VAN HET FRIESCHE LAND. Het hoog gelegen kerkhof van Oostermeer, met als middelpunt de oude zadeldaktoren. De kerk is voor eenige eeuwen afgebroken; slechts een klein gebouwtje, dat dienst doet als bergplaats van materiaal, is blijven staan. --- DE LEEUWARDER OMMETJES Een fraaie betonnen slinger van de Engelumerstraat naar de steenfabriek aan de Harlingertrekvaart VERDERE PLANNEN Ten kopje koffie, de krant en bij tijd en wijle even een blokje om, ziedaar de geneugten van den mensch in wintersene dagen wanneer koning vorst de gladde ijzers met doet klauwen door de Friesche wijdte. De kinderen van moeder natuur bevolken echter onze luchten weer, het eerste kievitsei is gevonden, het kleine bescheiden intieme leven van bloem en plant geeft onze tuintjes wa fleur, 't Goede buiten-leven kan beginnen al waaien de winden nog forsch uit Noord en Oost en is een dikke jas geen Turksch bad. Zouden we al oP stap gaan? Wel ja waarom niet, een echte Fries heeft immers toch altijd een druppel aan zijn neus. Men moet dit nog wat koude nieuwe na uurleven tegemoet gaan met een warm hart en flinken stap. Nog niet te ver van hu. zoo even maar. Even stemmen onder ronde, bolderende Kijk ze springen de knapen en *£ * hun kousen wringen. Daar op het gemeenteUjK wandelpad van Marssumerstraatweg naar Schapendijkje klinken heldere meisjes^stem men over de ruggen der schapen ons tegemoet. Op de brugjes staan zij en staren met ui heldere oogen naar het bewejendj«el d« lichtspief elingen ln de slooten Vie rp» rkm deroogen, een onbezorgde lach, ««"»£*£ spruitseltjes aan tak en gras, wat friscr.. wasschen luchten daar boven, een zonneg^tan lach op de laatste huizen der stad, mijn ue is dat geen lente? ja, deze dagen, zoo tussehen yan guur tot zachter, leenen zich btf uit* tot ontdekken van oude weggetjes om onze stad. En ziet, de gemeente bereidde ons een verrassing. Wij hadden al geprobeerd al de steentjes op te tellen, die onze voeten moesten dragen en dat ging niet best. Toen plots in een woestenij van straten, of wat nog straten worden moeten, aan het Harlingerplein, ons oog een lint ontdekte, een lint zich parmantig slingerend dwars door de weilanden. Moeder de vrouwduldde echter een nadere oriënteering niet, daar haar piepers bijna den schotel warmden. Kom-aan, morgen is er nog een dag. 't Moet gezegd, 't was een schoone jonge dag, er kleefde nog wat sneeuw tussehen de pollen cras de kluiten klei waren nog hard en schuierden van kristallen, de sloten droegen nog een winter-vliesje, maar er was wat zachts in de lucht en dus, op verkenning! Wel keken de diverse nijvere ambachtslieden, bezlg aan een naar huizen, schijnbaar zoo maar zonder eenige i iHlne ergens neergezet, den vroegeling ' Lerd na 't Deerde hem echter niet. Hij WT f tiert waar vier straten eindigden, VOnd, nardus op\et einde van een der zandten? PaanÏn overkant een betonnen plaat StratG in hek nog een paar stappen en wij I'lin/er vol verlokking, met In Wa t^de steenfabriek en het aardige torende verte de stee spllnte|> t]e van Demum. voor den s^s_ nieUWv,°PHie eens'even een tippel wil wagen mensch, cue voeten ln de pas schoonzonder met a len terugkeeren. gmaakL%Tt daarenboven wat te doen op dit Men heeft daar gezelHge heenen. eens, om daarna ettelijke malen een fox-trott te demonstreer en op de brugjes en langs de hekken." Eindelijk ziet men ook eens duidelijk den voorkant van architect Duintjer's moderne schepping; men behoeft nu niet meer te raden naar mogelijke geheimenissen van dit huis, gezien van den Harlingerstraatweg af. Heerlijk vrij is het weer te slingeren door het jonge groen, de krans van boomen te zien wijken van den Marssumerweg, de torentjes van Marssurn, Dronrijp en Deinum afwisselend voor zich te aanschouwen, of te bepeinzen, dat de ontwerper van deze betonnen-weldaad wel een grillige natuur,moet zijn, om zoo zonder eenige inleiding den ronden gang van dit pad te doen overgaan in abrupt hoekige wendinkjes. Of den boer, door wiens land dit burgermanwandelingetje loopt, te verwijten dat hij de wielen van zijn kar precies naast het pad deed wentelen, zoodat vette aarde de nieuwheid te niet doet. Maar laten we niet klagen en vooral niet met onze schoenen het boerenland bezoedelen; want deze paden, van oudsher burgergoed, zijn toch maar dwars door boerengrond gelegd, dat daar voor een lapje aangekocht is. Wees daarom, wandelaar, zuinig op het weiland, loop er niet op, trap voedsel voor het vee niet stuk, houd u op het pad. Bewonder liever den vijver met de springplank, met op het einde de drie eendenkorven en de pracht witte kippen, hun staarten rechtop in de jonge zon. Bewonder ook de trotsche Friesche boerderijen, zoo schoon te zien van dit eerste betonnen gemeente-ommetje. 't Is ten einde, we staan al voor de steenfabriek op het roode trekpad langs de Harlingervaart en verheugen er ons over, dat aan het begin en einde van dezen betonnen slinger nog geen bord staat met een „verboden toegang voor fietsers", enz. Laat het ook overbodig zijn, dat er zoon bord komt; fietsers hooren niet op dit pad, paartjes evenmin of 't moest zijn, dat zij op 50 c.M. vier voeten konden planten in gelijken, evenwijdigen gang. Als een betonnen lint slingert het nieuwe pad achter de Engelumerstraat naar de Harlingertrekvaart zich door de weilanden Geen overbodige luxe dat het „vlonder"pad Schapedijkje— N Harlingerstraatweg onder handen genomen wordt: --- GEMOTORISEERDE ARTILLERIE IN DE STRATEN VAN PRAAG tijdens de bezetting der stad door de Duitsche troepen. --- IN TEGENSTELLING TOT HET DUITSCHE BEVOLKINGSDEEL IN PRAAG, dat de nazitroepen met gejuich ontving, sloegen de Tsjechen den intocht der Duitschers met zeer gemengde gevoelens gade. --- Vijf paden op het program Van de grijze oudheid af bewandelen brave burgers de nu gemeentelijke wandelpaden even buiten Leeuwarden. De landeigenaren, gezegend met zoon pad, waren er niet over gesticht Toen dan ook Leeuwarden het plan opvatte om het Jelsumer-binnenpad te verbeteren vonden de eigenaren dit met goed. Een rechtsgeding volgde in 1916, waarbij de arrondissements-rechtbank uitsprak, dat de gemeente zeer zeker het recht had het pad, Sus ook de andere paden, te verbeteren alleen mocht zij geen materialen gebruiken, die bezijden het pad in het gras zouden komen, zoodat bij het maaien de zeis er aan gelooyen moest. Men legde toen de paden met klinkers maar tussehen de klinkers kwamen grassprietjes, op de klinkers koernest en aarde en ziet de paden waren hier en daar haast niet meer terug te vinden. Stemmen gingen op uit de burgerij om toch die aardige ommetjes in eere te herstellen, de A. N. W. B. voegde er een goed woordje aan toe. De gegemeente vond het best, had echter geen geld, evenmin den plicht, want hoe kan men wandelpaden herstellen, als zelfs voor gewone straten en pleinen geen financiën te vinden zijn. Tot Juni 1938 B en W. met een voorstel bij den raad kwamen om de paden in werkverschaffing te doen uitvoeren. De raad vond het goed de minister van Sociale Zaken kon er zich mee vereenigen. Drie en Veertig honderd gulden werden voor de zes paden samen uitgetrokken en wel f 2900 voor loonen, ƒ 1400 voor bijkomende kosten. De zes paden? Lezer, ze waren er, nu zijn er nog vijf. Ze zijn: 1. Jelsumer-binnenpad, van oude begraafplaats naar Jelsumervaart; 2. voetpad van Marssumerstraatweg naar SchapendijWe; Engelum?rstraat naar Harlin. van den Bilgaarderdijk, aan den Stienserweg, naar den Dokkumertrekweg; 5 voetpad van Poppeweg over Wylaarderburen naar het Kalverdijkje; er was een pad van de Engelumerstraat naar den Harlingerstraatweg, dat, nu opgeslokt wordt door de stadsuitbreiding. Het vorig najaar begon de gemeente dan met het pad van de Engelumerstraat over den locaalspoorweg naar den Harlingertrekweg te verbeteren. Om nu van het lastige overwoekeren van de klinkers af te zijn legde men betonplaten van 6 cm. dik, kosten ƒ 1.10 per M. Het pad is gereed op dé aansluiting aan de Engelumerstraat na, die moet wachten op het ■afwerken van het daar in Haan leg zijnde stratencom- Hplex. Men moet er nu nog Heen paar stappen door de Hmodder voor over hebben Hom het pad te bereiken. Ver- Hder dan dit pad kwam men Hniet, men wist immers nog Hniet of het nieuwe kanaal Hnaar Harlingen ten zuiden Hoi' ten noorden onze ge- Hmeente zou loopen, en wilde Hdaarom liever wachten Hde beslissing gevallen was. HjHjHjHjHjHHHJ De beslissing is gevallen, Hde weg a.s. Maan- Hdag wordt aan het Jelsumer Hbinnenpad begonnen; wan- Hneer dit klaar is pakt de ge- Hmeente het Bilgaarder voet- Hpad Samen ze s'/< km Hlang. Het eerste naar de Hsteenfabriek, recht op het Htorentje van Deinum aan, Hsoo HHH^HHH^Hj Het Jelsumerpad wordt ■ 1800 M. het Bilgaarder 1050 Hm., het Wylaarder 970 M., Bhet pad naar en het H Schapend ijk je 620 M. HjHjHjHjHjHBHH Komt u op een der Hpaden een boer tegen, hij zal Hu misschien vragen: „wat Hzoekt u hier?" zeker zal hij Hn i e zeggen: „u mag hier Htoch niet zijn," maar wèl H/ou hij u kunnen vragen: Hom vooral op de paden H>l>|\ on en zijn weiland niet Hlr Geeft hem geen aanleiding ■om te vragen en Hprettig. --- OP HET STATIONSEMPLACEMENT TE GELDERMALSEN is gisteren een uit Duitschland komende D-trein op een stilstaand treinstuk geloopen, waardoor groote materieele schade werd aangericht. --- DE UIT ITALIË GEVLUCHTE JODEN, die er in slaagden over de Fransche grens te komen, zijn voorloopig te Nice ondergebracht. Een groep vluchtelingen. --- TER HERDENKING VAN DEN 50STEN STERFDAG VAN PROF. DR. ALBERDINGK THIJM werd Vrijdag op zijn graf te Amsterdam een krans gelegd namens de studentenvereeniging „Sanctus Thomas Aquinas". ---