S€otutj^üüvói PjJNJ\ --- Comité voor Theepropaganda Een demonstratiewinkel te Leeuwarden Zet beter thee Een van de meest bekende voordrachten van wylen Pisuisse schilderde ons eerst op romantische wijze de theecultuur in Nederlandsch-Indië, gevolgd door een vrij realistische schildering van het theeverbruik hier te lande, 't Is al vry' wat jaartjes geleden, dat wrj het hoorden en het gedicht zou nu min of meer verouderd zijn. Althans in wat men tegenwoordig over de theecultuur in Indië leest, is de romantiek vervangen door in mineur gestemde verslagen van ondernemingen in crisistijd. En het theeverbruik hier te lande zal, werkt de propaganda voor het theebureau iets uit, niet alleen de quantiteit, doch ook de qualiteit van het verbruik opvoeren. Maar hierover straks. Wat is het Theebureau, dat nu 15 tot 27 Februari Friesland's hoofdstad komt bezoeken? Het is in het leven geroepen door de Vereeniging Theecultuur in Nederlandsch-Indië en behandelt de belangen van alle theecultuurondernemingen in onze Oost. De buitengewone moeilijkheden, waarin zich de theecultuur bevond, riepen het in het leven. In de crisisjaren toch was de export van thee zeer moeilijk geworden. Vele landen hieven zulke hooge invoerrechten, dat deze drank voor de bewoners meer en meer een luxe drank werd. En ook in landen, waar dit niet het geval was, zoo?^ bij ons, waren de invoerrechten exhorbitant hoog. Zoo wordt er in Nederland op ieder onsje thee 8 cents bc 1 geheven, 't Werd langzamerhand r.nmo de heele theeproductie aan de markt te brengen. Een theerestrictieplan, door internationale samenwerking tot stand gekomen, perkte de bebouwde oppervlrkte aanmerkelijk in, doch deze toestand heeft iets onnatuurlijks. Daarom willen de thee-ondernemingen gaarne weer tot den vrijen verbouw terug en om dit mogelijk te maken werd het Theebureau in het leven gemeden, dat geheel uit het particulier initiatief gc'ioren is en zonder eenige staatshulp probeert de theeafzet in verschillende landen te vergrooten. Het werkt thans in Nederland, BelTië, Zweden, Engeland, Amerika, Canada, Zuid-Afrika, Australië, Britsch-Indië en Nederlandsch-Indië zelf. Dat het hier om groote belangen gaat, kan blijken uit de volgende cijfers. De jaarlijksche theeexport uit Nederlandsch-Indië heeft een waarde van ƒ 170,000,000. In de theecultuur werken 400,000 Nederlandsche onderdanen. Een opleving van deze cultuur zal maken, dat honderden werklooze jongeren hier te lande weer een positie in Indië kunnen krijgen, terwijl ook de Nederlandsche machine-idustrie, de Nederlandsche stoombootmaatschappijen ert de Nederlandsche Middenstand hier groote belangen hebben, om maar te zwijgen van de groote kapitalen, die in de Indische theecultuur zijn neergelegd. 85 procent van de thee, welke hier te lande wordt gedronken, komt uit onze eigen koloniën. Dat het theeverbruik hier te lande nog kan worden opgevoerd, bewijst wel het feit, dat het theeverbruik in Nederland I\_ pond per hoofd en per jaar bedraagt, terwijl deze hoeveelheid van Engeland 9 pond is. Zulks niet omdat men in Engeland meer thee drinkt dan In Nederland, maar omdat de Engelschman intuïtief beter thee zet. Met haar demonstratiewinkel nu wil het Theebureau een betere manier van theezetten propageren, zoodat men uit ieder potje thee, onverschillig van wat merk, voor de volle honderd procent aan qualitelt, smaak en aroma kan halen. Een van haar meeste slagzinnen is dan ook: „Zet beter thee." . Thee toch is een chemisch product, het tneezetten is het op de juiste wijze in verbinding brengen van thee met kokend water. De beste thee krijgt men bij een vijftlgvoudige verdunning n.l. als men >/i liter water op 10 gram thee giet en het dan 4 k 5 minuten laat trekken. Zulks hangt samen met de drie bestanddeelen, waaruit de thee bestaat, n.l. thee-olie, smaakstoffen en tanine of looizuur. De thee-olie vervluchtigt en na 6 minuten trekken heeft de drank haar geur en aroma verloren. Wie goede thee gaat zetten — leder mag het merk kiezen dat hij zelf wil — ga hierbU als volgt te werk: 1. Met een door het theebureau In den handel gebracht schepje, dat a 10 cents verkrijgbaar is, doet men in de theepot net zooveel schepjes als er personen zijn, waarvoor thee moet worden gezet. 2. Vervolgens giet men de juiste hoeveelheid water op. Men zorge er voor, dat het water, zoodra het kookt, wordt opgegoten. Water, dat lang kookt, is „dood gekookt'-. Niet meer water opgieten dan één kopje voor elk persoon, die aan de theedrinkerü zal deelnemen. 3. 3 k 4 minuten laten trekken onder een theemuts. Theelichtjes zijn voor dit doel niet geschikt. Dan de thee even roeren en in schenken 4. Voor een tweede kopje voor ieder giet men op hetzelfde theeblad weer evenveel kokend water bij als den eersten keer, weer 3 k 4 minuten laten trekken en dan inschenken. Bij langer trekken ontwikkelt zich tanine of looizuur, die de thee wrang maakt en schadelijk is voor de gezondheid. De tanine wordt door het bijschenken van melk tot een onschadelijke verbinding gemaakt. Suiker heeft de eigenschap, dat zij de thee-olie vasthoudt. Hoewel men zoodoende wel eenige thee meer noodig heeft dan anders, zijn de extrakosten niet hoog. In totaal kost iedere kop thee op deze wijze geschonken de huisvrouw een kwart cent. Voorts behoort tot het werk van het theebureau het bewerken van den middenstand, d. w. z. het geven van inlichtingen en materiaal voor het voeren van een zakelijke reclame enz. Waar het bureau tot stand is gekomen door samenwerking van alle theecultuurondernemingen en zich met den handel hier te lande niet inlaat, betreft het hier een algemeen belang waaraan ieder zijn m»dewer kintr kan verstrekken. Miandag a.s., 's namiddags om 3 uur 30, wordt de demonstratiewinkel, Nieuwestad 166, officieel geopend, 's Avonds om 8.30 wordt in de Harmonie een handelaarsavond georganiseerd, waar o. m. demonstraties en filmvertooningen op het programma staan. Bij dit artikel plaatsen wij de portretten van twee belangrijke personen in het Theebureau, n.l. dat van den directeur, den heer H. Dorlas, die zoo vriendelijk was om ons in een persconferentie de inlichtingen voor dit artikel te verschaffen, en dat van den heer T. Pot, die binnenkort op vele reclamebiljetten zal verschijnen. --- FEUILLETON. PIRATENEER DOOR RAFAËL SABATINI 4. Aangezien het inladen der huiden hen hier een paar dagen op zou houden, stelde Monsieur de Bernis zijn medepassagiers voor, om een uitstapje naar het binnenland van het eiland te maken, wat bij Miss Priscilla in zulk een goede aarde viel, dat er onmiddellijk toe besloten werd. Paarden waren aan wal te krijgen en zoo reden zy met hun drieën, slechts vergezeld door Pierre, den kleurling, dien Bernis als bediende bij zich had, weg, om het kokende meer, het wonder van Dominica, en de vruchtbare vlakte, die door de Layou bevloeid wordt, te bezichtigen. De Majoor had eerst onder gewapend geleide willen gaan. Maar Monsieur de Bernis, die ook deze streek scheen te, kennen, verzekerde hun, dat zij in de Caraïben van Dominica een zacht en vriendelijk ras zouden aantreffen, waar geen gevaar yan te dwebten wa* „Als dat niet zoo was," ging hij voort, „zou de heele scheepsbemanning onvoldoende zijn, om ons te beschermen en zou ik ook nooit het uitstapje hebben voorgesteld." Priscilla reed dien dag tusschen haar twee cavaliers, maar zij schonk haar aandacht bijna uitsluitend aan den welbespraakten De Bernis, zoodat de Majoor zich begon af te vragen, of de sprekende gelijkenis met wijlen Zijne Majesteit, die hem reeds was opgevallen, niet verder ging dan zijn uiterlijk alleen. Ook Monsieur de Bernis, zoo scheen den Majoor ten ministe toe, had die aangeboren beleefdheid en tot zijn spijt moest hij erkennen, dat hij iets van Koning Karel's aantrekkelijkheid voor de schoone sekse scheen te hebben. Hij zou zich hier meer over verontrust hebben, als de gedachte hem niet getroost had, dat die indringer met zijn lange beenen en zijn donkere tronie over een paar dagen te Sainte Croix uit hun gezichtseinder zou verdwijnen. Wat Priscilla in hem kon zien, dat zij hem zoo veel attentie schonk, was den Majoor een raadsel. BrJ hemzelf vergeleken, was hij immers maar een oppervlakkige beuzelaar. Het was ondenkbaar, dat Priscilla verblind zou worden door zijn mooie praatjes. En toch liepen zelfs de beste vrouwen er zoo vaak in, omdat zij niet de gave hadden, het echte van het valsche te onderscheiden. Hij moest daarom maar heel dankbaar zijn, dat het contact met dien avonturier maar zoo kort beloofde te zijn. Zoo het langer mocht duren, zoo de schelm er achter mocht komen, dat Priscilla een rijke erfgename was, dan zou hij stellig daarin aanleiding vinden, om alle verleidingskunsten aan te wenden» waafio »0 temand natuurttfh meeste* wa* Dat de man een avonturier was, stond voor Majoor Sands als een paal boven water. HU vleide zichzelf, dat hij met een oogopslag ïemand's karakter kon doorgronden en alles in hem waarschuwde hem voor dezen cynischen schelm. Dien zelfden avond nog werd hij te Roseau in zijn overtuiging gesterkt. Zij waren op het strand van hun paarden gestegen en troffen daar een dikken, ouden, grof gekleeden Franschman aan, die naar rum en tabak rook, een der handelaren, van wie Kapitein Bransome zijn huiden kocht. De man bleef voor hem staan, alof hij door den bliksem getroffen was en staarde Monsieur de Bernis een heelen tijd stom verbaasd aan. Toen vertrok een eigenaardig lachje zyn verweerde gelaatstrekken; met ironisch overdreven hoffelijkheid nam hij zijn smerigen hoed af en ontblootte h« ziJn verwarde grijze lokken. Majoor Sands kende geen Fransch, maar hij kon zich niet vergissen in de brutale familiariteit van de begroeting. „C'est bien tol, de Bernis? Pardieu! Je ne croyais pas te revoir." (') De Bernis was blijven staan, om hem te antwoorden en deed dat op denzelfden half spottende", half vertrouwelijken toon. „Et tol, mon dröle? Ah, tv fais le marchand de peaux mamtenant?" (») (') Ben jij het heusch, de Bernis? Wat drommel, ik dacht niet, Je ooit weer te zien. (') En JU dan, oude snaak} Zog, zoo, handel }e nn in hulden?. Majoor Sands was Intusschen met Priscilla doorgeloopen, de Bernis In gesprek achterlatend met zijn eigenaardig opgepikten kennis. De Majoor scheen er in te groeien. „Wat een rare ontmoeting voor onzen fUnen mynheer. Heel raar, moet ik zeggen. Zulke vrienden houdt hij er dus op na. Ik gaf er wat om, als ik wist wie hU is." Maar Priscilla kon zUn verbazing en zUn leed* vermaak niet uitstaan. ZU vond hem kleingeestig. Het leek wel, of zU de eilanden beter kende dan hU. ZU wist, dat het leven in de koloniën iemand de raarste connecties kon bezorgen en dat alleen domme of onwetende merv. sehen daar conclusies uit trokken. In dezen zin liet zU zich ook uit. „Wel sapperloot, juffie! Verdedig je hem nog?" „Ik ben mU niet bewust, dat hU aangevallen is, tenzy JU dat van plan was, Bart. En Monsieur de Bernis heeft, voor zoover ik weet, ook nooit beweerd, dat hU regelrecht uit Versailles kwam.* „Dat zal dan wel zUn, omdat hU vermoedt, dat wU hem niet zouden gelooven. Kom kindl De vent is niets dan een avonturier." Dat zU dat toestemde, bracht hem meer van zUn stuk, dan tegenspraak gedaan kon hebben, „Dat had ik al gedacht," zeide zU met een betooverend lachje. „Ik houd van avonturen en avonturiers." Stellig zou dit voor haar op een zedepreek zyn uitgeloopen, als de Bernis niet juist was komen aanloopen. Maar de Majoor had haar antwoord zoo lichtzinnig gevonden, dat hU e» niet over heen kon stappen en dat was misschien de reden dat hfl dien avond na het eten, toefl zU by elkaar in de kajuit zaten, op hun ontmoeting terug kwam. „Dat was wel heel toevallig, Monsieur de Bernis, dat u hier op Dominica een ouden kennis tegen kwam." „Ja, zeker heel toevallig," stemde de Franschman grif toe. „Dat was een oude krijgsmakker van mij." De Majoor trok weer zUn wenkbrauwen op „Is u soldaat geweest, mijnheer?" Met een eigenaardige uitdrukking In zUn oogen keek de Franschman zyn ondervrager een heele poos aan. HU scheen pret over iets te hebben. „Zoon beetje," antwoordde hij eindelUk. Toen wendde hij zich tot Bransome, die zUn mooie pakje uitgetrokken had en nu op zijn gemak in een katoenen hemd en broek zat. „Het was Lafarche, Kapitei. . Hij vertelde mij, dat hij zaken met u deed." En hij ging voort: „Wy dienden samen op Santa Catalina onder Heer Simon en waren ook onder de heel weinigen, die den Spaanschen overval van Perez de Guzman daar overleefden Lafarche en ik en nog twee anderen, die ons in een maisveld hadden verstopt, toen alles verloren was, ontsnapten dien nacht in een open boot en wisten het vasteland te bereiken. Ik was gewond en mUn linker arm was tijdens het bombardement door een kartetsschot gebroken. „Maar, zooals de Italianen zeggen, heeft alles pjn goede zyde. Die wond redde mj(jn leyeu, Als ïk myn arm niet gebroken had, zou Ik mU niet verstopt hebben, waar de drie anderen zidnVter by my voegden. Het was de eerste keer dat ik gewond werd. Ik was nog geen twinïïg'en het was myn jeugdige kracht, die mijn arm en mijn leven redde in de vermoeienissen en ontberin gen, die nu volgden. Voor zoover V£cet ™ wy vieren de eenigen van de honderdtw.nt^ man, die met Simon op Santa Catalina, waren die er het leven afbrachten. Toen Pere? het eiland had genomen, nam hU een hardvochtig wraak over het feit, dat het zich verded£d hfn en liet alle mannen, die nog in leven wafn fwr keednhei?"n fßneene "^ Een beertaStJ. Peinzend staarde hU voor zich uit en ml, schien zou hy het daarbU gelaten hebben al's Pr.sc.lla het stilzwijgen niet verbroken had en hem naar nadere bijzonderheden had gevraaed Aan haar verzoek voldoende, vertelde hfw,,' van de kolonie, die Mansvelt ópSanta r,t,r gesticht had, hoe zij aan het wekwaren Sa™ om het land te ontginnen, mais en bananen te planten en zoete aardappelen, cassave en tabak te verbouwen. Terwyl zU met open linnen In verteederden blik naar hem zat te luisteren hC hy een beeld op van den bloeienden toost nn'dïw kolonie, toen Don Juan Perez de Guzmanm% vier schepen en een overstelpende krygsma^h van Panama overgestoken was, om zUn Sti koelen, H^ yertaalde hes jpjgjg &£s)£ Simon, toen men van hem geëischt had, dat hU zich over zou geven: dat hU de nederzetting voor de Engelsche Kroon in bezit had genomen en dat hU en die met hem waren, eerder hun leven zouden geven dan de kolonie afstaan. HU deed haar hart sneller kloppen, toen hij beschreef, hoe dapper dat kleine troepje stand had gehouden tegen de verpletterende Spaansche overmacht. En hU wekte haar medclyden, toen hij van het bloedbad verhaalde, dat er op gevolgd was en welke barbaarsche verwoestingen er waren aangericht op de plantages, die zU met zooveel moeite hadden ontgonnen. Nadat hU uitgesproken had, speelde er een grimmige en toch droevige glimlach om zUn lippen. De diepe groeven in zUn vermagerd, donker gelaat, dieper dan bU zyn jaren paste, kwamen sterker uit. „Maar de Spanjaarden hebben er voor geboet te Porto BdlO, te Panama en waar al niet. Wij hebben het hun betaald gezet. Maar al het sindsdien vergoten Spaansche bloed kon niet opwegen tegen den laffen, beestachtigen moord op de Engelschen en Franschen, die zich te Santa Catalina vereenlgd hadden." Die blik in zijn verleden en in de geschiedenis der West-Indische nederzettingen had dieDen indruk op hen gemaakt Zelfs de Majoor hoe hü er zich ook tegen trachtte te verzetten, wasvoor een oogenblik onder den Invloed van ziin eitren aardige gersjfo^ijkjieid, g Later op den avond, toen het eten was »fl£ loopen en de tafel was afgenomen, haalde m* sieur de Bernis een guitaar uit zijn hut. Op* achterbank gereten, met zijn rug naar het gr°f|j venster, dat wijd openstond en waardoor ' purperen avondlicht der tropen naar t*jj viel, zong hij voor hen geboorteland Provence en eenige wnn**Jj droevige Spaansche zangen in mineur, **^ men die in Malaga zoo vaak kan honren. m, Met zijn welluidende baritonstern wi.'t ™ ,«* zoo weer te geven, dat zU het hart van P"*"u. roerden en zU haar tranen nauwelijks weerH" den kon. Zelfs Majoor Sands moest erken»' dat Monsieur de Bernis bijzonder mooi '°hii Maar hij zeide het heel neerbuigend, al?"1 . duidelijk wilde laten uitkomen, welk een stand er lag tusschen hem en zUn t rhetTicn Hng op de eene hand en den vreemdeling '» zU zoo toevallig ontmoet hadden, op de an jij Dat vond hU te meer noodig. omdat hü vel oogen niet kon sluiten voor het feit, dat de s"£j een diepen indruk op het onervaren #!I",e' van Priscilla gemaakt scheen te hebben, on* twijfeld was dat ook de reden, dat hü *•<* volgenden morgen de vrijheid permitteerde. tich minachtend over Monsieur de Bernis o\ ■ laten. Byna was het tot een breuk tusschen n en de dame, die aan zyn hoede vertrouwd " gekomen. «Wordt vervol"* --- EVANGELISCHE VEREENIGING, LEEUWARDEN. INVLOED DER KERK OP DE MAATSCHAPPIJ In Irene hield gisteravond de Evangelische Vereeniging te Leeuwarden een samenkomst, waar als spreekster optrad mej. H. E. Dusseldorp aldaar. Na de gebruikelijke opening werden twee verzen van Psalm 69 gezongen, waarna de VOORZITTER, de heer P. Panhuis, een openingswoord sprak. Vervolgens werd het woord verleend aan mej. DUSSELDORP voor haar onderwerp: „De invloed van de kerk op de maatschappij." By nauwgezette beschouwing van dit vraagstuk, zoo begon spreekster, moet men tot de conclusie komen, dat deze invloed op het oogenblik niet groot is. Kort na den Wereldoorlog sloten de kerken zich meer aaneen, ten einde te trachten den geest van de volkeren te verheffen. Hierdoor dacht men, zou ook de invloed der kerk op de maatschappij zich uitbreiden. En nu? vroeg spreekster. Hoe staat het op het oogenblik met haar invloed op de maatschappij? We zien, dat steeds meer menschen er van overtuigd worden, dat de kerk en de maatschappij twee verschillende sferen zijn, die voor hen moeilijk zijn samen te brengen. Is dit een teeken des tijds? Deze tyd toch kenmerkt zich door een wanhoopsstemming en wij hebben ons hierover te bezinnen. We hebben ons daarbij af te vragen of hier van schuld van de kerk sprake is, of dat de menschen de schuldigen zijn. Kan de kerk in het economisch leven, in het systeem van productie, circulatie en consumptie een rol spelen? Een vraag, die steeds met „neen" is beantwoord. De bloei van de maatschappij toch wordt niet door het geloof bevorderd. De kerk, die een goeden invloed ta dit opzicht moest hebben, oefent vaak een nadeeligen invloed uit. Zij begunatlgt partyen geloofsgenooten, daarbij uitgaand van het standpunt, dat men de geloovigen ook steeds zooveel mogelijk links heeft laten liggen. Ook op ander gebied brengt de kerk verwarring. Voornamelijk wel door haar verdeeldheid. Niet alleen, dat de katholieken en protestanten gescheiden zijn, ook de protestanten, ja zelfs de Hervormden onderling, kennen geen eenheid. Nergens is dit zoo erg als in ons land, waar deze verdeeldheid dan ook oorzaak is van veel kwaad. Men vergeet te veel, dat men een deel Is van de Kerk, zooals Jezus Christus die Zich gedacht heeft. Deze kerk is de Una Sancta, het eenig heilige, waartoe alle geloovigen behooren. Deze kerk heeft de Tien Geboden, welke de verhouding van den mensch tot God, maar ook die van de menschen onderling bepalen. En deze Geboden zijn een hecht fundament voor onze geheele samenleving. De misstanden van dezen tijd toonen, dat het niet-naleven hiervan tot ondergang leidt. De maatschappij, omvattende alle menschen, heeft zich vele jaren gebaseerd op het winsysteem. Het eigen-belang ging voor alles. Als de maatschappij, zoo zeide spreekster. God lief had als zichzelf, zou niet leder strijden voor zijn eigenbelang, maar zou men te zamen voor elkander hebben gewerkt. In den loop der geschiedenis gingen er steeds stemmen op, die verkondigden, dat het: „Heb God Hef boven alles en uw naaste als uzelf", ook in de maatschappij in practtjk moet worden gebracht. Om dit te bereiken, werd een strenge levenshouding voorgeschreven, hetgeen spreekster met voorbeelden toelichtte. Zoo wees zij op het systeem der ascese, onthouding, dat in de middeleeuwen door de katholieke kerk werd aanbevolen, doch dat ook geen bevrediging schonk. Na de Hervorming waren het de Calvinisten, die een levenshouding voorschreven. Zij dachten het best naar Gods wetten te leven door In de maatschappij al hun krachten ten bate der productie te ontplooien. Geen energie mocht ongebruikt worden gelaten. Het Calvinisme nu, aldus spreekster, wordt wel eens gezien als de oorzaak der hedendaagsche verwarring. Het kan daartoe hebben meegewerkt, doch men vergete niet, dat het alles heeft willen zien in Gods licht en toen dat verduisterde kon de fout ontstaan, waarvan we dan thans de gevolgen zouden ondervinden. Welke houding zij ook aannam, de kerk heeft niet kunnen bereiken, wat zij zoo gaarne wilde. Dit komt vooral doordat de kerk niet gevraagd heeft naar den wil des Heeren. De Heer heen zelf ook gewerkt. HU droeg zt)n discipelen op de komst eener nieuwe wereld te verkondigen. Deze wereld komt echter niet door bestrijding der zonde alleen, doch kan enkel gevormd worden door menschen, die de zonde haten. De kerk moet om deze menschen te vormen, werken op hun geweten, de kwetsbare plek bij eiken sterveling. De kerk moet Gods Woord prediken en zich haar zondewerende macht bewust worden. De wereld begint haar zondigheid in te zien en de kerk heeft tot taak dat besef te verdiepen, de gewetens te treffen. Zij moet den mensch bereidwillig maken, opdat hl) zijn kruia door de wereld drage. Dan alleen kan redding en vergeving volgen. Wij protestanten hebben te bedenken, dat we leden zijn van Christus' lichaam; wl) moeten evenals Hij ons lijden weten te dragen. Als we Gods wil doen, dan zal er door ons van de Kerk een machtig geluid uitgaan; dan zal er een wereld ontstaan, die dichter staat btj Gods koninkrijk. Dat is de redding der maatschappij, die de kerk, maar dan ook alleen de kerk kan brengen, zoo besloot spreekster haar met aandacht gevolgde lezing. In de pauze zong het Evangelisch Kerkkoor onder leiding van den heer Jac. Bloemsma, een viertal liederen, welke zeer In den smaak vielen. Na een slotwoord van den VOORZITTER, waarin hy de spreekster en het koor dank voor de medewerking bracht, bad mej. Dusseldorp het Onze Vader. --- RADIOPROGRAMMA. Woensdag 10 Februari. Hilversum I, golfl. 1875 M. VARA-uitzending. 10.—10.20 v.m. en 7.30—8.— VPRO. B.— Gramof.platen. 9.30 Kookpraatje. 10.— Morgenwijding. 10.20 Gramofoonplaten en literaire causerie. 11.30 Voor de werkloozen. 12.— Gramofoonplaten. 12.45 Orgelspel. 1.15—1.45 Gramofoonplaten. 2.— Viool, plano en Gramofoonplaten. 2.30 Voor de vrouw. 3.— Voor de kinderen. 5.30 VARA-Salon-orkest en Gramofoon* i 7._ Vocaal concert. 7.30 Lezing „Christelijk Humanisme". 8— Herhaling SOS-Berichten. 8.03 Berichten ANP, VARA-Varla. 8.15 Residentie-orkest en solist. 9.15 Radlotooneel. 10.— Berichten ANP. 10.05 De Ramblers. 10.30 Sportreportage. 10.45—12.— Gramofoonplaten. Hilversum 11, golfl. 301 M. NCRV-Uitzendlng. 6.30—7.— Onderwijsfonds voor de scheepvaart. B.— Schriftlezing, meditatie en gewijde muziek (gramofoonplaten). 8.30—9.30 Gramofoonplaten. 10.30 Morgendienst 11 — Harmoniumspel en zang. 12.— Berichten. 12.15 Gramofoonplaten. 12.30 Concert door kwintet. 2— Gramofoonplaten. 2.30 Voor Jeugdige postzegelverzamelaars. 3.—3.45 Pianorecital. 4.—. Zang en piano. 5.— Kinderuur. B.— Landbouw, halfuur. 6.30 Causerie over het Binnenaanvaringsreglement en Stoommachines. 7.— Berichten. 7.15 Causerie: De Jurist als Ambtenaar. 7.45 Reportage. B.— Berichten ANP. 8.15 NCRVorkest. 9.— Causerie „Christelijke muziek". 9.30 Vervolg concert. 10.— Berichten ANP. 10.05 Schaakles. 10.20 Vervolg concert. 11—11.30 Gramofoonplaten. Hierna: Schriftlezing. Droltwlch, golfl. 1500 M. 11.03 Orgelspel 11.35—11.50 Gramofoonplaten. 12.05 BBC-Welsch orkest. 12.50 Gramofoonplaten. 1.20—2.20 Blrminghamsch Hippodrome orkest. 3.10 Het Northern Ireland Fanfare-orkest. 3.50 Pianorecital, 4.20 Vesper. 5.10 Het John Mac Arthur-kwlntefc 5.35 BBC-Dansorkest. 6.20 Berichten. 6.40 Fransche causerie. 7.— Peter Vorke's orkest en solisten. 7.35 BBC-Theaterorkest, -Revuekoor en solisten. 8.35 BBC-Symphonie-orkest, Philp. koor en solisten. 9.25 Berichten. 9.45 Vervolg concert. 10.45 Het Bridgewater Harpkwintct. 11.35 Billy Merrin en zijn Band. 11.50 —12.20 Dansmuziek (Gramofoonplaten). Keulen, golfl. 456 M. 5.50 Accordeonorkest en Mandolinekwintet. 7.50 Militair orkest. 11.20 SA-orkest. 12.35 Omroeporkest. 4.50 Viool en piano. 5.40 Gramofoonplaten. 7.35 Toespraak tot de Duitsche Jeugd. 8.05 Omroeporkest. 9.50— 11.20 Omroepkleinorkest. Brussel, golfl. 322 en 484 M. 322 M.! 12.20 Gramofoonplaten. 12.50 Omroepdansorkest. 1.30 Kleinorkest. 1.50—2.20 en 6.20 Gramofoonplaten, 7.20 Viool en piano. 8.20 Kleinorkest. 8.30 Radiotooneel. 9.35 Omroep-symphonie-orkest. 10.30-* 11.20 Omroepdansorkest. 484 M.: 12.20 Gramof.» platen. 12.50 Kleinorkest. 1.30 Omroepdansorkest, 1.50-2.20 Gramof platen. 5.25 R. de Kers' dansorkest. 6.35 Pianorecital. 6.55 Zang. 8.20 Onv> roepsymphonle-orkest. 9.20 Poesj kin-Herdenking. 10.45—11.20 Gramofoonplaten. Deutschlandsender, golfl. 1571 M. 7.30 Solistenconcert. 8.05 Toespraak tot de Duitsche jeugd. 8.35 Militair concert. 9.20 Berichten. 9.50 Het Stamitz-kamerorkest. 10.05 Weerbericht, 10.20—11.20 Willi Glahe's dansorkest. ---