COGNAC ZACHT EN BELEGEN IMPORTEURS K. PLANTINGA EN ZOON N.V. BOLSWARD --- Half jaarlijksche opruiming HET STOOMGEMAAL spuit morgen Kachels Haardkachels en Haarden Vulkachels zeer geschikt voor verwarming van werkplaatsen enz., prijs gepoetst zonder vloerplaat ƒ 6.90 Huishoudkachels, warmtevermogen 80 M 3 geheel emaille, nog enkele stuks, ƒ 16.90 Haardkachel, onafbrandbaar gelakt, met groote kookgelegenheid. warmtevermogen 100 Ma ƒ 36.75 Haardkachels, onafbrandbaar gelakt, met dubbele circulatie, warmtevermogen 150 M' ƒ 51.75 Prima Haardkachel, onafbrandbaar gelakt, warmtevermogen 130 M' ƒ 49.75 Haardkachels met groot warmtevermogen, dubbele circulatie, in prijzen van 59.50 64.50 ƒ74.50 Nog enkele gebruikte Haarden. Fa. K. A. NIERMEIJER KELDERS 29-31 - LEEUWARDEN - TEL. 5016 --- Hardrijderij van mannen te Tijnje Een primeur met onbevredigend slot. — Goede verrichtingen der jongeren. — G. Zonneveld van Akkrum zegevierde. — Kampioenen onttroond. — Voor hoe lang? Nabeschouwing in voorwoord Hoewel de hardrijders uit Joure Zondag j.l. op de ijsbaan te hunnent reeds de gelegenheid kregen de ergste stijfheid uit hun beenen te rijden en het er dus toen alles van had, dat de Vlecke Joure" een beste kans had op de handhaving harer traditie, nl. het houden van den eersten wedstrijd, toch heeft zij van de primeur afstand moeten doen. Het was het bestuur van de IJsclub „De Onderneming" (toepasselijke naam in dit verband) van Tijnje, dat door zijn besluit van gisterochtend om de aangekondigde rijderij door te laten gaan, al zijn mededingers in dezen de kans afsnoepte. Met als gevolg een beste lijst, waarop de namen prijkten van hen, die nu al ■jaren onder de mannen de hegemonie op de schaats hebben of hadden. Nu zegt dat op zichzelf niet zoo veel, omdat deze heeren vrij kameraadschappelijk met elkaar omgaan. Op zoon eersten welstrijd echter is het altijd een scherp oppassen, omdat men niet weet wat de zomer gedaan heeft. Aan de ouderen of aan de jongeren. De laatsten hebben op deze eerste wedstrijden met hun lenige lichamen, die bovendien goed getraind zijn, iets voor op de ouderen, die altijd enkele wedstrijden noodig hebben om zich los te rijden. Is het zoover, dan beginnen ze weer een hartig woordje mee te spreken. We houden bij het schrijven van deze regelen ter dege rekenschap met deze omstandigheden, maar zijn niettemin van meening, dat voor een groot deel der toonaangevers van den laatsten winter de kentering gekomen is. Met andere woorden: ze zullen hun baantje voor de jongeren moeten ruimen. Wie gisteren de prijs- < 1 premiewinnaars in de baan hebben gezien, zullen het nu wel eens zijn met onze voorspelling van twee jaar terug, dat met deze beide rijders, G. Zonneveld van Akkrum en S. Zeldenthuis van Joure, rekening zou moeten worden gehouden. Overigens was alles bij het oude gebleven. D. w. z. wat organisatie etc. betreft. Er werd te laat begonnen en het was een eindeloos gestart tusschen sommige rijders. Vooral deze laatste kwestie schreeuwt om een oplossing. Zoolang echter de ijsbesturen zich neerleggen onder de gedragingen der rijders in dezen, zoolang echter zal deze oplossing wel uitblijven. Het is als steeds het oude liedje: Sinds jaar en dag was het zoo en waarom moeten we het veranderen? Men vergeet echter, dat de tijd niet stilstaat en hoewel het houden van hardrijderijen een brok Friesch volksleven vertegenwoordigt, dit zich toch wel mag aanpassen aan de moderne eischen van den tegenwoordigen tijd. Op schot of op vlagsein starten met een voorafgaande waarschuwing, we hebben daarvoor al eens eerder een pleidooi gehouden. Wanneer de handen in dit opzicht ineen worden geslagen en de lijn wordt door alle clubs zonder uitzondering strak doorgehaald, dan zullen de rijders zich wel moeten schikken en ongetwijfeld doen 2e het ook. Het is toch een ergerlijke toestand, dat een wedstrijd als die te Tijnje om kwart na vijf in stikke donker moest worden beëindigd, terwijl vier uur, uiterlijk halfvijf, alles achter den rug had kunnen zijn, en dat enkel en alleen omdat sommige paren 10 a 15 en meer valsche starten maakten. Was de baan te Tijnje niet zoo effen geweest, valpartijen met al de gevolgen van dien zouden zeker niet zijn uitgebleven. Dat het daarenboven om 4 uur was begonnen te regenen was een omstandigheid, die het nog minder maakte en daarom mag zeker in het opschrift hier boven van een onbevredigend slot worden gesproken. In normale omstandigheden was practisch de eindstrijd de mooiste van den dag geworden. Nu gooiden de beide rivalen het begrijpelijkerwijs op een accoordje. Het was geen doen meer. De publieke belangstelling was slechts matig. De menschen moesten de rijderij van den wal af gadeslaan. En na al deze ontboezemingen mag hier dan nog een overzicht volgen van het verloop van den wedstrijd voor zoover dat niet in ons nummer van gisteren kon worden vermeld. Twee schaatskoningen tegen elkaar. Links Kees Meijerhof te Tijnje, rechts Barend van der Veen te Warga. --- FEUILLETON. VORST BOBRA Door MARK CHANNING Nederl. bewerking door MARIE DE BELMONTE -26. „Us salaam aleikoum — vrede zij over u" — luidt de Moha groet, waarop het antwoord: „Over u zij vre Vuil mannenstemmen hernamen die gebruikelijke begroetings-formule, toen zij mi (ii hoofd Adam Khan bereikt had. „Alelkoui antwoordde te ml ndrukwekkende stilte, die op de toejuichn en gevolgd was, de Bltn van Diana. Wat er ook | 'lic vertegenwoori van twist, van roof en moord, zouden gewaar wordei >ng m< Isje mli mi..cd had als zij. Na een teeken aaa lenuuid v_fl _ü" gevolg te hebben gegeven breidde Alam Khan zijn arm omhoog en zwegen allen. Wanneer er van tijd tot tijd een begon te hoesten, kreeg hij van zijn buurman een ruwen elleboogstoot. Toen Diana een blik om zich heen wierp op al die hoog-roode, sombere gezichten, bekroop haar de gedachte, dat elk dier aanwezigen stellig wel één moord op zijn geweten zou hebben. Voor dergelijke lieden is het even natuurlijk het leven van anderen te nemen als het eigen leven. Langzaam dwaalden de oogen van den Cobra door de zaal, terwijl hij over zijn langen baard streek met zijn bruine, beringde vingers, waarvan de schittering van de robijnen op een brand leek in een donker bosch. Daarop donderde hij één enkel woord: Bismillah! — In Gods naam —. „Bismillah!" brulden in echo de vijfhonderd stemmi Even als hooge golven breken op den zandigen uever. evenzoo brak zich bij het zitten gaan de lange lijn van getulbunde hoofden. Het feest nam een aanvang. En alle begonnen onder een oorverdoovend i zich meester te maken van de beste stukken vleesch op de schalen, om die SM vlug e werken Geërgerd keek de Cobra over vijl honderd getulbandl 'neen naar een nieuw aan- Wie durfde het wagen hem op znn bruiloft ti >en? De aanwezigen hielden op met eten eo wjwpen verschrikte blikken om zich heen. Het rumoer der gesprekken verminderde, ging over in gemompel en verstomde ten slotte. Ln stilte werden degens getrokken en tusschen het gouden vaatwerk glinsterden dolken — gereed om t_ï St_-k_Ml Een boodschapper met kleeren vol van stof en zweet baande zich een weg tusschen de dichte rijen van gasten. Hij hield een brief in zijn hand. Boos opende Alam Khan het epistel. „In naam van Allah, zij gegroet. Aan onzen vriend Alam Khan. Zorg er voor, dat de Maillmasti (•) ten opzichte van het Engelsche jonge meisje niet wordt geschonden. Gij zijt er met uw eigen leven verantwoordelijk voor. Er is gevaar Ik kom. _ De drager van den Sluier. HOOFDSTUK XX. Het kijkßat. Gelukkig werd niet van Diana verwacht, dat zij tijdens het bruiloftsmaal zou praten; uitgezonderd een „U is heel vriendelijk tegen femand L haar den een of anderenjehotel toeduwde. mocht ze stil blijven zitten en zwijgen zooals ze verlangde. Toen ze naar boven keek, bemerkte ze de bovëngalerüen. Achter een dubbel gordnn van .war. gaas vastgemaakt tusschen twee zuilen, (*) wet op de gastvrijheid, in gebruik aan de grens. meende ze rechts Gulbundun en Chirine te zien. Ze zaten naast elkaar, temidden van de vrouwen van den Cobra. Het gebrom van al die mannenstemmen was nu niet meer dan gegons, waarboven telkens traditioneele geluiden werden gehoord, die te verstaan gaven, dat men verzadigd was. En hoe luider deze gemaakt werden, hoe grooter eer voor den gastheer. Nadat Alam Khan kennis genomen had van de missive, hem door den boodschapper overhandigd, wierp hij ze terstond in een komfoor en keek toe tot ze tot asch was vergaan. „De man met den sluier komt , mompelde hij. En dat was alles. Maar een oogenblik later wisten de aanwezige bergbewoners het nieuwtje ook, en na verloop van een kwartier was het op het marktplein bekend. Intusschen deed Diana, die met onbewogen gezicht op haar kussens zat, haar best wat te eten, want ze wist, dat, indien haar krachten haar begaven, het met haar gedaan zou zijn. Maar toen de kalyans of narguilées eenmaal aanstoken waren, vulde de hal zich met zoon prikkelenden tabaksrook, die in platte blauwachtige wolken in de zware lucht dreven, dat haai' de eetlust werd benomen. Eindelijk stond Alam Khan op. „Kom mee", zei hij, haar hand vattend. Met zijn gutturaal stemgeluid nam hij afscheid van zijn omgeving en verliet de tafel. Den laatsten indruk, dien zy van dit onüeltende feest meenam, was het beeld van de kleine oogjes van den Mongoolschen dwerg Khoon: een afschuwelijk mengsel van begeerlijkheid en van listige zegepraal. Aan den voet van een wenteltrap bleef Alam Khan staan. „Ga naar boven!" beval hij. Zij gehoorzaamde. Het scheen haar, of er nooit een einde zou komen aan al die draaiende treden. Eindelijk bereikte ze een galerij met booggewelf en zoo nauw, dat Alam Khan er niet door kon of hij moest zyn forsche schouders in een hoek van 45 graden wringen. Ze waren thans in een klein vertrekje gekomen, niet veel meer dan een cel, waar een walmende petroleumlamp in een nis een onzeker licht verspreidde. Naar den wand aan de overzijde toegaande, drukte de Cobra met zijn duim op een geheime veer en een massief vak metselwerk van ongeveer vijftien c.M. in 't vierkant week langzaam terug. Ongeveer door midden gebogen, bleef Alam Khan een' ■». oogcnblikken staan kyken door de aldus ver jgen opening. Opeens luidde een gong. Zich daarop oprichtend, wendde hy zich met een ruk om. „Kyk nu maar. Dan kun je je zelf overtuigen en zien wat je niet gelooven wilde". Diana ging naar de opening toe. Door een lange pyp, die schuin door het metselwerk liep, keek ze midden in een ander vertrek. Ergens in Frankrijk in een' oud kasteel had ze ook zoon soort kijkgat gezien, waardoor gasten ongemerkt bespied konden worden. Een voorgevoelen, dat haar terneer drukte, met geweld terugdringend, dwong ze zich te kijken naar wat daar beneden gebeurde. Op een lagen, breeden divan zat tusschen zijden kussens een paartje. Zij kon de hartstochtelyke woorden verstaan, die de vrouw, wier armen om den hals van den man geslagen waren, tot dezeh sprak. Toen werd haar voorgevoelen doodelijke angst. Die Oosterling in zijn vorstelijk gewaad, die daar zijn armen om het mooie vrouwtje had geslagen, kwam haar zoo bekend voor. Oh hemel!.... Colin Gray?.... Zij ademde luid en gejaagd. Alam Khan kwam ylings op haar toe. „Had ik geen gelyk?" fluisterde hij met triumf in zijn stem. „Begeer je er nog meer van te zien? Of is 't zoo voldoende?" Met een verachtelyk gebaar deed hy den steen om zijn spil draaien en sloot de opening. Diana keek hem aan met wyd opengesperde oogen. Opnieuw gaf de indrukwekkende gestalte van dezen man haar een gevoel van machteloosheid. Ze moest hem ontvluchten, anders zou ze bezwyken. „Vindt u gced, dat ik wegga?" vroeg ze, terwyl ze naar de deur toeliep, zich met één hand steunend tegen den wand. De oogen van den Cobra gloeiden. „Dat was niet naar je zin hé, om te zien dat die sahib verliefd was op die vrouw. Waarom zou hij niet? 't Is heel verstandig van hem; hy weet wel dat hy hier niet levend vandaan gaat". „'t Staat hem vrij te houden van wie hy wil. My kan 't niet schelen", antwoordde Diana onverschillig. Haar stem beefde. De ankerketting, waaraan haar hoop vast zat, was gebroken. „Je zegt dwaze dingen, 't Kan je wel schelen, want je vryheid hangt er van af", hernam Alam Khan met een kwaadaardig lichtje in zyn oogen. „Luister naar me — hy greep haar arm. Wanneer er tusschen man en vrouw geen overeenstemming bestaat, kan er ook geen liefde zyn. Die beiden daar zijn 't eens, dat heb je gezien. Maar wy niet. En daarom trouw ik niet met je, zooals ik eerst van plan was". „U geeft.... geeft umy mijn vryheid weer"' vroeg Diana ongeloovig. De Cobra keek haar nieuwsgierig aan. „Ja, die zal ik je weergeven indien jy van dien sahib gedaan krygt, dat hy je vertelt, wat dat geheime boek, waarvan hy de auteur is behelst. Als je hem zegt, dat jy me met je leven borg blyft voor zyn openhartigheid, dan zal hy je het ongetwyfeld vertellen". „En in dat geval zoudt u hem dan ook laten gaan?" Alam Khan woelde met zyn vingers door zyn langen baard en dacht na. De gejaagde ademhaling van Diana en haar vraag waren voor hem een bewys, dat ze van dien sahib hield, al beweerde ze ook van niet. „Je hebt gehoord wat ik verlang?" luidde zijn wedervraag. Zyn doel was haar zoo lang mogelyk in onzekerheid te houden om haar des te eerder in de val te lokken. Diana had den krijgshaftigen aard van haar vader: ze zou vechten voor het leven van den man, dien ze liefhad. Er was bovendien iets in haar binnenste, dat haar waarschuwde, dat dat tooneeltje, dat ze bijgewoond had, op touw was gezet door den Cobra met een duister oogmerk. „Ik heb ook een vraag gedaan, Khan, antwoord". Alam Khan kon een gevoel van bewondering niet van zich afzetten. Die vrouw was wel een vrouw naar zyn hart. 't Was heusch geen wonder, indien de sahibs goede krygslieden ter wereld brachten. „Als hy zyn geheimschrift bekend maakt, dan zal ik hem ook vry laten. Dat zweer ik". „Dan zal ik hem vragen, wat u wenscht". „'t Gaat er niet om te vragen, maar om te verkrygen", bromde de Cobra, wiens ergernis los kwam. (W.rdt vervolgd). --- De tweede lijst We beginnen dan met de tweede lijst, welke er als volgt uitzag: 29. E. v. d. Veen te Scherpenzeel; 1 J. Terpstra te Oldeboom: 3. H. Lok te Blankham; 6. S. Zeldenthuis te Joure; 8. J. Brandsma te Oldelamer; 9. H. Rudolphi te Gorredijk; 12. J. Bottema te Gersloot; 13. C. Meijerhof te Tijnje: 15. M. de Jonge te Beets; 17. P. Eisinga te Grouw; 20 v. d. Weg te Warga; 21. D. Hielkema te Bontebok; 24. G. Zonneveld te Akkrum; 25. J. Zwart te Warga; 27 P. v. d. Veen te Warga. Terpstra had met v. d. Veen niet zooveel moeite als in den eersten omloop met den taaien Piet Dijkstra. Het was voor de Aldboarnsteieen kwestie van streken. Lok en ZeldenthuisJ twee jonge knapen, vertrouwden elkaar maar half. hetgeen in een legio aantal valsche starts tot uiting kwam. Zeldenthuis beschikte echter beide ritten over veel beter start en de voorsprong, welken hij daarmee behaalde, bleef tot het einde bewaard. Rudolphi, die nu reeds 20 jaar in de baan verschijnt en zijn instandhouding tegen de jongeren te danken heeft aan zijn serieuze voorbereiding, moest tegen Brandsma poot-aan spelen. Bottema en Meijerhof, twee rivalen al sinds jaren, reden dat het klapte; Meijerhof, die 't tegen v. d. Veen in zijn eersten rit al niet gemakkelijk had gehad, moest nu weer alle zeilen bij zetten om meester te blijven. Eisinga, die zijn stijfheid langzamerhand begon te overwinnen, toonde tegen de Jonge wat hij in streken kon doen met als gevolg dat de laatste geen schijn van kans had. Hielkema van Bontebok had last van een dezen zomer opgeloopen bronchitis, hetgeen hem toch niet verhinderde tot snel en subliem starten, waarmee hij tef.cn v. d. Weg juist voldoende voordeel behaalde om te winnen Zonneveld en Zwart vochten een zwaren kamp. De eerste was bepaald sterk.r. ligt uitstekend in de baan en ook zijn stijl is goed, maar Zwart heeft fighting spirit welke hem tot volhouden drijft. Er zit in dezen rijder wel toekomst, doch dan zal hij zich een constante lichaamshouding moeten aanleeren, die zijn beenen steunt en stuurt en niet zooals nu tegenwerkte. Van der Veen bleef staan. --- De derde lijst De derde lijst zag er als volgt uit: P. v. d. Veen—J. Terpstra; S. Zeldenthuis—H. Rudolphi; C. Meijerhof—P. Eisinga; D. Hielkema—G. Zonneveld. Van der Veen, een broer van Barend, beschikt lang niet over de techniek van den laatste. Wil hij het zoo ver brengen, dan zal een zeer ernstige oefening moeten worden begonnen. Terpstra had met hem niet de minste moeite. De jonge Zeldenthuis gaf Rudolphi geen kans. Met spanning werd uitgezien naar de ontmoeting Meijerhof—Eisinga. Begrijpelijkerwijs had Kees den moreelen steun zijner dorpsgenooten en een eigen wil om alles te probeeren. Nochtans lukte het niet. De Grouwster was zoo op dreef, dat hij Meijerhof geen kans gaf. Gebrek aan uithoudingsvermogen (zie hierboven) was oorzaak dat Hielkema het tegen den 21-iarigen Zonneveld moest afleggen. --- Om de prijzen Toen de ritten om de prijzen begonnen, was het reeds donker geworden en moest men met lichtsignalen werken. De baan is nl. niet verlicht. Terpstra moest, hoewel hij uitstekend reed, in twee ritten in Zeldenthuis, die zeer goed over de baan ging, zijn meerdere erkennen. En zoowaar Eisinga kon het tegen Zonneveld niet • bolwerken. De Akkrumer is sinds den vorigen winter sneller geworden en Eisinga ondervond daarvan nu met een enkelen meter verschil de gevolgen. De strijd om prijs en premie was een paskwil, omdat vooruit werd beslist wie zou winnen. We vestigen er echter de aandacht op dat dit werkelijk de oplossing was omdat, wanneer de beide felle jongelui elkaar hadden bestreden zooals het behoorde, de kans op ongelukken heel groot was geweest. Nu kan men nog de illusie hebben dat de wedstrijd ten einde is gereden. --- De uitslag De uitslag, als men die nog wil, luidde ten slotte aldus: le prijs, ƒ4O, G. Zonneveld te Akkrum; 2e prijs, ƒ 20, S. Zeldenthuis te Joure; 3e prijs, ƒ 5, P. Eisinga te Grouw; 4e prijs, ƒ 5. J. Terpstra te Oldeboom. --- HONDERDJARIG BESTAAN VAN HET ARMHUIS TE JOURE. Gistermorgen — 5 Januari — werd in een bijeenkomst van het Burgerlijk Armbestuur te Joure met genoodigden de herdenking van het honderdjarig bestaan van het Tehuis voor Ouden van Dagen op feestelijke wijze gevierd. De receptie had plaats in de z.g vrouwenzaal van het Armhuis. De heer I. VAN DIJK, voorzitter van het Burgerlijk Armbestuur te Joure, richtte een woord van welkom tot burgemeester, wethouders, sec sitaris en raadsleden der gemeente Haskerla id, den heer B. Wielinga, oud-voorzitter van het Burgerlijk Armbestuur, andere oud-leden van dat Armbestuur, de predikanten, ds. A. A. van Wessem en ds. N. v. d. Zijpp, dokter Taconis, Zuster de Jong, Vader en Moeder Veenstra, die ruim twaalf jaar de huishouding hier hebben waargenomen, verschillende vertegenwoordigers van andere Armbesturen en de pers. --- Een historisch overzicht. Vervolgens liet spreker gebeurtenissen uit hel 100-jarig tijdperk de revue passeeren. Aan dit geschiedkundig overzicht ontleenen we het volgende: Op 18 Januari 1937 werd door den Raad der Grietenij Haskerland besloten tot stichting van een Armhuis naar de plannen daarvoor ontworpen door Sijtze Lubberts Bordvin te Joure. Opmerkelijk is dat de toenmalige Grietman, jhr. mr. Pieter Benjamin Vegelin v?n Claerbergen, dezelfde naam draagt als het huidige hoofd onzer gemeente. De aanbesteding van den bouw van het Armhuis vond 5 April 1837 plaats door Grietman en Assessoren ten huize van de wed. Lambertus Zeverijn, logementhoudersche te Joure. De grootte van het huis was bepaald op 27 Ned. el'en lang en 16 Ned. ellen wijd, wat er op wijst, dat de tegenwoordige inrichting, wat de grootte betreft, gelijk is gebleven, behalve dat er naderhand belendingen zijn aangebracht voor andere doeleinden. De aanbesteding geschiedde door inschrijving bij borden, zooals thans bii publieke verkoopingen gebruikelijk is. Laagste inschrijver was Marten Everts Hettinga te Langweer voor ƒ 9999. Na oproeping werd gemijnd door Nolle Gerrits Schotanus voor ƒ 9949, waarbij ƒ25 strijkgeld gevoegd, totaal ƒ 9974. Lateiwerd aan den aannemer nog ƒ 150 toegekend voor het wel uitvoeren van het werk. 11 September 1837 werd nog aanbesteed het maken van kribben, tafels, banken en ander binnenwerk aan Hotze Teakes Visser te IJlst voor ƒ 675 met ƒ 5 strijkgeld, terwijl 27 September d.a.v. werden aanbesteed dekens, lakens, houten eetschotels of nappen, tobben, emmers, enz. Diverse aannemers daarvan werden Jan Willem Tuijninga, Pekema, Rinkes, Reinder Prins, Hans Goukes Ferwerda, Gerben Sjoerds Pot (d. w. een pottebakker), en anderen. Betimmeringen en bestratingen werden aanbesteed aan Wouter Klazes Oosterhout voor ƒ 193 met ƒ 3 strijkgeld. Den 28 December 1837 werd door den Raad besloten een leening te plaatsen groot ƒ 10,000, rentende 5 pet. tot financiering van den bouw. Den 24 Mei 1838 moest dit bedrag worden verhoogd tot ƒ 13,000, wegens de inmiddels plaats gehad hebbende prijsstijging van bouwmaterialen. In 1880 werd aangekocht een huis, staande naast het Armhuis, om dit in te richten tot Weeshuis en met het Armhuis te verbinden door een overdekte gang. Een leening van ƒ 3000 a 4