HET BRITSCHE KONINGSPAAR IN DE FRANSCHE HOOFDSTAD. Koningin Elizabeth en Koning George in bewondering voor de geschenken, die hun bij de ontvangst in het Hotel de Ville werden aangeboden. --- EEN IMPOSANT BEELD VAN DE GROOTE TROEPENPARADE, welke gisteren te Versailles ter eere van het Engelsche Koninklijke bezoek voor Koning George en President Lebrun werd gehouden. --- KINDEREN OP DE KERMIS Eigenlijk hadden wij boven dit artikel moeten zetten „Een vergeten hoofdstuk". Een vergeten hoofdstuk n.l. in de kennisreportage in de dagbladen. Jaar in jaar uit kan men zoo tegen het einde van Juli verslagen vinden van wat er in de verschillende vaste of tijdelijke schouwburgzalen is te doen. Aan wat er op het Zaailand te bewonderen valt, worden ook een meer of minder aantal regels gewijd; de draverij op Vrijdag en het kaatsen op Zondag vormen gebeurtenissen, die onze verslaggevers handen vol werk geven. Maar de kinderinvasie van des Woensdagsmiddags, hieraan pleegt de krant stilzwijgend .voorbij te gaan. En toch, is zij niet juist datgene, dat het meeste kleur aan dit eeuwenoud volksfeest geeft? Vaak zijn wij de laatste jaren in de kermisweek het Zaailand overgeloopen met een blasé — andere zouden misschien zeggen met een zuur gezicht. Terwille van je beroep moest je er wel een kijkje gaan nemen. Maar anders, dat geschetter van orgels en gramofoon, dat kakelbonte van de goedkoope kermisromantiek, dat geurenmengsel van in actie zijnde menschen, oliebollen, zuur en visch, 't benauwde je, je kon nauwelijks begrijpen, dat er nog menschen waren te vinden, die zich warm maakten voor het voortbestaan van dit zaakje en men voelde zich een ander en gelukkiger mensch als men Zaailand en Nieuwestad ver achter zich had gelaten en men de onbesmette lucht weer had ingeademd van die stadsgedeelten, die ver van het kennisterrein aflagen. En toch.... bekroop je op hetzelfde oogenblik een gevoel van heimwee naar den tijd, dat Leeuwarder kermis iets geweldigs in je leven was, dat je kon schreien, omdat het op Kennis-Woensdag regende en je ouders hun belofte om je dien middag mee naar Leeuwarden te nemen, niet inlosten. Was de kermis sinds je kinderjaren dan zooveel veranderd? 't Is waar met al die moderne mechaniek, met al dat geloei van gramofoons, die de ouderwetfsches draaiorgels meer en meer vervangen, wordt het geheel er niet aesthetischer op. Maar toch de oude getrouwen, de luchtschommel, de draaimolen, de stoomcarroussel, de hoepla-tenten, de poffertjes en oliebollenkramen, zijn er nog. Zouden de kinderen er ook nog zijn, kinderen, die even intens van dit alles genieten als wij, toen wij nog kinderen waren? Wij wilden eens de proef op de som nemen en trokken gewapend met lens en vulpen en vergezeld van een kleuter van vijf, die als „proefkonijn" dienst moest doen, er op uit. Zoo arriveerden wij temidden van dat lawaai, die kakelbontheid, die slecht gemengde geurencocktail, die ons andere jaren zoo tegenstond. Maar toch was er een nieuw element in onze beleving gekomen, de groote, eerst verbaasde en dan met intens genot dit bonte schouwspel indrinkende oogen van onzen vijfjarigen kameraad. „Hij neemt het op alsof hij de reportage vanmiddag moet schrijven", zeiden de man van de vulpen en die van de lens tegen elkaar. „Dan zou hij vast wel drie kolom noodig hebben." En inderdaad, een stenografisch verslag van het relaas, dat hij 's avonds aan zijn huisgenooten gaf, zou onze opmaker niet in drie kolom hebben kunnen bergen. Doch voorshands is hij nog niet aan zijn verslag toe, zijn bewonderende blikken gaan van den zweefmolen naar de poffertjeskraam en vandaar naar het etablissement, waar men kan autorijden. Dit laatste interesseert hem zoo, dat hij ietwat te veel over de ballustrade leunt, wat ons een boozen blik van een der geuniformde suppoosten bezorgt, een blik, die ons ijlings doet retireeren en maakt, dat een adspirant-klant van dit etablissement straks een concurrent gaat begunstigen. Tot nog toe zijn we toeschouwer gebleven, maar de jongste van ons gezelschap geeft té kennen, dat deze positie hem niet langer bevalt en dus zetten wij koers naar een draaimolen, een doodgewonen ouderwetschen draaimolen. Deze eerste poging om actief aan het kermisvermaak deel te nemen, mislukt. Er is onder de jongere lichtingen van het leger dat het Wilhelminaplein een week lang zal' beheerschen, zoon animo om bij het bereden wapen te behooren, dat wij na eenige vruchtelooze pogingen den aftocht blazen en een eenigszins gemoderniseerd bedrijf in dezelfde branche opzoeken, dat den naam van Kleutersport draagt. Wü deponeeren onzen Benjamin op een monster, dat wel eenige overeenkomst met een visch heeft en ware het in vroeger eeuwen vervaardigd en dan als taaitaai-vorm in plaats van als onderdeel van een mallemolenameublement, ongetwijfeld aanleiding zou zijn voor een onderhoudende dagblad-polemiek. Even ziet de kleine man bedenkelijk als de molen gaat draaien en de visch eenige steigerende bewegingen maakt. Stijf houdt hij zich aan de latjes aan weerszijden van de kieuwen van het zeemonster vast, maar als hij ons ontwaart, stralen zijn oogen weer en hij zwaait even met zijn arm alsof de dichte drom, die om de sportieve kleuters heen staat zich daar louter ophoudt om zijn rijkunst te bewonderen. Dan is mijnheer er-in: Glunderend groet hij alle kennissen, die hij voor en na tegen komt, en de een na de andere draai- en zweefgelegenheid moet hij probeeren. 't Een valt beter uit dan het ander. Een tochtje in een der chaotisch tegen elkaar hotsende en botsende auto's vindt hij wat griezelig, maar de stoomcarroussel met zijn dubbeldraaiende bewegingen lijkt hem een technisch wonder van den eersten rang, waarover hij heel het verdere deel van den dag niet raakt uitgepraat. En toch het minder gecompliceerde boeit hem evenzeer. De oude sinaasappel- en suikergoedkoopman, die al in onze jeued stads- en dorpskennissen afreisde en die hem met een paar vriendelijke woorden een zur.» stengel overhandigt, spreekt hij toe als een oude bekende, de groote speelgoedkraam met zijn auto s, vliegmachines en poppen liikt hem een schatkamer, die meer o/zi^ verbeel£ ouderen"311 * **" der ™eA_nS op'onf m^_w£i_ ?Cl meer tot nu toe onbekende Kmc en ïJn er Voor hem* de cakewalk, de rups, de onder water rookende en etende dames. Maar 't wordt tijd naar huis te gaan. „Dat is voor groote menschen, zie je", üy neemt er ger>oegen mee, maar op de ?ponthoSudd P3SSeeren wij niet zonder eeni* „Ik heb zoon honger naar oliekoeken," nooren wij hem bedelen op zoon smeekenden toon, dat men wel een hart van steen zou moeten hebben om dezen honger niet te stillen. Aangemoedigd blijkbaar door dit succes probeert hij het nog eens. „Ik heb zoon dorst naar een ijsco!" Ook deze dorst wordt gelescht. Zoo verging het onzen metgezel, zoo verging het honderden anderen kinderen. En zooals wij genoten van zijn genot, hebben zeer vele ouderen genoten. Ouderen, die hun kinderen fuifden op oliebollen, nougat of speelgoed, die glimlachend zagen hoe het kleine volkje zich vermaakte, zelfs met de eenvoudigste dingen, zij hebben waarschijnlijk wel het meeste genoegen van de kermis beleefd. De koopman in zure stengels maakt goede zaken. In den zweefmolen. Vol bewondering ziet het jonge volkje naar de zingende pop. --- NA AFLOOP VAN DE GROOTE TROEPENSCHOUW bood Koning George generaal Bilotte, militair gouverneur van Parijs, zijn gelukwenschen aan. Links President Lebrun. --- TERWIJL DE HOOGE GASTEN FEESTVIERDEN, lieten ook de Parijzenaars zelf zich niet onbetuigd. Een overzicht van de menschenzee op de geïllumineerde Place de I'Opera. --- VERVAECKE, de drager van de gele leiderstrui en zijn naaste concurrent Batali (rechts) tijdens de 13e etappe van den Tour de France, welke Donderdag verreden werd. ---