A 'e Driehoekig bord (pent noen: boven) met rooden _< rand te d« traanoha- >•" wbig Toor mogalflk <0 \___f gmrmm. Vi!,,""i^ m tMiwlii ~ Rond tfln verkeer* 2* borden, die een verbod <]a. aSe of een gebed inhouden. WêQ)s* --- HONDERD JAAR NED. SPOORWEGEN DE VEILIGHEID OP DEN SPOORWEG Veiligheid is wel een van de voornaamste eischen, zoo niet de voornaamste, die men aan een modern spoorwegbedrijf kan stellen. In haar meest primitieven vorm bestond een eeuw geleden de beveiliging van den weg alleen en uitsluitend uit één man, gewapend met een roode vlag, welk instrument frenetiek gezwaaid werd, als er een „stoomros" in aantocht was. De historie zwijgt ten aanzien van de beantwoording van de vraag, of zulke baanwachters niet wel eens, dank zij de kleur van hun vlag, als slachtoffer van kwaadwillende stieren in de weilanden zijn gevallen. Maar het stond toen al vast, dat rood gevaar beteekende, en dat feit is een eeuw lang zoo gebleven, want nu nog beduidt een rood seinlicht een onverbiddelijk stop voor den machinist of treinvoerder. Een geweldig verschil is er evenwel tusschen1 He roode vlag van 1839 en het roode licht van 1939. Want ook op het gebied van de beveiliging van den weg heeft een geweldige evolutie plaats gegrepen. In den loop van de jaren is een veiligheidsstelsel opgebouwd, dat de grootste waarborgen biedt aan den treinreiziger, dat hij yeilig en zonder ongelukken van het eene Station aan het andere arriveert. Een geheel liet van veiligheidsmaatregelen is als het ware bver den spoorweg uitgebreid, en geen trein kan (vertrekken, rijden, of binnen komen zonder dat Van te voren duidelijk is komen vast te staan, Bat zulks zonder gevaar kan geschieden. De „meester" verzorgt zijn stoompaard goed --- Het blokstelsel Het centrale punt van deze beveiliging langs Hen weg is het zoogenaamde blokstelsel. Elke Bpoorlijn namelijk is verdeeld in een aantal blokken, stukken van een bepaalde lengte, aan het begin van elk waarvan een seinpaal staat. Het principe van de beveiliging van een onderweg zijnden trein is nu, heel simpel, dat in een bepaald blok geen trein in dezelfde richting wordt toegelaten, als zich daarin reeds een trein bevindt. Dit maxime geldt uiteraard voor een dubbel- Bporig baanvak; voor een enkelsporig baanvak iwordt natuurlijk ook geen trein uit de tegenovergestelde richting toegelaten, als er zich in een bepaald blok reeds een trein bevindt. Elk blok wordt als het ware beheerscht door een onveiligen blokseinpaal, welke bediend wordt door een blokwachter, indien de trein ongehinderd zijn blok kan passeeren, en het spreekt van zelf, dat Bl deze blokwachters op een baanvak doorloopend contact met elkaar hebben, wel is waar een geheel mechanisch contact, maar toch zoo duideüjk, dat vergissingen welhaast zijn uitgesloten. Heeft namelijk een trein een bepaald blok verlaten, en moet een volgende trein in dat blok worden toegelaten, dan geeft de wachter aan het pind van dat blok een signaaltje aan zijn voorganger, dat zijn blok weer „leeg" is, zoodat een nieuwe trein kan worden toegelaten. (Hij kan dat tusschen twee haakjes slechts doen, indien hij zijn blokseinpaal achter den vorigen trein op „onveilig" heeft teruggebracht, zoodat die trein Bchter zich gedekt is). Dat signaaltje bestaat Blleen in het van kleur veranderen van een zoogenaamd blokvenster (een electrisch slot), waar- Boor het den blokwachter duidelijk wordt, dat het blok, dat op hem volgt, veilig is, zoodat hij flen trein, die op dat oogenblik in zijn blok is, rustig verder kan laten rijden. Zoolang het venster niet verandert van kleur, kan hij den seinpaal, die zijn blok afsluit en toegang geeft tot het volgende, niet op veilig stellen, en zoolang dat niet is geschied, wordt de trein daarvoor opgehouden. De op onveilig staande seinpaal toont den machinist of treinvoerder overdag een seinarm in horizontalen stand, en bij avond rood licht. Doch daarmee is de beveiliging van den weg liog niet uitgeput. Er zijn namelijk allerlei voor- Eorgsmaatregelen genomen, opdat de machinist niet door een onveilig sein wordt overvallen. Als er namelijk ergens op de lijn een onveilig sein etaat, wordt dit feit al geruimen tijd van te voren aan den machinist bekend, zoodat hij tijdig zijn maatregelen kan nemen: stoom afsluiten, remmen aanzetten, enzoovoorts. Elke hoofdseinpaal wordt namelijk voorafgegaan door een zoogenaamden voorseinpaal, staande aan het begin van den langsten remweg van een trein op het baanvak. En elke voorseinpaal wordt weer op een afstand van 150 meter, voorafgegaan door een baak, de twee met eenige tusschenruimte achter elkaar staande schuin omhoog loopende houten planken, wit geschilderd met zwarte dwarsbanden. Deze baken moet de machinist zien, al is het nog zoo mistig weer. Zij waarschuwen hem, dat een voorseinpaal in aantocht is, en die voorseinpaal vertelt hem, hoe de hoofdseinpaal staat, of deze hem veroorlooft verder te rijden, of dat deze hem gebiedt te stoppen. De toestand is dus zoo, dat de loop van een trein als het ware van blok tot blok wordt gecontroleerd, en dat de machinist niet anders heelt te doen dan te letten op den stand van de seinen; en mocht het zoo slecht weer zijn in die mate dat bijvoorbeeld mist een tijdig vooruit zien van de seinen belet, dan waarschuwt de baak, dat een seinengroep in aantocht is, en dus goed uitkijken geboden. --- Wegkennis noodig Maar ondanks, of liever: niettegenstaande dit alles, wordt van den machinist en van den treinvoerder een uiterst nauwkeurige kennis van den weg geëischt. Hij moet haast blindelings weten, waar zich alle seinen bevinden langs het baanvak, dat hij berijdt, hij moet alle bewaakte en onbewaakte overwegen kennen, kortom, hij moet de baanvakken, die hij geregeld berijdt, als het waren kunnen droomen. De wegkennis van de treinvoerders is dan ook verrassend groot, en een machinist, die andere lijnen moet gaan berijden dan hij tot nog toe gewend is geweest, moet eerst eenigen tijd op een locomotief of in de cabine van electrischen of dieseltrein meerijden, alléén om den weg te leeren kennen. En voor hij dan alleen op dien weg komt, moet hij eerst nog een zwaar examen afleggen, dat zijn superieuren de overtuiging moet schenken, dat de man geheel en al, tot in alle détails, van den weg op de hoogte is. Dat deze wegkennis tegenwoordig geen sinecure is, moge blijken uit het feit, dat op dit stuk vandaag aan den dag nog heel wat meer geëischt wordt dan vroeger. Door de grootere snelheid yan de treinen leggen de treinvoerders tegenwoordig veel grootere trajecten af dan vroeger, zoodat hun wegkennis ook heel wat uitgebreider moest worden. Een sneltreinmachinist zal bijvoorbeeld den heelen weg van Utrecht naar Groningen moeten kennen, de treinvoerder van een dieseltrein den geheelen weg van Den Haag naar Enschede. Het is natuurlijk ook zonder meer duidelijk, dat het succes van een dergelijk beveiligingsstelsel volkomen afhankelijk is van het verantwoordelijkheidsbesef van 't personeel, niet alleen van het rijdende personeel, doch evenzeer van de blokwachters, seinhuiswachters en onderhoudspersoneel. En dat dit inderdaad bij alle lagen van het spoorwegpersoneel in zeer bizondere mate ontwikkeld is, dat staat buiten eiken twijfel! --- Stations-beveiliging Dit wat betreft de beveiliging van den weg, waarlangs de trein zich begeeft, een beveiliging, die volgens een systeem dat even eenvoudig als vernuftig is, voor de volle honderd procent ook veiligheid geeft. Een afzonderlijk hoofdstuk, dat vrij wat ingewikkelder is, en waarbij veel meer komt kijken, is de beveiliging van de stations, dus de vraagstukken die vast zitten aan het aankomen en vertrekken van de treinen aan en van de stations, groote stations met breede emplacementen, waarop ook nog alle uren van den dag gerangeerd wordt, en allerlei verwachte en onverwachte bewegingen van treinen, treindeelen en losse locomotieven te verwachten zijn. Het algemeene beginsel van deze beveiliging is, dat zij evenmin als bij de beveiliging van den weg, zooals wij gezien hebben, afhankelijk is van één man, doch van minstens twee menschen, die zonder elkaar niets kunnen beginnen, doordat zij — en dat is het mooie van dit systeem — mechanisch volkomen van elkaar afhankelijk zijn. Voor het binnen komen in een station van een trein is het noodig, dat minstens twee posten samen werken, bijvoorbeeld een seinhuis buiten op het emplacement en het centrale seinhuis op het station. Het laatste geeft het eerste toestemming tot het veilig zetten van de seinen al wederom door het van kleur doen veranderen van een venster, en pas wanneer dat geschied is, is het den seinhuiswachter mogelijk — mechanisch mogelijk — om de seinen voor den binnen komenden trein veilig te zetten. Deze seinen zijn bovendien aan de wissels en aan tegenstrijdige seinen gekoppeld, waardoor het weer onmogelijk wordt een sein veilig te zetten als de wissels nog verkeerd liggen of een tegenstrijdig trein- of rangeer-sein veilig staat en omgekeerd. Vergissingen zijn dus practisch uitgesloten, want in de eerste plaats behandelen twee menschen den binnenkomenden en vertrekkenden trein, en bovendien zijn daar nog de koppelingen tusschen seinen, wissels en grendels op wissels. In den laatsten tijd vindt meer en meer het electrisch bedienen van seinen en wissels ingang, in plaats van het mechanisch bedienen ervan, hetgeen de beveiliging nog verbetert. Het mechanisch bedienen geschiedt met de bekende trekdraden, door middel waarvan de beweging van een handel, op wissel of sein wordt overgebracht; electrisch geschiedt dit door, tengevolge van het omleggen van een knop, stroom toe te voeren aan een electromotor ter bediening van een wissel- of sein-steller (of zelfs sluitboom-steller). Bij electrische bediening is de afstand waarop wissels en seinen kunnen worden bediend, belangrijk grooter dan bij mechanische bediening, ja eigenlijk onbegrensd. Het gevolg daarvan is dat bij invoering van electrische bediening der wissels en seinen gewoonlijk concentratie der bediening in minder seinhuizen plaats heeft. Zoo is het op vele kleine stations mogelijk geweest de bediening in één post onder te brengen. Op de grootere stations kwam men daardoor tot groote toestellen in groote seinhuizen hetgeen de ontwikkeling van speciaal geconstrueerde bedieningstoeste'len met meerdere rijen knoppen tengevolge heeft gehad tot de huidige Nedérlandsche uitvoering met zeven rijen toe. --- Een vrouw een dag op bezoek in de soldatenkeuken Een heelen dag heb ik in en rondom de soldatenkeuken rondgezworven en dan daarop volgenden nacht had ik een nachtmerrie. Neen, niet omdat het eten niet goed was. Dat was prima. Ook niet omdat de boel vuil was. Het was overal brandschoon. Neen, ik kreeg een nachtmerrie, omdat ik maar steeds bergen van vuile borden, pannen, ketels, potten, emmers, vorken, messen, lepels, enz. voor me zag. Bergen en nog eens bergen. Die had ik immers overdag in de keuken ook gezien. Eén troost was er nog wel bij de nachtmerrie, ik had overdag ook gezien dat mannen (al beweren ze thuis ook van niet) handig met de afwaschkwast en den vatendoek kunnen omgaan. Dus hulptroepen zou ik na de mobilisatie, als zoon nachtmerrie eens werkelijkheid was, kunnen oproepen.... Omdat ik dien dag rieH de keuken op „visite* kon n°fl uiücgß krijgen zooveel ik wildeß Of'beter zooveel als zij voor dien uitleg van hun tijd konden missen. Want veel vrijen tijd hebben ze niet, de koks en zn helpers. Ik ben toen eerst maar begonnen bij het hoofd van het gezin, want het is immers een groot gezin, die 300 mannen die in datzelfde gebouw zijn ondergebracht. Het hoofd, dat was de sergeantmenagemeester". „Wat of hij feitelijk moest doen? Tja, dat was heel wat. Mies controleeren wat er binnenkomt. Alles wordt nagewogen, want bij die groote hoeveelheden is het gemakkelijk eens een paar pond te smokkelen. En dat is de bedoeling niet". ~^n dan verder", vraag ik. „Wel, alles moet goed loopen. De voorraad moet steeds op peil blijven en als het eenmaal aan het eten toe is, dan Ticet er toch een zijn die de boel een beetje regelt. Want een paar maal daags, en vooral -*s avonds bij het wirme eten, dan is het een ware run op de keuken. En vooral hier", zegt de menagemeester trotsch. „Onze kok, dat is de beste kok van heel het land". Ik lach, maar daar trekt hij zich niets van aan. „Het is heusch waar, vraig het maar aan wie u wilt. Van hoog tot laag, het eten is hier heerlijk! Hij is chauf^ur van zijn vak, onze kok, maar ik heb hem aa«Seradea, maar naar een an'er beroep om te zwaaien. Want hij heeft beslist een aangeboren gave om kok te zijn". En zoo ben ik dan meteen bij den kok aangeland, die nu ook in hoogst eigen persoon voor me staat. Zoon echte, gezellige gemoedelijke kok is het. Zoo iemand, dien je je niet kwaad voor kunt stellen. „Hoe hij nu zoo maar ineens voor 300 menschen kan koken? Dat weet hij heusch zelf niet. Het gaat, dat is hoofdzaak. Kijk, dat zijn de potten voor de aardappelen. Ziet u wel, dat we ze ook stoomen". Als overtuigend bewijs wordt het deksel van den pot getild en mag ik even over den rand kijken. Onderin ligt een rooster en heel onderaan den pot zit een kraan, daar kunnen ze het kokende water mee weg laten loopen. Dat lijkt me voor een gewoon huishouden ook niet een kwaad ding toe. Nooit meer heete stoom over je vingers, peins ik in stilte. De kok is intusschen al weer verder bij de andere potten". Dat is voor de groente, of op andere momenten voor den dag voor de thee en de koffie", legt hij uit. „Een soldaat wil koffie en thee op zn tijd hebben, dat snapt u wel, maar we hebben natuurlijk niet zulke potjes als moeder de vrouw thuis. In zoon pot maken we de boel klaar en dan doen we het in emmers en zoo krijgen ze het op de diverse tafels". „'t Lijkt me nogal lastig", zeg ik, „want hoe weten jullie nou precies hoeveel scheppen thee in dien pot moeten?" „Bij scheppen doen we het hier niet, we doen alles bij het gewicht. We doen de thee in zakken en dan laten we die in den pot zakken. Dan komt er natuurlijk dadelijk de melk en de suiker bij, want met menschen die die dingen in de thee of koffie niet gebruiken, kunnen we hier geen drukte hebben. Och, en dan wordt de boel vanzelf wel klaar". „Wat je vanzelf noemt", denk ik. Een heel karv. ei voordat al die ingrediënten in dien pot met kokend water zijn. Dan is een klein huisgezin toch gemakkelijker, een schepje in den pot en klaar is Kees. De kok is al weer verder en staat in de verte naar me te zwaaien met een groote schep met gaatjes er in. Dat ding wordt me onder de neus pehouden en nadat ik het van alle kanten' bekeken heb, vertelt hij dat ze daar de groente mee uit de potten scheppen en ze dan eerst goed laten uitlekken, voordat ze in de teilen komen. „Wij hebben thuis aan èèn zoon schep voor de geheele week genoeg", zeg ik. „Dat is wel mogelijk, maar hier gaat zoon heele pot vol in die teilen daar". Inderdaad staan er drie groote teilen, nu zijn ze nogal schoon, want het keukenpersoneel houdt niet van vuile voorwerpen. . „Wat zijn dat voor vuilnisemmers die jullie daar op dat rek hebben? wil ik weten. „Vuilnisemmers", de kok is nu werkelijk verontwaardigd. En met een zwaai gooit hij een emmer van het rek en laat me die van binnen zien. Neen, vuil is de emmer niet, maar ik kan toch ook niet helpen dat hij precies lijkt op onzen vuilnisemmer thuis! „Dat zijn nou onze kamilles", zegt de kok. „Het zijn gegalvaniseerde potten en hier komt het spul in als het klaar is. Dat wil dus zeggen, de uitgestoomde aardappelen, de groente, het vleesch (en heel wat vleesch, hoor!) en het vet. In die teilen van daarstraks hebben ze de boel goed door elkaar gemengd en dan komt het in deze emmers op de tafels! En ze zijn gauw leeg, hoor!" „Dan hebt u wel eer van uw werk", Dat is echter te veel voor den kok, want hij verdwijnt haastig. Het kan natuurlijk ook zijn, dat zijn aanwezigheid ergens anders gevraagd wordt, want hij, de chef-kok, is toch altijd de vraagbaak van allen. Ik behoef alleen echter niet lang rond te kijken, want nu komt één van de „schoonmakers" aan het woord. Want dat is ook weer een speciale keukenfunctie. De boel moet schoon zijn na eiken maaltijd. „Vuile rommel willen we in de keuken niet zien", zegt hij. „Hebben jullie misschien in het dagelijksche leven ook een baantje dat hierop lijkt?" wil ik weten, want ik zie een heeleboel helpers erg handig zwaaien met afwaschkwasten en boenders. „Neen", zegt hij. „Geen van ons is van het „vak". Die daarginds b.v., daar met die groote boender, dat is een schrijver. En hij hier", terwijl hij op één wijst, die druk bezig is een emmer schoon te maken, „is inspecteur bij een levensverzekeringsmaatschappij". „Waar komt toch al die vuile rommel vandaan?" wil ik verder weten. „Ik snap wil dat jullie in de keuken heel wat vuil maken, maar ik zie stapels borden en vorken en messen. Ik dacht dat de soldaten dat zelf schoonmaakten?" „Dat is ook zoo, maar voor de onderofficieren wordt het hier in de keuken gedaan. Dat geeft natuurlijk nogal wat werk, want die krijgen 's morgens hun kuchie niet maar zoo op de vuist. Dat moet gesneden worden en het kluitje boter, dat de soldaten zoo maar boven op hun kuch krijgen doen we voor hen in een schaaltje en natuurlijk de kaas, koek of hagelslag ook". „En al die pollelepels, waar gebruiken jullie die voor?" „Daar scheppen ze op de soldaten-tafels de thee of koffie mee uit de emmers. De onderofficieren krijgen een echte tl 2e- of koffiepot, daarom staan er daar zoon heel stel op een rijtje". „Hoe laat moeten jullie nu opstaan?" wil ik weten. „De ko_ï en zyn helpers om vijf uur, wij van den schoonmaakdienst natuurlijk later, want zoo gauw is de boel niet vuil, dat wij er om vijf uur ook al uit zouden moeten. De kok zorgt dan eerst voor de thee". „Waar hebben jullie zoo gauw kokend water vandaan?" „Onder de ketels blijft de heele nacht het vuur branden, de wacht zorgt er voor, dat het aan blijft, dan hebben we 'smorgens dadelijk warm water. En dan moeten de koks 's morgens natuurlijk zorgen voor de „ontbijttafel". En al gaat het dan ook niet zooals thuis, voordat alles gesneden is en klaar, gaat er toch nog heel wat tijd mee heen". „Dat wil ik best gelooven". „Maar het drukste hebben wij toch met het middageten". „Moeten jullie ook zelf de aardappelen schillen?" „Neen, daar hebben we weer onze speciale aardappel jassers voor. Als we dat ook nog moesten doen, dan kwamen we nooit klaar". Dat wil ik best gelooven en ik zeg het hem ook, want deze menschen, die in hun dagelij ksche leven zulk heel ander werk verrichten, presteeren hier werkelijk iets. Maar hoe druk ze het ook hebben, nooit ontbreekt de opgewekte sfeer. Onder het werken zingen ze nu en dan een liedje en omdat het hier meest Friezen zijn, is het in hun eigen taal en zijn het hun eigen liederen. Ze zeggen wel eens, dat de soldaten lul zijn of lui worden, maar deze hier in de keuken, die zijn en worden het niet. En al denkt misschien menigeen wel eens aan vrouw en kinderen, toch krijgt hij hier niet veel tijd om zijn gedachten den vrijen loop te laten. De dagen vliegen in de keuken om, ze werken van 's morgens vroeg tot 's avonds, want als het signaal gaat „Het is voor den kok in de keuken", dan moeten ze toonen, dat ze werkelijk koks zijn. STINS VAN IDSERDA. De kok heeft weer best gekookt --- Hoe wordt men er wijs uit? Blijft alleen de vraag, die men leeken zoo dikwijls hoort stellen als zij al die lichten op een stationsemplacement zien: hoe wordt de machinist van een binnenrij denden trein daar in 's hemelsnaam wijs uit, hoe weet hij uit die honderden lichtjes precies datgene te halen, dat voor hem bestemd is? Het antwoord op die vraag is alweer heel eenvoudig: de wegkennis van den machinist wijst hem onfeilbaar den weg. Want voor hij op de betrokken lijn werd geplaatst, heeft zijn maatschappij hem ter bestudeering'verstrekt een teekening van alle seinen die hij kan tegenkomen, dus ook die van de stations op die route, met de beteekenis van die seinen erbij, waarbij het natuurlijk eerste eisch is, dat hij al die teekeningen uit het hoofd kent. En zoo weet hij op den centimeter af den seinpaal te staan, die hem verbiedt om binnen te komen, dan wel toestemming tot doorstoomen naar de perrons geeft. De chaos die de leek ziet, is voor den machinist niet meer dan een vertrouwde legkaart, waarvan hij maar twee of drie stukjes — in casu lichtjes — noodig heeft, die hem den veiligen weg wijzen. En als die weg veilig gegeven is, weet hij ook, dat hem niets meer kan gebeuren, dat alle wissels goed liggen en hij prachtig voor het voor hem bestemde perron kan komen, want de koppelingen der beveiliging maken vergissingen uitgesloten. --- Automatische open blokken Het blokstelsel moet nog even onze nadere aandacht hebben en wel omdat wij tegenwoordig naast het door wachters bediende blokstelsel, dat wij hierboven hebben behandeld, ook nog op verschillende baanvakken automatisch door den trein zelf bediende blokstelsels hebben. Het eerste, het door wachters bediende blokstelsel is in ons land meestal z.g. gesloten, -d. w. z. is in den normalen toestand gesloten. Slechts de blokwachter kan het openen door bij zyn voorganger den blokseinpaal vrij te maken om op veilig te zetten. Het automatisch blokstelsel in ons land is normaal open, d.w.z. indien een blok vrij en in orde is, komt de blokseinpaal, die toegang tot dit blok geeft, automatisch op veilig. Op het oogenblik dat de trein het blok binnen komt valt de seinpaal echter onmiddellijk op onveilig, zoodat de trein in den rug gedekt is. De trein brengt namelijk bij het binnen rijden van het blok een kortsluiting tot stand in een gesloten stroomcircuit door de spoorstaven, waarin is opgenomen een relais, dat in verbinding staat met den seinpaal. Door de kortsluiting valt het relais af en valt ook de seinarm automatisch naar beneden, aldus een onveilig sein toonend. Verlaat de trein het blok, dan wordt de kortsluiting opgeheven, het relais trekt weer aan, en het sein komt weer automatisch op veilig te staan. Automatisch blokstelsel vindt men op de baanvakken Gouda—Oudewater, Berkurn— Dedemsvaart, Amsterdam—Weesp, Utrecht— Vleuten, Boxtel—Best, Gilze Rijen—Tilbug, Dordrecht—Willemsdorp, Den Haag—Voorschoten en Den Haag—Loolaan. Op de laatste twee baanvakken maakt men ook gebruik van zoogenaamde daglichtseinen, zoodat men daar seinpalen ziet staan, die geen arm meer hebben, doch alleen een licht dragen dat zoo sterk is, dat het ook overdag kan worden gezien. Bij enkele bruggen, b.v. de Moerdijkbrug en de Koningshavenbrug, benevens op enkele stations, b.v. Wijehen en Willemsdorp en bij Venlo waren zulke daglichtseinen reeds voldoende beproefd.' Een nieuw punt van beveiliging vormen ook de onafgesloten overwegen. Reeds een tiental is voorzien van een automatische flikkerlichtinstalatie, terwijl het in de bedoeling ligt zulke installaties successievelijk op meer onafgesloten overwegen in te voeren, Het principe van deze inrichting is practisch hetzelfde als dat van het automatische blok: de trein zelf doet door zijn nadering het witte licht veranderen in rood, en het aantal flikkeringen van 45 tot 90 vermeerderen; hij doet dit weer door kort-sluiting te brengen in een gesloten stroomcircuit. Uit een en ander blijkt dus duidelijk, lien steeds de uiterste org besteden aan de eveiliging van den weg n van de stations. Uit den ard der zaak kunnen wij in it artikel niet op alle details igaan, doch uit dit overicht is wel gebleken, hoe rachtig het veiligheidstelsel van de Spoorwegen _ erkt, en hoezeer het persoeel, dat onmiddellijk hierbij etrokken is, niet alleen een iiermate verantwoordelijke aak heeft, doch die taak ook ervult met een accuratesse, /aarvoor het zeker den ank verdient van allen, die agelijks van de spoortreinen ebruik maken. Zoo ergens, an kan hier één oogenblik an onoplettendheid de ïeest desastreuze gevolgen ebben. Maar dat er in Nederland oo bizonder weinig spoorregongelukken plaats vinen is zonder twijfel te danen aan het ingenieuze en oeltreffende beveiligingssysteem en aan het personeel at in de grootste plichtsetrachting dag in dag uit it stelsel weer feilloos doet jnctionneeren. --- VOORSPELLING DIE NIET UITKWAM Een treffend staaltje van oppositie Om den lezer een interessant beeld te geven van de oppositie die indertijd is gevoerd tegen het wetsontwerp tot aanleg van spoorwegen van Staatswege, behoeft men de geschiedenis van de Spoorwegen maar oppervlakkig na te lezen. Dan komt men staaltjes van tegenwerking en verzet tegen, waarvan men niet kan begrijpen, dat zij in vollen ernst, en dikwijls door officieele lichamen zijn geponeerd. Een ingediend wetsontwerp voorzag bijvoorbeeld in den aanleg van de lijn van Utrecht naar 's Hertogenbosch, waarin natuurlijk bruggen over de groote rivieren moesten worden gebouwd. Tegen dat voornemen nu rees een stroom van verzet, in hoofdzaak uit de Betuwe en omgeving. Mocht men de opposanten gelooven, dan dreigde door het maken van zulk een overbrugging niets meer of minder dan een tweede zondvloed. Een aantal Betuwsche grondeigenaren zond een rekest aan de Tweede Kamer, waarin de bruggen werden uitgemaakt voor „dijkbreukwerktuigen". Ook dé gemeenteraad van Gorinchem sprak zich in een rekest aan de Kamer uit tegen den bruggenbouw. Dit college maakte zich tot tolk van de ingezetenen door te verklaren — in vollen ernst natuurlijk — dat de geheele Tielerwaard, de Vijfheerenlanden, de Alblasserwaard en het land van Arkel „zouden worden uitgewischt van de kaart van Nederland en een tweede St. Elisabethsnacht het graf van duizenden en tienduizenden zou delven"! ---