:::::^::i^:::::t:::ï:::»""»»"::::::::::::!:::::::::|| | Dagbladreclame is g ! niet te vervangen] • • SI t: ::::;;;::::::;;-.*-J***-":;:"::::: --- ZONDAGSBLAD VAN DE LEEUWARDER COURANT Zaterdag 14 Januari 1939 --- VOOR DEN ZONDAG BETREKKELIJK in een onlangs verschenen boek maakt de 1 schrijver zyn lezers deelgenoot van de avonturen en de gevaren, die een vijftig jaar geleden in zooveel sterker mate dan tegenwoord* verbonden waren aan een tocht naar de Poolstreken. Hü beschrüft de bezwaren die op zyn - vergeefsehe - reis naar de Pooi aan den dag traden en de moeilijkheden, dien men het hoofd moest bieden en die welhaast dagelüks het leven van zyn dapper troepje bedreigden. KJ Als hy dan verhaalt, hoe met den duur van de reis het voedseltekort toeneemt, zoodat men menigmaal genoodzaakt wordt, spijzen en stoffen te verorberen, die in de beschaafde wereld nooit als voeding in aanmeuking zouden komen, voegt hü daaraan de opmerking toe: „Op deze wereld is alles een kwestie van breedtegraad. Wat we slecht vinden op den eenen breedtegraad vinden we lekker op den anderen." En met dezen troost begint hij aan ryn portie hondenvleesch. Ziehier de lof van het betrekkelijke gezongen. Deze man kwam ender de bitterste ervaring tot de erkentenis, dat er zich omstandigheden kunnen voordoen, waarin het verwerpelyke waardeering verdient, eenvoudig omdat er geen keus is. Dan wordt, wat hem te voren tegenstond, behaaglijk en prijzenswaardig. Wy zijn geen poolreizigers, maar het betrekkelyke is ons vertrouwd en wy zingen er al mede gaarne den lof van. Want het is ook onze ervaring: er kunnen zich omstandigheden Voordoen, waarby wü het op zichzelf bedenkeiyke gedwongen zyn, te aanvaarden, uit Vrees voor rampspoed of ondergang. Dat is eenvoudig een kwestie van maatschappelyken of zedelijken breedtegraad. Neem een onderwerp, dat onze dagelijksche Vandacht heeft. Verleden jaar is een Europeesche oorlog voorkomen en we hebben er God voor gedankt Maar aan dat uiterste onheil zijn we slechts ontkomen doordat — ge moet me de vergelijking maar vergeven — we allemaal een portie hondenvleesch geslikt hebben. Want, als alles op is, als de nood aan den man komt, dan slacht de poolreiziger den ruigen viervoeter, die hem trouw en dienstbaarheid betoonde .... Want, als de verschrikking van nieuwe bloedjaren dreigt, dan Slachten wy goeden trouw en rechtvaardigheid.... En, geplaatst voor de vraag, die het geweten stelt, zullen wij de vlucht nemen in net betrekkelyke en het kromme recht praten. En als er nu iets is, dat de wereld en de jnenschheid achteruitbrengt, dan is het die Vlucht in het betrekkelijke, de vlucht in de Sfeer, waar het kwaad tot iets voortreffelijks wordt om-geredeneerd. Daarover zou een heele courant vol te schrijven zyn. Daartoe zouden we dozijnen voorbeelden van dichtbij en veraf kunnen aanhalen. Is het noodig? (Teen immers! leder onzer weet het opperbest: Bet zyn bijna altijd de omstandigheden, die ons oordeel bepalen. Wat tot ons voordeel leidt zijn we geneigd, goed te noemen. Wat ons schade berokkent achten wij slecht. Ik heb nog nooit iemand hooren zeggen: Ik ben rijk geworden door mijn schurkenstreken — evenmin iemand hooren betuigen: Mijn ondergang geschiedde tot mijn bestwil! Zoowel de rijkaard als de beroofde zal trachten de zaak goed te praten, dat wil in goed Nederlandsch zeggen: pen verkeerde voorstelling van zaken geven. Er zit in dat alles veel, dat tot mistroostigheid stemt: Hondenvleesch is een weerzinwekkend eten, maar als er voedselgebrek is. vervalt de mensch er toe. Goede trouw en rechtvaardigheid zijn hooge waarden, maar als het gaat om oorlog of vrede, dan laten we 2e los. Sterker nog: dan vinden we hondenvleesch lekker en achten on-trouw en onrechtvaardigheid getuigenissen van wijsheid en inzicht. O, we hebben in de betrekkelijkheid zoon prachtige transformator, die, naar het schynt, ten goede werkt en al wat op onrust en onvrede dreigt uit te loopen, omvormt tot het bevredigende en het behagelijkc. Wie het betrekkelyke aanwendt leeft in vrede met de wereld. Tegenover het betrekkelyke staat het volstrekte. En nu is er toch altijd een innerlijke stem en een innerlyke drang in ons, die zich tegenover dat betrekkelijke plaatst, een overtuiging, die niet berusten kan in de rust van het schynbaar gevonden evenwicht, een verzekerdheid, die met vaste hand de scheiding trekt tusschen wat wü kennen als goed en kwaad, waarheid en leugen, menschelyk en onmenschelyk. Die innerlyke stem moet het dikwyls afleggen tegen dat andere geluid, dat niets moet hebben van scheidingenen, maar .den middenweg zoekt en we willen eerlyk zyn eni toe geven, dat een wereld, waarin het volstrekte den toon aangaf, óók haar eigenaardigheden zou vertoonen .... Maar toch, zoo wü die mogen te beluisteren, zal dit ons een teeken zyn, dat wU, door ons oordeel aftankciykje stellen van den geografischen of den maat schappelyken óf den Socf^^^ graad waarop wij leven, tóch «jbevredigd zullen blyven en dat er toch altijdl eenjer langen blijft, in vrede te leven met «ts anders dan met de wereld, namelük in vrede met onszelf, dat is: met het beste m onszelf, dat is. met den God in onszelf. --- WAT DE MODE TE VERTELLEN HEEFT AVONDJAPONNEN ■._>,. Auvond^°bes, bedoeld voor gala-avonden zijn niet aan een bepaalden stijl gebonden en het model hangt ten nauwste samen met het weefsel, dat gekozen wordt. Tafzijae, zware moiré en andere somptueuse materialen zullen dij voorkeur verwerkt worden voor stijljaponnen, waarvan ac wijde rokken als een gemoderniseerde crinoline werken, net meerendeel der dames zal echter volstaan met een avondjapon, die zoowel voor diners als andere gelegenheden gedragen kan worden, o. a. voor premières in den schouwburg, concerten of opera-uitvoeringen. Dit genre modellen kan van dezelfde weefsels gemaakt worden, doch een groote voorliefde wordt aan den dag gelegd voor velours-chiffon, fluweel, satin en zware soorten zijden crepe, terwijl bepaalde ontwerpen ook in tule en kant uitgevoerd worden. Hoewel zwart steeds aan te bevelen is voor dames, die weinig uitgaan, ziet men voor dit genre avondkleeding ook konmgsblauw en purper dragen. Terwyl bij de grandes robes het décolleté op den voorgrond treedt, zullen dinerjaponnen slechts een zeer bescheiden halsuitsnijding aangeven, meermalen zelfs een hoogsluitend, omliggend kraagje hebben. Een belangrijk punt zijn de mouwen, die nu eens lang en heel wijd zijn, dan weer kort en strak of in den vorm van kleine pofjes. De V-vormige halsuitsnijding blijft steeds een flatteuse halsafwerking voor ietwat gezette dames, terwijl bepaalde typen ook de vierkante halslijn kunnen dragen. Menigmaal wordt deze laatste toegepast in combinatie met wijde pofmouwtjes en kan men het geheel den ouderwetschen aanblik geven, waarmede de mode thans zoo coquetteert. De robe dezer schets is van bleu foncée velours chiffon met borduursel in iets lichter nuanceering. De lange rok heeft een ingezette baan, die zich naar den zoom toe aanmerkelijk verbreedt en in klokken valt. Sluiting van het corsage met knoopjes, terwül het aan- en uittrekken gemakkelijker gemaakt wordt door een rits, die in een deel van het midden van den rok is aangebracht. Dineert men in chique restaurants, dan wordt bij dit genre japonnen een hoed gedragen, die eenzelfde moderne — ouderwetsche — werking beoogt. In aanmerking komen onder ander: de miniatuurhoedjes, die diep in het gelaat en op een hoog kapsel gedragen worden. Het laatste vereischt echter een geheele omwenteling op het gebied der coiffures en het haar der meeste dames teekent hiertegen protest aan! Onderaan geeft de schets enkele nouveauté's aan. Behalve de corsage, die zich nog blijft handhaven, ziet men ook een bloemenclips op satijnen avondschoentjes, die echter in overeenstemming moet zijn met die. welke in het kapsel worden gedragen. De weergegeven schoentjes zijn van paars en geel satijn. Zij hebben een kleine touffe viooltjes in paars en purper en zullen bij een zwarte avondjapon passen. --- ONDER DE INDISCHE TROPENZON HET PAARD IN INDIË De beteekenis van het paard als ry- en tuigpaard is in Indië de laatste jaren zeer sterk verminderd, als gevolg van den invoer der auto. Vroeger werden op Java de kittige Sandelwoods ingevoerd en daar geregeld op venduties verkocht. Te Semarang voerde de bekende firma Soesman ze in, die ze, nadat ze van het vervoer over zee waren bekomen, in het openbaar veilde. Voor paardenliefhebbers was dit een" gebeurtenis! Op de eilanden Soemba en Soembawa werden ze in halfwilde fokkerijen geteeld. Kudden merries van 15 tot 20 stuks met één hengst graasden daar gezamenlijk op de uitgestrekte vlakten. Eens of meermalen per jaar werden de driejarige hengsten opgevangen en aan handelaars verkocht. Op Soembawa wordt, nadat de rystvelden geoogst zijn, de heele veestapel er op geweid. De paarden vinden daar dan overvloedig gras en aangezien slechts eens per jaar ryst geteeld wordt, blyven ze gewoonlyk vier maanden in de nabijheid der dorpjes grazen. Daardoor zyn ze dus min of meer aan den mensch gewend en niet zoo schuw als het op Soemba geteelde paard. Naar Java uitgevoerd, kwamen ze veelal terecht in stalhouderyen, waar ze gevoed werden met gras en rystzemelen, vermengd met stroopsuiker. Maar lang hielden ze hun bestaan niet uit, niet meer dan 5 è 6 jaar. Vooral omdat de beste hengsten werden uitgevoerd, ging het ras sterk achteruit. Het gouvernement bemoeide er zich daarcm mee en voerde verbeteringen in. Onder meer wekte het door het laten houden van wedstryden en tentoonstellingen belangstelling voor het goede paard op. Op het plaatje ziet men het mooiste paardje van Soembawa, den grooten prijswinnaar. H. P. TILLEMA. EEN GROOT PRIJSWINNAAR --- VOOR HET THEE-UUR Uit ons Archief Een jubileum van het Leeuwarder Gymnasium In de „Leeuwarder Courant" van 8 Januari 1879 troffen wy het volgende bericht aan: Leeuwarden, 7 Januatij. Hedennamiddag 2 uur had in de raadzaal ten gemeentehuize de plegtige opening van het nieuw gymnasium plaats, in tegenwoordigheid van dt raadsleden, de curator, leeraren en leerlingen der inrigting en vele belangstellenden. De burgemeester hield eene rede, die door den heer mr. J. Minnema Buma, namens curatoren, werd beantwoord, terwül daarna het woord werd gevoerd door den rector van het gymnasium, den heer dr. E. O. Houtsma, en in het Fransch, doo: den leeraar in die taal, den heer L. Nauta. Toen wij he bericht lazen, hebben we even verbaasd gekeken, omdat deze gebeurtenis toch deze maand 60 jaar geleden zou zün geweest. Zou dit jubileum den betrokkenen zyn ontgaan? Er was toch h-.elcn.aal geen aandacht aan geschonken. Die verbazing berustte echter op een vergissing, zooals mej. R. Visscher in haar „Leeuwarden van 1846 tot 1900" aantoonde. Daar er sprake was van het nieuwe gymnasium, dachten wij direct aan het gebouw in den Arendstuin. Dat was fout. De Latynsche school was in 1846 gevestigd in het gebouw op den hoek van de Bagijnestraat en de Bollemansteeg. Toen in genoemd jaar het onderwys op deze school ook werd uitgebreid met de nieuwe talen, verkreeg zy den naam van Stedelijk Gymnasium. In 1868 werd het gymnasium, dat zeer slecht bezocht was (ln 1875 slechts 15 leerlingen, van wie 5 toehoorders) overgebracht naar een schoolgebouw in De Zak. De wet op het Hooger Onderwüs van 28 April 1876 bracht echter in den kwünenden toestand, aldus mej. Visscher, eeh gunstige verandering. Met 1 Januari 1879 werd het oude gymnasium opgeheven en een nieuw gesticht, overeenkomstig de bepalingen van genoemde wet. De uitbreiding der leervakken en de snelle toeneming van het aantal leerlingen, maakte een vermeerdering van schoollokalen noodzakelyk, zoodat het gymnasium voorloopig gehuisvest werd in het schoolgebouw op het Tournooiveld Op deze gebeurtenis heeft bovenstaand bericht betrekking Wel een jubileum dus, maar niet van den aard" als wü in eerste instantie dachten. Ten overvloede wellicht, vermelden we nog, dat het tegenwoordige gebouw van het Stedelijk Gymnasium den lsten September 1881 werd geopend. --- BEZORGDE MOEDERS Hoe leeren we te laat komen en vergeetachtigheid af? — Liesje kom eens uit Je bed? Toe nou kind, maak nou 'toch vcori, je komt vast te laat. Ben je nou nog-niet gewasschen en sta je daar aldoor maar met je bloote voe en op 't zeil, «traks heb 1e natuurlük weer bmkpyn. _ Hè hè gelukkig, ben je daar eindelük. Nu maar gauw Je boterhammen, 'k heb ze vast ge- Sn!?CS' wat" if V.Ï S kwart vóór 9, hier zün .<• boeken, heb Je ze nu heusch allemaal? En je handschoenen, hè, vervelend, zün die.nou weer weg, dan kom je straks natuurlyk weer met yskoude handen thuis! Ja, waar zijn de handschoenen? ledereen zoekt, eindelyk komen ze te voorschijn. Liesje had ze natuurlyk weer eens niet op hun plaats gelegd. . Eindelijk is alles voor elkaar. — Hè, hè, zucht moeder. Ziezoo, die is de deur uit, je zou er moe en zenuwachtig van worden, drie keer naar boven geloopen om te kijken, hoe ver Liesje was en dan al dat haasten en zoeken. lederen morgen is het 't zelfde gezeur. Altijd is er rommel op haar kamer en altijd is er wat weg of heeft ze wat vergeten. Ja, zoo gaat 't met Liesje, hoewel haar moeder toch zoo goed voor haar zorgt. Waar zou dit nu aan liggen? Laten we dat eens uitzoeken, want zooveel moeders beleven iets dergelijks met haar kinderen. Maar zyn die moeders misschien ook te zorgzaam? Daar hebben we nu b.v. Liesje. Ze komt 's ochtends te laat uit bed, zeurt en teut. Maar wat is 't gevolg? De heele familie en vooral moeder, roept en waarschuwt haar en Liesje vindt al dat gehaast en gedoe om haar zelf en al die notitie, die er daardoor van haar genomen wordt, wel heel aangenaam, dat vindt ieder kind, al schijnt het er nog zoo onverschillig onder. Kinderen zijn zulke beste comediantjes. Als moeder daar nu verandering in wil brengen, dan spreekt ze den avond te voren eens rustig met Liesje: — Kijk eens, als je 's ochtends niet uit je bed kunt komen of je niet op kunt schieten, dan ben je te moe, want een uitgerust kind of mensch vindt het fijn om uit bed te komen en vlug beneden te zijn. Dus nu zal ik je morgen gewoon één keer wekken om halfacht en als je dan om 8 uur niet beneden bent, nou dan moet je morgenavond maar eens een half uurtje vroeger naar bed gaan. Dit verhaal moet vooral niet den vorm hebben van straf of dreigement en men blijft ook heel kalm en onverschillig onder de booze woorden, die misschien volgen. Goed, aldus geschied. Liesje wordt één keer gewekt, nu zün er twee mogelijkheden, iederen dag één keer wekken en dan stil laten liggen, geen notitie van nemen, als ze te laat komt, maar wel er op staan dat ze als gewoonlük ontbüt. Tnn vriendelijk uitlaten, maar nergens aan helpen herinneren. Moeder bluft oogenschünlijk doodkalm en onverschillig en kykt niet naar de klok en doet of ze de vergeten boeken nint ziet. Nu komt al de vervelendheid van 't te laat zün niet op moeders hoofd, maar op Liesjes eigen hoofd. Standjes op school, misschien vergeten boeken, zakdoek, handschoenen. En dan tot slot nog een half vroeger naar bed, want daar moet moeder zich natuurlyk heel rustig 's avonds aan houden. Misschien is Liesje koppig en al jaren lang verwend, dan duurt het wel een paar weken voor ze in het gareel loopt. Anders is de zaak met een paar dagen gezond. Alleen.... moeder moet volhouden en niet weer zorgzaam worden. En nu het vergeten: Lies gaat boodschappen doen en vergeet hnnr geld. Lies gaat naar 't üs en vergeet haar schaatsen. Moeder ziet 't en helpt 't haar herinneren. Nee moeder, dat is fout! Hoe wreed 't ook lukt, laat het kind gerust maar eens zonder schaatsen op 't üs komen en zonder geld in den winkel. Het zal een beste les zijn en geloof maar, dat 't haar niet gauw weer gebeurt. Zoodoende leert ze de vergeetachtigheid af en anders vast niet. Nu kan er nog een andere reden zyn voor het late opstaan en de vergeetachtigheid. Het kind kan te weinig slaap krijgen of gewoon maar te moe zün. En d&n kan de moeder naar hartelust zorgen. Ze moet daarbij denken aan haar eigen jeugd, toen was er geen radio in huis, geen druk verkeer op straat, geen bioscoop, minder sport, minder pretjes, minder extra lessen, minder huiswerk en misschien ook minder visite en minder aanloop in huis. Door dit alles is de tegenwoordige jeugd eerder moe, eerder prikkelbaar en eerder vergeetachtig. Maar een moeder kan er voor waken, dat haar kind een rustig, regelmatig leven heeft, op tijd in bed komt en niet te veel krügt, vooral wat 't drukke hedendaagsche leven geeft. Zoo zal ze een uitgerust kind hebben en wanneer ze dan niet te zorgzaam is en het kind voor zijn eigen zaken laat opkomen en het zelf tegen de lamp laat loopen, als 't iets vergeet of te laat komt, dan zal ze met een gerust hart de toekomst tegemoet kunnen zien, want haar kind zal later een flink zelfstandig mensch worden. --- LUCHTEN VAN DE KAMERS IN DE WINTERMAANDEN Met Koning Winter valt niet te spotten, dat hebben wij in de afgeloopen weken aan den lijve gevoeld en niemand weet, welke verrassingen hy ons nog zal brengen, want officieel heeft hij pas enkele weken zün intrede gedaan. De huisvrouw moet in de wintermaanden alles in het werk te sfellen om te zorgen, dat haar gezinsleden het huis behaaglük en warm vinden bij hun thuiskomst. De ervaren huisvrouw zal ln den loop der jaren wel geleerd hebben, welk stookmateriaal het geschiktst is voor de kachels en op welke wüze zü dit niet alleen het zuinigst kan branden, doch tevens het grootste profijt ervan kan trekken. Een belangrük probleem is het luchten, want slecht geluchte vertrekken worden veel minder gauw warm, dan kamers die voldoende frissche lucht bevatten. Men kan het luchten by strenge koude beperken tot vüf minuten per dag en degeen, die zich toch wenscht te houden aan het gebruikelijke half uur, behoeft zich niet te verwonderen indien de kamer niet warm te krijgen is. Meermalen per dag gedurende vüf minuten zal men dus in deze maanden moeten luchten. In woningen met centrale verwarming is luchten van nog meer belang dan in die, welke door kachels verwarmd worden. Deze laatste zuigen de verbruikte kamerlucht op en de meeste vensters zün niet zóó hermetisch gesloten, dat er geen versche lucht door de kieren dringt. De buizen der centrale verwarming bieden echter geen enkele mogelykheid om de verbruikte lucht af te voeren en daarom is grondig luchten dringend noodig. Van groot belang om de warmte door stoken verkregen te bewaren is, dat er geen koude luchtstroom in de kamers dringt door kieren van deuren en tochtige ramen. De veerende „strips" van dun metaal werken ln dit opzicht uitstekend, terwijl men kamerdeuren kan afsluiten met reepjes vilt of gummi. Een bescherming tegen koude vindt men tevens in courantenpapier, dat men in enkele lagen onder het vloerkleed kan leggen. Verder kan men er een dik pak van maken, dat met stof overtrokken als voetkussen dienst kan doen. Courantenpapier in schoenen voorkomt het krijgen van koude voeten, terwül het onder de bovenkleeding gedragen een goed middel tegen de koude is voor menschen, die veel op straat moet zya. --- BRIEVEN SCHRIJVEN IS EEN KUNST Op de vraag: „Kunt gü een brief schrüven?" zal büna iedere vrouw ietwat verwonderd antwoorden: „natuurlyk!" Wanneer wy echter denken aan het schrijven van goede brieven,' dan bestaan deze niet alleen uit een opsomming van dageiyksche gebeurtenissen, doch dan zal de inhoud ook van ons innerlijke wezen moeten weergeven, waardoor hechte banden biyven bestaan tusschen menschen, die vele honderden kilometers van elkander verwyderd zün. Om de waarde van brieven te kunnen beoordeelen is niet zoo heel moeilük, hiervoor hebben wij ons slechts in herinnering te brengen of wy feitelük in den loop der jaren wel vele epistels hebben ontvangen, die tot ons innerlijk spraken. Brieven, die niet nalieten ons door hun inhoud op een hooger plan te brengen, ontvangen we slechts zelden. Zeker, er zün menschen, die op hoogen leeftijd nog brieven uit hun jeugdjaren in hun bezit hebben, doch deze worden meer als reliquien beschouwd. We denken o. a. aan brieven, gewisseld tusschen ouders en kinderen, tusschen goede vrienden en tusschen verloofden, die menigmaal tientallen jaren, vergeeld als ze zyn, in een afgesloten laatje bewaard worden. Naast deze dierbare herinneringen hebben we allen meermalen brieven ontvangen, die blük geven vluchtig en met weinig zorg geschreven te zyn. Brieven, waarvan de inhoud ons niets zegt die we achteloos terzüde leggen, die het bewaren niet waard zyn en die versnipperd hun weg naar de prullenmand vinden. Het beste ervaren we, dat brieven schrüven een kunst is, als we denken aan die brieven, welke ons teleurstelden. Wie onzer heeft niet eens een vriendin gehad, die we veel spraken en voor wie we veel sympathie voelden. Plotseling zal zij om een of andere reden naar een andere plaats vertrekken en we beloven elkander te schrüven. Vol spanning zien we haar eersten brief tegemoet, die — ons teleurstelt, omdat de inhoud ons niets zegt en het geheel maakt den indruk van vluchtig geschreven te zün. Is dit dezelfde vrouw, met wie we alles konden bespreken, omdat we elkander volkomen aanvoelden? Andere brieven volgden, doch hieruit spreekt eenzelfde geest en het gevolg is, dat de correspondentie zeldzamer wordt en brieven ten slotte uitblüven. Totdat — de betrokkene in haar vroegere omgeving terugkeert. We ontmoeten elkander weer en het blükt, dat de vriendschapsbanden weer even hecht zyn als voorheen. Hoe komt dat? Alleen omdat de meeste menschen geen brieven kunnen schrüven of althans denken, dat zü hun gedachten niet op papier kunnen brengen; hoewel ze heel veel zouden willen vertellen. Verstonden de menschen van vroegere generaties beter de kunst om hun gedachten te concentreeren en is het haastige tempo van onzen tyd wellicht schuld, dat we ons alles even vlu__ trachten af te maken? Wanneer we ongedwongen al schryvende spreken zal een brief een veel prettiger indruk maken, dan dat we ons zetten om iets moois samen te stellen, waarbü het verstand, doch niet het hart spreekt. Om een brief te schrijven moet men tyd nemen en niet met één oog op de klok een reeks zinnen op papier zetten, zeker niet waar het iemand geldt, die ons na aan het harte ligt. Brieven schrüven is een kunst, die men zich echter aan kan leeren, het is veelal een kwestie van oefening, waarbü de gedachte aan niet „kunnen" plaats moet maken voor „willen". Schrüven wat hoofd en hart ingeven en het beeld van hem of haar voor wie de brief bestemd is voor oogen hebben, zal maken, dat hü steeds met verlangen tegemoet gezien en met graagte gelezen wordt. ---