Laat Uw ledig Maggiflesje opnieuw bij Uw winkelier vullen --- FEUILLETON EEN MERKWAARDIG HUWELIJK Uit 't Engelsch door W.A.C. 19 De plechtigheid begon en toen zij daar zoo geknield lagen, w.is 't hun of een koor van engelen huil bruidslied zong. Toen David den i nad gestoken en alle geloften waren af_.< «eek de mooie bruid met ilende oog.n haar eclr' ,u aa leven was ze nooll /.... gelukkig gi thans, nu hon grijnsden i ,iefde 11 een I i n . Koninkrijk betreed! ln" ?or eeuw extase, terwijl hij llch VOOTOVM boog, om haar " eersten, dierbaren huweli|kskus te geven. ™aar terwijl de oude priester de laatste woorden van legentng sprak, wankelde hy en toen David hem in zijn armen nam, bemerkte hij, dat hij dood was. Hij droeg 't vermagerde lichaam naar 't andere vertrek, legde het daar neer en met zijn oor op 't hart, luisterde hij. Ja — het leven was geweken; de geest had zijn zending volbracht en had 't lichaam verlaten. Eerbiedig vouwde David de magere handen van den doode op de borst en keerde naar Laline terug. Ze lag nog, met haar goudblonde hoofd gebogen, voor 't altaar geknield. „Laline", zei hij, terwijl zrjn stem van gevoel beefde, „de eerwaarde vader is heengegaan om onzen weg voor te bereiden — indien we moeten sterven. Maar alles is ons nu onverschillig — behalve dat we elkaar bezitten. Zeg me, dat je tevreden bent!" , Een hemelsche glans kwam er in Laline s oogen. ivid", fluisterde ze met onstuimigen hartstocht, „ik /..ra liever met jou willen sterven, dan eiken BUUJ ook, leven. Ik heb je lief — en behooi „Mijn engel!" WW müe» wat hij antwoordde en sio.it haar ln _U_i w men. HOOFDSTUK XIV Gedurende eenige oogenbikken van extase David i "<■ vaat tegen -leb ...ingesloten; agde hrj er voor. dat ze ging rusten, terwijl hij io het nevwovertrek den priester begroef. Hij voelde zich niet verdrietig door den dood van den armen, ouden man; diens taak was volbracht en hij verdiende zrjn rust. Zijn geliefde kruisbeeld zou hrj op zijn graf leggen. Toen de laatste schop aarde op het diep begraven lijk was geworpen en het kruisbeeld eerbiedig op het graf was gelegd, ging David weer naar Laline; ze sliep. Hij verwijderde de neergestorte aarde uit 't vertrek en ging toen eens na over welken voorraad zij beschikten. Drie dozijn kaarsen in .een doos in de kast en nog zeven in den altaarkandelaar — waarvan er slechts één brandde; het pak chocolade, dat zij in het café hadden gekocht — totaal acht plakken en voorts een groote kruik water. Hij ging aan 't rekenen. Indien zij eiken dag een plak opaten, zou er voor vier dagen chocolade zijn en er waren zeker wel vier glazen water per hoofd in de kruik — als 't niet meer was. Zij hadden genoeg kaarsen om gedurende dien tijd voortdurend licht te laten branden — en dan had hij nog zijn electrische zaklantaarn. Zijn lucifersdoos was ook vol. Toen stuk hij zijn hand in zijn zak en tastte naar zijn klein. r voor zes patronen. Ja, geladen, Op den Vijfden dag zou hij, indien hij geen uitweg had kunnen vinden en er van buiten geen hulp w;.s gekomen, Laline doodschieten en dan zelfmoord plegen. Tot dan was er vreugde — en arbeid. Maar de gedachte aan vreugde dreef boven, want hij hoorde zijn vrouwtje zich bewegen — en met reuzenschreden ging hij naar i haar toe. In volkomen duisternis is er geen verschil tussehen dag en nacht, maar toen zij den volgenden ochtend, nog in eikaars armen liggende, wakker werden, was 't op Davids horloge zeven uur. De tweede van zijn zes dagen vacantie was begonnen. Hoewel beiden wisten, dat een waarschijnlijke dood hun voor den boeg stond, waren hun gedachten bij 't ontwaken vol vrede. Vol teederheid en liefde ontwaakten zij op ,hun strooleger met 't harde kussen, terwijl 't armoedige kleed als dek over hen lag — maar zij waren geweldig hongerig, want hun avondeten had voor ieder bestaan uit een pak chocolade — met een klein glaasje water als feestdrank. ' David had behalve de kruik water en de kaarsen nog andere dingen gevonden: een opgevouwen deken en een schoon* kussensloop. Dit schenen kostbare huweln ,_, waarover zij, toen zij hun bed opmaakten, hartelijk lachten. Laline was lief en opgewekt en zei, dat ze, net als kinderen, huishouden! |e De ' i aan arbeid worden besti sd i tijd aan hun totiel i t De_ steden, want zij hadden aoch een bad, noch borstels — David t>. ikkam. Hy stond er op, Laline's kamenier te zijn en haar goudblonde krullen uit te kammen. Dit vonden zij amusant. „Feeëngoud", noemde hij de glinsterende krullen, waarin hij zijn gezicht begroef. „Mijn snoezig vrouwtje, wat ben je toch mooi. Wat was ik op die vervelende boot toch krankzinnig en blind, om niet te beseffen, dat je mij toebehoorde en om niet dadelijk beslag op je te leggen." „Niets dan aanmatiging! Ik wist van 't eerste oogenblik af, dat je van mij was." „Je was dus al besloten me te scalpeeren, kleine Indiaansche!" „Ja, aanvankelijk was dat mijn plan, maar spoedig — o, zoo spoedig, David — had ik je Hefgekregen — en hoe ontzaglijk ik je nu liefheb, kan ik je niet zeggen." Hü trok haar naar zich toe. „Voel eens", zei hij, haar zachte handpalmen op zijn gezicht drukkende. „Het zal, geloof ik, heel wat liefde van je eischen om mij te blijven liefhebben. Hoe zou zoon lieveling als je bent, kunnen houden van een zwarten, ongeschoren bruut als ik!" „Daar houd ik van", en ze wreef met een fijn vingertje over zijn ruwe gezicht; „'t ziet er zoo sterk uit." „Veel te sterk", lachte hij. „Vanaf morgen zal ik er als een echte roover uitzien...." „Het kan me niets schelen hoe je er uitziet — ®o____ we niet vjgrlost zijn, ka 9 't fflj 90J1 njvt schelen of je een afschuwelijken baard laat staan. Je bent mijn David - en de rest is me onverschillig." Toen David en Laline geheel gereed waren v_rd.ëlcfpe "K^*"*. Cn mCt gr°0t c"emonieëï hSnvooMede. da*rants°- «« twee In weerwil van zich zelf had ze tranen ln _, oogen gekregen, maar ze vermanderich „Natuurlijk zal ik dat doen " Vastberaden gingen ze aan 't werk in a richting, waar David wist, dat de ran L_" & zou graven en zij de losse aarde wegrent,™ op zij van het graf van den priester PPe"' Maar na een uur meende David omdnt ._. , rtil was, dat ze erg moe werd; „V*^ woon aan welken arbeid ook. Bovèiulé, ,L hem 't hart in de schoenen, want hoe fier hn groef des te meer losgeraakte aarde Stte er W 3 boyeu in e» 't _c__een tf hi| a_et „Lieveling, nu moet je gaan rusten", zei hij vol teerderheid. „Ik moet eenige opmetingen doen en zal je later weer wekken." Laline trachtte hem te overreden dat ze bij hem zou blijven. Neen, ze moest een uur gaan slapen. Hij nam haar ln zijn armen en droeg haar naar 't andere vertrek, waar hij haar in hun slaaphokje neerlegde. Toen haalde hij de kaars en keek naar haar. Ze was erg bleek; het ruwe handvat van de schop had haar teere vingers ontveld en een hartstochtelijk gevoel van teheid doorvoer David, toen hij haar kuste. Hij zou bij haar blijven en haar vertroetelen en streden, totdat ze ln slaap was gevallen. Arm klein dlngl Hii haalde den stoel, ging naast haar zitten, Ide Haar allerlei verhalen, kuste haar oogen monterde baar door zijn moed en opgewektheid weer op, Kn eindelijk, dronken van zijn woorden van liefde en zijn llefkoozingen, voelde ze dat 't haar eigenlijk niet veel zou kunnen schelen, indien zij moesten sterven. Ze was volmaakt gelukkig. i toen ze rustig sliep en David weer aan 't w.rk ging was 't hem of er een gewicht arm zijn dappere hart hing, dat dit naar bei trok. Wat zou hy moeten beginnen als 't hem niet gelukte een uitweg te graven — als hij haar zou moeten doodschieten? Want haar een langzamen 4S9d jfe zion fterveo, Kni rnegr dlft c__J3 hj_ kon verdragen. Dat beetje chocolade en water a»U voldoende tijn om hen vier dagen in leven t° houden — en dan — ? Maai- hij moest slagcm — en met frlsschen moed /ette hij . id voort. . , Uitputting was oorzaak dat Laline versfhclj dana uren achtereen sliep. De lucht was koua en tamelijk fri | voelde Hie opwaaien uit het gat in den Noordi Hü was "J1 zoo wat negen m hij dacht, dat .als hij nog ruim et] verder was, nu dan wel 't raamwerk van di llll'n cloor" gang znii hebben i- de rondhouten, die op zij en van I iq stutten. Bltt waren Ingi ~, |~j /(.ker l)innen vier dagen tot de trap hebben uitgegravea f Indien de rondhouten nie* waren inge s t ~ rt. Dat was een veionti i hte. In den ~uring had hij meel malen in Z«er moei Ir een bloedbad n inden van opwinding doorleefd I tm toen aan eigen 1. ,: de langzame -"iv door den I bij te zien, dat 't weaen, dal is, onder je oogen wegkwijnt — (i mden inderdaad stalen zenuwen noodig zijn. (WOTf» y-jrvQ.*!.. ' --- EERSTE KAMER ONZE BUITENLANDSCHE POLITIEK DE VOLKENBOND UND KEIN ENDE Positieve taal van minister Patijn Vergadering van Woensdag 2 Maart Bij de voortgezette behandeling van de begrooting van het departement van Buitenlandsche Zaken vervolgt de heer NIVARD (r.-k.) zijn rede. Het komt spreker voor, dat de minister in de memorie van antwoord ook op de moeilijkheden tussehen Rotterdam en Antwerpen heeft gedoeld. Zoolang België blijft vasthouden aan een verbinding naar de Antwerpsche dokken, zal wel geen overeenstemming zijn te verkrijgen. Spreker weet, dat hij economische onderwerpen behandelt, doch in internationaal verband. Het departement van Buitenlandsche Zaken heeft te trachten door onderhandelingen de moeilijkheden op te lossen. Spreker vraagt, of en wanneer de onderhandelingen zullen worden hervat. Wat betreft het vervoer van graan naar België, ook uit deze kwestie blijkt, stroef de verhoudingen zijn. De heer DE JONG (r.-k.) bepleit toevoeging van economische werkkrachten aan onze gezantschappen. De minister wil reeds het bedrijfsleven bevorderen door uitbreiding van den consulairen dienst. De voordeden zullen zeker de kosten overtreffen. Een verhooging van den desbetreffenden post op de begrooting is geboden. Spreker bepleit uitbreiding van den economischen voorlichtingsdienst. Spreker wijst op de voordeden van verruiming der handelsbetrekkingen met andere landen. Te betreuren is, dat de regeering financieele bezwaren oppert tegen een doeltreffende uitbreiding van het corps consulaire ambtenaren. Snellere en uitgebreider berichtgeving voor onzen handel en industrie is noodzakelijk. Spreker herinnert aan een rede van graaf van Bylandt bij de opening der tentoonstelling te Cairo. Deze was een pleidooi voor een betere handelsvoorlichting. Wat ware het nuttig voor ons, goede waarnemers te hebben in een land, dat zulke groote waterstaatkundige belangen heeft. Bestaat er voldoende samenwerking tussehen de regeering en de Nederlandsche Kamers van Koophandel in den vreemde? Een goed geoutilleerde voorlichtingsdienst is zeer noodig. Zou er hier niet een beroep kunnen worden gedaan op het Werkfonds? De heer VAN VESSEM (n.s.b.) heeft in de afdeelingen de vraag gesteld of de minister vrijmetselaar is, in verband met den vrijmetselaarsinvloed op het verdrag van Versailles. De commissie van rapporteurs heeft die vraag in anderen vorm gegoten. Spreker begrijpt niet het bezwaar tegen zulk een vraag, en wijst op het gevaar van zulke invloeden, op de internatiohale politiek. Sprelier wijst voorts op maconische invloeden in Fransche regeeringen Dergelijke politieke invloeden kunnen naar sprekers inzicht in het internationale politieke leven niet worden geduld. Een bezwaar tegen den Volkenbond is dan ook, dat hij van maconnieken oorsprong is. Door zijn niet-uittreden uit den Volkenbond zet Nederland de politieke klok ten achter. Nederland heeft van deze gevaarlijke plek zich verre te houden. Zijn er soms door de afbraak van onze weermacht geen gevaren ontstaan, hoewel de regeering tijdig gewaarschuwd is? De minister houdt vol aan de collectieve veiligheid. Maar Nederland heeft daardoor eerder kans. in oorlog te komen, dan wanneer hij zich aan strikte neutraliteit houdt. De eenige collectiviteit die bestaat, is collectieve oorlog. Het is plicht, nog heden uit den Volkenbond te treden. Ten aanzien van artikel 16 van het Volkenbondsverdrag is er overeenstemming met België. Over hoever we ons van de verplichtingen ex artikel 16 hebben losgemaakt, is spreker niet optimistisch gestemd. In elk geval is er goote onzekerheid. De uiteenzetting van den minister betreffende het Duitsche aanbod om de onaantastbaarheid van ons grondgebied te verklaren, heeft spreker niet bevredigd. De nationaalsocialisten worden altijd stelselmatig geweerd uit de commissie van rapporteurs en kunnen zich niet verweren als hun verklaringen in de afdeelingen onjuist worden weergegeven in het voorloopig verslag. Zoo ook hier. Hoe het zij, het antwoord van den minister heeft spreker niet bevredigd. De Nederlandsche regeering heeft zich zoo gehaast, het Duitsche aanbod af te wijzen, dat ze zich niet eens goed op de hoogte heeft gesteld van wat er te bereiken was. België heeft heel wat verstandiger gehandeld. --- DE MINISTER AAN HET WOORD DE MINISTER VAN BUITENLANDSCHE ZAKEN, de heer Patrjn, zegt, dat de gedachte der verbetering van onze diplomatieke en consulaire vertegenwoordiging gemeengoed is, doch: in welke mate en in welk tempo? En dan moet spreker nog wijzen op de financieele moeilijkheden, terwijl de voordeden eerst later komen. Spreker is voornemens te bevorderen, dat er in Bulgarije een afzonderlijke Nederlandsche diplomatieke vertegenwoordiging wordt gevestigd. Voor zooveel het sprekers departement betreft, wil spreker het uitzenden van handelscommissies bevorderen. Doch als uit het zenden van delegaties onvoldoende outillage van een gezantschap zou blijken, moet spreker den heer Briët opmerken, dat dit dan voor de diplomatieke vertegenwoordiging van alle landen geldt. De regeering is inzake het memorandum van 1929 ten opzichte van België aan geen enkele afspraak gebonden. Wat de tegenstelling Antwerpen-Rotterdam betreft, merkt spreker den heer Nivard op, dat het bij den tegenwoordigen stand van zaken moeilijk is, er verder op in te gaan. Hoe de onderhandelingen, die spreker hoopt dat hervat zullen worden, zich ook zullen dienen te ontplooien, hij vertrouwt, dat de Kamer billijken kan, dat spreker niet op bijzonderheden ingaat. Ook kan spreker ten aanzien van maatregelen voor Rotterdam in het tegenwoordige stadium beter zwijgen. Ten aanzien van de graanschepen zijn onderhandelingen ln vollen gang, waarvan spreker hoopt dat ie 'n bevredigend verloop zullen hebben. De benoeming van den nieuwen gezant te Brussel acht spreker een gelukkige. Of de openbaarmaking van het plan-Snouck verstandig is geweest, wil spreker niet beoordeelcn, doch een regeeringsdaad was ze niet. De heer van Vessem had het over het Duitsche aanbod. Er is geen tegenstrijdigheid. Een verdrag lag ook niet in het plan-Snouck. De heer VAN VESSEM: Ook niet ln het Duitsche aanbod. De MINISTER zou ook niets willen zeggen over de veronderstelling, dat het tot een verdrag zou komen. Dat België een ander standpunt innam, is juist, doch België stond anders tegenover de onderteekenaars van Locarno. Spreker kan zich voorstellen, dat van Belgische zijde is gereageerd op het Duitsche aanbod zooals minister Spaak deed. Wij, niet behoorende tot de onderteekenaars van Locarno, hadden er geen behoefte aan en zullen dat in de naaste toekomst ook niet hebben. Wat diplomatieke verklaringen aangaat, moet men de omstandigheden in aanmerking nemen, waaronder ze werden afgelegd. Dit bedenke de heer Vorrink ten aanzien van in den Volkenbond afgelegde verklaringen, als door den heer Limburg. We kunnen niet tegelijk het gezag van Italië erkennen en dat van den Negus, als het om de sancties gaat. De BRIËT (a.-r.): En het telegram van de Koningin? De MINISTER vestigt er de aandacht op, dat het niet om erkenning de jure ging. Het standpunt van de regeering was tevoren reeds afgebakend. Er is een termijn geweest, waarin bezwaren van Fransche zijde werden ingebracht. Sprekers bedoeling was natuurlijk geenszins Eden te dwarsboomen. Dit blykt ook niet uit diens verklaring in het Lagerhuis, naar spreker den heer Vorrink opmerkt. Getracht zou worden, het met Italië eens te worden Wat de houding van Engeland zou zijn, als de Volkenbond er niet mede aceoord ging, weet spreker niet. Dat Amerika's houding ten aanzien van een handelsverdrag zou zijn beïnvloed, ontkent spreker. Wat betreft het veel genoemde art. 16, het standpunt der regeering is hetzelfde als dat te Brussel. Een her-interpretatie van art. 16? Er is geen twijfel mogelijk na de verklaring van den heer Rutgers in de commissie van 28. We hebben ons nooit verbonden, onder geen omstandigheden vreemde troepen over ons land te laten. Het begrip onzijdigheid is ook iets anders. Wij zijn volkomen vrij — als we willen — morgen een bondgenootschap aan te gaan met wie we willen. We houden ons voor, in .elk geval naar omstandigheden te beoordeelen of we een vreemde macht over ons land zullen toelaten. Daarbij komt men wel met een juridische interpretatie van art. 16, maar strijd met eenige vroegere verklaring is er niet. We behouden ons voor, in elk geval te beoordeelen, of we art. 16 zullen eerbiedigen, ja dan neen. Wat de vrees is van den heer van Vessem is voor ons juist de grootst mogelijke zekerheid. De neutraliteit van voor den oorlog is een andere dan die van nu. De W is heel anders geworden, voor 1914 had het begrip zelfstandigheid een heel andere beteekenis dan nu, na zoovele jaren Volkenbond. Waar staat, dat Engeland het overvliegen van een land niet beschouwt als een schending der neutraliteit? Spreker verwijst ook naar het Oranjeboek van 1915. Ons standpunt is dat de neutraliteit niet verdraagt het overvliegen door vreemde vliegtuigen, in den oorlog hebben we ook steeds dat standpunt ingenomen. De heer van Vessem heeft een betoog gehouden over de vrijmetselarij. Als de heer van Vessem mocht slagen, aan te toonen dat de Volkenbond is van maconnieken oorsprong, dan nog vraagt spreker zich alleen af, hoe de Volkenbond is. Spreker acht het niet noodig, hier veel over te spreken. Wat de opmerkingen van den heer de Savornin Lohman over geloofsvervolgingen betreft, practisch heeft dit weinig te bet«e-kenen wegens den niet grooten zedelij Ken invloed van den Volkenbond op dit punt. Er is gesproken over de toekomst van den Volkenbond. We leven snel. Door art. 16 te schrappen, moet men zich echter geen illusies maken ten aanzien van het toetreden van leden. Spreker waarschuwt tegen gevoelens van haat, die het werk van Genève zoo bemoeilijken, ook van veler haat tegen nationaal-socialisme en fascisme. Haat is een slechte raadgever. We moeten ons opwerken tot het standpunt dat ze de eigen zaak der Volkeren zijn. We hebben dat te aanvaarden. Om internationaal wat te bereiken, moeten we over tegenstellingen heenstappen, ook te Genève. De Volkenbond moet niet zijn een democratisch blok. En dat lag geenszins in de rede van den heer Vorrink. --- W --- Gassis Dokkum bespreekt het Reorganisatierapport PROF. DR. HAITJEMA CONTRA DS. QUAST Te Dokkum werd gisteren een buitengewone preadering gehouden van de classis Dokkum, H> gewijd was aan de behandeling van het door Ac, Synode voorloopig aangenomen Reorganisatie ontwerp. Zoowel voor het vóór als het JL" n was een inleider uigenoodigd, en wel prof. dr Th. L. Haitjema, van Groningen en ds. K. J. Oiiast van Goutum. Hoewel een classicale vergadering feitelijk «Heen open staat voor predikanten en voor een ouderling-afgevaardigde uit elke gemeente, was vanwege 't belang van het onderwerp deze vergadering voor èlle kcrkcrnndslcrl. n toegankelijk f. steld Opgekomen waren 36 predikanten, 64 „„Herlingen en 43 diakenen. Leider der vergadering was ds. LUURING, van Oudwoude, nraeses der classis. Ne eerste inleider, die vóór het Synodale ontwerp pleitte, was prof. dr. TH. L. HAITJEMA. c^rpker was van oordeel, dat het vraagstuk van rie reorganisatie in dit jaar 1938 in zulk een cri_• k stadium gekomen is, dat het hem buiten de nrde schijnt om het ontwerp ln zijn geheel af te . mmen wanneer men bezwaren heeft tegen w._ondere punten van het voorstel. Hij acht, dat hezwaren tegen het voorstel alleen mogen leiden rft nogingen om alsnog de noodige verbeterinn er in aan te brengen, tenzij men één afdoend hoofdbezwaar n{erin ziet, dat het aan de orde teld onderwerp als zoodanig praematuur is te welk bezwaar ook ln de Synode wel is te berde gebracht. Heeft men bezwaar tegen de hoofdbeginselen het ontwerp dan ontwrichte men het niet door amendeering. Laat men een onverbiddelifk neen" hooren, dan diene men zich wel hierop" te bezinnen, of men niet is blijven steken ln huldebetoon aan het Genootschap, of in een knieval voor de secte. Spreker acht, dat de grondlijnen van het ontwerp de eenige mogelijkheid bieden om te komen tot een herordening van het kerkelijk leven en om te komen tot een belijdende kerk met vermijding van de „belijdeniskerk". Ook zal de gezagsverhouding van de Algemeene Kerk tot de plaatselijke gemeenten op de juiste wijze worden gefundeerd. Ook zal mogelijk worden een kerkelijke handhaving van de belijdenis en zal de kerk komen te staan in de apostolische zendingshouding. Het ontwerp zal leiden tot gezondmaking der kerk. Wel zal de krankheid van onder de oude orde nog nawerken, maar dit zal met geduld worden gedragen, als men is op den weg der gezondwording van de nu kranke en veelszins machtelooze volkskerk. Als tweede inleider trad op ds. K. J. QUAST. Deze verklaarde wel .zijn instemming met de „algemeene strekking" van het ontwerp, maar bracht toch verschillende bezwaren naar voren. In het voorbijgaan, aldus spreker, is getracht te komen tot verwezenlijking van eenige lieveling-denkbeelden, welke geen verband houden met de concrete situatie van het oogenblik en die daarom practisch ook weinig verandering zullen brengen. De principieele bezwaren richten zich, behalve tegen de opdracht van „leertucht" aan de classicale vergaderingen, hoofdzakelijk tegen Art. 8 sub 5 van het nieuwe ontwerp, dat handelt over de hervorming en handhaving der belijdenis. Ten eerste wordt het begrip „belijden" hier te eng, n.l. te verstandelijk gevat. De Kerk belijdt onder meer ook door haar lied, en zij moet steeds opnieuw leeren belijden in den zin van wat Christus zegt in Mattheus 7 : 21 (over het doen van den wil des Vaders) en in Mattheus 25 : 31 vlg. (over het oefenen van barmhartigheid). Ten tweede, de Nederlandsche geloofsbelijdenis kan noch hervormd noch gehandhaafd worden zonder de kerk bloot te stellen aan het gevaar van nog scherper partijstrijd en nog verder voortgaande verdeeldheid. Van „zorg voor hare belijdenis door hervorming en handhaving" kan, volgens spreker, alleen sprake zijn, wanneer het gaat om een nieuwe belijdenis door de Kerk in de situatie van dezen tijd voort te brengen. In afwachting van de totstandkoming dezer nieuwe belijdenis heeft de Kerk voor het oogenblik noodig een korte en bevattelijke samenvatting van haar geloof, welke van de oude naar de nieuwe belijdenis heenleidt. Ten derde, Art. 8 is déiéxom niet geschikt, omdat het dogmatisch voor velerlei en zeer uiteenloopende uitlegging openstaat en niet spreekt tot de van de Kerk vervreemden. Alleen wanneer een dergelijke korte samenvatting gevonden is mag de Kerk leertucht oefenen, maar een classicale vergadering is daarvoor niet het orgaan. Na de pauze ontstond een levendige discussie tussehen de inleiders en de vergadering, waaraan deelnamen de predikanten Cohen, Hoekstra, Leendertz, Ruitenberg, Huisman, Oosten, Krop, Stoel, v. d. Heil, Kromsigt en ouderling Wiersma. Ook deze discussie weerspiegelde de houding der Kerk in haar geheel, daar ook hier bleek, dat de scheidingslijn van vóór- en tegenstanders niet geheel loopt tussehen de richtingen, maar door de richtingen en groepen heen. De vergadering, reeds om 10 begonnen, eindigde om ruim 4 uur. --- Replieken De heer VAN VESSEM (n.s.b.) repliceert. Spreker herhaalt, dat onderzocht had moeten worden wat de bedoeling van Duitschland was met zijn aanbod. De heer VORRINK (s.d.) komt er tegen op dat spreker geleid zou zijn door haat tegen het fascisme (gerucht). Spreker acht strijd daartegen in den Volkenbond misplaatst. Het begrootingshoofdstuk wordt z. h. st. aangenomen. (Aanteekening dat de N.5.8.--fractie tegen is). De vergadering wordt te 4.15 verdaagd tot morgen elf uur. ---