GEVONDEN VOORWERPEN LEEUWARDEN Een kano; handschoen; zwartbont kalf; ceintuur; houten deel, pi. m. 3 meter lang; 4-kleuren potlood; zilveren broche; papieren boord; etui met 3 sleutels; teddybeer; beursje met enkele centen en bon; beursje met klein bedrag; jongens-overjas; pantoffel: grijs damestaschje; passerdoos; actetasch; doublé armband; 2 atlassen; psalmboekje; étui met geldsbedrag en distributiebescheiden; zilveren armband Falcon regenjas, gevonden onder Goutum; los geldstuk; zwart kinderschoentje; sokje; broche; autoped; spons en leer; paar sokjes; rood taschje: ringetje (koper); zwarte halsdoek; badpak en handdoek; boothaak; een bruin hondje. Inlichtingen zijn te bekomen, aan het bureau van politie, des Maandags, Woensdags en Vrijdags, des voormiddags van 11 tot 12 uur. (Niet per telefoon. Schriftelijke verzoeken moeten zijn voorzien van een postzegel voor antwoord. HUIZUM Regenkapje; gymnastiekschoenen; kindermuts; foxterrier, rijwieltaschje; kindersokje; sleutels; zak met aardappelbons; pasfoto; dames portemonnaie met inhoud; koplantaarn; een witte handschoen; mondharmonica; badpak, muts an handdoek (ring op 27-5-41). Inlichtingen aan het politiebureau te Huizum (dagelijks). Niet per telefoon. --- WANDELEN Een „Avondvierdaagsche" met schitterend weer Reeds door 168 deelnemers volbracht HET WAS WEL WARM MAAR NIET VER Honderd acht en zestig van de 272 wandelaars hebben thans deze Vierdaagsche volbracht; zij hebben bereids de 80 kilometer klinker-, maccadam of asfaltweg aan hun schoenen gelapt. Het klinkt zoo gewoon: 80 kilometer in vier avonden; 20 kilometer per avond. Het lijkt een peulschilletje zoon loop, maar we geven het iemand te doen om 's avonds als hij nauwelijks met zijn dagelijkschen arbeid gereed is, aan te treden voor zulk een wandeling en even 20 kilometer te tippelen. Het volbrengen van deze Vierdaagsche mag daarom zeker een flinke prestatie worden genoemd. Zeker; voor hen, die zich gewoonlijk per fiets voortbewegen en gewend zijn over veelvouden van 20 km te denken en te spreken, wanneer zij een tocht uitstippelen, lijkt zulk een wandeltocht een peulschilletje. Maar we hooren hen al mopperen als zij door elkaar geschud worden op zoon stuk weg — dat eigenlijk niet eens meer aanspraak kan maken op den naam weg — als tusschen Marssurn en Beetgumermolen of als zij halsbrekende toeren moeten maken om 't goede pad te houden op den weg, welke leidt naar Weidurn en die vandaar voert over Jellum en Boxurn naar Deinum. Een fietstocht is hier al geen pretje, laat staan hoe de wandelaar zich daar moet voelen, wiens beenen al drie avonden lang de kilometers „verslonden" hebben. Zij, die bun contrólestrookjes met het laatste teeken hebben zien volgemaakt, hebben hun Avond-Vierdaagsche-kruis dan ook wèl verdiend. Wat ons bij het volgen van de gerekte karavaan wandelaars iederen avond weer opviel, was de uitstekende stemming, welke onder de tippelaars heerschte. De kameraadschap onder deze categorie sportbeoefenaren is steeds groot geweest en vierde ook nu weer hoogtij. Het devies van de „groote" Vierdaagsche. Eén voor allen, allen één" deed ook bij deze avondtochten opgeld en het was dikwijls aardig om te zien hoe dit devies in toepassing werd gebracht. Wandelaars laten elkaar niet gauw in den steek en staat een der tochtgenooten, die in groepsverband loopt, op het punt om af te zakken, wegens een euvel aan de beenen of door een inzinking, dan wordt hij of zij niet aan het lot overgelaten. O, neen. De anderen trachten met kwinkslagen den minder fitten looper over zijn moeilijkheden heen te helpen, beuren hem of haar op en doen allerlei mededeelingen over de heerlijkheid van het steeds nader komende kwartiertje rust. Een engel van een vrouwtje of een alleraardigste man der E.H.8.0. zal dan die vervelende blaar wel even mores leeren of een schrijnende plek op den voet wel met een zalfje bestrijken, zoodat de behandelde het laatste deel van den tocht zich zal voelen of loopt hy of zij op wolken in plaats van op losse steenen, die in zyn door pijn gefolterde verbeelding hunebedden gelyk zyn. Kameraadschap en sportiviteit; het zijn eigenschappen, die men bij eiken wandelaar vindt. Rivaliteit is er verre te zoeken; hoe meer deelnemers den tocht volbrengen, hoe liever het den wandelaar is. Dat doet immers de kans grooter worden, dat hy den volgenden keer deel van een nog grooter gezelschap zal uitmaken en nog meer genoegen van de dagelijksche wandelingen zal beleven. Voor den niet-wandelaar is het een prettig gezicht zulk een stoet aan zich voorbij te zien gaan; bovendien wordt zijn oor aangenaam gestreeld — of niet natuurlijk — door de schoone liederen, die den geheelen weg langs worden gezongen of gefloten. Het is merkwaardig lezer, over welk een uitgebreid liederenrepertoire de Nederlandsche wandelaar de beschikking heeft. Dat raakt om zoo te zeggen niet uitgeput. En dreigt dit al eens te gebeuren, dan is er wel iemand onder de deelnemers, die over een werkzamen geest beschikt en een of andere „song" in een handomdraai maatklaar maakt voor de wandeling. En zijn er geen liederen meer. dan wordt er wel gauw een „yell" in elkaar gefabriekt, in den geest van: „Wat heeft de boer op zijn fiets? Antwoord: „Hooi! hooi! hooi!" Inderdaad: merkwaardige lui die wandelaars en wij kunnen het ons best voorstellen, dat een wankelmoedige, die niet deelnam omdat het hem toch wel wat te ver was, bij het zien van dezen vroolijken, kranig wandelenden stoet Vierdaagsche-menschen spijt heeft als haren op zijn hoofd, dat hy niet heeft ingeschreven en op stap besluit een volgend jaar zeker niet weer verstek te laten gaan. Zoo maken de tippelaars propaganda voor de tochten. Zwermen fietsers omgaven ook gisteravond weer de verschillende groepen, genoten vim den zang, glunderden mee als er iemand aandoenlijke verhalen deed over het groote gebrek aan ruimte, dat zjjn teerien leden en wij weten, dat velen van de fietsers volgend jaar weer de tochten zullen meemaken, maar dan als wandelaars. En dat is toch maar de bedoeling van de organisatoren. Wandelsport is gezond, kweekt kameraadschap en sportiviteit. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. Deze eerste Avond-Vierdaagsche is voor Leeuwarden uitstekend geslaagd. Als men ziet naar het getal deelnemers in andere, grootere steden dan mag het wakkere bestuur der Leeuwarder Wandelvereeniging tevreden zijn. 15 uitvallers op een totaal van 272 deelnemers aan drie van de vier tochten, het is een bagatel. Ook aan de dagtochten namen verscheidene wandelaars deel. Gisteravond byv. waren het er 17, zoodat in totaal 283 tippelaars het ommetje over Weidurn en Marssurn maakten. En naar we hoorden, zal ook vanmiddag bij den laatsten tocht over de Kanterlanden en Zwartewegsend — welke Dinsdag reeds door 168 personen werd gemaakt — nog flinke deelneming zijn. Zoo zal de groep van de P.T.T. met nieuwe menschen uitrukken, terwijl het politiecorps, dat thans deze Vierdaagsche volbracht heeft, wordt vervangen door een groep, die 's avonds verhinderd was en nu een dagtocht maakt. Ook de laatste dag belooft dus nog een flinke deelneming. Het is te hopen, dat het getal 168 nog een flinke uitbreiding zal ondergaan. Dat de Leeuwarder ingezetenen met dezen tocht meeleven, bleek gisteravond zonneklaar bij de finish in de Lange Marktstraat, waar honderden de wandelaars opwachtten. Ovatie op ovatie werd gebracht aan de groepen, zoowel als aan de individucelen. P.T.T.-ers, Blauwwitters, het kjanige ploegje van het parket van den P.G., het politiecorps, de ploeg L.W.V.-ers, allen deelden zij in deze verdiende hulde. En toen allen binnen waren, kwam de Jan Plezier, bestemd voor uitvallers. Buiten den koetsier, zat er niemand in den wagen. Wie zou het ook kunnen bestaan om zichzelf zoo duidelijk als uitvaller voor te stellen. Dan stap je toch liever bij Baensein uit dien wagen.... Lang (en hard) is de weg, maar vroolijk ons gemoed . fis kttnigs sldeeüng iat Leeuwardw yuUtos _^^ --- BURGERLIJKE STAND LEEUWARDEN Van 14 tot en met 20 Juni Geboren 19. t. w.: Sijbren, z. v. J. Koopmans en 9- Witvoet; Pieter, z. v. J. Dijkstra en A. Soepboer, Jurjen, z v. J. Hoekstra en J. Baron; Grietje Henderika d v. J. Bruinsma en H. Miedema; Geertruida, d. v P. de Bruin en T. Keuning; Tamme, z. v. J. J. W. de Haan en W. Terpstra, Jan Oebele z v. C. H. van der Werff en IJ. K. Bergsma, van Drachten; Antje, d. v. F. IJ. Bergsma en H. Haagsma; Jitse, z. v. R. Bonga en A. Bruinsma; Johanna d v. Th. Hoekstra en M. Gardenier; Gosse Jan z. v. J. G. de Boer en A. Snel; Eduard Gerrit, z v. L. Muller en M. Baerten. van Rotterdam; Eedse z. v. E Plantinga en M. M. Pape; Wietske, d. v. P. van Tuinen en T. van der Vegt; Antje, d. v. H. van der Sloep en G. Bouma; Grietje, d. v A Beers en R. de Haan; Berend Jans z. v. J. H van der Molen en S. Terpstra; Beitske Fokje, d. v J Wolfslag en J Hutting; Jan Frits, z. v. E. Flotman en P. P. Hendriks. Ondertrouwd 8 paren, t. w.: J. J. de Vries. 28 j. en A J de Jong. 28 j.; F. Tuinstra, 20 j. en M. Sinnema, 18 j.; A. Brul, 22 j. en R. T. Kuipers, 22 j ; A. H C. Verbaal. 30 j., van Arnhem en E. G. H Erkamp 20 j.; J Wiersma. 48 j., van Heerenveen en S.' Dijkstra. 31 j.; P. Beers. 29 j. en D. Kooistra. 21 j.; R. de Vries. 21 j en K Koopmans, 2?! j.; IJ. Kalsbeek, 22 j. en T. Vonk, 21 J. Getrouwd: 11 paren. Overleden 11. t w.: F. van Sluis, 56 j., echtgenoote van H. ten Brink, van Grouw; A. Haga, 53 j.. geh. gew. met M. van der Heide; U. Norberhui*. 78 j., wedn. van H. Brouwer; C. M. Kronabel, 61 j vri., ongeh.; Adrianus Johan, 3 j., z. v. H. Piete'rsen en G Prosee; H. Terpstra, 81 j., echtgenoot van J. de Jong. wedn. van A. H. van der Oven overl. te Franeker; A. Miedema, 32 j., vrl., ongeh van Berlikum; A. de Jager, 76 j., wed. van J de Wolf; A. Bierma. 69 j., wed. van K. Rienks; Berend Jans, 10 u., z. v. J. H. van der Molen en S. Terpstra; Jacoba. d. v. R. Eekhof en J. Houman, 16 dg. LEEUWARDERADEEL Van 14 tot en met 20 Juni Geboren te Huizum: Jan, z. v. Fedde Braaksma en Jantje van der Veen; Johan Hendrik Jacobus z v Johan Hendrik Jacobus Diekmann en Boukje Nagel te Finkum: Geertje, d. v. Meinte Ringia en Trüntje Hogenhuis; Jurjen. z. v. Doeke Nijp en Lolkje van Gelder; Lieuwe Eberhard, z. v. Jacob van der Leü en Aukje van Campen; te Lekkum: Anna d v Beene Moed en Geertje Schulp; te Stiens- Roelof, z. v. Johannes Brölsma en Baukje KuiDers Bauke. z. v. Brandt de Vries en Sytske de Vries Baukje, d. v. Klaas Burmania en Pietje Woud'wijk; Meinhard. z. v. Hermanus Rietdijk en Kuike van der Galiën; Sjoerd, z. v. Hendrik Zondervan en Grietje van der Velde; te Goutum: Gerrit z v. Jan Sake de Vries en Antje Adema. Ondertrouwd: Auke van der Heide. 30 1. te ZwaagwSde en Sierdtje Heinsma 21 f te wTrdum Catrienus Bottema. 24 J. te Huizum en Janke Planting 24 j. te Huizum. r.»trouwd- Heinrich Schoppen en Elisabeth Wilhelmina Selbach; Jan Gatze Herrema en Pietje dS«. Sikke van der Meulen en Aaltje Tromp. Overleden te Franeker: Rigtje Deelstra, 84 j.. wed "*nT Jacobus Abea Zantema. wonende te Huizum. --- Zwerftochten per fiets en te voet door het Friesche land XXIII Drie zwalkers op stap door de warmte van het hooiland en in de koelte van de Friesche kerkjes Weidum, Mantgum, Schillaard, Britswerd en Oosterlittens aan bod Nog twee, nog drie weken werkt een ganschen dag de greidboer. Overal tusschen de blauwe einders zün kleine menschjes bezig. Het land leeft, het bloeiend gras, de pluimen meewiegend niet de winden, is fijn groen, blond en een tikje geel zijn de gemaaide vakken en van een byna onnoembaar grijsbond ligt er hooi of rijden, hoog beladen, de wagens het grijs door de ruimte "tls feest, hooifeest, de glorietijd van den weideboer. Vooral als de zon de lucht doet trillen boven de weiden en de warmte de lichamen itooft. Wat wonder dat de bond van drie juist in deze dagen de fietsen de lage landen in ment. De keuken der natuur serveert prachtig frisch opgemaakte schotels, rijk besprenkeld met kleurige sausen en dampend van warmte voor den middagdisch. De aarde ademt gezondheid en zendt haar sappen in overdaad de hoogte in. De' Overyselsche straatweg slingert vol groen zijn lenig lijf het Zuiden in. Een wonder is zoon straatweg, na de kaalte van den winter, een schijnbaar nooit eindigend bouquet groen, waaronder de vrienden van boomschaduw tot boomschaduw hun wieltjes laten draaien. En hoe rustig ook in dezen vroegen morgen toen de maneschijn nauwelijks had plaats gemaakt voor de zon, die gul zijn stralen drong door de nevels. Een vochtige warmte stijgt uit den grond op, een fijne hooigeur draagt het windje over den weg. Hoe heerlijk is het zoo vroeg te zwerven door het wijde Friesche land. het klein gevogelte aan den wegkant laat zich beter bekijken dan overdag, de stilte legt een rust in de ziel, het bladerdek ruischt zachtkens in de boomen. Nu rijden de drie over den dijk naar Weidurn. kruisen de wasemende Zwette, waar al een paar vroegers op hun dobbers turen. De dorpjes liggen te slapen boven de licht-golvende bloeiende weiden, die telkens anders, een nuance anders, van kleur, zich verliezen in het nevel-blauw van den horizon, waarboven zich als nog meer torenspitsjes steken. De Slachtedyck of „hege" dijk. eens de keerdijk van de Middelzee, sluit wel een mooi land af, rijk aan vele dorpjes, rijk ook aan water, dat heerlijk kronkelend de weiden doorsnijdt. En vergeet de dorpjes niet aan den rand van de oude zee! „Neem Weidurn alleen, waarvan Schotanus...", zegt de anti-verkavelingsman. „Wat is dat voor een man?" vraagt de bloemenvriend. „Wel een geschiedschrijver uit de 17e eeuw, die dikke boeken schreef op kostelijke wijs en vol kostelijke wetenswaardigheden en ook over Friesland", vervolgt de anti-man. „Hij vertelt dat Weidurn een playsant dorp is van gestichten en geboomten en nog is het een dorp waaraan men plezier beleeft, een dorp waar het goed is eens rond te neuzen!" Een aardig straatje voert op het eind met een zwaai naar de verrassing van een brugje aan een open brok tusschen de bebouwing. Op het eind de terp, waarop de kerk met een subtiel spits torentje troont. Aan den anderen kant van de terp liggen in de laagte een paar kapitale boerderijen in mantels om van te snoepen. Alles te zamen een schilderachtig geval, waarbij men de boerderij over den kerkingang niet moet vergeten, scheef maar schoon. De vrienden loopen het eens katholieke kerkje in 1200 gebouwd, rond op zoek naar de Romaansche vensters, vinden er geen, bewonderen den toren vol oude steen en blijven geboeid staan voor den hoofdingang, die fijn van proportie en prachtig van eenvoud van Romaansch vroeg Gothisch is geworden. En dan bekruipt hen het verlangen eens te kijken binnen de ruim zeven eeuwen oude muren. net verkrijgen van den kerksleutel ts in de dorpjes een soms moeilijk geval, omdat de sleutelbezitters meestal niet thuis zijn.- De kosteres was echter hier op haar post vlak bij de kerk, zoodat de zwervers spoedig in het kerkportaal stonden. Dan nog een paar stappen over oude grafsteenen, een deur open en iets prachtigs ligt voor hen. Stijgend gaat de kerkvloer naar het vroegere koor, blank eiken zijn tot boven manshoogte de wanden, blank eiken alom, overal glimmend gepoetst koperen armluchters, kaarshouders en luchters en boven het eikenhout gaat de muur helder wit over in de zoldering. Vele der vroegere kerkbezoekers moeten wel behoefte gevoeld hebben aan meer licht, want wie meer licht begeerde liet een kaarshouder in zijn bank aanbrengen en bracht zelf zijn kaarsen mee. Over den met kopjes versierden preekstoel en de sierlijke lessenaars daaronder staat de familiebank der Dekema's. Wingerdranken omslingerde zuilen dragen de kap met gesneden fries en- daarboven flankeeren twee houtgesneden vazen twee beesten, van boven adelaar beneden leeuw, die bekruld en bekroond het gevierendeeld Burmaniawapen houden. Zwart en goudgebiesd sluit een kolossaal orgel de kerkruimte af. En weer daaronder vat het oog een hemel door rankenomwoelde zuilen geschraagd. Paneelen, fijn omrand, geven volume aan de banken, waarop nog twee knopvormige versiersels den bond deden raden naar den tijd en den stijl. ..Lodewijk XIV", zegt de schilder ten slotte en daar bleef het dan maar bij. „Dit is nu eens echt net genoeg versierd", voegt de penseel-ridder er aan toe. „Wie zou toch verteld hebben dat dof blank geschuurd eiken zoo rijk is tegen licht-flitsend koper?" In het portaal komt de heerlijke geur der hooilanden de kerk ingeslopen. Mild overziet de zon buiten het rijpe groen der boomen. Drie stelphuizingen, rechts van den weg, zien drie zwervers genieten van de vergezichten. De zijweg naar Jorwerd rijden ze voorbij en vóór het arbeidershuisje rechts is er een klinkerpad dat hen opneemt. ..Hoxwier". roept de bloemen-vriend. „Hoxwier rijden we voorbij, hier bij deze stelp lag ze eens waar nu het betonpad begint. Een der vele prachtige, rijk beboomde stinsen van den Frieschen adel, waarvan bijna elk dorp in Ooster- en Westergoo er een bezat, voeg daarbij rijke abdijen, kloosters en uithoven en ge hebt een idee hoe de Friesche kleilandouwen er hebben uitgezien." Heel mooi is de binnenkomst in het rijke Mantgum van dezen waterkant, 't Kerkje staat er uitnoodigend op de terp en weer zwichten de vrienden voor de verleiding om de koelte der kerk in te treden. Seerp van Galama, de snorrebaarden wijd-uit, staat sedert 1581 ten voeten uit in harde hardsteen gebeiteld, sedert een paar jaar, onder den houten kerkvloer vandaan, in den portaalmuur gemetseld als herinnering aan den schoonen stins Hoxwier. Ach, hoe weinig telt het vaderland zijns gelijken", luidt overdreven de laatste zin van het latijnsche onderschrift Mantgum's kerk ls een juweel van houtsnükunst in zuiveren Lodewijk XVI stijl, bloemenguirlandes vullen lambrizeering en banken, vazen, knopvormen, fluiten, cithers, trompetten, ranken en bijbelsche voorstellingen voegen zich daartoe Rijk gestucadoord is het plafond. Het zwartgoud gebiesd orgel draagt drie, meer dan levensgroote, witte beelden. Een eleetrische verwarming vervangt 's winters de kachel. Rijk vroeger rijk nu! Sedert 1580 zijn immers de goederen der R.-k. Kerk in Friesland onder het beheer en later in het bezit gekomen der Hervormde gemeenten. En toch staat de bond van drie in de koelte der kerk tusschen al dit geverniste schoons en opgesierde wit wat onwennig, toch gaan hun gedachten terug naar het eenvoudiger, mooier van ruimte-proportie en in het geheel niet geverniste timmermanswerk van Weidurn. Waar is het echter wat de schilder wel wil uitschreeuwen op den linkschen weg na de splitsing in het dorp„Hoe rijk is toch eigenlijk nog dit land,-wat een schoonheid bergen nog de kleine koele kerkjes'" Ziet, daar over de spoorlijn, zoo maar bij wat boerenspullen, staat op een klein terpje eenzaam in een lagen groenen mantel een gezadeldakte toren. Pijpjekruid groeit aan zijn voet distels staan overal. In stukken vergaard is een grafzerk, anno 1680 en wonderlijk heel alleen is er een graf van Februari 1928, waar vroeger de kerk stond. Ja, vroeger was aan den toren een kerk heetende de Capelle van Schillaard, behoorende bij Mantgum en eiken vijfden Zondag kwam Mantgum's prediker er den lof des Heeren zeggen Ook kwamen er de belastingbetalers stemmen in zake der Grietenijen Landschap. „De toren is gerestaureerd", meent de schilder ..en kijk eens wat voor prachtige steunsteentjes er aan zitten. In 1750 werd de kerk nog van nieuw houtwerk voorzien, in 1884 kon men al oude Friezen van de kerk koopen. Een aardig plekje in de landen kwam leeg, gelukkig staat Me toren nog. En ik heb me laten vertellen, dat de veldwachter hier graag achter den mantel huist om te loeren op eierenrapers in den verboden tijd, benevens, maar dat is minder waarschijnlijk, dat hier zwervers zonder thuis op dezen plek hun laatste rustplaats vinden. Misschien is het graf van 1928 daar dan wel een bewijs van". Als de zon _ op haar hoogst staat, zien de vrienden met welbehagen van de terphoogte over de lage kleilanden uit, over het blonde nieuwland, waar boeren zwoegen om het hooi binnen te krijgen. „Morgen gaan we, jongens, mijn vrienden bij den oogst helpen. Morgen zullen we ook het zoute nat voelen parelen op onze ruggen. En het zal goed zijn voor onze huid en ons lichaam, beslist de anti-verkavelingsman. ..Bruine boonen met spek!", juicht de bloemen- en dierenvriend. Maar kom, daar ligt nog meer schoon land en prachtige boerenspullen pronken nog rijk in hun mantels. De weg gaat verder, na een wijle overgaand in een weidepad, naar een stel mooi gegroepeerde boerderijen, die samen Jet genoemd worden en daarvandaan loopt weer een verharde weg naar Britswerd. „Britswerd, afgeleid van britsen (breken) is afgescheurd van Wieuwerd", vertelt de anti-man. ..Schotanus vond nog in zijn ouderlijk huis te Britswerd de resten van een ijzeren koe, die voor of achter de kist naar het kerkhof werd gesleept. Waarschijnlijk was deze ceremonie afkomstig van het aanbieden van een koe aan vroegere priesters voor het lezen van missen voor de afgestorvenen. Architect Meintema behoedde het koor van de kerk voor verzakking en liet het houtwerk paars schilderen . We moeten het zien, vrienden, en ook de aardige versiering boven den ingang, in 1753 aangebracht na het vernieuwen van het binnenwerk door den Hoog Wel Geboore Heere Baron van Aylva, die toen ongelooflijk veel land bezat hier, in Mantgum en elders". Verbaasd staat de bond in de kerk en wil er zoo gauw mogelijk weer uit. „Brrh!"( zegt de schilder. Beter is het gezicht voor de brug op Britswerd met haar hooischelf en het intieme straatje, vroeger nog nauwer en veel intiemer door de dubbele rij boomen. „Een aardig dorp, één gemeenschap", meent de schilder, ~waarom woont hier eigenlijk geen predikant". „Omdat", zegt de anti-man, „er een kleine ongelukkige oneeiMgheid is tusschen Wieuwerd en Britswerd en d^tom, daarom alleen laat men iets na, wat eifc«n-lyk niet past". Langs het klooster, zoo genoemd misschien naar vroeger, nu twee splinternieuwe woningen, gaan de vrienden over het breede betonpad op het hooghout af, vroeger een draaibrugje en nog veel vroeger het einde van Britswerder meer, in de oude boeken beroemd om het rijden op „redens". ~Vroeger!", zegt de schilder, „was 't mooi, nu is het nog mooi! Kijk dat scheepswerfje van Kromwal maar eens aan en dat bestond ook al in 1700!" Achter de scheepswerf ligt de wereld weer open, vrij en ruim, zwerversbereid: een landpad naar Itens, dwars door de weide naar Moutzamaburen of Schrins en dan is het het kopje boven den kerkingang van Oosterlittens en het misklokje onder het leien-daakje op de kerknok en van binnen weer een mooi geval met koperen doopbekken en gebeeldhouwden preekstoel, de laatste, zoo zegt men, door een timmermansknecht gewrocht, beide uit omstreeks 1750 en niet te vergeten het nu eens wit-goud-gebiesde orgel. Daar ligt dan nog de weg naar huistoe over Tons en de „Sipel" van Deinum en wie zegt dan nog dat er niets te beleven valt in de wijdte van het Friesche land, zeker niet de drie onverstoorde zwalkers door het Friesche land. laank-vers>ie»sse I in de. kerU U Y/eJdynn k Kouten VAAt> in de ker*U ie ITlant^um f X f r^r*)9 iwit*»G wel Gcbcore Hewt U VfersierinS boven UerUdeur U britayerd ---