Het poesen-sprookje. Fr w;s eens oen poes, een arme, doch heel eerlijke poes, die nooit iets wegnam, zelfs geen visrhjo, en die danrom niets anders te eten had dan de muisjes en de ratjes, die zij zelf ving. Met die muisjes on ratjes voedde zij óók haar vier kleine katjes. Do arme poes woonde ook niet in oen huis, want waar zij kwam, verjoeg men haar en ook haar vier katjes. Dit kwam misschien, omdat de arme poes geen mooi, zacht velletje had en h< i-lorna;.! geen staart En ook haar vier katjes waren loelijk en mager; allo vier waren gebrekkig. Twee liepen altijd op drie pootjes en waren dus kreupel on de twoo andere hielden hun kxpje zoo schreef gedraaid, dat zij wel hun eigen rug konden zien, doch niet den weg, die vóór hen lag, ninilat zij dien pas zagen, als ze daar al voorbij waren. Ja. 't waren alle vier erg gebrekkige katjes. Maar toch leefden zij gelukkig en fovre den met moeder Poes In oen oude hut. die nog maar oen holt Stroodak en drie muren had. Di«-hut stond in een bosch, dicht bij den tuinmuur, die evenals let bc ch bij een prachtig, groot kasteel behoorde. Nu woonden in dit groote kasteel ook IweC n, die beiden heel mooi waren. Do eene die een prachtig wit velletje met heel lange zachte boren had, heette Angréni, on de andere pees, die gitzwart was, en wier velletje er juisl uitzag ;ils glanzend, zwart fluweel heette hciiette Angréni was ook de Ketste poos, die men zich maar kon voorstellen. Altijd zat ze bij mooi, zonnig weer in één der hoornen, die hoog hoven den kasteel muur uitstaken Kn geen vogeltje was bang voor Angréni, omdat ze die nooit ving Heel anders dan Angréni Was Noiretle. Die zat meestal boven op den steenen muur t<' gromuu-u en te blazen tegen alle dieren, die zij zag. En ;d- soms een aardig vogeltje dicht hij haar kwam, werd het door Noiretle gevangen en oplen. <)p een dag, toen Noirette weor hoven op den muur zat en op een Hef vinkje loerde, kwam de arme moeder Poes met haar vier gebrekkige kat et voorbij. Zoodra N- e ongelukkige diertjes had gezien, riep ze spottend tol Angréni: ~<). kijk toch eens. wat komt daar oen leelijk Iroepje kallen aan! Die groote poes beeft heelcmaal geen slaarl! En die vier kleine ka' es hebben alle vier oen gebrek! Wat oen gekke poesenfamilie IS dat tochl Miauw, miauw, wat een raar Iroepje is dal! Als ik een nierren «88 on kon lullen, zou ik die gekke dieren ■ lijn uitlachenl" , Koei, Noiretle," begon daarop Angréni, „hoe leeluk van ie. met die arme kat|es on hun moeder to spottenl /ij kunnen hot toch niet holpen, dnt zo zoo leelijk on gebrekkig zijn! En begrijp je «tan niel, dal p' die arme poos boel erg bedroefd mankt. door baar kindertjes to bespotten?" ■och Neirett*. boos over Angréni's woorden, blies tegen haar en ging daarna voort met haar gespot. De arme moedor Poes, die duidelijk alles, wat Noiretle van haar en van haar vier kat;os zoido, kon verstaan, was daarover vreeselijk bedrrx M, en om do boom Noiretle Ie toonen, hoeveel ze vnn haar gebrekkige kindertjes hield, begon ze met hen één voor één to likken, juist alsof ze daarmee wilde zoggen: „Zie je wol, hoe lief ik mijn anno, gebrekkige katjes heb?" Doch zoodra Noiretle dit zag, begon zo nog meer met de diertjes te spotten; zij riep zelfs lot moedor Poes: „Miauw, miauw, al dat likken geeft jo toch niets, poes zonder-staart! Daar worden je toolijko kindertjes geen ziertje mooier dal gespot kon de lieve Angréni niet lat • i snhooren. Miauwende sprong ze uil don boom i liep naar het kasteel Pn ook moeth-r Poes, héél bedroefd door Noiretfe's wreede woorden, hraehl haar vier katjes naar een plok, waar geen boo7€ dieren war n die met hun gebreken /ouden spot Daarheen wandelde nu moedor Poos iederen dag met haar vier kinderen en weldra dacht ze li in mei mier aan de boozc woorden van Noiretle. Maar op een dag, toen hel bijna herfst was geworden, wandelde zij heel toevallig weer langs den muur aan liet kasteel, waarop ook weer ratte zat. Doch ze zal daar nu niet alléén, wanl naast haar vat een klein, zwart katje. Op het oogenhlik, da' moeder Poes den muur naderde, zag zo hot kleine kal'io. hinkende op drie pi - en bot zwarte kopie heelenvial verdraiid. naar Noiretle hinken Ze zag toon ook, dat hot kleme kal ie lioolomaal geen staart had. Kn loon nu Noirotto bet katje begon te likken on daarbij heel droef miauwde, on daarna moedor Poos aehfer don muur hot spot'endo geminuw van eenige andere katten hoorde, sprak ze tot haar vier kinderen, die nu al wat grooter waren: „Luistert eens, kinderi es. daar op dien muur zit een mooie poes, een hooi doffige poes, die op een groot kasteel woont... " „Ja, moeder, we zien haar wel," zeiden ac twee katjes, do op drie pooljos hinkten. „Kont u die poes, moedor?" „Niel zoo heel goed." antwoordf! moeder Poes. „Maar eens heeft die poes gespol met 'iillie gobroken. Kn ach, nu zit ze daar zelf mei een katje, dat nog véél gebrekkiger is, wanl hel heefl een scheef kopje, hinkt op drie pooljos en heeft geen staart. Wal zal die troteche poos daar verdrietig over zijn. Want zij houdt veel van haar kind. Kijkt maar eens, hoe droef ze bet kopjes geeft en zijn velletje likt Ach, en als ze ons nu ziet voorbijgaan, zal ze nog véél bedroefder worden. Zo zal dan denkon, dal haar kat;e zoo gebrekkig werd, omdat zij jullie oens heeft bespot. Kn bedroefder dan ze nu is, mag ze niet worden, kindoren...." „Laten we dan vlug teruggaan, moeder," stolde één der katjes voor. „Neen, dal gaat niet meer." sprak moeder Poes. „7e heeft ons al zien aankomen. 'I Is dus heter, da' we haar ruslig vaorbijtoopen on juist doen, nlsof we haar on haar kat'e niet op den muur zie: . Kom, doel daarom oens alle vier je best, to loopen alsof or geen enkel gebrek is. dat ie hinder' I even, 'o'dal we haar voorbij •/ijnl Kom. Ponron on Grijsje. probeert nu eens even op alle vier je pootjes te tonnen; on 'ij. C.yprr e on Zwnrlkopjo. draait allebei de kopjes wol om, zoodat jullie nirt achter doch vóór je kiik'! Dit zal wel niet erg gemakkelijk gaan. mnrr dool hooi even je bost or voor. .. . Komt. kinder'jes, doet nu eens alle vier even je je g"brok voor die zwarte poos te verbergen. ..." Even goedhartig als hun moeder, probeerden loen do vier kn'ios te doen, alsof ze geen enkel gebrek hadden. Ronron en Grijsje liepen, hoewel het hun zeer moeilijk vlet. keurig op atte -vier pootjes. Kn Oyportje on 7.wnrtkop'e hadden hun schenve kopjes zóó mooi omgedraaid, dat beiden verheugd miauwen: „O, nu kunnen wij den weg zien, die vóór ons ligt, en de hoornen. .." 700 liep toen moeder Poes met haar vier katjes voorbii de plek waar. boven op den muur, Noiretle met haar gebrekkig katje zat, en loon hoorde moeder Poes haar tot het diertje miauwen: „O, wat ben ik toch blij. nu ik zie, dat die vier katjes van de arme poes-zonder-staart niel meer gebrekkig zijn 1 Nu zullen jouw gehroken, zoodra ie wat grooter bent geworden, óók wol weer verdwijnen, mijn lief kat'el Ja, dan zul jii ook niet meer op drie pootjes voorlhinkenl Dan znl ook ie kopje weer recht >p je halsje zitten! Jn. dan krijg je misschien ook een mooien, langen Slnnrl!" Terwijl Noiretle zoo tof baar katje sprak, liep moedor Poos met baar vior katjes verder, en nauwelijks waren zij voorbij den muur, of zij sprak weer tol haar viertal: „Jullie bobt je best gedaan, mijn lieve kinderen! Ge hebt keurig je gebreken verbomen gehouden! Doet nu maar weer heet gewoon!" Vaar hoe groot was haar verbazing, en vooral baar vreugde, zoodra moeder Poes bemerkte, dat haar vier katjes juist zoo bleven voortgaan, als op het oogenhlik, toen ze voorbij Noiretle en haar katje wandelden. Want Ronron en Grijsje liepen keurig op allo vier pootjes verder on zeiden, dat '■e op vior pooües veel gemakkelijker konden loopen dan op drio. Fn Cyperse, zoowol als 7warlkopie, sponnen luid van vreugde, omdat ze allebei hun kopics niet meer konden omdraaien, en nu voortaan beet den weg konden overzien en Tiie' meer bun eigen rug. ..Zoo werden moedor Poes en baar vier katjes heloond, voor hun vriendelijkheid en medelijden mei ren poes, die hen eens had bespot," zegt het sprookje. Doch dit vertelt ons niet, of Noirette's katje Intor een katje zonder gebreken werd. TANTE JOH. --- Boodschappen doen. Boodschappen doen, wel dat vinden we heerlijk. Wij mot onze hoidjos, we worden niet moe. Waar moes ons hecnatuurt, dat kan ons niet schelen. Al ie het ver ook. wij gaan er naar toe! Moeder zcat: — Kindren, pas op voor de auto's! — KUk eerst eens rond, voor je 't stocpje af «raat? — Niet te vlug- loopen, aeef 'lkaar maar een handje! — Loop liever niet in het midden der straat! — Mnar zie, we hebben een trouw vriendje bij ons. Die on ons post on ons hoiisch niét verlaat! 't Is onze Ko .j, ,i „ar h„'o hondje, Hü zorgt, dat alles hce! veilitrjes gaat! Hoort hij een auto, dan blaft hU: — woef, kindrent — Wacht jullie even, niet haastig zijn. hoor! — Moedertje vroeg: —Pas je goed op mün _ meisjes? — — k Heb hot beloofd, dos nu zotst Ik ervoor!— Zoo_den|t het hondje en wuift met zijn staartje. Vind je niet. dat hij goed past op die twee? Als jo ze «aui e eens togen zon komen. Vraag het ze naar, want misschien mag je meo! RO FRANKFORT. ---