Toch een acrobaat! „Niet waar!" „Wél waar!" ..Niet waar!" 't Was wat mooisf nog geen halven dag logeerde Koos. die in Amsterdam weieinde. bü zijn neefje Bram in Bilthoven, of ze hadden al ruzie! „Och Bram, die Koos is 'n opschepper." troostte Mieu haar broertje. „Omdat ik de waarheid zeg?" vroeg Koos nijdig. ..Omdat je bluft over Amsterdam." zei Mientje. „Ile-bben we niet fün op de hei krijgertje ge■peeld, en verstoppertje om de heuveltjes heen., ne.u. dat gaat vast zoo dol niet in jouw heerlijk Amsterdam! En 't nutuurbad. waar we morgen heen mogen...." „Poeh!" zei Koos. „Als wij met de tram naar /andvne_rt gaai, bolilien we véél fijner duinen, n gróót strand en de hééle zee — dat is nog wat anders dan jouw vüvertjes in 't natuurbad!" „Wij hoeven niet eerst in een tram te zitten om ergens te komen." riop Bram, „we stappen zoo uit huis op de hei. — véél vrijer!" ..Ik spoel in 't Vondelpark —is vlakbij." antweieerelde Koos. ..Kn als de hei bloei, iq 't zóó mooi. dat de mensehen in auto's komen kijken." vertelde Mientje. ...Niks aan. die hei," begon Koos. maar Bram Woe- hein wijs terecht: ..'t Is nou Pinkstervacantio. domoor! De hei bloeit pas in Augustus! D4t hebben jullie in Amsterdam toch niest!" ...Meuir als de linllonvelilen bloeien, gaan wij in de auto bollen kijken! Kn dAar komen de men• 'h.-n wel I l.'iimal voor uit Amerika!" riep Koos trie.infeintelijk. ..Als er sneeuw ligt. glijden we hier van de heuvels met onze slee — nét Zwitserland" deelde Mientje mee. „O. en als er géén sneeuw ligt, dan hebben jullie zeker óók een jeugdbioscoop. en een kindervoorstelling in den schouwburg, enne.... een circus, hè?" plaagde Koos. „In de concertzaal hier komt de poppenkast!" riep Mientje. „En o, zoo dikwijls komt er 'n jongen met zoon leuk aapje aan de deur, daar geven we lekkers aan en 't doet toeren op ónze stoep." vertelde Bram gewichtig. „Dat lijkt niet erg op 'n circus vol clowns, leeuwen en acrobaten." smaalde Koos. „Eén aap!" „O. we hebben nog wel andere acrobaten!" Verschrikt keek het drietal op daar hadden ze heelemaal niet gemerkt, dat er iemand zachtjes waa binnengekomen! „Moes!" riepen Mientje en Bram blü, al begrepen ze niet, wat moeder bedoelde. Ooiijk ging moeder voort: „Onze acrobaten komen zelfs, als we ze roepen! Ik beloof je. Koos. dat jü morgenochtend onder 't ontbüt kleine acrobaten zult /i.'ii. zooals er in geen één circus zijn!" Koos keek een beetje ongeloovig, maar Bram en Mien snapten 't na opééns — ze knepen elkaar van pret! Maar ze verklapten natuurlijk niets aan Koos! Toen Koos even later in de speelgoedkast snuffelde, fluisterde moeder haastig haar tweetal in: „Als jullie vanavond naar bed zün, hang ik een kaaskorst in den denneboom bij de eetkamerdeuren — daar komen ze morgenochtend allemaal op af!" Ja, op kaas waren de meosjes dol! Hen volirendcn me.rirpn waren Mientje en Bram al beneden, toen moeder nog in de badkamer was. Kn Koos? Die sliep nog vast — dat was van de ongewone dennelucht! Betje had juist de eetkamer gedaan. „Niet zoo hollen over me schoone zeil. jongens!" waarschuwde ze. „Nee. Bet," beloofden de twee. Maar even later holden ze tóch. „Moeder, moeke — u hebt de korst vergaten!" Moeder kwam juist naar beneden: „Kijk maar eens goed — die heb ik gisteravond opgehangen, hoor!" Er hing.... alleen een stukje touw! „Daar begrijp ik niets van!" zei moeder ver-« baasd. „Een vreemde kat misschien?" opperde Mientje. „Daar hing 't te hoog voor — katten klimmen niet graag in de harsige dennob.x_.men." meende moeeder. Zij had medelijden met haar teleurgesteld tweetal en vroeg: „Zün er nog pinda's in het trommeltje? Rijg er gauw wat aan — dair duikelen de moesjes toch ook leuk omheen!" En omdat 't rijgen met 'n stopnaald zoo ophield, namen Bram en Mientje gauw een stukje ijzerdraad, waar ze, elk aaa een kant, de nootjes op prikten en naar 't midden schoven. Gelukkig — het snoer was gespannen en Koos was nog niet beneden. Kijk, er zat ai een meesje te gluren naar 't lekkers — dadetijk hing het aan 't snoer! „Net op tijd; daar komt Koos." lachte Mientje. Maar opeens greep ze Bram stevig vast — wat was dat? Daar liet iets roodbruins zich langs den dennestam zakken, 't kopje omlaag.... een eekhoorntje! Waarschuwend hielden de kinderen hun vinger op den mond^ toen vader, moeder en Koos binnenkwamen en allen keken ze nu ademloos toe. hoe het kleine diertje met zijn prachtigen pluimstaart voorzichtig op het dunne Üzerdraad stapte. „Zou 't 'm houden?" fluisterde Bram. Ja. het üzerdraad was sterk genoeg, maar het eekhoorntje kon zichzelf niet houden op dat gladde, dunne draadje — hup! daar duikelde het diertje om, hield zich nog naet de nageltjes vast, liin<- schommelend aan 't ijzerdraad.... en. nee maar, je zou 't niet gelooven. als je 't niet zelf zat- werkte zich weer bovenop het draad, en liep er toen met kleine pasjes over. als een koorddanser! De breede pluimstaart wuifde nu rechts, dan links; die deed dienst als balanceerstok! En zóó schoof het op de begeerde nootjes af! 't Eerste pinda-tje werd gauw-gau'w los'gebeten; het eekhoorntje nam een grooten sprong naar den grond, rende naar den denneboom, en zat. heel parmantig, het nootje op te peuzelen boven in den boom. Nu deed zn staart zeker dienst als parasol! En dat spelletje herhaalde de eekhoorn, tot alle nootjes op waren! ..Nu begrijp ik. waar de kaaskorst bleef." lachte moeder. „Zoon kleine, parmantige acrobaat!" „Hot is mooier dan een heel circus!" vond Mientje. En Koos. de bluffer, zweeg — want heusch. zóó iets aardige had hij in Amsterdam nog nooit gezien!" JO DARMEN. --- KINDERBLAD der LEEUWARDER COURANT van Zaterdag 26 Januari 1935. No. 22. ---