(Advertentie) (lngez. Med.) --- (Advertentie) (lngez Med.) HELIEMAS speerlaas --- Cursus voor vacantiegangers In dit ons lieve vaderland kan men zich, van de wieg tot het graf, ontwikkelen op dlle gebied. Scholen, lessen, cursussen, lezingen, opvoeringen, voorstellingen, radiopraatje», tentoonstellingen, werken tarnen om van ons wezens te maken, die alles kunnen weten, alles kunnen zien en ondervinden, aües ingepompt kunnen krijgen. En, de verschillende mislukkingen niet meegerekend, ons land is dan ook een oase van beschaving en ons volk kan zich een super-natie voelen. Vindt U ook niet? Maar ergens hapert iets, één onderdeel van de samenleving werd blijkbaar vergeten op de rooster van de aanvullende-lessen-in-uiter- Ujke-en-innerlijke-beschaving des Nederlandsen mans, der Nederlandse vrouw, des Neder* landsen kinds. En dat is de cursus in: „Hoe laat ik de natuur achter, wanneer ik van dezelve genoten heb in mijn vacantieweek of in mijn snipperdagen." • Wanneer deze cursus gegeoen werd, dan zouden bossen, wegen, velden, heuvels, bruggen en vooral de aardoppervlakte rondom bankjes-metruitzicht en niet zo varkensstallerig hoeven uit te zien. Waarom toch die lege sigarettendoosjes, zuurtjespapiertjes, chocoladerepen-omhulsels, schillen en zelfs gehele couranten-vellen (niet eens tot een prop gerold, maar gladgestreken wapperend over het aardrijk) her- en derwaarts neergestrooid? Dat doet U op Uw eigen terrein toch ook niet? Dezelfde vrouw, die haar bezoekers bijna levend verscheurt, indien zij hun voeten niet joegen vóór zij op haar pos-geboende vloer binnenwandelen; dezelfde man, die angstvallig zijn tuintje opharkt en geen scheef grassprietje noch dor blaadje op zijn gazon kan velen, (verbeeld ie, dat de buren geregeld hun pruttemanden_ zouden legen tussen zijn geraniums!), diezelfde Nederlands< onderdanen peinzen niet meer over netheid en ordelijkheid en opruimen-van-de-rommeldie-je-maakt, wanneer zij met vacantie uitgaan. En wat wil men van de jeugd venoachten, wanneer de ouderen zó voorgaan? Misschien is de jeugd in deze nog wel tot voorbeeld te stellen, want waar een padvinderskamp of ander ordelijk en goed geleid jeugdkamp gehuisd heeft of langs getrokken is, daar zal men niets en dan ook maar niets vinden, dat de volgende kampeerder of een van de natuur genietende vacantieganger ook maar enige reden tot klachten kan geven. Dat bezitters van buitengoederen deze niet graag openstellen voor bezoekers en dat in parken entree geheven wordt, omdat er bewakers moeten rondwandelen, daar alles anders beschadigd wordt, van jonge boompjes tot zitbanken toe, dat is de schuld van het publiek. De leuze, dat „alle natuurbezit van iedereen is", kan alleen nagestreefd worden, wanneer de mensheid en vooral de ouderen onder ons, kunnen aantonen ook maar een minimum besef te hebben van hoe men zich gedraagt, als men met vacantie is. Er wordt veel geschreven over en gedaan voor de jeugd, die niet genoeg speelterreinen heeft en daardoor overgaat tot kattekwaad, eindigend in vernielzucht. Het ~buiten-ziin voor bleekneusjes" wordt met man-en-macht gepropageerd en wordt, gelukkig! op alle mogelijke manieren tot stand gebracht. Maar waar brengen wij, ouderen, de jongeren heen als wij ze loslaten in zulk een vuile rommel. die onze prachtige natuur overal ontheiligt? Een meedeinend kartonnetje in een autobus met het opschrift, dat de vacantieganger zün fatsoen niet thuis moet laten, geeft ons ouderen, opvoeders en propagandisten voor het ..de natuur ii van ons allemaal" wel te denken. Zouden er van de winter niet eens cursussen en lezingen gebonden moeten worden over het onderwerp: ..Hoe hrmgt pen zichbpsrhnafd nnrmrnd volk zijn vacantie buiten door?" Foto- en film-materiaal is er te over om ter illustratie te dienen van hoe het niét **te* .... M. J.O.V- --- West-Duitsland wil groter zelfstandigheid Invloeden van regeringsvorming in Oost-zone De West-Duitse reacties op de regeringsvorming in de Sovjet-zone gaan steeds sterker in de richting van eisen betreffende een grotere zelfstandigheid der West-Duitse regering, stopzetting der ontmanteling en herziening van de status van Berlijn, schrijft de A.NP.-correspondent te Bonn. Buitenlandse persstemmen, die de mening uitspreken dat de Westelijke mogendheden niet kunnen achterblijven met de aanbieding van een vredesverdrag aan de federatie, indien de Sovjet-Unie met zulk een gebaar ten opzichte van Oost-Duitsland voorgaat, hebben hier een dankbaar klankbord gevonden. Informaties, die stammen uit Russische kringen te Berlijn zeggen, dat de aanbieding van een apart vredesverdrag door Moskou reeds binnen twee of drie maanden zou zün te verwachten. De eerste fase van een geleidelijke aftocht der Russische bezettingstroepen zou volgens deze berichten reeds in het begin van 1850 vallen. Ofschoon in nietcommunistische kringen in West-Duitsland algemeen de overtuiging wordt uitgesproken, dat zulke maatregelen geen verbetering In de positie van de bevolking der Sovjet-zone zouden brengen en dat de druk der bezetting door de volks- politie zou worden voortgezet, hoort men toch veelal de mening uiten, dat de WesteUike geallieerden niet achter zullen kunnen blijven met soortgelijke maatregelen. Een der bladen geeft voor de tweeslachtigheid dezer redenering de verklaring, dat de Duitsers hun politieke standpunt niet laten bepalen door hun belang, doch eerder door hun gevoel. Daarom wordt de Westelijke mogendheden aangeraden te zorgen de eersten te ziin. die streven naar een „op voet van gelijkheid" met Duitsland verkeren. Uitingen van de zijde der bezetting, in het bijzonder van de Franse, geven de Duitsers evenwel te verstaan, dat zij ook in de nieuwe situatie hun verlangens nog zullen moeten matigen. Dit geldt ook voor de West-Duitse eisen inzake het betrekken van West-Berliin in de federatie, hetgeen zou neerkomen op het schenden van de viermogendhedenovereenkomst inzake de status der stad, die door de Russen nog is ontzien. Nog deze week zou Adenauer namens de bondsregering in het parlement over deze kwestie een verklaring afleggen. Deze verklaring zou de lijnen uitstippelen van de financiële hulp aan het in een benarde economische situatie verkerende West-Berliin. waaraan in de laatste week te Berlijn en te Bonn hard gedokterd is. Adenauer heeft verklaard, dat deze hulp nodig is om Berlijn te behouden „als bolwerk tegenover het Oosten". Adenauer. --- Amsterdams podium Deining rond de „Vijfde Symphonie" van Matthijs Vermeulen De „Matthijs Passion" Er is de vorige week deining geweest onder alle Amsterdammers, die op de een of andere manier iets met muziek uitstaande hebben. Al deze lieden, waaronder we dus rekenen: componisten, dirigenten, muziekpaedagogen, muziekverslaggevers, muziek-uitgevers, muzikanten die aan beroeps- of amateurorkesten verbonden zijn, impresario's en voorts dat altijd nog grote leger van belangstellenden in de muziek. Al deze Amsterdammers, aaDgevuld met de rijen der overige Nederlanders, die direct of indirect iets met de muziek van doen hebben, hebben zich min of meer druk gemaakt over een muzikale gebeurtenis. En als ik hierboven 't woord „deining" gebruik, dan is dat en zéker wat Amsterdam betreft, veel te zacht, te mat en te mild gezeg. Deining....? Nee, storm! En soms wakkerde die storm aan tot een deverende cycloon. En dat alles om die Vijfde Symphonie van Matthijs Vermeulen. Matthijs Vermeulen, die sinds enkele jaren wekelijks een muziekkroniek verzorgt in de Groene Amsterdammer, het radicale, onafhankelijke hoofdstedelijke weekblad, en daarin nu niet direct met de mantel der liefde rondgaat. Deze Matthijs Vermeulen is "behalve componist ook nog essayist en criticus, en '9 mans stijl is ronduit brillant en virtuoos. Zo brillant eti zo virtuoos, dat lezers, die het volkomen aan belangstelling voor muziek ontbreekt, toch deze opstellen lezen, en er van genieten. Er wordt zelden zo indringend, zo beeldend, zo ontroerend over muziek geschreven als in deze artikelen, die stuk voor stuk literaire meesterstukjes zijn en waaruit men altijd wel één gedachte kan puren, waardoor men zelf actief aan het denken wordt gezet. Vermeulen is een scherp man. Het gaat bü hem om de muziek. Hij duldt geen enkel compromis en ieder musicus die niet volledig artistiek is ingesteld, wordt door hem onbarmhartig aan 't schandbord gekluisterd. En wel zo scherp, zo afdoende, zo „universeel", dat ik me kan voorstellen, dat een dirigent, een solist, een componist, die in zijn handen valt, iets langer dan een uur nodig heeft om weer op verhaal te komen. Ook figuren met een wereldreputatie ontkomen niet aan Vermeulens vlijmscherp stylet. Om een enkel voorbeeld te noemen: Richard Strauss voor wie hij geen goed woord over heeft en wiens „sabelgekletter" (excusez du peu) hy rubriceert onder de ordinaire muzikale charletannerie. T\ eze man nu heeft twee nieuwe L^ symphonieën geschreven. De Vierde (Les Victoires) en de Vijfde (Les Lendemams chantants, d.i. de komende, zingende morgens). De Vierde ging twee weken geleden in Rotterdam, uitgevoerd door Eduard Flipse en diens Philharmonisch Orkest. De Vijfde vorige week Woensdag en Donderdag in Amsterdam, door het Concertgebouworkest onder Eduard van Beinum. Beide avonden waren er heel wat bezoekers, die zich demonstratief van hun zetels verhieven (daarbij niet weerhouden door de peperrge toegangsprijs) en in de gang een kopje koffie gingen drinken. Weer anderen hebben De Komende Zingende Morgens met koortsig enthousiasme ontvangen en toegejuicht. De één vond het een modern meesterwerk, een revolutionnaire muzikale daad, de ander had er geen goed woord voor over en verwees de, een uur durende, symphonie naar het archief der zo spoedig mogelijk op te bergen en te vergeten composities. Vermeulen, de zestig gepasseerd, was beide avonden in het Concertgebouw aanwezig. Nóch Woensdags nóch Donderdags werd hij op het toneel geroepen. De pers valt in twee fronten uiteen. Er zijn recensenten, die juichen en Vermeulens werk geniaal noemen, en er zijn anderen, die woorden en kwalificaties gebruiken, waarvan men koude rillingen krijgt. Na de uitvoering was ik in staat het oordeel van enkele der uitvoerende orkestleden te vernemen. Men vond het een „heidens zwaar" stuk, en een enkele beweerde, „dat zoiets stapelgek maakte". Het is daarbij de moeite waard te weten hoe deze leden Vermeulens Vijfde noemen: „De Matthijs- Passion". Van bittere galbittere ironi gesproken ! Het was opvallend, dat men in het algemeen niet onwelwillend stond tegenover de vloedgolf onvriendelijk-1 heden, die over de „zingende morgens" is uitgestort. Daar was hier en daar een grimmige voldoening over het feit, dat de felle, bliksemende, donderende criticus, die zélf zo dodelijk het vivisectiemes der critiek hanteert, thans ook eens een „beurt" heeft gehad Dit is dan wel niet groots gedacht, maar wel erg menselijk. Een oud bezoe- Ker van het Concertgebouw vertelde me in dit verband, dat Vermeulen het. jaren geleden, bestaan heeft om temidden van een door Willem Mengelberg geleide symphonie, die haar première m de Van Baerlestraat beleefde, om te gaan staan en te schreeuwen: Leve Sousa !" " Wie zó doet, wie aldus handelt, die bewoont een glazen huis, en moet er op voorbereid zijn, dat er de één of andere dag wel eens een verdwaalde steen tegen zn ruiten kan* komen r\ ver deze Vijfde Symphonie sprak j u . muzikaal Amsterdam. Men debattteerde er over. Men vuurde hatelijkheden en sarcasmen op elkaar af. De symphonie was waardeloos of geni. aal; stom-vervelend of een paradijs van welluidendheid; onbenullig of meeslepend-schoon; niet-om-aan-te-horen, of lieflijk. Enzovoorts. De bezoekers waren het niet met elkaar eens en de uitvoerende muzikanten al evenmin. De journalisten niet en de lezers der kranten niet. In één woord: er is een muzikale bom gebarsten. Wie er gelijk heeft? Waar de waarheid ligt? Het spijt mij, lezers, u té moeten bekennen, dat ik niet in de gelegenheid was dit muzikaal gebeuren mee te maken. De zaal was namelijk al besproken en uitverkocht. Dat is eendeels jammer, maar anderdeels schrijven de supporters van de-zingendemorgens, dat men natuurlijk vele malen naar zon werk moet luisteren, eer men er zn oordeel over kan geven en er de muzikale waarde van kan bepalen. Dat het mij, desondanks, spijt niet gewacht te hebben om een verlaten stoel van één der weglopers te annexeren, spreekt vanzelf, want ik miste hier de kans een historisch muzikaal gebeuren, mee te maken. Ten slotte heeft natuurlijk de man gelijk die opmerkte, dat er met dat stuk van Vermeulen toch wel iets aan de hand moet zijn. Voor niets, over iets onbenulligs, maakt zich geen sterveling druk. En hier zijn zelfs wilde hartstochten uitgevlamd! Of die overigens Vermeulen, bestonner van muzikale heilige huisjes, zullen schroeien is een vraag, die men met reden mag betwijfelen Hij is voldoende philosoof om te weten, dat 't niet Moeder Critiek is die de waardv van zijn Werk bepaalt, maar Vader Tijd. ANTHONY VAN KAMPEN.. --- Blauwhuis nu een zelfstandig dorp Officieel bestond het dorp Blauwhuis niet, maar bijna ieder noemde zo de bebouwde kom welke als wijk 17 onder Westhem (Wymibritseradeel) ressorteert. Deze geheel aaneengesloten kom telt 485 bewoners en het bestaan van een kerk en een school geven haar het aanzien van een zelfstandig dorp. Ook omdat de naam Blauwhuis een bekende klank heeft gekregen meenden B. en W. van Wijmbritseradeel dat deze naam burgerrecht heeft verworven en Blauwhuis dus tot dorp verheven moest worden. De raad heeft overeenkomstig dit voorstel besloten. Er is wel eens verondersteld dat Bolsward aan de Noordelijke- en Sneek aan de Zuidelijke oever van de Middelzee zou hebben gelegen. Deze theorie vond echter ook bestrijding; van Bolsward over Tjerfewerd en verder loopt de Hemdijk, en dezu werd niet onderhouden door de mensen ten Zuiden maar door die ten Noorden van de dijk, welke diende voor de kering van het water der meren en poelen van de lage Zuidwesthoek van Friesland. De streek ten Noorden van de Hemdijk noemde men bovendien Wymibritseradeel-Binnendijks en de bewoners de Binnendijksters. WestJiem ligt in 't Westen tegen de Hemdijk zoals Oosthem in het Oosten. Wijmbritseradeel met zijn 28 dorpen verdeelde die in twee groepen: de buiten- en binnendijkse. Elke groep bestond uit veertien dorpen. Door de schepping van Blauwhuis is dat eeuwenoude historische evenwicht dan nu verbroken. In het voorstel dat B. en W. de raad deden wordt over de wijk Blauwhuis meegedeeld, dat in 1779 een herenhuizinge of hovinge 't Blauwhuis dat in de Sensmeer lag en bewoond werd door de R.-K. priester G. Morsel, werd verkocht. B. en W. hebben een onderzoek naar de geschiedenis van Blauwhuis ingesteld. Uit overleveringen is bekend dat na de Hervorming in de omgeving VEn het huidige Blauwhuis werd gewerkt aan de drooglegging van de Sensmeer. Een deel van de arbeiders was r.-kath. en samen met de r.-katholieken» van Blauwhuis hield men in het geheim godsdienstoefeningen in een werkkeet. Later hield men ze in het veerhuisje dat op de plaats van het tegenwoordige Theresiahuis stond. Omdat men hierin niet voldoende ruimte had Werd weer enige tijd later op hetzelfde terrein dat door een gracht omringd was een kapel gezet. Naar de blauwe pannen van het gebouw zou men het toen ,31auwhuis" hebbén genoemd, welke naam niet verried dat er godsdienstoefeningen werden gehouden. De kerkelijke parochie Blauwhuis (Sensmeer) is 14 Augustus 1651 opgericht. Het oude Westhem bleef een klein en onaanzienlijk dorp. Zo begint een nieuw dorp dus met een eeuwenoude geschiedenis. Het Sint Theresiagesticht te Blauwhuis dat in 1938 geopend werd. De Ned. Hert). Kerk te Westhem is In 1708 gebouwd ter vervanging van een andere, aan de H. Bartholomeus gewijd. Van die vroegere kerk resteert nog de toren, welke uit de veertiende eeuw dateert. --- De ontmanteling Wat de ontmantelingen betreft schijnt de stemming in West-Duitsland nu tot een dieptepunt te zinken. De laatste omstreden uitlatingen van de Amerikaanse hoge commissaris McCloy hebben de hoop niet doen herleven. Adenauer beklaagde zich er over. dat de Franse regeringscrisis een beslissing over de Duitse eis tot stopzetting der demontages, ten einde een andere methode voor te stellen om aan de hersteleisen te voldoen, opnieuw heeft vertraagd. Een zegsman van het ministerie van Noord- Riin-Westfalen verklaarde, dat daar de indruk heerst, dat de Duitsers hun antidemontage-actie verloren hebben. Hit merkte op, dat het tempo der demontages is versneld — een omstandigheid, waartegen Adenauer vergeefs bü de Britse hoge commissaris heeft geprotesteerd — en dat het werk in December zo ver gevorderd zal ziin, dat verder verzet voor de Duitsers geen baat meer zal brengen. Het enige wat men nadien nog zou kunnen bereiken was. volgens deze woordvoerder, een opheffing van het verbod van kolenchemische fabrieken. Over de vraag of het in Bonn te vormen staatssecretariaat voor buitenlandse betrekkingen een tegenhanger zal vormen van het Oostelijke ministerie van buitenlandse zaken heeft Adenauer zich niet uitgelaten. De vorming van dit bureau hield volgens hem geen verband met gebeurtenissen in de Sovjet-zone. Adenauer legde er nadruk op. dat feitelilk alle problemen van West-Duitsland van buitenlands politiek opzicht uit moesten worden bekeken, daar internationale factoren via de hoge commissie, de Marshall-organisatie en de Ruhrautoriteit oo vele gebieden doorwerken. Wat deze laatste betreft, voegde hii eraan toe. dat Duitsland het Ruhrstatuut slechts zal kunnen erkennen, wanneer het gezien mocht worden als voorloper van een algemeen-Europese regeling voor de zware industrie. Ook deze opmerking hield kennelijk verband met de propaganda der Oostelijke regering, die hét Ruhrstatuut voorstelt als één der middelen om West-Duitsland te maken „tot slaaf der Westelijke mogendheden". --- De Bruorren Roelofs As Dr.Balthasar Bekker yn 1693 mei syn boek „De Betoverde Wereld" it pleit tsjin heksen, tsjoensters, divelbanners, ensfh., ' net woun hie, dan hie it der,mei de bruorren Roelofs faei foar komd to stean. Ommers, hwat boer giet nou tweintich jierren oanien net foar twa üre yn 'e nacht op bêd om to pielen mei sifers, stjerren, spegels en sok ark? Dat is nuver, en nuver wie it yndied mei de Roelofsen, as boer. Rounen hja deis nei't wurk of kamen hja fan it lan wer thüs, dan barde soks hyltiten op in distansje fan-inoar óf. Hja woenen op it stik fan prakkisaesje mei har sels allinne wêze, sa't hiet. Roun it hynder winterdeis foar de terskrólle, dan tekenen hja plannen en bistekken op it sket. Fan buorpraetsjes oer it waer, oer fé, nót, winst of forlies, oer in oar, en folie gjln genóch, woenen hja neat witte. Dêr wie harren de tiid to goed foar. Nuver, hwat bisielet sok slach fan minsken dochs? Meitsje it mar üt! pieter, Arent en Arjen * Roelofs waerden berne om en by 1750 to Hijum op saté nü. 2, hwer't hja letter boer wienen, mei har suster Atsje, as hüshèldster. Fan 'e Fryske wiskundige Sybrand Kardenael hat Vondel ris sein, dat as er kaem to fallen, dan soe er wis oan siferletters yn stikken üt elkoar lizze. Sa wie it ek mei de boeresoannen to Hijum. Hja libben yn sifers, fan 'e miet óf oan. De himelromte, de wünderlike rin fan sinne, moanne en stj erren, haldde harren altiten dwaende. De wrald liet harren kald, alteast op it stik fan formeits. Omgong hienen hja sa goed as neat. Har eaeh seach nei boppen, tige tsjin 't sm fan har heit, in sunige boer, dy't der ek net sa waerm yn siet! Hy woe ha dat syn jonges ris hwat mear nei ünderen seagen, op 'e buorkerij. Dochs de natuer giet faek boppe de lear, hja lit har net twinge. Dat bliek hjir ek. Nettsjinsteande de formoanningen fan heit, sa goed- as kweaskiks, gienen de jonges troch mei leraren en it meitsjen fan nifelwurk. Om foargoed in ein to meitsjen oan al dat gedoch, sloech de heit yn in kweade rite de hiele kunstrommel üt elkoar. Fansels om 'e nocht. De oantrün ta ündersyk waerd net dwêst, en de saek op deselde foet fuortset. Oan't de heit yn 1770 forstoar. De buorkerij gie nou op 'e bern oer. Arjen, de jongste soan, jit mar 16 jier ald, krige yn talmt de foarstap. Hy hie profitearre fan syn bruorren, dy't woenen en tochten, lyk.as hy. Nou gjln tsjinwurking en argewaesje mear, mar ünbihindere gearwurking. lendracht makket macht. Hwat de iene net wist, dat wist de oare, hwat de iene net koe, dat die de oare, alles nei aerd of oanliz fan elk fan har. En sa arbeiden hja fierder, jier üt, jier yn. Foar har gou: ,',Tinken is wurk en wurk is libben". Lykwols, Ljouwter merke forsieten hja nea, net om dêr to dounsjen of healwiizjen, mar om dêr ark en boeken to sjen en to keapjen, as it har gaedlik tallke. It Is fansels, dat hja fan de echte merkerinders foar stumpers oansjöen waerden, „droegen", lyk as de libbenslustige jongerein plicht to sizzen. Gans fan it jongfolk, dy't fan har saken Afwisten, bigounen sels to tinken, dat hja yn tsjinst fan 'e divel stienen lyk as Jan fan der Bildt en mear oare ienfaldige Friezen, dy't mei stjerrekunde pielden, ta greate niget fan har gelearde tiidgenoaten; de mannichte lykwols hold har foar toveners.en soartlikens folk. Klaes Kunst fan Achlum hie men it Nachtmiei üntsein, om 't er „de wrald om 'e sinne wielde". Syn wiere namme wie Klaes Gerryts Wiersma. Sa neamde men Jan fan der Bildt fan Froubuorren ex Jan Kunst. En dan wienen der jit Wytse Foppes fan Doanjum, Obe Sikkes Bangma fan Peinjum, en net to forjitten Eise Eisinga fan 'e Ryp, de forneamde man fan it Frentsjerter planetarium. Dit part fan 'e klaei levere yn 'e 18de ieu knappe, tinkende koppen, echte sels-üntjowne mannen fan 'e kalde groun, hwertsjin de gelearden en prefesters destiids opseagen as wünderforskiningen. Sünder mis hat hjir de Frjentsjerter akademy syn ynfloed jilde litten. * Can in ütlansk gelearde krige * Arjen, dy't syn bruorren krige Arjen, dy't syn bruorren oerlibbe, ris in skriuwen, dat dizze him opsykje woe. De irjemdling wist de , wei nei Ljouwert, mar hoe dan fierder? Arjen stjürde de ütlanner in kaert, sa krekt biwurke, dat sels de wei fan Ljouwert nei Hijum oan't de foardoar fan 'e pleats dêr op oanjown wie. En sa kaem de man foar saté nü. 2 to stean. Earst miende er doe, dat er oan it forkearde adres wie,, mar dat kaem oars üt, hwer't er gans niget oan hie. Hwa soe yn dy sobere boerewente, dêr't suster Atsje mei eigen, üt giele enreade oker ensuorre süpe oanmakke ferve, de doarren en kezinen giel en de blinen brün skildere hie, hwa soe dêr, in kunstaer socht hawwe as Arjen Roelofs, hwaens teleskopèn sels yn it bütenlan forneamd wienen? Fan Kening Willem I krige Arjen de opjefte in greate teleskoop to meitsjen, hwermei't er sels nei den Haech reizge. De Kening wie tige foldien oer it kunststik. len fan de jonge prinsen wie fansels ek op it aljemint en yn syn elemint, wylst Arjen syn ynstremint opstelde en ütlei. „Oft er der ek ris troch sjen mocht?" wiet al gau. Fansels, dat koe skoan, dochs wylst de prins seaoh, hold de Kening de hoed der foar. Doet de prins dêrop forklearre, dat er neat seach, andere Arjen Roelofs kaldwei: „Dat wol ik wol leauwe, heite! Jimme heit haldt de hoed der foar!" De greatste teleskoop fan syn fining en bistek is letter ófmakke troch twa fan syn femyljeleden Sytse Jehannes Rienks en R. Hommema, beide boer to St. Anna, dy't der jit fjouwer jier oan arbeide hawwe. It ynstremint waerd brükt oan it observatorium to Leiden. Op it hóf to Hijum leit in sark mei ynskripsje, wijd oan 'e bruorren Roelofs en har iennige suster Ats.je, dy't as léste yn 1832 forstoar; de beide êldste broers wiene yn 1801 en 1809 en Arjen yn 1828 rest. B. G. T. I ---