Allround Be laatste jaren is Huub Soudant zich gaan specialiseren, meer geboren uit noodzaak, dan uit artistieke overtuiging. „lemand, die het hele repertoire beheerst, van Mozart tot hedendaagse muziek en zowel op opera als symphonisch muziekgebied, bestaat bij de nieuwe generatie dirigenten niet meer. Door de snelheid en de pressie kunnen jonge dirigenten zich tegenwoordig niet meer als zodanig ontwikkelen. Mensen als Karajan en Maazel bij- Voorbeeld hebben jaren de tijd gehad om te rijpen, van ons worden meteen prestaties verwacht. Daarom ben ik mij gaan specialiseren op de grote Duitse componisten Beethoven, Brahms, Schubert, Bruckner en Mahler en op de impressionisten Debussy, Ravel en Chausson, voor wie ik altijd een voorliefde heb gehad.' Sinds begin dit jaar heeft ook de opera de belangstelling van Huub Soudant. Als invaller dirigeerde hij 'n Parma Verdi's 'Foscari'. een ongekend succes, waardoor hij werd gevraagd volgend jaar de opening van dit operafestival voor zijn rekening te nemen. „Mede omdat men mij de kans geeft, wil ik mij in deopera gaan specialiseren", vertelt Huub Soudant. „Maar daarnaast is mij de opera erg goed bevallen. Het koor bijvoorbeeld, waarmee ik moest werken, had een schitterende klank. Zoals dat alleen in Italië mogelijk is. Bovendien was de sfeer geweldig. Toen ik in het repetitielokaal van het koor kwam, voelde ik mij meteen thuis. Het was net Houthem-St. Gerlach. dat enthousiasme, die overgave en ook die gezelligheid. De vonk sloeg meteen over en ik heb er heerlijk kunnen werken. Ik voelde mij echt happy daar en de uitvoering werd dan ook een laaiend succes". Hij is van plan één tot twee opera's Per jaar te doen. Beslist niet meer. >,Opera is iets fantastisch en eigenlijk veel interessanter dan het symphonisch werk maar heeft het grote nadeel, dat de voorbereiding zoveel tijd opeist. Daarom wil en kan ik geen operadirigent worden. Bovendien is er op symphonisch gebied nog zo veel te doen!" --- Carrière Soudant werd in 1946 in Maastricht geboren en kreeg zijn eerste mvzieklessen van zijn vader, die dirigent was van de harmonie van He.u-gem. In die harmonie speelde hij hoorn, een instrument waarop hij zich later op het Maastrichts Conservatorium specialiseerde. Maar ook directie had zijn aandacht. Eerst studeerde hij Hafa-directie, later orkestdirectie bij Wolfgang Trommer. Inmiddels was Hubert Soudant er drie keer achter elkaar in geslaagd tot de NOS-dirigentencursus te worden toegelaten, waardoor hij drie jaar lang stage had kunnen lopen bij de NOS-orkesten. De basis voor zijn internationale carrière werd echter gelegd door de deelname aan drie grote dirigenten- concoursen: eerste prijswinnaar van het dirigentenconcours in Besancon in 1971, tweede prijswinnaar van het 'Von Karajanconcours' in Berlijn in 1973 en winnaar van het 'Cantelliconcours' in de Scala van Milaan in 1975. „Zonder deze prij- zen zou ik een internationale carrière niet gehaald hebben, althans niet in deze snelheid", vertelt Huub Soudant. „Je moet natuurlijk kwaliteit in huis hebben, maar je krijgt door deze concoursen ook de mogelijkheid deze kwaliteiten te tonen. En dat laatste is zeker zo belangrijk als het eerste". Sinds 1985 geeft Soudant over de gehele wereld gastdirecties. In bijna alle landen van West-Europa, in de Verenigde Staten. Canada. Rusland, Japan en Australië. Naast deze gastdirecties was hij ook vaste dirigent van het Nouvel Orchestre Philharmonique in Parijs en van het Utrechts Symphonie Orkest (USO), waarmee hij belangrijke en kwalitatief uitstekende concerten heeft gegeven. De opheffing van dit laatste orkest door de herstructurering van het Nederlandse orkestenbestel betreurt hij dan ook nu nog ten zeerste. Sinds dit jaar heeft Soudant echter een nieuwe vaste job. nl. 'pricipal guest director' (vaste gastdirigent) van het Melbourne Symphonie Orchestra. een functie die in 1988 waarschijnlijk wordt omgezet in een vast chef-dirigentschap. Tijdens deze opmerkelijke carrière heeft Hubert Soudant een belangrijk groeiproces doorgemaakt. „Ik heb mij vooral het laatste jaar enorm ontwikkeld, sindsdien is er muzikaal met mij heel veel ge- beurd. Ik ben veel zekerder geworden en ik houd mij meer met de muziek zelf dan met de techniek bezig. Om zover te komen is echter een heel geleidelijke en moeizame weg. Ik behoor nu eenmaal niet tot het groepje Von Karajan. Bernstein. Maazel of Barenboim. Dat zijn genieën, die mensen hebben bovennatuurlijke gaven. Ik moet echter keihard werken, dan kan ik alle kwaliteit eruit halen, die erin zit. Soms zijn er concerten...dan lukt bijna alles. Je moet proberen iets uit te stralen. Dat is heel belangrijk voor een dirigent, dan alleen kun je de musici pakken. Je moet wel een bepaalde ambitie hebben. In Nederland heeft het woord 'ambitie' een negatieve bijklank. Zo van 'andere mensen de nek omdraaien ten voordele van jezelf. Ambitie betekent echter ook je helemaal inzetten en er het beste van proberen te maken. En die instelling heb je nodig om een internationale carrière op te bouwen". • Hubert Soudant, geconcentreerd in actie --- kerstmis'85 Limburgse dirigent Hubert Soudant bezig aan wereldcarrière „De weg naar Bayreuth al voor mijj open gaan” VM J n z'Jn 'an£lhuis in Laren g*^ treffen we Huub Sou- V.^r dant. luisterend naar de muziek van 'De Siciliaanse Vespers', die luid door de kamer galmt en tegelijkertijd meelezend in de partituur van deze Verdi-opera, die hij volgend jaar in Parma gaat dirigeren. Hij houdt van een gede' gen voorbereiding, dat is een van zijn belangrijkste karaktertrekken. «Ik heb inderdaad de tijd nodig om ■nij goed op een uitvoering voor te bereiden", aldus Soudant. „Daarom eis ik steeds voldoende repetitietijd. Ik ben nu eenmaal geen orkestvirtuoos als Mehta of Bernstein, die door hun fluïdum, hun banier van doen, het orkest fantastisch laten spelen. Ik wil zelf de klank vormen van een orkest. Ik heb een bepaalde ideale klank voor °gen en probeer die door vele repetities na te streven. Dat is beslist niet de gemakkelijkste weg. de musici moeten vaak op hun tenen lopen. Het gaat er mij namelijk om hóe de strijkers strijken en de blazers blazen; het produceren van de klank dus. Dat is voor mij het allerbelangrijkste facet van muziek maken. Daarvoor heb je wel een goede band met het orkest nodig. En die kun je het best bereiken als je geregeld met een orkest werkt. Ik prefereer een langere verbintenis bij een Orkest dan ook verre boven een gastdirigentschap, al komt het er in de praktijk op neer, dat ik hoofdzakelijk als gastdirigent werkzaam ben". LAREN - „Misschien kunt U even naar Parma vliegen, daar dirigeert mijn man momenteel de opera 'I due Foscari' van Verdi. Daar kunt U hem dan even interviewen. Ik vrees anders, dat het een tijdje zal duren voordat hij weer in de buurt is". Dat antwoord gaf ons Jeanine Soudant, de vrouw van de Limburgse dirigent Hubert Soudant, begin dit jaar, toen wij met haar een afspraak probeerden te maken voor een gesprek met haar man. Een vliegreis naar Italië is er niet van gekomen, zodat we tot begin december (!) moesten wachten, voordat wij eindelijk de gelegenheid kregen Hubert Soudant in zijn schitterend landhuis in het Noordhollandse Laren te interviewen. In de tussentijd zwierf Hubert Soudant over de hele wereld. Van Parma, waar hij zijn operadebuut maakte naar Canada, van Canada naar Australië, tussendoor even terug in Nederland voor enkele concerten met het USO en weer snel verder naar Duitsland, Oostenrijk en Italië. Het mag duidelijk zijn, dat Huub Soudant bezig is aan een schitterende internationale dirigentencarrière. Deze bijna veertigjarige dirigent, die ooit als Hafa-dirigent begon bij harmonie St. Michael in Heugem-Maastricht en ■harmonie St. Joseph in Kaalheide, behoort nu tot de absolute dirigententop en leidt de beste symphonie-orkesten op de meest gerenommeerde concertpodia van de wereld. # Samen met zijn gezin in de tuin bij zijn landhuis: dochter Suzanne, Huub Soudant, vrouw Jaenine en zoon Daniël • Hubert Soudant: „Ik ben inderdaad een gelukkig man..." --- Limburg Hij is ongeveer 20 jaar weg uit Limburg, maar toch heeft deze provincie nog steeds een vaste plaats in zijn hart. „Hoe kan het ook anders, de liefde voor het vak heb ik door de Limburgse blaasmuziek gekregen", vertelt hij heel lyrisch. ".Zelfs in momenten van de grootste teleurstellingen, geeft deze liefde mij steeds de kracht om door te gaan. Ik ben er dan ook trots op. dat ik nog steeds ere-dirigent ben van harmonie St. Joseph Kaalheide en harmo-l nie St. Michael in Heugem. Die! band zou ik niet willen missen. Mijn vader vertelt mij bovendien alle< nieuwtjes uit de Limburgse blaasmuziekwereld. Hij volgt alles nogj op de voet. Ook in de muziek zelfi trouwens is het blazerselement altijd heel belangrijk voor mij gebleven. Die rijkdom, die kleur, dat is< voor mij gesneden koek. En juist dat vind je terug in de muziek van \ Verdi. Vandaar ook dat mijn operadebuut in Parma zo goed gelukt is. De amateuristische blaasmuziek heeft dus een heel belangrijke stempel op mijn muzikale ontwikkeling gedrukt. Eigenlijk is het verschil tussen de amateuristische en professionele muziekbeoefening niet zo< groot. Alleen zou er bij de profs net | zoveel liefde moeten zijn en bij de amateurs net zoveel kennis". Overigens lopen de contacten van Huub Soudant met Limburg niet al-i leen via zijn ouders. „Overal ter wereld tref je Limburgers aan", vertelt! hij. „Ik zou in Melbourne bijvoorbeeld geen avond Engels hoeven te spreken. Bij ieder concert worden de eerste twee rijen in de zaal bezet door Limburgers. Daar zit werkelijk een hele kolonie. Ik ben er zelfs geridderd door de carnavalsvereniging. Maar ook elders tref je overal Limburgers aan. In Monte Carlo bijvoorbeeld lag een briefje voor mij bij de receptie van het hotel. Of ik ene mijnheer Reinjes wilde bellen. Bleek dat een vroeger klasgenoot van mij te zijn op de middelbare school in Maastricht, die nu als zakenman in Monte Carlo werkte. En aan zijn Rolls-Royce te zien niet zonder succes. Hij bleek een fervente fan van de Mastreechter Staar te zijn. in zijn auto had hij alle bandjes van het koor. De volgende dag zijn wij samen een tochtje gaan maken in zijn auto. de raampjes open en de Staar galmend door de bergen. Dat zijn dingen, die je niet snel vergeet". --- Aardbol De carrière van Soudant speelt zich hoofdzakelijk in het buitenland af. Dat betekent, dat zijn leven zich naast de concertpodia hoofdzakelijk in vliegtuigen en hotels afspeelt. „Ik ga per jaar zowat twee maal de aardbol rond", vertelt hij. „Soms ben ik één dag thuis, daarna moet ik weer meteen weg. Je mag als dirigent beslist geen vrij leven leiden. Ik rook niet veel. ik drink niet en^ga vroeg naar bed. Dat is de enige manier om dit vol te houden. Maar de belangrijkste kracht, die je steeds weer op de been houdt, is het plezier in je werk. Als ik in het vliegtuig zit verheug ik mij al op het volgend concert. Een normaal gezinsleven leiden is echter onmogelijk. Gelukkig passen mijn vrouw en de kinderen Daniël (14) en Suzanne (11) zich fantastisch aan. Ze krijgen er natuurlijk ook wat voor terug. Zo gaan ze vaker voor enkele weken of zelfs maanden mee op reis. ik werken, zij vakantie vieren. Rond Kerst en Nieuwjaar gaan wij met zijn allen naar Florence. Ik begin dan met de repetities met het Nationaal Orkest van Italië, mijn gezin heeft dan een paar weekjes vrij. Maar toch kun je stellen, dat wij elkaar 70 ', van de tijd niet zien Wanneer er geen telefoon bestond, dan zou het heel moeilijk voor ons zijn. Nu word ik iedere morgen om 8 uur gewekt door mijn vrouw. Dat is toch een heel prettig gevoel". Op het moment, dat l dit leest is Hubert Soudant reeds begonnen mei de voorbereidingen op zijn tournee met het Nationaal Orkest van Italië. Van Florence voert zijn reis via Hamberg naar Helsinki. Oslo en Wenen. Daarna (maar dan is het inmiddels juni) begint hij in Melbourne met een uniek platenproject: de opname van alle symfonieën van Bruckner, niet alleen in de bekende, maar ook in de alternatieve versies. Kn daarna vervolgt hij zijn wereldreis om de meest vermaarde orkesten te dirigeren. Zelfs in 1989 staan er al concerten geboekt. Over aanbiedingen heeft Huub Soudant niet te klagen. Hij is dan ook een gelukkig man. „Ik ben inderdaad zeer tevreden. Ik heb een goede gezondheid, een lief gezin, een prachtig huis en een fantastische carrière. Wat wil je dan nog meer? Daarom blijf ik doorgaan op de ingeslagen weg. Ik hoop dat men mij ook in de toekomst de gelegenheid geeft met de internationale toporkesten te werken. Zonder die orkesten kan ik natuurlijk niets. Maar ik maak mij geen zorgen hierover. Ik ben nu zover, dat ik weet: als ik goed werk. dan komt alles vanzelf. Ik heb met veel succes alle symfonieën gedaan van Bruckner, Manier en Brahms met orkesten als de Berliner Philharmoniker en de Wiener Symphoniker. Mijn grote wens is nu om opera's van Mozart en Beethoven te doen. Via die weg kom je dan vanzelf bij Wagner. Daar ben ik nu nog niet klaar voor. maar ik weet het zeker: als ik goed blijf doorwerken, zal de weg naar Bayreuth voor mij open gaan...". ---