KINDERBLAD DER LEEUWARDER COURANT van Zaterdag 22 Februari 1930. No. 45. --- De Zondenbok. Naar het Engelsch van E.M. BRYANT. HOOFDSTUK III. Waarin een Spook voorkomt! .Inap was nu reeds eenigen tijd in zijn nieuwe omgeving en kwam allijd met du brieven van zijn vader bij mevrouw Swalers. liii las er haar dan een gedeelte uit voor, om even vóór hel einde plotseling op te houden en de predikantsviouw begreep, dat dil de regels waren, waarin de ver weg zijnde vader zijn zoon voorhield toch vooral in alle opzichten zijn best to doen. Maar llanna was Jaaps vertrouwde, wanneer het den één of andereu ondcuaenden streek gold en — zij genoot er al evenzeer van als Jaap-zeltl Met zijn mede-kosljongens kwam het meermalen tot een vechtpartij, die dan de lucht weer eenigen tijd zuiverde. Natuurlijk werd hij daarna bij den predikant ter verantwoording geroepen en deelde dezo hem mede, dat hij geen gevecht duldde, hem daarbij de één o£ andere straf opleggend. Maar Jaap bleek buitengewoon vindingrijk te zijn in het bedenken van streken. Hjo velschillend dezo ook mochten zijn, geen ervan kon door den beugel en de predikant slaakte menigen zucht ovor zijn jongslen kostjongen. Op een avond verleide zijn vrouw hem, dat een bezoekster van haar vreeselijk geschrokken was op het hooren van allerlei woeste kreten. Het geluid kwam uit den tuin en weldra bleek het. dat het Jaap was, die zoo hartverscheurend gilde en voor den kleinen George allerlei wilde dieren nabootste. Do predikant zei nu met een zucht: „Wie zou gedacht hebben, dal één iongen — de jongste nog wel! — zooveel moeite goven zou? Het was zoon ruslig troepje." „Ze waren misschien te rustig, Hans", zei mevrouw Swaiers nu tegen haar man. ~W'io weet. of 't hun nog geen goed doel!" „Ja, jal Jij wilt hem natuurlijk door dik en dun verdedigen!" merkte de predikant lachend op. Gedurende een paar weken ging alles rustig toe: or werd niet gevochten en behalve één of twee aanvallen van hevige luiheid, gedroeg Jaap zich werkelijk uitstekend. Hij lette er altijd op, of hij mevrouw Swaters ook van dienst kon zijn, deed allerlei boodschappen voor haar en was steeds bereid iets voor haar van boven of uit een andere kamer te halen. De jongens noemden hein: „mevrouw Swaters' schoothondje" en lieten niet na hem geducht te plagen, maar Jaap gaf daar niet om, zoolang zijn moederlijke vriendin hem met een glimlach of een vriendelijk woord beloonde. Helaas ligt het echter niet in een jongensnaluur — en zeker lag het niet in die van .laan! — zich lang in te houden. Maar al Ie spoedig zou hij dan ook weer uit den band springen. Langzamerhand begonnen de dorpcliwten, die zooals vele buitenliedon min or meer bijgcloovig waren, te fluisteren over vreemde geluiden en verschijningen, welke kort na zonsondergang in de nabijheid der kerk werden waargenomen, Zij durfden er dun predikant niet over spreken en het duurde geruimen tijd, vóór hij or iets van vernam. Op een avond echter — het begon reeds to schemeren — kwam dominee Swaiers op weg naar huis plotseling tot de ontdekking, dal hij een boek in de consistoriekamer (*) had laten liggen. Juist op dit oogenblik kwam er een oataohisant al fluitende aan. „O WlUems", zeide predikant, ~je kunt me van dienst zijn. Ga eens ovon naar de consistoriekamer en haal daar het boek voor mv. dat op de tafel ligt. Hel heeft een bruinen omslag en je zult het onmiddellijk zien liggen". „Ze — ze zullen de kerk sluiten, terwijl ik er in ben, dominee, en — hoe moet ik er dan uitkomen?" klonk het met bevende stem. „Onzin I De lichten zijn nog op. Ga maar gauw en breng me dan het hoek. Ik heb liet vanavond noodig", zei de predikant, terwijl hij liet hek der pastorie wilde ingaan. Een gesmoorde snik achter hen deed hem echter omkijken. „O dominee, I: it mij alsjoblieft niet dat boek halen! Ik durf met! Ze zeggen, dat er een geest in de kerk ronddoolt, dat het ei tpeokll" zei nu de vau het hoofd tot do voeten ridderende jongen, die geslingerd werd tusschen angst voor den predikant en vrees voor hel spook. „Ken geest!" bulderde dominco Snaters met een stem, die zelfs het spook op de vlucht gejaagd zou hebben. , Wal is dat voor onzin? Wacht eens even, dan zullen we samen met het spook afrekenen!" En terwijl hij do pastorie binnentrad, dachl hij-. „Het is natuurlijk de één of andero dwaze jongen, die voor geest sjieeltl" Na een stevigen stok uit den paraplustander ter hand genomen to hebben, ging dominee Swaiers opnieuw naar builen. Van den bevend en jongen was echter in geen velden of wegen meer iots te zien. Hij had zich haastig uit do voelen gemaakt De predikant zou echter niet alleen tegenover het gevreesde spook komen te slaan, want vlak hij do kerk kwam hij Maarten, den koster, tegen. Deze verklaarde zich dadelijk bereid met den prodikant een tocht tegen alle mogelijke spoken to ondernemen. „Ik geloof, dominee", zei de man op fluis torenden toon, „dat het de één of andere bengel is, die de menschen verschrikt maakt en het is werkelijk verwonderlijk, hoe bang de meeste menschen zijn. Ze durven niet anders dan met hun drieën of vieren in de kerk komen en vermijdden de omgeving, zoodra het donker wordt. Ze zouden niel te bewegen zijn er dan langs te loopen, zelfs al konden zij er geld mea verdienen". K*j Keikefcamei-, „Hm!" kuchte de predikant, terwijl hij zijn rechterhand, waarin hij den slok hield, onheilspellend ophief. Over hel smalle paadje nepen zij nu naar den zijkant der kerk. De predikant zorgde er echter wel voor in de schaduw te blijven, ojidat zijn langt gestalte hem niet verraden zou. Toen zij hij do kleine zijdeur gekomen waren, hoorden zij duidelijk gekreun, dat nog sterker werd, toen zij de kerk binnentraden. Maarten rilde over al zijn leden. Vol vertrouwen keek hij tablet op naaiden predikant, terwijl hij daclit: „Ken kranig spook, dat hem schrik zou durven aanjagen!" Het gekreun hield aan en werd nu en dan afgewisseld door het gerammel van een ketting. Dominee Swaiers hield zich nog steeds schuil, terwijl Maarten doorliep en een Duisterend geneven bevel van dan predikant gehoorzaamde door plotseling luid en angstig te gillen . Op dit oogenhlik kwam de maan tusschen do wolken door, de wind loeide onstuimig om het kerkgebouw heen en een witte figuur ijlde door het schip der kerk, terwijl het een angst-aanjagend gekreun liet hooren en ecu rammelenden ketting voortsleepte. De koster wist op dit oogenhlik niel» anders to doen dan te vluchten. Of dit uit angst was, of wel met de bedoeling het spook builen de kerk te lokken, kan niet met zekerheid uitgemaakt worden, al bewaarde hij later zelf, dat het laatste hol geval was. Del spook aehrPrvolgdo hem onder het slaken van een woesten kreet, terwijl het den spookachligen arm dreigend ophief. In dit oogenhlik sprong de predikant echter te voorschijn en legde hij zijn arm op dien van het vermeende spook. Zijn handen grepen een tastbaar iels en de hevig ontstelde koster hoorde nu luideüjk twee slagen op den rug van hot vermeende ~spook" neerkomen. Ken zeer menseholijkt gil was hel gevolg hiervan. „Ik geloof, Maarten, dat d i t spook de dorpelingen niel meer verontrusten zal. Wil je iilsinbliefl nan iedereen, die hel maar hooren wil, verellen, dat het spook op de meest afdoende wijzo sntrnaskerd is?" De predikant liep nu naar buiten, een verwarde lakeranasaa meesleepend. „Ons laatste vermaak !" zei hij, terwijl hij een paar minuten laler hij zijn vrouw in de kamer kwam, den witten bundel non altijd stevig vasthoudend. Movrouw Swaters keek hoogst verbaasd, toen zij zag, boe het „spook" zich uit de lakens los worstelde. Het stond daar met beschaamde kaken en wist niel, wal hel tot zijn verontschuldiging moest aanvoeren. „Jaapt" riep mevrouw Swaiers vut. „Hen tij hel werkelijk, die zoon schrik onder de mensehen verspreid hebt? Wat vreeselijk ondoordacht van jel Weet je dan tieelemaaj niet, dat angst voor sommige menschen onherstelbare ge. m hebben kan?" „Wat verdient hij voor nimf?" vroeg dominee SwaiVrs, terwijl hij den schuldige streng bewaakte. „Een Mink ji.'ik slaagt..., Maar Jaap, jongcnl wal zie ie er uit! Je bent zoo wit als het laken «elf en je staal Ie klappertanden van de koul Ga maar gauw naar bedl" Dr ii volgenden dag was Jaap ziek, hij bad een flinke kou gevat en hieraan had hij het Ie danken, dal hij er zonder verdere straf afkwam Maar toch SOU hij nog heel lang over zijn „spook '- geschiedenis moeien hooien. De jongens plaagden hem zonder mededoogen en kleine George speelde nl'ijd van „Jaap, die een spook was." In hel dorp werd hij, zoodrn de ware loedrachi der zaak uitlekte, steeds door loeiende en schreeuwende dreumesen achtervolgd en dit hield nic' op, V>ór hij den grootsten hunner eep^ afgeranseld bad. .'aap had rr al lang meer dan genoeg van en da< hl er eenvoudig niet meer over ooit weer voor „■pook" te spelen. (Wordt vervolgd). ---