Kijkjes in Artis, door G.J. VISSCHER. DE LAMANTIJN. Toen Columbus Amerika ontdekte, maakte hij kennis met de Roodhuiden, maar met mijn familie in hij zijn heele leven onbekend gebleven, I'as heel veel jaren later hebhen de Europeanen mijn bestaan ontdekt. Dat was, toen zij de Orinocó •n den Amazonenstroom een eind opvoeren. pent wisten «e niet, wat ze zagen I Ik voor mij, ik hen niet langer dan ongeveer anderhalven meter, maar sommigen van ons zijn wel een meter of drie, vier lang. En dc matrozen zagen, hoe die donkergrijze dieren met hun breeden kop en hun platten, ronden staart heel snel door de rivier zwommen, terwijl ze af en toe met dvn bek een bos gras of wntferplantcn van den oever meesleurden, om dat lekker op te eten. Eén van de zeelui, die wel eens in de Poolzee geweest was, zei: „'t I's een zeekoe." Een ander, die Oost-lndië bezocht had, beweerde, dat het een doejong was. Ze hadden het beiden niet zoo heel ver mis, want inderdaad behooren we tot de familie der Sirenen, zooals ook do zeekoe en de doejong. Met ons drieën zijn we de eenige groep zoogdieren, die uitsluitend in 't water leven en plantaardig voedsel gebruiken. Geen haring, geen vorentjê", geen spiering behoeft voor ons op den loop, of liever op de zwem, te gaan. De familie der Sirenen 1 Is dat geen prachtige naam? Ge denkt misschien, dat ik mooi zingen kan, want de „sirenenzang" slaat bekend als iets heel verleidelijke. Allemaal praatjes, hoorl Ik doo geen bek open en wat men verteld heeft van de meermin en van haar lokstem, die de ongelukkige zeelieden naar draaikolken en schictstroomen zou voeren — daar is niets van waar 1 Er is nog meer kwaad van ons gesproken. Als een jongen lang zanikt, om zijn zin te krijgen — „dreinen" noemt men dat ook wel — moet hij soms hooren: „Och, jongen, lig niet zoo zoo te lamentecren", alsof hij dat van ons, laman- Ujncn, afgeluisterd had. Ook al misl Wilt ge u daarvan overtuigen, kom dan maar eens bij mü in Artis. Is het niet gemakkelijk, dat ge voor de kennismaking niet naar Zuid-Amerika behoeft te reizen? Ja, maar toch ben ik in Europa een zeldzame verschijning. In Berlijn is er ook één, maar wij zijn toch de eenige lnmantijnen in dit heele werelddeel. Dat komt, doordat het zoo moeilijk is, ons op een lange reis in leven te houden. En dan: waar we onder dak gebracht worden, vragen we een uitstekende verzorging en anders loopt het nog mis. Als iemand heel teer, heel gevoelig ie, zegt men wel eens: „Je moet hem in een glazen kastje zetten 1" Dat is eigenlijk niet zoo heel moeilijk, maar dat zou voor mij niot deugen. Weet je, wat ik noodig heb? Ik moet gezet worden in water, dat een temperatuur heeft van 80 graden Fahrenheit en daarvoor doorloopend zorg te dragen, is nog veel moeilijker dan het in elkaar zeten van een glazen kastje. Aan boord van het schip, dal mij overbracht, heeft men daarmede rekening gehouden en gelukkig hier in Artis ook. Ik heb hier eerst gewoond in eon bassin in den nijlpaardenslal. Niel bij die reuzen natuurlijk; neen, ik woonde apart. Wel kon ik die monsters zien. De oppassers hebben zeker gedacht: „Koeien en paarden huizen altijd in dezelfde schuur, dus: een zeekoe bij het nijlpaard, dat zal wel gaanl" 't Ging ook werkelijk goed, en 't was niet kwaad verzonnen, want de nijlpaardenstal moet ook goed warm gehouden worden, dus daarvan kon ik dan meteen profiteeren. Weet je, wat grappig was? Sommige bezoekers zagen mij aan voor een jong nijlpaardjel Nu moet je weten, dat ik totaal geen ooren heb zooals het nijlpaard en ook geen vier pooten. Als die menschen mijn ooren niet konden vinden en als ze zagen, dat ik er'slechts één paar vinpooten op nahield, ja, dan begrepen ze, dat ik toch zeker tot een andere familie behoorde en vroegen ze mijn oppasser om inlichtingen. Ik heb daar ongeveer zes maanden gewoond» Het eten was er goed en 't water in mijn zwembassin was ook warm genoeg, maar ik vond het er wat donker. Ik heb er wel geen behoefte aan, uit het water te kruipen en mij in 't zonnetje te koesteren zooals de zeehond, o neen! 't water is mijn element en daar kom ik nooit uitl Maar goed licht, daar houd ik wel van. Dat heeft men hier in Artis ook begrepen en daarom ben ik enkele maanden geleden overgebracht naar een prachtig, expres voor mij ingerichte nieuwe woning. Kom mij maar eens bezoeken I Weet je, wat er op mijn deur staat? „Huis van 't zeewijf" staat er ep met groote letters. Dat is met opzet gedaan voor de menschen, die nog aan de zeemeermin gelooven. Ze kunnen wch Aam. »t» ie mij zien, overtuigen, dat Ik niel „half mensch, half visch" ben en dan kunnen ze aan mijn «p--passer vragen, of die mijn sierenenzang wel eens gehoord heeft. Weet je, wat hü dan zegt: „Leeuwen heb ik hooren brullen, eenden heb ik hooren kwaken, vogels heb ik hooren zingen, wolven heb ik hooren huilen, maar mijn lamantijn doet zijn bek alleen open om te eten en dat kan hü goed." In den zomer krijg ik veel kroppen ela; die smaakt best. 's Winters is die niet zoo goed te bekomen en dan geeft men mij Brusselsch lof. Daar houd ik ook veel van. Ik durf het bijna niet vertellen, maar daarvan gebruik ik dagelijks 20 pondl De blaadjes drijven in mijn bassin en al zwemmend sla ik ze naar binnen. Je moet eens zien, hoe ik ze pak. Niet met mijn beide lippen, zooals jullie zoudt doen. Ik grijp ze alleen met mijn bovenlip! Is dat niet kunstig? Ja, maar nu moet ik ook zeggen, dat ik in mijn bovenlip twee veerkrachtige kussentjes heb, die ik naar elkaar toe kan bewegen. Wat er tusschen komt, houd ik vast en ik transporteer het naar mijn mond, daar vlak onder; hoe het verder gaat, dat begrijp je wgl. • 't Bevalt mij hier tamelijk goed. Wel is mijn bassin geen Orinoco en ik mis mijn oude speelkameraads. Toch schijnen er hier in Artis ook landgenooten van mij te huizen. Zoo hoor ik af en toe wel eens het gebrul van den poema en van ren jagoear, en dat zijn toch ook echte Zuid- Amerikanen,. Ik weet niet, of ze hier vrij rondloopcn, maar ik denk van neen, want hun geluid komt altijd van denzolfden kant; 't is ook maar beter, dat men die knapen achter slot en grendel houdt, want het zijn echte moordenaars. Wie ik wel mis, dat zijn de kolibnct*es; die prachtige vogeltjes heb ik hier nóg nooit gezien. Musschen zijn er genoeg, maar die zijn lang zoo mooi niet. ~ Zie zoo! Nu weet ge al heel wat van mij en als ge in Artis komt, zult ge zeker het „Huis van het Zeewijf" niet voorbijloopen. --- Zoo'n Dommelot! Ze zaten doodstil naast elkaar, 't Was leesles in de klas. Maar ach, toen dacht Charlotj' op eens Aan 't knikkertj' in haar tasch I Ze had 't gekregen van broer Jaap, Jaap kreeg het weer van Henk, Nu, Lotje ,was,( dat snap je wel, Dolblij met hot gesohenkl En toen ze aan den knikker dacht, Dat knikkerlje van glas, Toen wou ze Lientje laten zien, Hoe mooi hij toch wel wasl Fluks haalde zij hem voor den dag. V — Lien, kijk eensl— zei ze zacht. Maar lieve hemeltje nog toe, Wie had dat ooit gedacht 1 Dat mooie glazen knikkertje, Waar Lot zoo trotsch op was, Dat sprong brutaal uit Lotjc's schoot En roltLa door de klasl O, o, wat keek de juffrouw hoos, Bn wat had Lot een spijt 1 Maar 't gaf niet meer, het was te laat, Lot was haar knikker kwyll R. WINKEL. ---