Yetris, Heidensk ef Ald-Testamentysk? Ynstjûrd Oan W. H. Hwet jou frage: „saeklik en frjeonskiplik" oanbilanget, myn andert dêrop kin net oars wêze as: jerne. Lyk as jy ek al tajoegen, ik v .er net de earste dy't ünsaeklike dingen yn it petear bihelle. Ik bin it net alhiel mei jo lens, det it by dizze saek allinne mar in kwesje fen sjen is. Hwent wy sjugge beidegearre det ding wol, det ik de bek en jy in fiskestirt neame. Det is dos in kwesje fen ütliz binnen it hiele ramt fen 'e foarstelling. Mar jy sjugge boppedet ek dingen, dy't ik net sjuch, en dy't in gewoan minske ek net sjen kin, om't se der net binne. Det is fensels in kwesje fen sjen. Det komt dêrfendinne, det jy allinne de foto mar ta jins foldwaen hiene, wylst ik boppedet de print sels yn hannen hie. Foto's binne jimmer bihelp, en binammen by óf prints jen op krantepompier wirdt der in heap by wei. Dêrom seit it my ek neat, det elkenien, dy't jy de print toanden, dêr wol in kop yn seach. Jy kinne grif ek de, yn 'e folkskinde sa forneamde, Itwesje fen it „hineinsehen" wol. Ik haw jou methoade mar ris neifolge en laei in stikmanlich Ijue it gipsöfjitsel fen 'e houtfykte print foar mei de frage, eft hja dêr ünderoan ek in Yop seagen. It andert wier stéfêst: né. Det ik iyoe mar sizze, men moat de houtfykte printen sels ef de gipsófjitsels sjen en net de foto's for it bifêstigjen fen in wittenskiplik oardiel. Den kin men sjen en fiele en taeste, det dêr ünderoan gjin kop to finen is. Doch bliuwt ek yn dit gefal de kwesje fen ütliz bistean; ommers, howol der gjin bek en ek hogenamt gjin boppelippe to bikennen fait, it ding, det jy „each" neame, is der wol. En dizze kwesje fen ütliz is allinne mar üt to meitsjen troch in wiidweidich forgelykjend ündersiik. Hwent m»n mei fensels net sa oerflakkich wêze en lit yens oardiel fen mar ien print ófhingje en biskiede. In yngeande forgeliking fen de sechtsjin printen mei Tii en de Fenriswolf hat my ta myn opfetting brocht, en ik moat sizze, dy is oant nou ta fen jo yette net mei feiten wjerlein. Ik bring hjir yet ien öfbylding, dy't ek as foto gjin oanlieding ta misbigryp jowt en dêrtroch wol tige klear it üngelyk fen W. H. ütkomme lit. It is hjirre düdlikernöch de bek, dêr't Tii de rjuchterhan yn stekt; der is nammers neat oars, det W. H. for kop oansjen kin. Mar der is mear. As it yndied Jonas wêze scoe, den is it ommers net to forklearjen, hwerom op suver alle printen (op 14 fen 'e 16) de rjuchterhan ütstitsen wirdt. Is it Tii lykwols, den fynt det syn letterlike forklearring yn it Edda-forhael. Det is net tafallich. Ek it feit, det op ien fen 'e sechtsjin printen — en krekt op in tige dlden ien — de manflguer ütbylde wirdt mei hoarnen op 'e holle, makket it tige ünwierskynlik, det dêr Jonas mei bidoeld wirdt. Jonas forskynt, alteast by myn witten, nea net mei hoarnen op 'e holle. Mar Tii wol! Lyk as jy sels ek wol witte, sjucht men Tii yet al gauris mei hoarnen op 'e holle ütbylde. Mar fierders, lyk as ik hjirboppe al efkes oantsjutte, ek by de oarspronklike fig. 1 is op it plak, dêr't jy in kop mei in each en mei: „in boppelippe, yn tearen oplitsen om grammitigens üt to byldzjen" seagen, oan it gipsöfjitsel, dêr't de foto nei makke is, neat fen soks to sjen. Nammers, jy scille nou dochs sels wol tajaen moatte, det it ryklik fantasije ferget en sjuch dêr in boppe-lippe yn; dêrom sizze jy ek: „ornamentyk oerdreaun". Hwer bliuwt de ünderlippe den? Fenwegen dy ornamentyk mar weilitten? Fen in bek — en krek op "e bek komt it oan — is gjin greveltsje to bikennen. By fig. 3 lykwols, dy't ek nei myn eigen bitinken Jonas en de walfisk foarstelt — sij it den earst sekundair — is dêrfoaroer de bek oermjitte düdlik oanjown. En ho sit it nou mei det „each"? Ik haw in samling fen oer de 200 Fryske taei- en sükergüdprinten der ris op neisjoen, hot, yn it miene, eagen ütbylde wirde. En eft it nou minsken ef minsters, bargen ef bokken, en fisken ef swannen wieren, sunder ütsündering wirde by it fykjen fen 'e printen eagen sa: • foarsteld. By de oarspronklike fig. 1 hawwe wy it lykwols mei in hiel oar embleem to krijen, det der sa: (•) en meastentiids sels sa: \• ) ütsjucht, det is dos as ln roset, det faken as blomme- ef sinne-motyf brükt wirdt. En krekt yn 'e léste bitsjutting, as sinne- symboal, scoe it hjir by Tii en de Fenriswolf tige op syn plak wêze. Ho't-det fierdere ek wêze mei, in each sjuch ik der net yn. Dochs binne dit allegearre yet mar ünderdielen. W. H. hat folslein üngelyk as er seit, det it ünderskrift fen de rédaksje üs op sydpaden brocht hat. Né, krekt oarsom. Mei de oersetting fen it wird „walfisk" op it aljemint to bringen, rekke de rédaksje de saek yn 'e kearn. Ommers, sa leit it lftn dêrhinne: Hjoed-de-dei libbet yn it folksleauwe allinne mar de foarstelling fen Jonas en de walfisk. It is net oan to nimmen, det de houtfiker, dy't de skiednis fen Jonas7 ütbyldzje woe, fen dy walfisk in slange ef in séminster (by eintsjebislüt is ek de Midgard-slange in „séminster") meitsje scoe. Dêrom laei it op W. H. syn wei en biwiizgje, det dy walfisk earst fen letter tiid is, det men foar-dy-tiid oan in séminster leaude. Det hat er den ek bisocht, mei syn oersetting fen it Hebrieuske „dag gadol". De rédaksje sei do, det er dêr mis mei wier, yndied bitsjutte dit wird „greate fisk". Do kaem it ynstjürd stik fen H. W. H. „Jona en de walfisk". Mei det hy de Septuagint-oersetting der by helle, krige de „sé-minster"-oersetting dochs wer in kans. Ik moat earlik sizze, dot ik H. W. H. syn bydrage lézen hie, seach ik earst al hwet op 'e noas. Vn elts gefal like it nou sa, det W. H. syn opfetting, alteast fen dizze kant bisjoen, müglik wier, det der oer to praten foei. Dy müglikheit fen ütliz hie iksels, en de rédaksje nammers ek, for ütsletten helden. Dot ik lykwols H. W. H. syn stik yetris trochlies, foei it my op, det er mei gjin inkeld wird fen de „Vulgata" repte, de latynske Bibeloersetting, dy't de iennichste grounslach for it Bibelske folksleauwe fen 'e Midsieuwen foarme. Det like my yn dit stik fen saken ünforantwirdlik, en howol ik sels gjin theolooch bin, haw ik dochs de Vulgata mar ris opslein. En sjedêr: Op Jona 2 fers 1 léze wy: „Et praeparavit Dominus piscem grandem, ut deglutiret Jonam", „en God biskaette in greaten fis k, det er Jonas forswolge" (*). Dêrmei stiet it dos nou forgoed fêst det net allinnich nei de Reformaesje, mar ek dê rfoa r, al sünt de iere Midsieu-vflen, it Kristlik folksleauwe Jonas nea net mei in séminstér, mar mei in greate fisk yn forbining broch hat. En dêrmei hat W. H. syn hypothese forgoed ófdien. Dêrom sjuch ik der ek mar fen óf, op de fierdere missetten yn W. H. syn stik yet sêlt to lizzen. len ding moat my lykwols dochs yet fen it hert, omdet dêrüt bliken docht, det W. H. net ienris goed op 'e hichte is mei de skiednis fen Tii en de Fenriswolf. W. H. skriuwt: , hwent Tii stits in stok (neffens W. H. dos net de han! H. Tj. P.) yn de bek fen 'e w01f...." Forwizend nei myn oersetting fen it Edda-forhael yn myn artikel: Eddamythology yn Fryslan, konstatearje ik dêrfoaroer: Tii stekt wol de rjuchterhan yn'e wolvebek; dêr n e i wirdt, net fen Tii, mar fen de Ase n, in swi r d, en net in stok, yn de bek fen de Fenriswolf stitsen. Mear hoech ik net to sizzen. As ik nou by einbislüt ek yet in inkelde oanteikening by .it ünderskrift fen 'e Rédaksje meitsje mei, den yet it folgjende: Neffens de Rédaksje striidt mei myn forklearring „det de Germaenske kinst, alteast de Fryske kinst yn dy tiid, te oardieljen nei hwet der fen oerbleaun 'i*4> noch net' by' steat:wier, ef, faeks better seindbim net ophaldde mei it sa détaillearre ütbyldzjen fen tafrielen lyk as men op taeiprinten fsnt". For de Germaenske kmst yn it algemien giet det grif net op. Allinne al in masterstik fen houtfyk-kinst lyk as de stjüne fen it forneamde Oseberg-skip en yette mear de fiif bistekoppen dy't men yn it skip foun, tsjügje fen san plastysk talmt, det men dêrfen sein hat: „Dizze houtsnijwirkforsiermg is fen san folsleine skientme, as letter fen gjin inkelde sier-styl mear birikt is." Jildt itselde nou-ek for de Fryske kinst fan dy tiden? (likernöch 850 n. Chr.) Det is fensels min to sizzen. Max ek al hat hja net sa heechsteand west as de Noardske houtfykkinst, dochs wier hja grif wol by steat ta it fykjen fen de dochs altiten yet fry ienfaldige taei- en sükergüd-printen. Lykwols for myn forklearring hoecht men sels det net lens oan to nimmen. It is best müglik, det san foarstelling earst frij üt 'e han fen daei foarme waerd en det men letter ta it brüken fen printen oergong. Vn elts gefal binne der histoaryske tsjügenissen genöch, det de Ger-« manen yndied sokke koekfoarmen bakten. En it feit sels al, det men net allinne to uzes, mar ek yet op genöch oare plakken yn Germanien, tsjin alle tsjerklik en preesterlik forbieden yn, oan dit brükme fêsthalden hat, is in biwiis to mear for syn Heidenske oarsprong. H. TJ. PIEBENGA. *) De Vulgata brükt by de oersetting fen Mattheus 12 fers 40 it wird Cetus. By üs oardiel oer de Fryske kinst yn it foar-Christlike tiidrek giene wy öf op it wirk fen mr. P. C. J. A. Boeles: Friesland tot in de elfde eeuw. Alle reproduksjes fen kinst yn dy tiid habbe det eigenaerdige starre, det faeks mear oan 'e styl as yn it brek oan technysk kinnen laeit, mar det dochs in great ünderskie foarmet mei de ütbyldingen, dêr't it hjir om giet. Réd. --- FEUILLETON Het oog van Abu DOOR ALAN DARE 12. Kennedy liep snel naar het trapje, dat naar het bovendeel van het huis voerde, en nadat hij den muur en de zoldering nauwkeurig had onderzocht kwam hij met stralende oogeu terug, „Dc had het over het hoofd gezien!" zei hij. „Toen ik het licht aandraaide, zag ik een dikken electrischen kabel. Dien heb ik nu onderzocht en ik ben er van overtuigd, dat het de hoofdkabel van de leiding is. Hij komt hier van boven in en gaat dan weer terug in het huis". «Ik zie het. Wilt u hem doorsnijden?" »Ja, even voordat wij onzen uitval doen". „Maar zij zullen de deur op slot hebben gedaan, om niet verrast te worden". „Het _jn maar dunne pUnken. Ik kan het slot met één trap van mijn voet verbreken. Gelukkig opent de deur naar buiten. Weet u, hoe we uit het huis kunnen komen?" «Neen. Ik ben alleen in de bibliotheek geweest Maar dat is voldoende. Het is de eerste deur in de hal en ik heb opgemerkt, dat er geen tralies voor de ramen zijn". «Goed. Laten we dan gaan". Hij haalde zijn mes te voorschijn en sneed de isolatie van den hoofdkabel door. Daarna aarzelde hij even, want als hij de draden een voor een doorsneed, zou hij boven misschien kwaad vermoeden wekken. Hij rukte de draden uit hun omhulsel en zocht toen naar iets, wat kortsluiting zou kunnen veroorzaken. In een der kisten vond hij een stuk gegalvaniseerd ijzerdraad. Hij maakte een verbinding met den blootliggenden hoofdkabel en boog het eind van het ijzerdraad zoo, dat het over een gaspijp kwam te hangen, die boven hun hoofd liep. „Nu zijn we klaar", fluisterde hij. „Electriciteit heeft de eigenschap, den koristen weg naar de aarde te nemen. Als het licht hier uitgaat, zullen alle andere lichten ook uitgaan. Loop het trapje op en schuif voorzichtig den grendel weg". Zij deed het en wachtte op zijn verdere aanwijzingen. „Als wij uitbreken, volg mij dan op de hielen. Als er een worsteling ontstaat, wacht dan niet, maar kruip door het raam in de bibliotheek, dan zal ik in den tuin weer bij u komen. Alles hangt van het licht af." „Ik ben klaar." Hij maakte kortsluiting en oogenblikkelijk werd het donker. In een seconde was hij het trapje op. Een hevige trap met zijn laars, gevolgd door het heele gewicht van zijn lichaam, bracht hen buiten de deur. Er klonk een luide kreet, een geloop van menschen, gevolgd door gebons. „Licht — vlug!" Het was Phenuits schorre stem. Zij wist, dat Kennedy in groot gevaar verkeerde, want een hevig gevecht werd in de nauwe ruimte geleverd, maar hij had haar duidelijk gezegd, wat zij moest doen en zij oordeelde het het beste, er naar te handelen. Langs den muur tastend, slaagde zij er in, de hal te bereiken en daarna de bibliotheek. Zij vond het venster, stiet het open en stapte naar buiten in den maneschijn. Vlug voortrennend liep zij den tuin door en vond een schuilplaats in een boschje rhododendrons. HOOFDSTUK DC Een aanzoek Met wild kloppend hart hield Maxine het in het donker gezette huis in het oog. Minuten verliepen — minuten, die uren leken en niemand kwam naar buiten. Haar vrees begon grooter te worden. Het zag er naar uit, of Kennedy te luchthartig was geweest. Er waren er minstens vier tegen een en Phenuit was slim voor twaalf. Plotseling hoorde zij gerinkel van glas en toen een revolverschot. Verscheidene gedaanten verschenen, maar er trok een wolk voor de maan v^iY^^Yfv^- 00g' Zy bedacht- dat zij veel te dicht bij het huis was, om veilig te ziin kroop uit de struiken en liep den tuil verder m Uit de richting van het huis hoorde zij het geluid van snelle voetstappen. Toen zij het groepje dennen bereikt had bleef zij staan om op adem te komen. Nu was het huis geheel uit haar gezicht en zij vroeg zich af of Kennedy haar zou kunnen vinden, als hij veilig r*/?? me?- Eenigf "^"ten bleef het overal doodstil, toen kwam plotseling de maan weer te h°°^hlJn f.n, "vergoot haar met licht. Maar wat haar doodelijk verschrikte en een kreet deed slaken, was het zien van Phenuit, die nog geen omnemetfr Kftn haar * stond- z« wendde zich om en vluchtte. „Bujf staan!" Die uitroep had tot gevolg, dat zii zich noe sneller voortspoedde. Vlug lis een jong hert rende zij door het schaduwrijke woud Eens wendde zij het hoofd om en zag Phenuit heel dicht bij. De oude schrik keerde terug Onder het voortrennen riep zij Kennedy's naam — schreeuwde hem bijna uit. Plotseling werd zij tot staan gebracht door een gapenden afgrond, twee meter van haar af Voordat zij een andere richting in kon slaa^ had Phenuit haar bereikt. Zijn lange arm schoot uit en greep haar bij den schouder. Zij vocht als een wanhopige, maar tevergeefs. „Verdraaid!" mompelde hij. „Dat komt er van, omdat ik je zoo welwillend behandeld heb." „U — u doet me pijn!" riep zij. „Ik zal je nog meer pijn doen, als je " Op dat oogenblik gebeurde er iets "geheel onverwachts. Een lenige gedaante kwam van achter de boomen te voorschijn en een hand greep Phenuit in den nek. Maxine voelde zich bevrijd en ontstelde hevig, toen zij Kennedy en Phenuit in een verwoed gevecht gewikkeld zag. Nu lagen zij op den grond, hielden eikaars hals omvat en rolden langzaam naar den afgrond. „Pas op!" schreeuwde Maxine. Zij zag, hoe Kennedy zich met kracht ophief. Een ondeelbaar oogenblik zweefde Phenuit's lichaam boven den rand van den afgrond en verdween toen. Een oogenblik later klonk van beneden een plons. Kennedy waggelde naar haar toe, het gezicht met bloed overdekt. „Kom!" zei hij. „Wij zijn voorloopig veilig!" Hij haastte zich met haar door het park en Over den muur naar de heide. Gedurende eenigen tijd konden zij geen woord uitbrengen, maar toen het dreigende huis achter hen lag, herstelden zij zich. „Is — is hij dood?" stamelde zij. „Bc denk van wel. Het was een heele diepte — meer dan driehonderd voet, geloof ik." „Als dat zoo is, zou ik er bijna blij om kunnen zijn." „Ik ook." „Zouden we nu gauw hooren, waar we zijn?" „Ja. Voordat ik het huis betrad, zag ik heel ver weg een licht schijnen. Ik had toen geen tijd er heen te gaan, maar denk wel, dat ik den weg erheen zal kunnen vinden." Zij liepen voort, todat zij den top van een hoogen heuvel bereikten. Tot Kennedy's groote vreugde scheen het licht in de verte nog steeds. Het scheen uit een venster te komen en was ongeveer twee mijl van hen vandaan. „Een of andere boerderij," zei Kennedy. „Denkt u, dat wij in 'n vreemd land zijn***" „Dat is moeilijk te zeggen. Ik weet, dat wij naar het Noorden voeren en Noord-Duitschland en Denemarken zijn de eenige vreemde landen die wij in acht en veertig uur bereikt zouden kunnen hebben. Ik ben er bijna zeker van dat de boot daarvoor te langzaam voer en het l'anH schap is ook anders." l lana" „Het zou dus Engeland kunnen ziin'" en ik hoop van harte, dat het zoo is"' Na een uur waren zij dicht bij het licht Het kwam uit het benedenvenster van p»n \,i ■ steenen hut, met een varkïsLtTn een ko ieS* stal in de nabijheid Koeienziin e zYrienïedT?11 minuut beantwoord klopte Kennedy' te™«l hij op de deur Mr.fJrrZ/uï Üjd werd de *»ak heslist, XLoTn f!lhjk klonk het ge^id van schui^ felende voetstappen en een oude man verscheen en begroette hen, niet weinig verwondel^.."l onvervalscht Yorkshire's. „Wij hebben een ongeluk gehad — op zee," zei Kennedy. „Kunt u ons zeggen, hoe ver het naaste dorp hier vandaan ligt?" De oude man was erg doof, maar ten slotte kregen zij de gewensche inlichtingen en vernamen tot hun vreugde, dat er een mijl verder een dorp lag, dat een kleine herberg be- Zeil* „Zoudt u het kunnen halen?" vroeg Kennedy aan Maxine. s „Ja, ik ben in het geheel niet moe " Ziji wenschten den ouden man goeden nacht en Toegne_idhe"tTg' 't 6" hï- hun haal loen zij het dorp bereikten, was de herben? wantL^ 3nder -huis' ta duisternis gehu d| want het was na middernacht. Maar zij slaagden er m, den waard wakker te maken, wien Kend£ht enDZPe^ VHraUftig ve"onnen'verhaal SI dischte. De goede man scheen er in het minrt ZYun metda,r !V* dat h« gewekt wTsl^ Sal 3mers' maar 00k een koud l£ d°aetViJ an -fafel zaten- bemerkte S l'l_,^e"nedy zijn linkerarm op vreemde ?ae zii CH T°-!n Zij na^keurigerP toekeek, zfin L J den scuhouder 'n gat in de mouw van vertoondeWaar° Zkh een diePr°<-de vlek „U bent gewond!" riep zij uit. „Het heeft niet veel te beduiden. De kogel is aigeschampt en niet naar binnen gedrongen." „Dat zegt u maar, om mij " „Het is de waarheid — werkelijk. Ik was het al bijna vergeten. Het eenige, wat er mij aan herinnert, is een stijfheid, die gauw verdwijnen zal. Ik zal er naar kijken, als ik naar mijn kamer ga." Toen lachte hij bij de beschouwing van züö beeld in een spiegel tegenover hem. In zijn gehavende kleeren, om maar te zwijgen over een baard van drie dagen, zag hij er zoo ruw uit, als een mensch er maar uit kan zien. „O, ik snak naar een bad!" zuchtte hij. „Sapperloot, mrs. Morrison! De arme oude dame za7 geen raad weten van angst. Ik moet haar morgei telegrafeeren." „En Mac Kinnon", zei Maxine. „Hij zal denken, dat ik met de Noorderzon vertrokken ben en iemand anders in mijn plaats nemen " „Laat hem zijn gang gaan. Wat komt het er oj (Wordt vervolgd) --- jtftmmi K^nJiMMgpjllea, doordw rii iw^ --- „Geslaagd"! n AkJcertja genomen, doodkalm geblevens Glansrijk geslaagd I --- f__ MBI4 m\ y* WnTiilêJuuémÊmm IP^_\. mUUUUmEtIJtj MM ___■* _»H_m____r ___s__9_M»c- ■ ■■■'■> A H_L*_J_n _C__p*_BT__i_pP3l SSl*l__^- y ttfjmS^H^^y £IX£ BUS EEN BON V7l-0311A --- C\^ Dobbelmann's Geuzen! ia BAAI! Pfür-wrotö ■_n_P-_L_PQ__| % --- Wie profiteerden van Gemeente- en Werkloosheids - Subsidiefonds? In onze omgeving vooral Tietjerksteradeel Voor Leeuwarden brachten de fondsen nadeel Met het oogmerk om de lasten, die op de verschillende gemeenten drukken, meer gelijkmatig te verdeelen, zijn het gemeentefonds en het werkloosheidssubsidiefonds ingesteld. Uit het eerste fonds ontvangen alle, uit laatstgenoemd fonds bijna alle gemeenten een jaarlijksche uitkeering, die naar bepaalde maatstaven en formules voor elk geval afzonderlijk berekend wordt. Ten einde deze uitkeeringen mogelijk te maken heft het rijk ten behoeve van deze fondsen de z.g. fondsbelasting en een aantal opcenten op deze en andere belastingen. Voorts komt een deel van de hoofdsom van enkele heffingen aan het werkloosheids-subsidiefonds ten goede, terwijl daarin tenslotte nog een aanzienlijke bijdrage uit de algemeene rijksmiddelen wordt gestort. Met behulp van verschillende publicaties van het Centraal Bureau voor de Statistiek laat zich berekenen hoe zwaar al deze heffingen op de bevolking van elke stad en elk dorp drukken, en valt tevens na te gaan welke gemeenten van de instelling dezer fondsen profiteeren en welke ten behoeve van endere gemeenten meer contribueeren dan zij ontvangen. Over het laatst-bewerkte dienstjaar van de fondsen werd, voor zoover Leeuwarden en nabijgelegen gemeenten betreft, per inwoner in het gemeentefonds gestort: Leeuwarden ƒ 10.52 Baarderadeel ƒ 3.93 Idaarderadeel ƒ 4.93 Leeuwarderadeel ƒ 5.89 Menaldumadeel ƒ 5.18 Tietjerksteradeel ƒ 3.15 Daartegenover staan de uitkeeringen, die aan de gemeenten uit dit fonds gedaan zijn, en die deels hooger, deels lager zijn dan hetgeen door de ingezetenen aan gemeentefondsbelasting is opgebracht. Omgerekend per inwoner kwamen deze uitkeeringen neer op: Leeuwarden ƒ 11.95 Baarderadeel ƒ 13.01 Idaarderadeel ƒ 14.46 Leeuwarderadeel ƒ 8.99 Menaldumadeel ƒ 8.03 Tietjerksteradeel ƒ 9.45 Uit het gemeentefonds ontvingen dus, wel in verschillende mate maar toch alle besproken gemeenten, méér dan door hun ingezetenen ten behoeve van dit fonds was opgebracht. Via de nadrukkelijk voor dit doel bestemde heffingen (gedeeltelijke hoofdsommen van grond- en personeele belastingen, opcenten op fonds-, vermogens en inkomstenbelasting) werd in het werkloosheidssubsidiefonds per inwoner gestort in: Leeuwarden f 8.19 Baarderadeel f 5-63 Idaarderadeel f 5.39 Leeuwarderadeel f 6.01 Menaldumadeel f 4.76 Tietjerksteradeel ƒ 3.27 Uit de gezamenlijke stortingen werden uit het werkloosheidssubsidiefonds uitkeeringen aan de gemeenten gedaan, die omgerekend per inwoner voor de besproken gemeenten neerkwamen op: Leeuwarden 12.01 Baarderadeel f 1-89 Idaarderadeel f 1-87 Leeuwarderadeel ƒ2.11 Menaldumadeel ƒ 1.13 Tietjerksteradeel ƒ 6.98 Uit deze cijfers blijkt, dat in onze omgeving drie gemeenten, Baarderadeel, Idaarderadeel en Tietjerksteradeel, van de in beide fondsen gestorte belastingsommen méér terug ontvangen dan door hun inwoners is opgebracht. Per hoofd der bevolking bedraagt dit voordeel in: Baarderadeel f 5.34 Idaarderadeel f 6.01 Tietjerksteradeel ƒ 10.01 Leeuwarden en de overige gemeenten in onze streek dragen aan deze fondsen méér bij dan zij uit de belastingsommen er van terug ontvangen, en wel: Leeuwarden ƒ 5.15 Leeuwarderadeel ƒ 0.80 Menaldumadeel ƒ 0.78 Bovendien ontvangen echter alle gemeenten nog een deel van de millioenen, die door het rijk uit de algemeene landsmiddelen in het werkloosheids-subsidiefonds worden gestort. Per inwoner kwamen deze uitkeeringen neer op: Leeuwarden ƒ 1.39 Baarderadeel ƒ 1.31 Idaarderadeel ƒ 1.29 Leeuwarderadeel ƒ 1.46 Menaldumadeel ƒ 0.79 Tietjerksteradeel ƒ 4.81 Het uiteindelijk resultaat, dat voor ieder van de besproken gemeenten uit de instelling van het gemeentefonds en het werkloosheids-subsidiefonds voortvloeide, was derhalve per hoofd van de bevolking in: Leeuwarden ƒ 3.76 nadeel Baarderadeel ƒ 6.65 voordeel Idaarderadeel ƒ 7.30 voordeel Leeuwarderadeel ƒ 0.66 voordeel Menaldumadeel ƒ 0.01 voordeel Tietjerksteradeel ƒ 14.82 voordeel Leeuwarden draagt via de genoemde fondsen dus bij aan de huishouding van andere gemeenten. Voor Menaldumadeel zijn de fondsen practisch zonder beteekenis, terwijl de overige genoemde plaatsen door de fondsen een meer of minder beduidende verlichting van hun lasten ondervinden. Dk: ---