H^MU^H^KV^TV "»» VFV^WVj^anaMßlß.^^^ --- De eerste haring te Makkum ZAL HET SEIZOEN BETER worden DAN 1937? "r Men schrijft ons uit Makkum: 1 ne eerste haringen zijn thans te Makkum aan a«n afslag gebracht. Veel waren het er a niet Slechts 20 worp dat is 80 stuks. Maar üpt feit dat er weer haringen zijn aangebracht, ne zichzelf zeer verheugend, omdat hiermede luhans bewezen is. dat er weer haringen in de Waddenzee verschenen zijn. De laatste jaren is „Lr dan eens de meening verkondigd, dat de ♦ «k naar de Waddenzee zou ophouden.omdat dit water voor het broed ongeschikt zou zijn. Welvaar troffen de vlsschers in den zomer van nm groote hoeveelheden jonge haring in de waddenzee aan, doch bij wetenschappelijk nderzoek bleek, dat hiervan slechts 5 tot 10 «rt Zuiderzeeharing was. De uitkomsten van ïm onderzoek zouden dus het vermoeden wetf/cen dat er veel van het broed van de Zuiderpeharingen ln de Waddenzee verloren gegaan Is. Tn plaats van ons nu te verdiepen in de vraag in (je ongeschiktheid bestaat, zullen we •never de resultaten van de visscherij na de afniting nagaan. In 1933, het eerste Jaar na de finale aMuning. was er zooveel haring, dat het 1 Hroog" lag, zooals de gebruikelijke term is. nnvendien was er toen ontzaglijk veel bot har geep, terwijl de ansjovisvangst buitengewoon goede resultaten opleverde. Het jaar SnnroD in 1934 dus, was er reeds vrij wat min* r haring. Bot was er nog veel, doch schar w eeep werden naar verhouding van het vorig •oar veel minder aangevoerd. De vangst van ansjovis was een fractie van die van het jaar da_lnU>3s wer(j er weer meer haring aangebracht, wat in dezen echter n°B niet °P een grooteren trek behoeft te wijzen, omdat ook de visschersvloot was uitgebreid. De vangst van bot was heel wat minder geworden evenals die van geep. Ansjovis werd maar weinig aangebracht, weer eenige duizenden kilogrammen minder dan het toch al niet gunstige jaar dat er aan voorafging. 1936 was voor de haringvisscherij in zooverre een gunstig jaar, dat er ongeveer tweemaal zooveel werd gevangen als in 1935. Echter werden er zoo goed als geen drielingen, kleine haringen, aangetroffen, in tegenstelling met 1935. Opvallend was toen al de grootte van een gedeelte der aangebrachte haring, terwijl in 1937 vrijwel alle aangevoerde haringen, volgens een der vakmenschen „onwijs groot" waren. Drielingen werden heelemaal niet meer gevangen. Werd er in 1936 nog eenige bot aangevoerd; dit hield in 1937 nagenoeg op. Schar en geep kwamen ook maar sporadisch meer voor. De ansjovischvangst bedroeg ln 1937 het zesvoudige van die in 1936, wat echter nog niet op een gunstige visscherij wijst, daar 1936 wel bizonder slecht was en 1937 niet veel beter, al werd er dan ook zesmaal zooveel gevangen. De aanvoer van haringen was in het afgeloopen jaar een derde gedeelte van die in het gunstige jaar 1936. In hoeverre deze jaren gunstig waren voor de visschers, wat de besommingen betreft, laten we hier buiten beschouwing, daar het hier enkel om het aantal gaat. Resumeerende komen we tot t resultaat, dat .verschillende visschsoorten, welke vroeger in de -Zuiderzee veel werden gevangen, in de Waddenzee weinig of zoo goed als niet meer voorkomen, als bot, schol, schar en geep. Ansjovis komt nog voor, zij het dan ook in sterk verminderde hoeveelheden. Waar er echter het vorige jaar om de Noord bij Harlingen nog vrij aanzienlijke hoeveelheden gevangen zijn, blijft de mogelijkheid bestaan, dat de trek naar de Waddenzee door de toen hier heerschende ongunstige omstandigheden, zooals het voordurend spuien op Kornwerderzand, gedeeltelijk is verhinderd, hetgeen een trek in de toekomst niet zou uitsluiten. Na een sterke vermindering na 1933, bleef de aanvoer van haringen ln 1934 en 1935 vrijwel gelijk, ging in 1936 aanzienlijk omhoog om in 1937 belangrijk te dalen, waarmede dit jaar stukken bleef beneden de drie voorafgaande jaren. Waar echter voor den trek der haringen dezelfde ongunstige omstandigheden heerschten als voor de ansjovisch later, laat dit ruimte voor de veronderstelling, dat er veel meer had kunnen worden gevangen, dan nu het geval geweest is. Indien we deze veronderstelling als juist aannemen, zou er niet zoo heel veel redenen tot ongerustheid zijn, ware het niet het ontbreken van de drielingen. Dit wordt door vakmenschen als een ongunstig teeken beschouwd. Dit neemt echter niet weg, dat er weer haringen zijn aangevoerd, zij het dan ook later dan vorige jaren. Op den trek der haringen zijn echter vele dingen van invloed, zoodat deze late komst nog niets zegt over het al of niet gunstig worden van het aanstaande seizoen. Eigenaardig is het, dat er in de Waddenzee een naar verhouding groot aantal zalmen worden gevangen. Niet, dat de visschers ze dagelijks aanbrengen, doch de vorige week zijn er reeds weer twee gevangen, terwijl in de vroegere Zuiderzee de vangst van een zalm een merkwaardigheid mocht worden genoemd, en het dan nog meest kleine exemlaren waren van ongeveer drie a vier pond. De nu gevangen zalmen wogen echter tusschen de twintig en dertig pond. Ook die het vorig jaar werden aangebracht waren, op een enkele uitzondering na, van die gewichtsklasse Als ze nog talrijker worden, zou dit veel vergoeden, daar ze gemiddeld meer dan een gulden per pond opbrengen. --- FEUILLETON EEN MERKWAARDIG HUWELIJK Uit 't Engelsch door W.A.C. Laline voelde, dat ze boos werd — haar verborgen jaloerschheid op de nicht van den gezant vlamde op. „David — als je 't ooit waagt naar iemand anders te kijken, ga ik er regelrecht met Jack van door — als ik hem 't tiende deel van een kansje geef, schaakt hij me binnen een minuut." „Neen, dat zou hij niet doen — Jack is een vriend van me." „Best, maar je hebt mij van hem afgehouden en hy zou me van jou wegnemen. Mannen geven niets om vriendschap, als er een vrouw in 't spel is!" Een wolk trok over David's oogen. „Je hadt Jack toch geen belofte gedaan, niet waar?" „Neen — geen feitelijke — ik zei, dat ik binnen drie of vier jaar met hem zou trouwen tenzij ik intusschen voor iemand anders veel zou gevoelen !" „En er Is iemand gekomen, voor wie je veel gevoelt!" riep hij triomfantelijk. „Ja," — en ze snakte naar adem, want hij hield haar zoo vreeselijk stevig omarmd. „En Jack bewilligde in die schikking?" „Wel, hij kon niet anders. Jack zegt, dat liefde toewijding is." „En ik zeg, dat liefde — actie is!" En weer sloot hij haar krachtig in zijn armen, zijn werk voor een oogenbik vergetende. Aan dit alles dacht David, toen hij dien volgenden morgen naar Lallne keek, terwijl ze op het ruwe kussen lag te slapen. J;i, liever zou hij met haar sterven, dan dat hij zou dulden, dat welke man ook, haar ooit van hem zoo afnemen! Hij wist, dat ze hem oneindig lief had — dat hij haar heer en meester was naar lichaam en ziel, maar deze uiting van zijn elgenaardig en despotisch temperament was voor haar geen reden, dat ze hem er minder om achtte. Dat was nu eenmaal zijn aard en in tegenstelling van de meeste mannen, kon hij slechts liefhebben, indien hij kon heerschen. Hoewel een groote mate van uiterlijke schoonheid hem een tijdje wel zou kunnen boeien, zou hij toch nooit zijn vertrouwen of teederheid schenken, zonder voor het karakter eerbied te gevoelen. Toen Lallne hem had gezegd, dat ze liever met hem zou sterven, dan met welken anderen ook blijven leven — was al de kracht van zijn ontroering naar haar uitgegaan en daarna was ze hem elk uur dierbaarder geworden, toen hij steeds meer lieflijkheid bij haar ontdekte, die verborgen lag onder de schaal van haar dwaze opvoeding. Nadat zij den vorigen avond zoon beetje gedaan hadden of ze kibbelden, was ze zoo innig lief en meegaand geweest en ze vond, dal hij weer zoo verrukkelijk despotisch en bazig was. Ze hadden elkaar allerlei hartstochtelijk verliefde dingen gezegd, totdat zij tegen den ochtend in slaap waren gevallen. En nu lag ze daar bleek en teer en hij zou na twee dagen, indien er van buiten geen hulp kwam en 't hem niet zou gelukken een uitweg naar buiten te graven, haar moeten doodschieten en daarna zelfmoord plegen! Want hij begon de wreede foltering van den honger te gevoelen — en hoe zou 't zijn als 't oogenblik van hun laatste stukje chocolade en hun laatste teugje water was aangebroken? Zou hun verstand dan uit zijn evenwicht geraken — zouden ze afdalen tot het spel van kannibalen en elkaar willen opeten? Hij herinnerde zich een afschuwelijk verhaal te hebben gelezen van schipbreukelingen in een open boot en hoe zij den kajuitsjongen tenslotte opaten. Hij was zich volkomen bewust, zijn geest niet zoo stevig in bedwang te hebben als gewoonlijk' rare en abnormale gedachten kwamen in zijn droomen op. Toen flitste een gedachte door zijn brein — als ns moeder werd - zijn kind! Dit zou te heerlijk zijn en snel begon zijn bloed weer door zijn aderen te stroomen. Hij boog zich voorover en kuste haar op haar mond. Ze opende de oogen en voordat ze goed wist waar ze eingenlijk was, straalde hem daaruit haar liefde tegemoet. Haar blik was zwak. „Da-vid, ik droomde dat we weer op de boot waren — onder de sterren — den laatsten avond — toen ik je niet meer zag. Het sterrenlicht bescheen ons. O, mijn schat, wat heb ik je toch lief " Ze sprak den zin stootend uit, alsof een opgesloten emotie ontsnapte. Toen wendde ze zich naar hem toe en sloeg haar armen om zijn hals, terwijl ze zich vast tegen hem aandrukte. Dien dag was er iets vreemds in hun gemoedstoestand: zij vertelden elkaar sprookjes en akelige verhaaltjes van kaboutermannetjes, die ze ieder in hun kinderjaren hadden gelezen. David werkte uit alle macht en toen het uur van hun tweeden maaltijd aanbrak, was de hoop in zijn hart begonnen te ontkiemen. Hij geloofde werkelijk, dat hij binnen een uur of twee de trap zou bereiken. Laline was extra vroolijk. Ze hielden bespiegelingen omtrent hetgeen de anderen wel zouden doen en hoe lang 't wel zou duren voordat zij hen vonden. „Als Fergusson maar bij hen was; die zou zeker een goed plan uitdenken", merkte David op. „Jack is een beste kerel, maar veel hersens heeft hij niet." „En van mijn lieve tante gaat ook niet veel uit! Maar Celestine is bij haar — en David, denk je ook niet, dat de boeren den ouden priester zullen gaan zoeken en de auto ontdekken? De politie zal toch zeker wel bezig zijn ons op te sporen?" Als de auto niet in de lucht is gevlogen — en dat is zoo zeker niet — dan vinden 2a ons stellig, mits wij in staat zijn ons leven zoo lang te rekken. Je bent zoo ontzaglijk moedig, lieveling dat ik er me geen begrip van kan vormen hoe hongerig je je wel gevoelt." „Ik heb heelemaal geen honger, David. 't Zou veel beter zijn als jn' mijn halve plak chocolade opat, omdat jij moet werken. Vindt je dat nipt juist?" „Als ik voel, dat ik van honger niet meer zou kunnen graven zal ik 't doen." „Wat is liefde toch iets vreemds, vind je niet'" zei ze dadelijk daarop. „Indien je me vroeger had gezegd, in staat te zijn iemand, die zich in drie dagen niet had gewasschen en die een en al stoppeligheid is, hevig te aanbidden, zou ik er om gelachen hebben en toch krijg ik' je elke minuut meer lief". „En ik jou, mijn snoesje — maar jü ziet er dan ook nog net zoo keurig uit, als toen we vertrokken, heerlijk schepseltje". „Mijn nagels zijn niet meer zoo goed gepolijst, maar ik heb wat poeder op mijn neus en dat houdt 't zelfrespect er in", en terwijl ze haar poederdoosje van lapis met diamanten nam lachte ze zachtjes. Ze voelde zich erg zwak en zenuwachtig. Bepaald honger had ze niet geen hevig verlangen naar voedsel; maar een akelig gevoel van leegheid. Maar ze kreeg allerlei dwaze gedachten in haar hoofd. Wanneer ze een oogenblik alleen in de „huiskamer", zooals zij nu het oorspronkelijke bomvrije onderkomen noemden, moest zijn, verbeeldde ze zich rare gezichten te zien, die haar van uit de hoeken aangluurden. „David", vroeg ze, toen ze weer naar zijn graafwerk terugkeerde, „zouden we niet voortdurend wat meer licht kunnen aan hebben? Er zijn kaarsen genoeg voor den tijd dien we misschien nog hebben te leven — zelfs al brandden we er vier per dag op — eh — 't zou prettig zijn als 't wat lichter was — vind je ook niet?" Hij raadde waaraan ze dacht en meende dat ze hem met een bitter lachje om haar mond aankeek, toen er een groote klomp aarde neerstortte, die al zijn werken van 't laatste half uur te niet deed. Misschien haalde ook zij zich dwaze dingen in habr hoofd. „Zeker, lieveling, steek in elk geval drie kaarsen aan en ga dan rusten. Slaap verdrijft den tijd en dan kom ik straks met goed nieuws bij je". „Ik heb er een hekel aan, je alleen te laten werken. David, wat zou