven niet voor. En u hebt uw eigen glazen ingegooid. Het zijn de jongens van den dokter, twee ervan len minste". „Dat weet ik. Ik mag hen niet. — Ze spionneeren. Ik ben blij, dat wij hun flink angst aangejaagd hebben en ik ga niet meer naar hun vader terug. Maar ik zal 's nachts komen. Ik wil niet weggann zónder de papieren".- „SU Wat is dat?" vroeg de ander plotseling verëchrikl op.fluisterehden toon. i„*Dal ii Jah. —: Heb je 'm" ging hü voort, terwijl hij een langen, jongen man'aAnsprak-j die op dat oogenblik naderbij kwani. „Neen. Ik hob geen spoor van hem kunnen ontdekken, maar or is iemand op het terrein — iemand met licht", luidde het antwoord. „Ik gen loof, dat we verstandiger doen met heen te gaan, vóór het te laat is". „Goed. — 't Is wel erg jammer; hü moet er zijn. Maar loch " Hetgeen Herr Scharf nog meer had willen zeggen, bleef echter ongezegd, want op dit oogenblik klonk er vlak by een revolverschot als» wuur> schuwing, dat het meer dan tüd werd voor da mannen om heen te gaan, indien zij er ten minste* prijs op stelden heelhuids weer thuis te komen. Zij sprongen in de auto naast den bestuurder, terwijl hun nog altijd niet tot bowustzün gekomen gevangenen achter in den wagen zaten. Geruischloos snelde de auto met een flinke vaart over do rustige buitenwegen. Maar een ongeval kan zelfs met de best* auto voorkomen en deze wagen vormde geen uitzondering op den algemeenen regel. Zij hadden BoBchwijk reeds een heel eind achter zich liggen, toon er plotseling een band sprong en de auto over den weg slingerde, vóórdat hü tot stilstand werd gebracht. De beide mannen, die voorin zaten, raasden en tierden op den chauffeur, die al evenmin op zün mondje gevallen was, zoodat het een hevige woordenstrijd werd. Het was juist op dit oogenblik. dat de beide jongens weer bü kennis kwamen en Rudolf, dio onmiddellijk den geheelen toestand overzag, Jim in liet oor fluisterde, dat zü onder geen voorwaarde mochten verraden bij kennis te zijn. „Ik heb hoofdpijn", zei Jim, die begon in to zien, dat een avontuur als dit niet onverdeeld prettig was. „Maar dat zal wel overgaan. Laat mo maar even met rust". > Ook Rudolf had hoofdpün en was bijgevolg erg suf, maar het besef, dat hü iets bedenken moest om te ontvluchten, spoorde hein aan, zijn hersens tot het uiterste in te spannen. De mannen waren nu alle drie uit den wagen gegaan en hadden één der voorlichten genomen om den band na te kijken. Deze omstandigheid was in het voordeel der jongens, daar één kant van de auto nu donker was. Bovendien was de maan achter dichte wolken schuil gegaan, zoodat alles samenwerkte om hun vlucht te vergemakkelijken. De mannen praatten nog steeds op een ruzietoon, toen Budolf fluisterde: „Ben je klaar? Kom er dan aan dezen kant uit •— zachtjes! We mnden ou laten afzakken en door het kreupelhout kruipen". Het was in hun voordeel, dat de weg daar ter plaatse een heel eind hooger lag dan de velden aan weerskanten. De beide jongens klommen geruischloos uit den, wagen en lieten zich van de helling afglijden. Hun gevangenbewaarders waren zoo verdiept in bun band, dat zü heelemaal niet meer aan de jongcna dachten. „Kont hou mee; gauwl" zei Rudolf. die voorop ging, terwijl Jim herrir op de hielen volgde. Zoo bvrciklen zij wcMra een weiland en — zich geheel veilig achtend — soebton zij weer den grooten weg op. „We loopen in de goede richting", zei Jim, nu bij weer durfde spreken. We moeten nog een heel eind afleggen maar dat is minder. Hot had vrij wat erger kunnen afloopen I Zou Bob al thuis lün? Dan heeft hij hun maar nauwelijks kunnen ontsnappen". „We moeten on 9 haasten I — Hoe laat zou het tsijn?'' vroeg Rudolf, terwijl hij zijn horloge te voorschijn haalde. Hij had een doosie lucifers in zijn zak en er een aanstekend, zag hij, dat het halfdrio was. Zij liepen vlug, maar na eenigen tijd begon het hard te regenen, zoodat zij wel genoodzaakt waren in een nooiaohtiur te schuilen. Daar zochten zij ecu plaatsje in liet hooi en — vielen weldra in slaap. Toen zij eindelijk wakker werden, stond de zou reeds hoog aan den hemel en kwamen zij tot de ontdekking, dat liet half acht was. .Lieve helpl We zullen nog te laat zijn voor het ontbijt 1" riep Rudolf verschrikt uit. „Laten we gauw naar huis loopen 1" Zij zetten er nu 'n flinken stap in en hadden liet neluk door cm Imer, dien Jim kende, ingel te worden. Deze bood hun een plaatsje in zijn wagen aau. Zoo kwam liet dan dat zij — terwijl de beide |ca zaten !<■ ontbijten — de eetkamer binnen stormden en weldra lot de ontdekking kwamen, dat Bob, dien zij reeds huig thuis waanden, er not; niet waß. „Waar kau hij zitten?" vroeg Jim, toen hij en Rudolf verleid hadden, wat. lum overkomen was. Dat moeten we onmiddellük onderzoeken", zei Jenny kordaat. „Zoodra jullie ontbeten hebt, móet je je wat opknappen en zal ik naar tante Li/.e gaan. Daarna, denk ik, zal ons niets andeis te doon staan dan dat we gezamenlijk naar Bosehwijk gaan." Zondra tante Lize de geheelo geschiedenis uit Jenny's mond vernomen had, was zij hevig ontsleld bij de gedachte aan bel gevaar, waarin de kinderen zich zoo roekeloos geslorl hadden en bovendien niet weinig verbaasd over hel ware karakter van den nieuwen assistent. „Lieve kind", zei zij tegen Jenny, zoodra zij le, dat zij van plan waren allen samen naar iiwijk lc gaan om Bob te zoeken, „ik kan jullie daar onmogelijk naar toe laten gaan." . „We moeien er heen gaan, tanletjel Denkt nu toch eens even aan ISobl" hield Jenny tah. „Maar wo zullen U beloven regelrecht naar l.c t hui:, te gaan. Meneer llaverford was heel -.neiidelijk tegen vader en ik — ik geloof,